Interakcje leku
Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wchodzi w różnorodne interakcje lekowe wynikające zarówno z właściwości poszczególnych składników, jak i ich połączenia. Poniżej przedstawione są najważniejsze interakcje, które należy uwzględnić podczas terapii tym złożonym preparatem hipotensyjnym.¹

Interakcje dotyczące produktu złożonego Elestar HCT

Lit – jednoczesne stosowanie litu z Elestar HCT jest niezalecane. Podczas takiego leczenia skojarzonego obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz objawy jego toksyczności. Dodatkowo, tiazydowa składowa leku zmniejsza klirens nerkowy litu, co zwiększa ryzyko zatrucia. Jeśli terapia skojarzona jest niezbędna, konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy.²

Baklofen – podczas jednoczesnego stosowania może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe, co wymaga zachowania ostrożności.³

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – leki z tej grupy, takie jak kwas acetylosalicylowy (w dawkach >3 g/dobę), inhibitory COX-2 i niewybiórcze NLPZ, mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie tiazydowych leków moczopędnych i antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie u osób odwodnionych lub w podeszłym wieku, jednoczesne stosowanie z Elestar HCT może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, z możliwością wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Zaleca się odpowiednie nawodnienie pacjentów oraz monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego. ^{3 g / dobę), inhibitory COX-2 i niewybiórcze NLPZ) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie tiazydowych leków moczopędnych i antagonistów receptora angiotensyny II. […] U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. pacjenci odwodnieni lub pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne podawanie antagonistów receptora angiotensyny II i leków, które hamują cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek z możliwością wystąpienia ostrej niewydolności nerek, która jest zwykle odwracalna. Dlatego takie skojarzenie należy podawać ostrożnie, szczególnie u osób w podeszłym wieku. […] Pacjentów należy odpowiednio nawodnić oraz rozważyć ocenę czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz okresowo w późniejszym czasie.”>4}

Amifostyna – może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe Elestar HCT.⁵

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – ich jednoczesne stosowanie może nasilać hipotensyjne działanie Elestar HCT.⁶

Interakcje dotyczące olmesartanu medoksomilu

Stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), innych antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jednocześnie z olmesartanem nie jest zalecane. Dane kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek.⁷

Leki wpływające na stężenie potasu – jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków zwiększających stężenie potasu (np. heparyny, inhibitorów ACE) może prowadzić do hiperkaliemii. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy.⁸

Kolesewelam (substancja wiążąca kwasy żółciowe) – zmniejsza narażenie ogólnoustrojowe i maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu. Aby zminimalizować tę interakcję, olmesartan należy podawać co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu.⁹

Olmesartan nie wywiera istotnego wpływu na farmakokinetykę ani farmakodynamikę warfaryny, ani na farmakokinetykę digoksyny. Podobnie, jednoczesne stosowanie z prawastatyną nie powoduje klinicznie istotnych interakcji. Olmesartan nie hamuje znacząco enzymów cytochromu P450, przez co nie należy spodziewać się istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.¹⁰

Interakcje dotyczące amlodypiny

Inhibitory CYP3A4 – jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może znacznie zwiększyć stężenie amlodypiny. Efekt ten może być bardziej nasilony u osób w podeszłym wieku. Zaleca się ścisłą obserwację pacjentów i może być konieczne dostosowanie dawki ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia.¹¹

Induktory CYP3A4 – stosowanie amlodypiny jednocześnie z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) może zmieniać jej stężenie w osoczu. Należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć modyfikację dawki zarówno podczas jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu.¹²

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy – jednoczesne stosowanie z amlodypiną nie jest wskazane ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności leku, co może nasilać działanie hipotensyjne.¹³

Dantrolen – u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu tego stanu należy unikać jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, w tym amlodypiny, z dantrolemem ze względu na ryzyko hiperkaliemii, która może prowadzić do migotania komór i zapaści krążeniowej.¹⁴

Symwastatyna – jednoczesne podawanie amlodypiny z symwastatyną powoduje zwiększenie narażenia na symwastatynę o 77%. U pacjentów stosujących jednocześnie amlodypinę należy zmniejszyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.¹⁵

Takrolimus – jednoczesne stosowanie amlodypiny może zwiększać stężenie takrolimusu we krwi. Należy kontrolować stężenie takrolimusu i w razie konieczności dostosować jego dawkę, aby uniknąć toksyczności.¹⁶

Inhibitory kinazy mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) – są substratami CYP3A4. Amlodypina, będąc słabym inhibitorem CYP3A4, może zwiększać narażenie na te leki podczas jednoczesnego stosowania.¹⁷

Cyklosporyna – obserwowano zwiększenie stężenia cyklosporyny średnio o 40% u pacjentów po przeszczepieniu nerki przy jednoczesnym podawaniu amlodypiny. Konieczne może być monitorowanie stężenia cyklosporyny i ewentualne zmniejszenie jej dawki.¹⁸

Interakcje dotyczące hydrochlorotiazydu

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – utrata potasu spowodowana przez hydrochlorotiazyd może zostać nasilona przez jednoczesne podawanie innych leków prowadzących do jego utraty i hipokaliemii (np. inne leki moczopędne, leki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G lub pochodne kwasu salicylowego). Jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane.¹⁹

Sole wapnia – tiazydowe leki moczopędne mogą prowadzić do zwiększenia stężenia wapnia w surowicy ze względu na jego zmniejszone wydalanie. W przypadku konieczności suplementacji wapnia, należy kontrolować jego stężenie w surowicy i odpowiednio modyfikować dawkowanie.²⁰

Żywice jonowymienne (kolestyramina i kolestypol) – zaburzają wchłanianie hydrochlorotiazydu.²¹

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana działaniem hydrochlorotiazydu może sprzyjać wystąpieniu zaburzeń rytmu serca wywołanych przez te leki.²²

Leki przeciwarytmiczne i inne mogące wywoływać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes – zalecana jest okresowa kontrola stężenia potasu we krwi i badanie EKG, gdyż hipokaliemia sprzyja wystąpieniu tego groźnego zaburzenia rytmu. Dotyczy to:²³

• leków przeciwarytmicznych klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• leków przeciwarytmicznych klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
• niektórych leków przeciwpsychotycznych (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• innych leków (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna IV, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina IV)²⁴

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – hydrochlorotiazyd może nasilać ich działanie.²⁵

Leki o działaniu przeciwcholinolitycznym (np. atropina, biperyden) – mogą zwiększać biodostępność tiazydowych leków moczopędnych poprzez zwolnienie motoryki jelit i szybkości opróżniania żołądka.²⁶

Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina) – leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna modyfikacja dawki leków przeciwcukrzycowych.²⁷

Metformina – należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej wywołanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.²⁸

Beta-adrenolityki i diazoksyd – tiazydy mogą nasilać hiperglikemizujące działanie tych leków.²⁹

Aminy presyjne (np. noradrenalina) – ich działanie może być osłabione podczas jednoczesnego stosowania z hydrochlorotiazydem.³⁰

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) – może być konieczne dostosowanie dawki, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy. Konieczne może być zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie tiazydu może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.³¹

Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych powodowanych przez amantadynę.³²

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydy mogą zmniejszać wydalanie tych leków przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.³³

Salicylany – w przypadku stosowania dużych dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.³⁴

Metylodopa – opisywano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej po jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu i metylodopy.³⁵

Cyklosporyna – jednoczesne podawanie może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań o typie dny moczanowej.³⁶

Tetracykliny – jednoczesne podawanie tetracyklin i tiazydów zwiększa ryzyko wzrostu stężenia mocznika w osoczu krwi, choć interakcja ta prawdopodobnie nie dotyczy doksycykliny.³⁷

Interakcje Elestar HCT z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu z Elestar HCT może prowadzić do nasilenia niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol, podobnie jak barbiturany, opioidy czy leki przeciwdepresyjne, może nasilać hipotensyjne działanie leku, co zwiększa ryzyko zawrotów głowy, omdleń i upadków, szczególnie u osób w podeszłym wieku.³⁸

Ponadto, alkohol może wpływać na metabolizm leków poprzez układ cytochromu P450, co może modyfikować działanie poszczególnych składników Elestar HCT. Ze względu na złożony skład produktu i wielokierunkowe mechanizmy działania, interakcje z alkoholem mogą być nieprzewidywalne i potencjalnie niebezpieczne.

Pacjentom przyjmującym Elestar HCT zaleca się unikanie spożywania alkoholu lub znaczące ograniczenie jego spożycia, a w przypadku okazjonalnego spożycia – zachowanie szczególnej ostrożności, zwłaszcza przy pierwszym podaniu leku oraz po każdej zmianie dawkowania.

Tabela interakcji lekowych z produktem Elestar HCT