amlodypina
Amlodypina to lek z grupy antagonistów wapnia (blokerów kanału wapniowego) należący do pochodnych dihydropirydyny. Działa poprzez blokowanie kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest powszechnie stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca, w tym dławicy piersiowej. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (35-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę, poprawiając przestrzeganie zaleceń przez pacjentów. Amlodypina wywiera również korzystny wpływ na funkcję śródbłonka naczyniowego i strukturę ściany naczyń.
Do najczęstszych działań niepożądanych amlodypiny należą obrzęki obwodowe (szczególnie kończyn dolnych), ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz zawroty głowy. W porównaniu do innych antagonistów wapnia, amlodypina wykazuje minimalny negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i rzadko powoduje odruchową tachykardię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amlessa 4 mg + 10 mg
Lek Amlessa to preparat złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę w postaci bezylanu, dostępny w czterech wariantach dawkowania: 4 mg + 5 mg, 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg oraz 8 mg + 10 mg (peryndopryl odpowiednio 3,34 mg lub 6,68 mg, amlodypina 5 mg lub 10 mg). Wskazany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego oraz stabilnej choroby wieńcowej. Terapia preparatem Amlessa powinna być rozważana wyłącznie u pacjentów, którzy wcześniej stosowali oba składniki aktywne osobno i osiągnęli zadowalającą kontrolę ciśnienia tętniczego i/lub objawów choroby wieńcowej, co pozwala na zachowanie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.
adherence, amlodypina, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, compliance, farmakokinetyka, leczenie nadciśnienia tętniczego, leczenie zastępcze, nadciśnienie tętnicze samoistne, objawy dławicowe, peryndopryl, peryndopryl i amlodypina, produkt złożony, schemat leczenia, stabilna choroba wieńcowa, terapia inicjująca, tolerancja leku, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Lizynopryl – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lizynopryl, jako inhibitor ACE, jest szeroko stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego oraz schorzeń sercowo-naczyniowych, jednak jego działanie może wpływać na zdolności psychofizyczne pacjentów, co ma istotne znaczenie w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych należą zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia widzenia oraz omdlenia, które są najczęściej konsekwencją niedociśnienia tętniczego wywołanego hamowaniem konwertazy angiotensyny. Objawy te mogą nasilać się szczególnie w początkowej fazie leczenia, po zmianie dawki lub w wyniku interakcji z alkoholem, co wymaga od lekarza szczególnej uwagi i odpowiedniego informowania pacjenta. Preparaty złożone zawierające lizynopryl, np. z amlodypiną lub torasemidem, mogą dodatkowo potęgować ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych wpływających na sprawność psychomotoryczną, takich jak ból głowy, nudności czy osłabienie zdolności reagowania.
amlodypina, bloker kanałów wapniowych, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dawkowanie, działanie hipotensyjne, hamowanie konwertazy angiotensyny, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, lizynopryl, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, obniżanie ciśnienia tętniczego, omdlenie, preparat złożony, schorzenie sercowo-naczyniowe, torasemid, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olmita 40 mg + 5 mg
Olmita to preparat przeciwnadciśnieniowy zawierający olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II typu AT1) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych dihydropirydynowy). Dostępny jest w trzech dawkach: 20 mg + 5 mg, 40 mg + 5 mg oraz 40 mg + 10 mg, co umożliwia indywidualizację terapii w zależności od potrzeb pacjenta. Lek jest wskazany u dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia olmesartanem lub amlodypiną nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Synergistyczne działanie obu substancji aktywnych pozwala na uzyskanie addytywnego efektu hipotensyjnego przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka działań niepożądanych charakterystycznych dla monoterapii w wyższych dawkach. Warto zwrócić uwagę, że dawka 40 mg + 10 mg posiada rowek dzielący, a zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach wynosi odpowiednio 4,20 mg (20 mg + 5 mg) oraz 8,40 mg (40 mg + 5 mg i 40 mg + 10 mg).
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bloker kanałów wapniowych, blokowanie receptorów angiotensyny II, działanie synergistyczne, laktoza jednowodna, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, obniżenie ciśnienia tętniczego, olmesartan medoksomil, pochodna dihydropirydyny, powikłanie sercowo-naczyniowe, rowek dzielący, rozkurcz naczyń, terapia drugiego rzutu, terapia złożona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvasterol
Symwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wiąże się z ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy dawkach 40 mg i 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi odpowiednio 0,08% i 0,61%, a u pacjentów po zawale serca przy dawce 80 mg nawet 1,0%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów azjatyckiego pochodzenia (częstość miopatii 0,24%) oraz u nosicieli allelu C genu SLCO1B1, u których ryzyko miopatii może sięgać 15% przy dawce 80 mg. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku CK przekraczającej 5-krotnie górną granicę normy lub nasilonych objawów miopatii, należy przerwać leczenie. Zaleca się także rozważenie badań genetycznych przed podaniem dawki 80 mg.
acypimoks, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, amiodaron, amlodypina, antybiotyk makrolidowy, białko transportujące aniony organiczne, brak laktazy, cyklosporyna, danazol, diltiazem, elbaswir, fibrat, gemfibrozyl, gen SLCO1B1, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, miopatia, niacyna, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, osłabienie mięśni proksymalnych, rabdomioliza, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, werapamil, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg
Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii. Szczególnie istotne są interakcje z litem (zwiększenie stężenia i ryzyko toksyczności), inhibitorami ACE, antagonistami receptora AT II oraz aliskirenem (zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek), a także z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), które mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać funkcję nerek. Amlodypina wchodzi w interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, azole, werapamil, diltiazem), co może prowadzić do znacznego wzrostu jej stężenia i ryzyka niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca przy stosowaniu glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, a także wpływa na metabolizm leków przeciwcukrzycowych, cytotoksycznych i leków stosowanych w dnie moczanowej. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, funkcji nerek oraz dostosowanie dawek leków współstosowanych.
amina presyjna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczny, dna moczanowa, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, klirens nerkowy, kolesewelam, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, mielosupresja, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, NLPZ, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, tiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – Tenox 10 mg
Amlodypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna) oraz antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i ewentualnej redukcji dawki, zwłaszcza u osób starszych. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, obniżają stężenie amlodypiny, co może wymagać dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności leku i nasilenia działania hipotensyjnego. Ponadto, interakcje z dantrolenem (wlew) u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą mogą prowadzić do hiperkaliemii i poważnych zaburzeń rytmu serca, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alkohol etylowy, amlodypina, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie niepożądane, dziurawiec, efekt hipotensyjny, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, farmakokinetyka, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, niedociśnienie, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 10 mg + 10 mg
Lek Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals to preparat złożony zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), dostępny w czterech dawkach: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg (odpowiednio 3,4 mg i 6,935 mg lub 13,87 mg ekwiwalentu substancji czynnych). Wskazany jest wyłącznie jako leczenie zastępcze u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym samoistnym lub stabilną chorobą wieńcową, którzy wcześniej skutecznie stosowali peryndopryl i amlodypinę w oddzielnych preparatach, osiągając zadowalającą kontrolę ciśnienia tętniczego i/lub objawów choroby. Przed zmianą na lek złożony konieczne jest potwierdzenie, że dawki stosowanych wcześniej leków odpowiadają jednej z dostępnych kombinacji oraz że pacjent nie ma przeciwwskazań, w tym nietolerancji laktozy (produkt zawiera laktozę jednowodną w ilości 41,672 mg lub 83,344 mg w zależności od dawki).
amlodypina, amlodypina bezylan, antagonista wapnia, ciśnienie tętnicze, compliance, dysfagia, działanie synergistyczne, inhibitor konwertazy angiotensyny, jednoczesne stosowanie leków, laktoza jednowodna, leczenie hipotensyjne, leczenie nadciśnienia, leczenie zastępcze, nadciśnienie tętnicze samoistne, nietolerancja laktozy, objawy choroby wieńcowej, peryndopryl, peryndopryl tozylan, stabilna choroba wieńcowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 5 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed dostępny jest w formie kapsułek twardych zawierających trzy substancje czynne: ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Standardowa dawka to jedna kapsułka raz na dobę, przyjmowana niezależnie od posiłków. Lek nie jest wskazany jako terapia początkowa nadciśnienia tętniczego ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia. Dawkowanie należy indywidualnie dostosować, rozpoczynając od monoterapii poszczególnymi składnikami, a następnie przechodząc na preparat złożony. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie zależy od klirensu kreatyniny: standardowa dawka 10 mg + 10 mg + 25 mg przy klirensie ≥60 ml/min, dawka zredukowana 5 mg + 10 mg + 25 mg przy klirensie 30-60 ml/min, a stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <30 ml/min lub bezmoczu. U pacjentów hemodializowanych lek podaje się kilka godzin po dializie w dawce 5 mg + 10 mg + 25 mg. Konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek i stężenia potasu w surowicy, a w przypadku pogorszenia czynności nerek leczenie należy przerwać i stosować składniki osobno.
amlodypina, bezmocz, biodostępność, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, pacjent hemodializowany, ramipryl, stężenie potasu, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 5 mg + 25 mg
Produkt Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, zawierający trzy substancje czynne o działaniu hipotensyjnym, nie był formalnie badany pod kątem interakcji, jednak znane są istotne interakcje poszczególnych składników. Ramipryl i hydrochlorotiazyd mogą zwiększać stężenie litu, co wymaga ścisłego monitorowania lub unikania kojarzenia. Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, z zaleceniem zachowania 36-godzinnego odstępu między terapiami. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego może zwiększać biodostępność amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne. NLPZ i kwas acetylosalicylowy mogą osłabiać działanie ramiprylu i hydrochlorotiazydu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu soli potasu, heparyny, leków moczopędnych oszczędzających potas oraz innych substancji podnoszących potas w surowicy. Interakcje z inhibitorami i induktorami CYP3A4 wpływają na stężenie amlodypiny, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania stanu klinicznego, zwłaszcza u osób starszych.
afereza lipoprotein, amfoterycyna B, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, błona poliakrylonitrylowa, cyklosporyna, digoksyna, dna moczanowa, działanie proarytmiczne, erytromycyna, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lit, naparstnica, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, okskarbazepina, ostra niewydolność nerek, ramipryl, ryfampicyna, sakubitryl walsartan, SSRI, symwastatyna, takrolimus, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan cyleksetyl – Dawkowanie i sposób podawania
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. Zalecana dawka początkowa u dorosłych z nadciśnieniem wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 32 mg/dobę w zależności od kontroli ciśnienia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, a także u osób ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, dawka początkowa powinna wynosić 4 mg/dobę, z indywidualnym dostosowaniem. U dzieci i młodzieży (6-18 lat) dawka początkowa to 4 mg/dobę, z maksymalnym zwiększeniem do 8 mg/dobę (<50 kg) lub 16 mg/dobę (≥50 kg). W leczeniu niewydolności serca dawka początkowa wynosi 4 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2 tygodnie do 32 mg/dobę lub dawki tolerowanej. U pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawki początkowej, jednak zaleca się ostrożność przy jej zwiększaniu i monitorowanie parametrów klinicznych.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, biodostępność kandesartanu, cholestaza, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość wewnątrznaczyniowa, rasa czarna, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Nebivor 5 mg
Nebiwolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie nebiwololu z floktafeniną (NLPZ) ze względu na ryzyko blokowania wyrównawczych reakcji sercowo-naczyniowych przy niedociśnieniu lub wstrząsie oraz z sultoprydem z powodu zwiększonego ryzyka komorowych zaburzeń rytmu serca. Niezalecane jest także łączenie nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid), antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz ośrodkowymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonidyna, metylodopa), ze względu na ryzyko nasilonego ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ciężkiego niedociśnienia oraz nasilenia niewydolności serca. Ostrożność wymaga także kojarzenie nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron), halogenowymi środkami wziewnymi, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, baklofenem, amifostyną oraz meflochiną, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie, maskowanie objawów hipoglikemii czy wydłużenie odstępu QTc.
amifostyna, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, baklofen, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bupropion, chinidyna, cymetydyna, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, flekainid, floktafenina, fluoksetyna, furosemid, glikozyd naparstnicy, halogenowy środek wziewny, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor CYP2D6, insulina, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP2D6, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, meflochina, metylodopa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, nikardypina, odstęp QTc, paroksetyna, propafenon, ranitydyna, receptor beta-adrenergiczny, sultopryd, warfaryna, werapamil, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Alotendin 5 mg + 10 mg
Preparat Alotendin, zawierający bisoprololu fumaran oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Amlodypina, jako antagonista kanału wapniowego, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie oraz nudności, które mogą wydłużać czas reakcji i obniżać koncentrację. Bisoprolol, selektywny beta-adrenolityk, w badaniach u pacjentów z chorobą wieńcową nie wykazywał istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak indywidualne reakcje pacjentów mogą się różnić, co wymaga ostrożności. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów w początkowym okresie terapii, przy zmianie dawkowania oraz w przypadku jednoczesnego spożywania alkoholu, które może nasilać działania niepożądane i wydłużać czas reakcji.
Alotendin, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, bisoprololu fumaran, ból głowy, choroba wieńcowa, choroby współistniejące, czas reakcji, działanie niepożądane, interakcje lekowe, nasilenie objawów niepożądanych, nudności, obsługa maszyn, senność, zawroty głowy, zdolność prowadzenia pojazdów, zmęczenie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Ramidilan HCT zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych: ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Ramipryl jest szybko wchłaniany (tmax ok. 1h) i metabolizowany niemal całkowicie do aktywnego ramiprylatu, którego biodostępność wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin (dla dawek 5-10 mg). Ramiprylat wiąże się z białkami osocza w 56% i jest wydalany głównie przez nerki, przy czym klirens nerkowy jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wydłużenie eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu jest opóźniony, co skutkuje zwiększonym stężeniem ramiprylu, natomiast stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione.
2-amino-4-chloro-m-benzenodisulfonamid, amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, glukuronid, hydrochlorotiazyd, końcowy okres półtrwania, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin Combi 10 mg + 10 mg
Lek Vilpin Combi, zawierający peryndopryl (w postaci tozylanu) oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych wynikających z działania obu substancji czynnych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, senność, parestezje), narządów zmysłów (zaburzenia widzenia, szum uszny), sercowo-naczyniowe (obrzęki, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze), układu oddechowego (suchy kaszel, duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), skórne (świąd, wysypka) oraz mięśniowo-szkieletowe (obrzęk stawów, kurcze mięśni). Częstość występowania tych działań waha się od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo często (≥1/10), co wymaga szczególnej uwagi zwłaszcza na początku leczenia.
amlodypina, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, inhibitor ACE, kaszel napadowy, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, ostra niewydolność nerek, parestezja, peryndopryl, szum uszny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Egiramlon 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Egiramlon, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Ramipryl jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz poważne działania niepożądane u noworodka, takie jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W I trymestrze stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane, a w przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać terapię i rozważyć alternatywne leczenie. Amlodypinę można stosować w ciąży jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a dane dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone. W przypadku ekspozycji na inhibitory ACE w II i III trymestrze zaleca się badanie ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodka pod kątem niedociśnienia i zaburzeń czynności nerek.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, główka plemnika, hiperkaliemia, inhibitor ACE, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, przedział międzykwartylowy, ramipryl, toksyczność na płodność, zaburzenie płodności, zmiana biochemiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Candezek Combi to lek złożony zawierający kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Nie przeprowadzono odrębnych badań klinicznych dla tego preparatu, a profil bezpieczeństwa opiera się na danych dotyczących poszczególnych składników. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi kandesartanu są zawroty głowy, ból głowy oraz zakażenia dróg oddechowych, natomiast amlodypina wywołuje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, obrzęki oraz nudności. W badaniach klinicznych odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynosił 3,1% dla kandesartanu i 3,2% dla placebo, a działania niepożądane miały przeważnie charakter łagodny i przemijający. Ze względu na wpływ kandesartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron, może wystąpić nieznaczne zmniejszenie stężenia hemoglobiny, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w osoczu.
agranulocytoza, amlodypina, bradykardia, cholestaza, częstoskurcz komorowy, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, kandesartan cyleksetyl, kreatynina w osoczu, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, przerost dziąseł, rumień wielopostaciowy, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sartesta 10 mg + 160 mg
Lek Sartesta, zawierający amlodypinę (maleinian) oraz walsartan, jest wskazany w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na amlodypinę, walsartan, pochodne dihydropirydyny lub substancje pomocnicze, a także ciężkie dysfunkcje wątroby, takie jak marskość żółciowa i cholestaza, ze względu na metabolizm leków w wątrobie. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących aliskiren z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m², a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu ryzyka teratogennego (hipotensja, hipoplazja czaszki, anuria, niewydolność nerek, śmierć płodu). Wskazane jest również unikanie stosowania Sartesty w stanach kardiologicznych takich jak ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po zawale.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, anuria, cholestaza, cukrzyca, dysfunkcja narządowa, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, kardiomiopatia przerostowa obturacyjna, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, pochodne dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, trymestr ciąży, walsartan, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał serca, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron Combi 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zahron Combi zawiera rozuwastatynę i amlodypinę, które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej ekspozycja może wzrastać nawet 7,1-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną, co jest przeciwwskazaniem do kojarzenia tych leków. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC rozuwastatyny 2,1-3,1-krotnie, a gemfibrozyl i inne fibraty podwajają jej stężenie, co zwiększa ryzyko miopatii. Zaleca się dostosowanie dawki rozuwastatyny tak, aby nie przekraczała ekspozycji odpowiadającej 40 mg monoterapii. Ponadto, rozuwastatyna może zwiększać INR u pacjentów stosujących antagoniści witaminy K, co wymaga monitorowania. Leki zobojętniające kwas solny zmniejszają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna obniża jej AUC o 20% i Cmax o 30%.
amlodypina, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, efekt kliniczny, erytromycyna, ezetymib, farmakokinetyczny, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipertermia złośliwa, hipotensja, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, inhibicja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, izoenzym cytochromu P450, kumarynowy lek przeciwzakrzepowy, kwas fusydowy, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna, symwastatyna, takrolimus, warfaryna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed to trójskładnikowy lek złożony, zawierający ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (bloker kanałów wapniowych) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, którzy wcześniej osiągnęli stabilną kontrolę ciśnienia na terapii trzema oddzielnymi preparatami w identycznych dawkach. Dostępny jest w sześciu kombinacjach dawek, m.in. 2,5 mg ramiprylu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 10 mg ramiprylu + 10 mg amlodypiny + 25 mg hydrochlorotiazydu, co pozwala na indywidualne dopasowanie terapii do potrzeb pacjenta. Zastąpienie trzech oddzielnych leków produktem złożonym może poprawić compliance i ułatwić kontrolę ciśnienia tętniczego dzięki uproszczeniu schematu dawkowania.
amlodypina, bloker kanałów wapniowych, compliance, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek hipotensyjny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, oporne nadciśnienie tętnicze, pomiar ciśnienia tętniczego, preparat złożony, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, ramipryl, stężenie elektrolitów, terapia dwulekowa, terapia trójlekowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg
Telmisartan, będący selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1 (kod ATC: C09CA07), wykazuje wysokie powinowactwo do tego receptora, skutecznie blokując działanie angiotensyny II bez agonistycznego efektu. Jego mechanizm działania obejmuje również obniżenie stężenia aldosteronu, przy braku wpływu na aktywność reninową osocza, kanały jonowe oraz konwertazę angiotensyny, co eliminuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą, takich jak suchy kaszel. Efekt hipotensyjny rozwija się stopniowo, osiągając maksimum po 4-8 tygodniach terapii, z utrzymaniem działania przez 24 godziny, co potwierdzają pomiary ambulatoryjne. Telmisartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, nie wpływając na częstość akcji serca, a jego działanie jest porównywalne z amlodypiną, atenololem, enalaprilem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem. W przypadku przerwania leczenia nie obserwuje się efektu odbicia ciśnienia tętniczego.
aldosteron, ambulatoryjny pomiar ciśnienia, amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora AT1, atenolol, beta-adrenolityk, bradykinina, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, diuretyk tiazydowy, działanie natriuretyczne, efekt hipotensyjny, enalapril, eozynofilia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, pierwotne nadciśnienie tętnicze, receptor AT1 - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zahron Combi 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zahron Combi, zawierający rozuwastatynę i amlodypinę w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Rozuwastatyna, na podstawie farmakodynamiki, prawdopodobnie nie wpływa istotnie na zdolności psychomotoryczne, natomiast amlodypina, jako antagonista kanałów wapniowych, może powodować działania niepożądane takie jak zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie i nudności, które mogą upośledzać koncentrację i zdolność reagowania podczas prowadzenia pojazdów. W trakcie terapii należy szczególnie monitorować te objawy, gdyż mogą one znacząco obniżyć bezpieczeństwo pacjenta w ruchu drogowym i przy obsłudze urządzeń mechanicznych.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Vilpin 10 mg
Vilpin to produkt leczniczy zawierający amlodypinę w postaci benzenosulfonianu, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg. Tabletki są białe, okrągłe, z charakterystycznym wytłoczeniem odpowiednio „A5” lub „A10” oraz kreską dzielącą, co umożliwia precyzyjne dzielenie na równe dawki. Substancje pomocnicze obejmują celulozę mikrokrystaliczną, wapnia wodorofosforan bezwodny, karboksymetyloskrobię sodową (typ A) oraz magnezu stearynian, identyczne dla obu dawek. Produkt jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Al po 10 tabletek, w opakowaniach po 3 blistry (łącznie 30 tabletek). Okres ważności wynosi 5 lat od daty produkcji, pod warunkiem przechowywania w temperaturze poniżej 25°C.
amlodypina, amlodypina benzenosulfonian, blister PVC/PVDC/Al, celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, wapnia wodorofosforan bezwodny, warunek przechowywania - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amlodipine Medreg 5 mg
Przedawkowanie amlodypiny prowadzi do istotnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym rozszerzenia naczyń obwodowych, co skutkuje gwałtownym spadkiem ciśnienia tętniczego i odruchową tachykardią. Niedociśnienie może być długotrwałe i prowadzić do wstrząsu z hipoperfuzją narządów, stanowiącego zagrożenie życia. Rzadkim, lecz poważnym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, rozwijający się opóźnione nawet do 24-48 godzin po przedawkowaniu, wymagający natychmiastowego wspomagania oddychania. Czynnikiem predysponującym do obrzęku płuc jest nadmierne podawanie płynów podczas resuscytacji. Objawy przedawkowania są zależne od dawki i obejmują rozszerzenie naczyń, niedociśnienie, tachykardię, wstrząs oraz obrzęk płuc.
amlodypina, białka osocza, bloker kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, dializa, diureza, glukonian wapnia, hipoperfuzja narządów, leki zwężające naczynia, mięśniówka gładka naczyń, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, perfuzja, płukanie żołądka, pojemność minutowa serca, przepuszczalność naczyń płucnych, resuscytacja płynowa, równowaga wodno-elektrolitowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs - Leksykon leków
Interakcje leku – Princex 25 mg
Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco modyfikować jego stężenie w osoczu i efekt terapeutyczny. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), powodują wzrost Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania jednoczesnego stosowania. Podobne, choć mniej nasilone, efekty obserwuje się przy stosowaniu sakwinawiru, ketokonazolu, erytromycyny i cymetydyny, gdzie zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki początkowej syldenafilu do 25 mg. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu odpowiednio o 62,6% i jeszcze bardziej, co może wymagać zwiększenia dawki. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 i CYP2D6, diuretykami, inhibitorami konwertazy angiotensyny, beta-adrenolitykami czy antagonistami kanału wapniowego.
alfa-adrenolityk, alkohol etylowy, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azotany, azytromycyna, beta-adrenolityk, biodostępność syldenafilu, bozentan, cGMP, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek trójpierścieniowy, lek zobojętniający, niedociśnienie objawowe, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, SSRI, syldenafil, tlenek azotu, tlenek glinu, tlenek magnezu, tolbutamid, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dironorm 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl oraz amlodypinę, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych wpływających na funkcje psychomotoryczne. Lizynopryl może powodować zawroty głowy oraz zmęczenie, co zaburza orientację przestrzenną i wydłuża czas reakcji. Amlodypina natomiast może wywoływać zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie oraz nudności, które obniżają koncentrację, koordynację ruchową i czujność pacjenta. Szczególnie w początkowym okresie terapii ryzyko wystąpienia tych objawów jest zwiększone, co wymaga od lekarza szczególnej uwagi i edukacji pacjenta w zakresie bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów.
amlodypina, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, Dironorm, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, koordynacja ruchowa, lizynopryl, lizynopryl i amlodypina, monitorowanie efektów leczenia, nudności, odpowiedzialność prawna lekarza, orientacja przestrzenna, percepcja przestrzenna, początkowy okres leczenia, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, zawierający antagonistę receptora angiotensyny II (kandesartan cileksetyl), amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko poważnych działań teratogennych i toksycznych dla płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodków niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemia. Stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować u płodu żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i trombocytopenię, a także zmniejszać przepływ płodowo-łożyskowy, co wyklucza jego stosowanie w leczeniu obrzęków i nadciśnienia ciążowego. Amlodypina może być rozważana jedynie w sytuacjach, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a dane dotyczące jej bezpieczeństwa w ciąży są ograniczone. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentek stosujących ten produkt, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnej terapii o udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, wraz z monitorowaniem ultrasonograficznym funkcji nerek i struktury czaszki płodu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, intensywna diureza, kandesartan cyleksetylu, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk, opóźnienie kostnienia czaszki, przepływ płodowo-łożyskowy, ryzyko teratogenne, stan przedrzucawkowy, trombocytopenia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmniejszenie objętości osocza, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amlozek 10 mg
Przedawkowanie amlodypiny, antagonisty kanału wapniowego, prowadzi do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych, co skutkuje obniżeniem oporu naczyniowego i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, mogącym wywołać wstrząs zagrażający życiu. Charakterystycznym objawem jest odruchowa tachykardia jako mechanizm kompensacyjny. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, rozwijający się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu, często związany z przeciążeniem płynami podczas resuscytacji. Warto podkreślić, że hemodializa jest nieskuteczna ze względu na wysokie wiązanie amlodypiny z białkami osocza.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, białko osocza, bloker kanału wapniowego, duszność, glukonian wapnia, hemodializa, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, parametr hemodynamiczny, płukanie żołądka, płynoterapia, pozycja Trendelenburga, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, węgiel aktywowany, wstrząs - Leksykon leków
Skład i postać leku – Concoram 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Concoram dostępny jest w czterech wariantach dawkowania, umożliwiających indywidualne dostosowanie terapii: 5 mg bisoprololu fumaranu + 5 mg amlodypiny, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, wszystkie w formie tabletek. Substancje pomocnicze obejmują krzemionkę koloidalną bezwodną, magnezu stearynian, karboksymetyloskrobię sodową (typ A) oraz celulozę mikrokrystaliczną, które wpływają na właściwości fizykochemiczne i farmaceutyczne preparatu. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami oraz obecnością linii podziału, która służy wyłącznie ułatwieniu połykania, a nie podziałowi dawki.
amlodypina, amlodypina bezylan, bisoprololu fumaran, blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, charakterystyka produktu leczniczego, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, linia podziału, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, środki ostrożności przechowywania, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, zawartość opakowania - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Triveram 10 mg + 5 mg + 5 mg
Triveram, będący kombinacją atorwastatyny, peryndoprylu z argininą oraz amlodypiny, posiada liczne przeciwwskazania, które należy skrupulatnie ocenić przed wdrożeniem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, aktywną chorobą wątroby, utrzymującym się ponad 3-krotnie podwyższeniem aminotransferaz, ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem, zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, obrzękiem naczynioruchowym związanym z inhibitorami ACE, znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych oraz u kobiet w ciąży, karmiących piersią i kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem, aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz sakubitrylem z walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy). Zawartość laktozy w tabletkach wynosi od 26,09 mg do 104,35 mg, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
aminotransferaza, amlodypina, atorwastatyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość na składniki leku, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, peryndopryl z argininą, pochodna dihydropirydyny, przerostowa kardiomiopatia zawężająca, sakubitryl z walsartanem, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Caramlo 16 mg + 5 mg
Lek Caramlo zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu oraz 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) i jest wskazany do leczenia zastępczego samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej uzyskali stabilizację ciśnienia tętniczego stosując jednocześnie te dwie substancje w podanych dawkach. Preparat występuje w formie dwuwarstwowych tabletek o średnicy 8 ± 0,3 mm, z oznaczeniami „16” i „5” na stronach, co ułatwia identyfikację. Caramlo ma na celu uproszczenie schematu dawkowania oraz poprawę adherencji terapeutycznej poprzez zapewnienie stałych proporcji obu składników aktywnych, co sprzyja utrzymaniu kontroli ciśnienia tętniczego.
adherencja terapeutyczna, amlodypina, amlodypina bezylan, kandesartan, kandesartan cyleksetylu, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza jednowodna, leczenie zastępcze, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, politerapia, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, stabilizacja ciśnienia tętniczego, terapia skojarzona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Alotendin 10 mg + 5 mg
Alotendin to lek złożony w formie tabletek, zawierający bisoprolol fumaranu oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego. Preparat nie jest terapią pierwszego wyboru, lecz stanowi zamiennik dla pacjentów, którzy wcześniej stosowali oba składniki oddzielnie w dawkach odpowiadających jednemu z czterech dostępnych wariantów: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg bisoprololu i amlodypiny. Lek powinien być przepisywany wyłącznie pacjentom, u których dotychczasowa terapia dwoma osobnymi lekami skutkowała dobrą kontrolą ciśnienia tętniczego, bez konieczności zmiany dawkowania. Tabletki mają charakterystyczny wygląd i linię podziału, która służy jedynie ułatwieniu połknięcia, a nie dzieleniu dawki.
adherencja terapeutyczna, Alotendin, amlodypina, bisoprolol, bisoprololu fumaran, ciśnienie tętnicze, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie nadciśnienia, linia podziału, nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, produkt leczniczy, substancja czynna, terapia nadciśnienia, terapia pierwszego wyboru, współpraca pacjenta - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramladio 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramladio, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, manifestującego się m.in. pogorszeniem czynności nerek, małowodziem oraz opóźnieniem kostnienia czaszki. W I trymestrze stosowanie ramiprylu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać terapię ramiprylem i rozważyć alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o udokumentowanym bezpieczeństwie. Noworodki narażone na inhibitory ACE w okresie płodowym wymagają monitorowania funkcji nerek, ciśnienia tętniczego oraz poziomu potasu ze względu na ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia i hiperkaliemii. Zaleca się także wykonanie badania ultrasonograficznego czaszki i oceny czynności nerek płodu w przypadku ekspozycji od II trymestru.
amlodypina, antagonista wapnia, filtracja kłębuszkowa, funkcja rozrodcza, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność nerek płodu, opóźnione kostnienie czaszki, ramipryl, skąpomocz, terapia nerkozastępcza, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, ultrasonografia czaszki, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT nie był poddany specyficznym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo skojarzonego stosowania lizynoprylu i amlodypiny. Dane przedkliniczne dotyczące lizynoprylu wykazały brak szczególnego zagrożenia dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Jednak inhibitory ACE, do których należy lizynopril, mogą wywierać szkodliwy wpływ na późną fazę rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszkowe), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, przetrwały przewód tętniczy oraz toksyczny wpływ na rozwój płodu. Mechanizm tych działań jest związany z bezpośrednim wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwieniem spowodowanym niedociśnieniem u matki i ograniczonym przepływem krwi łożyskowej.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przepływ krwi łożyskowy, przetrwały przewód tętniczy, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, wydłużony poród, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznymi właściwościami. Ramipryl szybko się wchłania (tmax 1 godzina), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), a ramiprylat 56%, jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie przez nerki. Amlodypina ma biodostępność 64-80%, tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, wiązanie z białkami 40-70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (60-80% w ciągu 72 godzin).
amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja leku, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, erytrocyt, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, końcowy okres półtrwania, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole powierzchni pod krzywą, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne we krwi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Gliptivil 50 mg
Wildagliptyna wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 oraz braku wpływu na ich indukcję lub hamowanie. Badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), digoksyną (substrat P-glikoproteiny), warfaryną (substrat CYP2C9), a także z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną. Jednakże u pacjentów stosujących inhibitory ACE wraz z wildagliptyną istnieje wysokie ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza w populacji z chorobami sercowo-naczyniowymi.
amlodypina, CYP2C9, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, gliburyd, glikogenoliza, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, metformina, obrzęk naczynioruchowy, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 5 mg
Przedawkowanie leku złożonego zawierającego peryndopryl i amlodypinę stanowi stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Amlodypina powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, co może skutkować znacznym niedociśnieniem tętniczym, tachykardią odruchową oraz rzadkim, ale poważnym niekardiogennym obrzękiem płuc pojawiającym się 24-48 godzin po przedawkowaniu. Peryndopryl natomiast może wywołać niedociśnienie, wstrząs krążeniowy, zaburzenia rytmu serca (tachykardia, bradykardia), zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hiperkaliemię) oraz niewydolność nerek. Objawy te mogą prowadzić do niewydolności wielonarządowej i wymagają stałego monitorowania parametrów hemodynamicznych, funkcji nerek, równowagi elektrolitowej oraz funkcji oddechowej.
alkaloza oddechowa, amlodypina, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, czynność serca, diureza, elektrostymulacja serca, filtracja kłębuszkowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hipotensja, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek obkurczający naczynia krwionośne, mechaniczne wspomaganie oddychania, niedociśnienie układowe, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, objętość wewnątrznaczyniowa, obrzęk płuc, peryndopryl, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, rzut serca, stężenie elektrolitów, tachykardia odruchowa, układ renina-angiotensyna, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs, wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia perfuzji, zaburzenia rytmu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vilpin Combi 10 mg + 5 mg
Vilpin Combi to lek dostępny w czterech dawkach, łączący peryndopryl tozylan i amlodypiny bezylan w różnych proporcjach, umożliwiający indywidualizację terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki zawierają peryndopryl w dawkach 5 mg lub 10 mg (odpowiednio 3,408 mg i 6,815 mg w przeliczeniu na substancję czynną) oraz amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg (odpowiednio 6,935 mg i 13,87 mg w przeliczeniu). Peryndopryl tozylan jest prolekiem, przekształcanym in situ do aktywnej formy – peryndoprylu sodu. Produkt zawiera substancje pomocnicze, w tym izomalt w ilościach od 86,6 mg do 173,2 mg w zależności od dawki, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją cukrów.
amlodypina, amlodypiny bezylan, celuloza mikrokrystaliczna, izomalt, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, peryndopryl, peryndopryl sodu, peryndoprylu tozylan, postać farmaceutyczna, powidon K30, sodu wodorowęglan, środek rozsadzający, środek wiążący, substancja buforująca, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca