zwłóknienie wątroby
Zwłóknienie wątroby (fibroza wątroby) to proces patologiczny charakteryzujący się nadmiernym odkładaniem się składników macierzy pozakomórkowej, głównie kolagenu, w miąższu wątroby. Jest to odpowiedź narządu na przewlekłe uszkodzenie, które może być spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak alkohol, wirusy zapalenia wątroby, choroby metaboliczne czy autoimmunologiczne.
W początkowych stadiach zwłóknienie może być odwracalne, jednak wraz z postępem choroby dochodzi do zaburzenia architektury wątroby i upośledzenia jej funkcji. Zaawansowane zwłóknienie prowadzi do marskości wątroby, która charakteryzuje się nieodwracalnymi zmianami strukturalnymi, guzkami regeneracyjnymi i zaburzeniami krążenia wątrobowego.
Diagnostyka zwłóknienia wątroby opiera się na badaniach nieinwazyjnych, takich jak elastografia (FibroScan), markery serologiczne (np. FibroTest) oraz badaniach obrazowych. Złotym standardem pozostaje biopsja wątroby, choć ze względu na inwazyjność jest coraz częściej zastępowana metodami nieinwazyjnymi. Leczenie polega głównie na eliminacji czynnika uszkadzającego wątrobę oraz spowalnianiu progresji zwłóknienia poprzez odpowiednią farmakoterapię i modyfikację stylu życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Synoptis 1 mg
Entecavir Synoptis, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg, jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych z wyrównaną lub niewyrównaną czynnością wątroby, wykazujących czynną replikację HBV, trwale podwyższoną aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest również stosowany u dzieci i młodzieży w wieku 2–18 lat, którzy nie byli wcześniej leczeni analogami nukleozydów, mają wyrównaną czynność wątroby oraz spełniają kryteria aktywnej replikacji wirusa i podwyższonej aktywności AlAT. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena stanu klinicznego, w tym statusu antygenu HBeAg, wyników histopatologicznych oraz historii leczenia, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą terapią lamiwudyną, ze względu na ryzyko oporności krzyżowej.
aminotransferaza alaninowa, analogi nukleozydów, antygen HBeAg, badanie histopatologiczne wątroby, entekawir jednowodny, laktoza jednowodna, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, niewyrównana czynność wątroby, oporność krzyżowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa HBV, stan zapalny wątroby, wyrównana czynność wątroby, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Olej z oliwek – Działania niepożądane
Olej z oliwek, stosowany jako składnik emulsji tłuszczowych w żywieniu pozajelitowym (np. ClinOleic 20%, SMOFlipid, SmofKabiven, Olimel), może wywoływać liczne działania niepożądane. Najistotniejszym mechanizmem jest zaburzona eliminacja triglicerydów, prowadząca do zespołu przeciążenia tłuszczami (fat overload syndrome), objawiającego się hiperlipidemią, gorączką, stłuszczeniem i powiększeniem wątroby, anemią, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami krzepliwości, hemolizą oraz nieprawidłowymi testami wątrobowymi, a w ciężkich przypadkach śpiączką. Często obserwuje się tachykardię, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunkę, hiperglikemię, cholestazę, nieprawidłowe wyniki enzymów wątrobowych oraz nadciśnienie tętnicze. Reakcje nadwrażliwości, w tym skurcz oskrzeli, wysypki, pokrzywka i duszność, wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. U dzieci odnotowano małopłytkowość, a u pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika.
anemia, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, cytolityczne zapalenie wątroby, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy z jaja kurzego, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperproteinemia, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, olej z oliwek, reakcja nadwrażliwości, retikulocytoza, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tachykardia, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia krzepliwości krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Esseliv Max 450 mg
Esseliv Max, zawierający fosfolipidy z nasion soi (Phospholipidum essentiale) z około 76% niezbędnych fosfolipidów, w tym kluczową polienylofosfatydylocholinę (PPC), wykazuje działanie hepatoprotekcyjne poprzez inkorporację do błon komórkowych hepatocytów. PPC odtwarza strukturę i funkcję uszkodzonych błon, poprawiając ich płynność, elastyczność, giętkość, stabilność oraz przepuszczalność, co przekłada się na lepsze właściwości fizykochemiczne błon. W efekcie dochodzi do przyspieszenia eliminacji lipidów z hepatocytów, redukcji stłuszczenia wątroby, hamowania procesów włóknienia oraz normalizacji podwyższonych enzymów wątrobowych: AST, ALT i GGTP.
ALT, AST, błona komórkowa, cholestaza, czterochlorek węgla, działanie antyfibrotyczne, fosfolipid sojowy, GGTP, hepatocyt, hepatotoksyczność, kolagenaza, komórka gwiaździsta, marskość wątroby, parametr biochemiczny, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polienylofosfatydylocholina, regeneracja wątroby, stłuszczenie wątroby, włóknienie, zastój żółci, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Entecavir Ranbaxy to lek przeciwwirusowy zawierający entekawir w dawkach 0,5 mg i 1 mg, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u pacjentów z aktywną replikacją wirusa. Wskazania obejmują osoby dorosłe z wyrównaną lub niewyrównaną czynnością wątroby, u których stwierdzono trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest również zalecany u dzieci i młodzieży w wieku 2-18 lat, które nie były wcześniej leczone analogami nukleozydów, mają wyrównaną czynność wątroby oraz aktywną replikację HBV z podwyższonym AlAT lub umiarkowanym do ciężkiego stanem zapalnym i/lub zwłóknieniem. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie diagnozy na podstawie badań wirusologicznych, biochemicznych i histopatologicznych oraz ocena stopnia zaawansowania choroby.
aktywna replikacja wirusa, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histopatologiczne, badanie wirusologiczne, czynny stan zapalny, entekawir, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, niewyrównana czynność wątroby, oporność na lamiwudynę, podwyższona aktywność AlAT, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa HBV, skuteczność wirusologiczna, tabletka powlekana, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Patofizjologia i mechanizm
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi 75-85% pierwotnych nowotworów wątroby i jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych na świecie. Etiologia HCC jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą przewlekłych zakażeń HBV (54% przypadków) i HCV (31%), marskości wątroby (80-90% przypadków) oraz czynników takich jak alkohol, aflatoksyna B1, NAFLD i NASH. Patogeneza obejmuje akumulację mutacji somatycznych, m.in. w genie TERT (54-60%), TP53 (18-50%) i CTNNB1 (18-40%), prowadzących do niestabilności genomowej i zaburzeń epigenetycznych (metylacja DNA, modyfikacje histonów, dysregulacja miRNA/lncRNA). Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój HCC to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, JAK/STAT oraz TGF-β, które regulują proliferację, apoptozę, inwazyjność i przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT). HBV indukuje HCC także bez marskości poprzez integrację DNA wirusa i działanie białka HBx, natomiast HCV sprzyja nowotworzeniu głównie w kontekście marskości, poprzez przewlekłe zapalenie i stres oksydacyjny.
aflatoksyna B1, apoptoza, autofagia, czynnik indukowany hipoksją, dysbioza jelitowa, ferroptoza, hepatokarcynogeneza, hipoksja, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, komórki gwiaździste wątroby, komórki macierzyste nowotworowe, marskość wątroby, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, modyfikacja histonów, mutacja CTNNB1, mutacja TP53, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niestabilność genomowa, odwrotna transkryptaza telomerazy, peroksydacja lipidów, programowana śmierć komórki, promotor TERT, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak wątrobowokomórkowy, reaktywne formy tlenu, remodelowanie chromatyny, retikulum endoplazmatyczne, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, stres oksydacyjny, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zwłóknienie, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Entekawir, będący nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy, wykazuje wysoką selektywność i skuteczność wobec polimerazy HBV, z wewnątrzkomórkowym okresem półtrwania aktywnej formy trifosforanu wynoszącym 15 godzin. Jego stała Ki wobec polimerazy HBV wynosi 0,0012 μM, co świadczy o silnym działaniu hamującym syntezę DNA wirusa, przy jednoczesnym minimalnym wpływie na polimerazy komórkowe (Ki 18-40 μM) oraz mitochondrialne (Ki >160 μM). Entekawir skutecznie hamuje replikację dzikiego typu HBV już przy stężeniu EC50 0,004 µM, a także pozostaje aktywny wobec szczepów opornych na lamiwudynę (EC50 mediana 0,026 µM) oraz adefowir, nie wykazując antagonistycznego działania w połączeniu z innymi NRTI. W odniesieniu do HIV-1, entekawir wykazuje zmienną aktywność (EC50 0,026 do >10 µM), z możliwością selekcji mutacji M184I przy wysokich stężeniach.
aminotransferaza alaninowa, analog guanozyny, antygen HBeAg, entekawir, fosforylacja, komórki HepG2, marskość wątroby, mitochondrialne DNA, mutacje HBV, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkrypcja, odwrotna transkryptaza, oporność na adefowir, oporność na lamiwudynę, oporność wirusa HBV, polimeraza DNA HBV, polimeraza wirusa HBV, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, skala Knodella, substytucja rtL180M, substytucja rtN236T, trifosforan, zmiany martwiczo-zapalne, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Amorolfina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Amorolfina, stosowana miejscowo w leczeniu grzybicy paznokci, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. Wartości LD50 dla amorolfiny chlorowodorku różnią się w zależności od gatunku i drogi podania: u myszy dożylnie 130 mg/kg, dootrzewnowo 200 mg/kg, doustnie 2500 mg/kg; u szczurów dootrzewnowo 450 mg/kg, doustnie 1900 mg/kg, a na skórę powyżej 2000 mg/kg. Badania toksyczności podostrej i przewlekłej (13- i 26-tygodniowe) wykazały objawy toksyczności jedynie przy najwyższych dawkach (do 60 mg/kg/dobę u szczurów i psów), obejmujące zmiany skórne, rogowacenie, zaćmę oraz zmiany w wątrobie (rozrost dróg żółciowych, przekrwienie, zwłóknienie). Nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych przy dawkach zbliżonych do maksymalnego narażenia u ludzi, co wskazuje na ograniczone ryzyko kliniczne.
amorolfina chlorowodorek, badanie płodności, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie alergiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergiczne, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie teratogenne, fetotoksyczność, genotoksyczność, grzybica paznokci, LD50, opatrunek okluzyjny, podrażnienie skóry, potencjał uczulający, przekrwienie wątroby, rakotwórczość, rozrost dróg żółciowych, substancja przeciwgrzybicza, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zaćma, zakażenie grzybicze, zapalenie skóry, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tenofovir disoproxil Aurovitas 245 mg
Tenofovir disoproxil Aurovitas w dawce 245 mg w postaci tabletek powlekanych jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). W leczeniu HIV-1 u dorosłych lek podaje się wyłącznie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, szczególnie u pacjentów z wysokim mianem wirusa (>100 000 kopii/ml) oraz u tych, u których wcześniejsza terapia zakończyła się niepowodzeniem przy niskim mianie (<10 000 kopii/ml). U młodzieży w wieku 12-18 lat wskazaniem do stosowania są oporność na nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI) lub toksyczność uniemożliwiająca stosowanie leków pierwszego rzutu. Decyzje terapeutyczne u pacjentów wcześniej leczonych powinny uwzględniać wyniki badań oporności wirusowej oraz przebieg dotychczasowej terapii.
aktywna immunologicznie choroba, czynna replikacja wirusa, dysfagia, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwwirusowy, nietolerancja laktozy, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność na NRTI, oporność wirusowa, podwyższona aktywność AlAT, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, tenofowir dizoproksyl, wirus HBV, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Schistosomatoza (bilharcjoza) – Patofizjologia i mechanizm
Schistosomiasis to choroba pasożytnicza wywołana przez przywry z rodzaju Schistosoma, gdzie patogeneza wynika głównie z immunologicznej reakcji na jaja pasożyta uwięzione w tkankach, a nie bezpośrednio z obecności dorosłych robaków. Jaja uwalniają antygeny (SEA), które indukują reakcję ziarniniakową z udziałem limfocytów T, makrofagów i eozynofilów, prowadząc do przewlekłego stanu zapalnego i włóknienia narządów. Odpowiedź immunologiczna przechodzi z dominacji Th1 do Th2, co sprzyja aktywacji komórek gwiaździstych wątroby i produkcji kolagenu, szczególnie IL-4, IL-5 i IL-13, co skutkuje włóknieniem okołowrotnym (włóknienie typu Symmersa) i nadciśnieniem wrotnym. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i liczby jaj, obejmując schistosomiasis jelitową (krwawa biegunka, niedokrwistość, nadciśnienie wrotne), moczowo-płciową (krwiomocz, zwapnienia pęcherza, ryzyko raka płaskonabłonkowego pęcherza) oraz rzadziej neuroschistosomiasis (ziarniniaki w OUN). Schistosoma haematobium jest klasyfikowana jako karcynogen klasy 1 przez IARC, ze względu na związek z rakiem pęcherza moczowego, gdzie przewlekłe zapalenie i włóknienie sprzyjają transformacji nowotworowej. Ponadto zakażenie zwiększa ryzyko zakażenia HIV, zwłaszcza u kobiet, poprzez uszkodzenie nabłonka narządów płciowych i modulację odpowiedzi immunologicznej.
IARC, jajo pasożyta, komórka dendrytyczna, komórka gwiaździsta wątroby, mikrobiom jelitowy, nadciśnienie wrotne, neuroschistosomiasis, odpowiedź Th1, odpowiedź Th2, ostra schistosomiasis, powikłanie płucne, prazikwantel, probiotyk, przywra Schistosoma, rak płaskonabłonkowy, reakcja ziarniniakowa, Schistosoma haematobium, Schistosoma intercalatum, Schistosoma japonicum, Schistosoma mansoni, Schistosoma mekongi, schistosomiasis, schistosomiasis jelitowa, schistosomiasis moczowo-płciowa, stres oksydacyjny, włóknienie okołowrotne, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie używania alkoholu – Epidemiologia
Zaburzenie używania alkoholu (AUD) stanowi poważny problem zdrowia publicznego o globalnym zasięgu, dotykając około 3,7% dorosłej populacji świata, co przekłada się na około 209 milionów osób w 2019 roku. Wskaźniki śmiertelności związane z alkoholem są znaczące – alkohol odpowiada za 2,6 miliona zgonów rocznie, co stanowi 6,7% wszystkich zgonów wśród mężczyzn i 2,4% wśród kobiet. Spożycie alkoholu na świecie wynosi średnio 5,5 litra czystego alkoholu na osobę powyżej 15 roku życia, z 21% udziałem nierejestrowanego spożycia. Epidemiologia AUD wykazuje wyraźne różnice demograficzne: mężczyźni mają dwukrotnie wyższe ryzyko wystąpienia AUD niż kobiety, a najwyższe wskaźniki obserwuje się w grupie wiekowej 18-29 lat. Geograficznie, największe rozpowszechnienie AUD notuje się w obu Amerykach (8,2% populacji powyżej 15 lat), z najwyższymi wskaźnikami wśród rdzennych Amerykanów. Czynniki społeczno-ekonomiczne, takie jak status materialny, wykształcenie i miejsce zamieszkania, również wpływają na ryzyko AUD. Pandemia COVID-19 przyczyniła się do wzrostu spożycia alkoholu i nasilenia problemów zdrowotnych, w tym alkoholowej choroby wątroby (ALD).
alkoholowa choroba wątroby, alkoholowe zapalenie wątroby, behavioral risk factor surveillance system, choroba wątroby, choroba zakaźna, dystres psychiczny, marskość wątroby, nadmierne spożycie alkoholu, nadużywanie alkoholu, nowotwór, spożycie alkoholu, stłuszczenie wątroby, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, Światowa Organizacja Zdrowia, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie używania alkoholu, zaburzenie zdrowia psychicznego, zależność od alkoholu, zawał serca, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
L-ornityna – Działania niepożądane
L-ornityna, podawana w postaci chlorowodorku w preparatach Aminomel 10E (2,42 g/l) i Aminomel 12,5E (3,02 g/l), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, których częstość występowania jest nieznana. Najpoważniejszym zagrożeniem są reakcje immunologiczne, w tym anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, manifestujące się m.in. sinicą, wstrząsem, świstem krtaniowym i obrzękiem dróg oddechowych, które mogą prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i zatrzymania krążenia. Ponadto obserwuje się reakcje nadwrażliwości o szerokim spektrum objawów, takich jak pokrzywka, tachykardia, duszność czy gorączka. Wśród zaburzeń metabolicznych istotna jest hiperkaliemia, stanowiąca potencjalne zagrożenie dla rytmu serca. Dodatkowo, preparaty mogą powodować zaburzenia oddychania oraz poważne uszkodzenia wątroby i dróg żółciowych, w tym hiperamonemię, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestazę, stłuszczenie, zapalenie i kamicę pęcherzyka żółciowego. Z nerek zgłaszano azotemię, wskazującą na upośledzenie funkcji wydalniczej.
azotemia, cholestaza, encefalopatia wątrobowa, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, kamica pęcherzyka żółciowego, marskość wątroby, niewydolność wątroby, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, roztwór do infuzji, śpiączka wątrobowa, stłuszczenie wątroby, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zatorowość płucna, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ebetrexat
Metotreksat, stosowany raz w tygodniu, wymaga ścisłego przestrzegania dawkowania ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie śmiertelnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy błędnym podawaniu codziennym. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków hepatotoksycznych i alkoholu, gdyż u 13-20% pacjentów obserwuje się przemijające podwyższenie aminotransferaz do 2-3-krotności normy, a utrzymujące się zmiany enzymatyczne mogą wskazywać na ciężką hepatotoksyczność. Monitorowanie funkcji wątroby powinno obejmować nie tylko standardowe testy (AlAT, AspAT, bilirubina, albumina), ale także nieinwazyjne metody diagnostyczne, a biopsję wątroby rozważać indywidualnie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze choroby wątroby, cukrzyca, otyłość czy długotrwałe leczenie metotreksatem.
albumina w surowicy, amenorrhea, aminotransferazy, badanie histologiczne, bilirubina, biopsja wątroby, chłoniak złośliwy, encefalopatia, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, klirens kreatyniny, krwawienie pęcherzykowe, marskość wątroby, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oligospermia, ostre zapalenie mózgu, pneumocystoza, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, spermatogeneza, teratogenność, toksyczna nekroliza naskórka, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie pęcherzyków płucnych, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klozapol 25 mg
Klozapina, lek przeciwpsychotyczny o specyficznym profilu farmakologicznym, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym agranulocytozy, napadów padaczkowych, zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz gorączki. Agranulocytoza, najpoważniejsze powikłanie, występuje najczęściej w pierwszych 18 tygodniach terapii z częstością 32,0 przypadków na 100 000 osobo-tygodni, a jej ryzyko znacząco spada po tym okresie. Monitorowanie morfologii krwi, zwłaszcza liczby leukocytów, jest kluczowe dla bezpieczeństwa leczenia. Ponadto klozapina może powodować zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, cukrzyca, otyłość oraz dyslipidemię, a także działania neurologiczne, w tym senność, zawroty głowy i napady drgawkowe, których ryzyko wzrasta przy szybkim zwiększaniu dawki i u pacjentów z padaczką w wywiadzie.
agranulocytoza, akatyzja, arytmia, aspiracja pokarmu, cukrzyca de novo, cukrzyca typu 2, częstoskurcz, depresja oddechowa, drgawka miokloniczne, dysfagia, działanie sercowo-naczyniowe, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertermia, hipertriglicerydemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, klozapina, kołatanie serca, kwasica ketonowa, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, marskość wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie, nadmierne wydzielanie śliny, nadpłytkowość, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie jelita, niedokrwistość, niedrożność jelit, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudność, objawy pozapiramidowe, omdlenie, ostre rozdęcie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki, piorunująca martwica wątroby, porażenna niedrożność jelita, późna dyskineza, priapizm, próg drgawkowy, psychoza w przebiegu choroby Parkinsona, schizofrenia oporna na leczenie, senność polekowa, śpiączka hiperosmolarna, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, suchość błony śluzowej jamy ustnej, uogólniony napad padaczkowy, wymioty, wysięk osierdziowy, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie tolerancji glukozy, zaburzenie układu chłonnego, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zaparcie, zapaść krążeniowa, zapis EEG, zapis EKG, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddychania, zawał jelita, zawał mięśnia sercowego, zespół cholinergiczny, zespół iglica-fala, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka cholestatyczna, zwłóknienie wątroby, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby toksyczne – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie wątroby toksyczne jest stanem zapalnym wątroby wywołanym ekspozycją na substancje hepatotoksyczne, w tym leki (np. acetaminofen/paracetamol), alkohol, narkotyki rekreacyjne oraz toksyczne chemikalia. Profilaktyka opiera się na ścisłym przestrzeganiu zaleceń dawkowania leków, unikaniu łączenia acetaminofenu z alkoholem oraz ograniczeniu ekspozycji na toksyny środowiskowe i zawodowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie pacjentów z podwyższonymi enzymami wątrobowymi (AST/ALT 5-10x powyżej normy) oraz przewlekłą chorobą wątroby, a także na unikanie leków o znanym działaniu hepatotoksycznym. W profilaktyce istotne jest także ograniczenie spożycia alkoholu, unikanie narkotyków rekreacyjnych oraz ostrożność w stosowaniu suplementów i ziół, które mogą wykazywać potencjał hepatotoksyczny (np. kava kava, kozłek lekarski, sasafras).
antygen HBs, ból stawów, chloroform, czterochlorek węgla, enzymy wątrobowe, gruźlica, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, izoniazyd, lek przeciwpsychotyczny, marskość wątroby, N-acetylocysteina, nadciśnienie tętnicze, paracetamol, stan zapalny wątroby, stłuszczenie wątroby, świąd, terapia skojarzona, trichloroetylen, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby, zapalenie wątroby toksyczne, żółtaczka, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Fosfolipidy – Właściwości farmakodynamiczne
Fosfolipidy z nasion soi, głównie polienylofosfatydylocholina (PPC, ok. 76% składu), wykazują działanie hepatoprotekcyjne poprzez integrację z błonami komórkowymi hepatocytów, co prowadzi do odbudowy ich struktury i funkcji. PPC poprawia właściwości fizykochemiczne błon, takie jak płynność, elastyczność, giętkość, stabilność i przepuszczalność, dzięki zwiększeniu zawartości nienasyconych kwasów tłuszczowych. W efekcie obserwuje się przyspieszenie eliminacji lipidów z hepatocytów, hamowanie włóknienia oraz normalizację enzymów wątrobowych: AST, ALT i GGTP, co wskazuje na poprawę stanu czynnościowego i morfologicznego wątroby.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, błona komórkowa, cholestaza, choroba wątroby, czterochlorek węgla, etanol, fosfolipid niezbędny, fosfolipid sojowy, galaktozamina, gamma-glutamylotransferaza, hepatocyt, kolagenaza, komórka gwiaździsta, lipocyt, ostre uszkodzenie wątroby, paracetamol, peroksydacja lipidów, Phospholipidum essentiale, polienylofosfatydylocholina, przewlekłe uszkodzenie wątroby, stłuszczenie wątroby, tioacetamid, uszkodzenie poalkoholowe wątroby, włóknienie, wskaźnik biochemiczny, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Leczenie
Zespół krótkiego jelita (SBS) to poważne zaburzenie wchłaniania wynikające z resekcji ponad 2/3 jelita cienkiego lub jego dysfunkcji, wymagające kompleksowego leczenia wielodyscyplinarnego. Terapia obejmuje fazy ostre, adaptacyjne i utrzymania, z kluczowym zastosowaniem żywienia pozajelitowego (TPN) oraz dojelitowego (EN), dostosowanego do długości i funkcji pozostałego jelita. W początkowej fazie TPN dostarcza pełne zapotrzebowanie na białka, węglowodany, tłuszcze, witaminy i minerały, często przez cewnik centralny, a w fazie adaptacji stopniowo zwiększa się udział żywienia dojelitowego i doustnego. Zalecenia dietetyczne obejmują małe, częste posiłki, dietę bogatą w białko, unikanie napojów hipertonicznych oraz suplementację witamin (B12, A, D, E, K) i minerałów (wapń, magnez, potas, cynk, żelazo, selen). Kluczowe jest także utrzymanie odpowiedniej diurezy (>1500 ml/dobę) i nawodnienia, stosując doustne roztwory nawadniające (ORS) oraz monitorowanie bilansu płynów i elektrolitów.
adaptacja jelitowa, autonomia jelitowa, całkowite żywienie pozajelitowe, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, doustny roztwór nawadniający, enteroplastyka poprzeczna seryjna, gastrostomia, inhibitor pompy protonowej, inżynieria tkankowa, jejunostomia, kamica nerkowa, marskość wątroby, niewydolność jelit, procedura Bianchi, przerost bakteryjny jelita cienkiego, resekcja jelita cienkiego, równowaga płynowo-elektrolitowa, somatropina, teduglutyd, terapia komórkami macierzystymi, transplantacja jelita, zakrzepica żylna, zastawka krętniczo-kątnicza, zespół krótkiego jelita, zwłóknienie wątroby, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-alanina – Działania niepożądane
L-alanina, aminokwas stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najpoważniejsze z nich to reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne objawiające się sinicą, wstrząsem, niedotlenieniem, świstem krtaniowym, obrzękiem uogólnionym oraz reakcje rzekomoanafilaktyczne. Inne objawy to pokrzywka, tachykardia, duszność, bóle mięśni i stawów, gorączka, a także zaburzenia oddychania i hiperkaliemia. Ponadto, preparaty z L-alaniną mogą powodować zaburzenia funkcji wątroby, takie jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego, a także przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT) i podwyższenie bilirubiny. Występuje również ryzyko azotemii oraz reakcji miejscowych w miejscu podania, w tym zatorów, zapalenia żył, bólu, rumienia, obrzęku i stwardnienia, ze szczególnym uwzględnieniem zakrzepowego zapalenia żył przy podawaniu do żył obwodowych.
aminokwas, azotemia, cholestaza, duszność, emulsja tłuszczowa, enzymy wątrobowe, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, L-alanina, marskość wątroby, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk obwodowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, stłuszczenie wątroby, świąd, świszczący oddech, tachykardia, wysypka, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hemochromatoza to genetyczne zaburzenie prowadzące do nadmiernego wchłaniania żelaza i jego akumulacji w narządach takich jak wątroba, serce i trzustka, co może skutkować poważnymi powikłaniami, w tym marskością wątroby, kardiomiopatią, arytmiami oraz cukrzycą. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu ferrytyny i saturacji transferyny (TSAT), gdzie ferrytyna powyżej 1000 μg/L wskazuje na konieczność biopsji wątroby z uwagi na ryzyko marskości. Leczenie polega głównie na flebotomii terapeutycznej, polegającej na regularnym usuwaniu 450-500 ml krwi (około 220-250 mg żelaza) w celu obniżenia poziomu ferrytyny poniżej 50 μg/L i TSAT poniżej 50%. W przypadkach przeciwwskazań do flebotomii stosuje się terapię chelatacyjną. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania uszkodzeniom narządów i poprawy rokowania.
arytmia, badanie krwi, biopsja wątroby, ból stawów, chelatacja, choroba wątroby, cukrzyca, flebotomia, flebotomia terapeutyczna, funkcja narządów, hematokryt, hemochromatoza, hemoglobina, insulinoterapia, kardiomiopatia, marskość wątroby, nadmiar żelaza, nieregularny rytm serca, poziom ferrytyny, rak wątroby, saturacja transferyny, suplement żelaza, technika aseptyczna, terapia chelatacyjna, test genetyczny, tomografia komputerowa, upust krwi, USG jamy brzusznej, uszkodzenie narządów, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie genetyczne, zapalenie stawów, zastoinowa niewydolność serca, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Synoptis 0,5 mg
Entecavir Synoptis to lek przeciwwirusowy zawierający entekawir jednowodny w dawkach 0,5 mg lub 1 mg, stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Wskazany jest u dorosłych pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby wykazujących aktywną replikację HBV, trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie, a także u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby. Lek jest również zalecany u pacjentów z opornością na lamiwudynę. W populacji pediatrycznej (wiek 2 do <18 lat) stosuje się go u dzieci z wyrównaną czynnością wątroby, aktywną replikacją wirusa, podwyższonym AlAT oraz umiarkowanym do ciężkiego stanem zapalnym i/lub zwłóknieniem wątroby, którzy nie byli wcześniej leczeni analogami nukleozydów.
aminotransferaza alaninowa, analogi nukleozydów, antygen HBeAg, czynna replikacja wirusa, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, laktoza jednowodna, lamiwudyna, niewyrównana czynność wątroby, podwyższona aktywność AlAT, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa HBV, tabletka powlekana, wiremia HBV DNA, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Essentiale forte 300 mg
Essentiale Forte (300 mg) to preparat zawierający fosfolipidy z nasion soi, głównie (3-sn-fosfatydylo)cholinę, stosowany w terapii chorób wątroby (kod ATC: A05BA10). W badaniach eksperymentalnych wykazano jego działanie wątroboochronne w modelach ostrego uszkodzenia wątroby wywołanego przez różne hepatotoksyny, takie jak etanol, alkohol allilowy, czterochlorek węgla, paracetamol oraz galaktozamina. Ponadto, preparat wykazuje korzystne efekty w przewlekłych uszkodzeniach wątroby indukowanych przez etanol, tioacetamid i rozpuszczalniki organiczne, hamując procesy stłuszczenia i zwłóknienia narządu.
błona komórkowa, choroby wątroby, czynnik hepatotoksyczny, działanie hepatotoksyczne, działanie wątroboochronne, fosfatydylocholina, fosfolipidy z nasion sojowych, hepatotoksyna, ostre uszkodzenie wątroby, peroksydacja lipidów, proces oksydacyjny, przewlekłe uszkodzenie wątroby, regeneracja hepatocytów, stłuszczenie wątroby, stres oksydacyjny, synteza kolagenu, uszkodzenie wątroby, włóknienie wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
N-acetylo-L-tyrozyna – Działania niepożądane
N-acetylo-L-tyrozyna, stosowana w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Aminomel 10E (2,00 g/l) i Aminomel 12,5E (2,50 g/l), jest prolekiem tyrozyny, istotnej w syntezie białek i neuroprzekaźników. Profil bezpieczeństwa tej substancji jest zbliżony do innych aminokwasów stosowanych pozajelitowo, jednak preparaty te mogą wywoływać działania niepożądane obejmujące reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne), zaburzenia funkcji wątroby (od podwyższenia enzymów wątrobowych, przez stłuszczenie, cholestazę, aż po marskość i zwłóknienie), hiperamonemię oraz zaburzenia metaboliczne, zwłaszcza hiperkaliemię, która jest szczególnie niebezpieczna u pacjentów z niewydolnością nerek, nadnerczy lub przyjmujących leki oszczędzające potas. Ponadto obserwuje się ryzyko azotemii oraz miejscowych powikłań infuzyjnych, takich jak ból, rumień, obrzęk, stwardnienie tkanek, zapalenie żyły czy zator w miejscu wkłucia, wymagające natychmiastowej interwencji.
Reakcje anafilaktyczne, choć rzadkie, stanowią poważne zagrożenie życia i manifestują się objawami takimi jak sinica, wstrząs, świst krtaniowy, ucisk w gardle czy uogólniony obrzęk, co wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia leczenia ratunkowego. Monitorowanie funkcji wątroby jest kluczowe ze względu na ryzyko subklinicznych i poważnych uszkodzeń hepatocytów, w tym encefalopatii wątrobowej związanej z hiperamonemią. Dodatkowo, ze względu na obecność potasu w preparatach, konieczne jest regularne kontrolowanie elektrolitów, zwłaszcza stężenia potasu, aby zapobiec groźnym zaburzeniom rytmu serca. W trakcie terapii należy również zwracać uwagę na objawy zaburzeń oddychania, które mogą wskazywać na reakcje nadwrażliwości lub inne powikłania, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego.
azotemia, cholestaza, duszność, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, kamica pęcherzyka żółciowego, kolka żółciowa, marskość wątroby, N-acetylo-L-tyrozyna, nadciśnienie, neuroprzekaźnik, niedociśnienie, niewydolność nadnerczy, obrzęk, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, stłuszczenie wątroby, świszczący oddech, synteza białka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zator naczyniowy, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prolutex 25 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Prolutex (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) obejmowały modele zwierzęce z podaniem podskórnym i domięśniowym w dawkach do 6,7 mg/kg/dobę przez 7 dni oraz dłuższe podawanie w dawkach 1 mg/kg/dobę (podskórnie) i 4 mg/kg/dobę (domięśniowo) przez 28 dni z 14-dniowym okresem obserwacji. W badaniach krótkoterminowych nie stwierdzono istotnych miejscowych działań niepożądanych w badaniach makroskopowych i histopatologicznych, jednak w grupie domięśniowej zaobserwowano obrzęk, stwardnienie mięśni, miejscową martwicę tkanki oraz reakcję makrofagów, a także umiarkowane zwłóknienie wątroby utrzymujące się po zakończeniu leczenia. W badaniach długoterminowych nie wykazano istotnych klinicznie objawów niepożądanych, a zmiany miejscowe były niewielkie i porównywalne do grupy kontrolnej otrzymującej sam vehiculum. Po zakończeniu leczenia nie zaobserwowano trwałych zmian histopatologicznych.
badania histopatologiczne, badanie histopatologiczne, dane przedkliniczne, hormon płciowy, martwica tkanki, miejsce podania, miejscowe działania niepożądane, nośnik leku, ocena ryzyka środowiskowego, profil hormonalny, progesteron, Prolutex, reakcja makrofagów, reakcja miejscowa, substancja czynna, tolerancja miejscowa, utylizacja produktów leczniczych, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Fomed 0,5 mg
Entecavir Fomed w dawce 0,5 mg (entekawir jednowodny) jest wskazany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych i dzieci (2-18 lat) z aktywną replikacją wirusa, podwyższoną aktywnością aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzonym stanem zapalnym i/lub zwłóknieniem wątroby. U dorosłych lek stosuje się zarówno u pacjentów z wyrównaną, jak i niewyrównaną czynnością wątroby, niezależnie od statusu HBeAg, w tym także u osób z opornością na lamiwudynę. U dzieci i młodzieży terapia jest przeznaczona wyłącznie dla pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, wymagających potwierdzenia aktywnej choroby biopsją wątroby. Przed rozpoczęciem leczenia należy uwzględnić szczegółowe wytyczne dotyczące dawkowania i monitorowania terapii zawarte w charakterystyce produktu leczniczego.
aminotransferaza alaninowa, analogi nukleozydów, antygen HBeAg, badanie histologiczne, biopsja wątroby, entekawirem, lamiwudyna, nietolerancja laktozy, niewyrównana czynność wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, terapia przeciwwirusowa, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Polpharma 0,5 mg
Entecavir Polpharma jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (2-18 lat) z wyrównaną lub niewyrównaną czynnością wątroby. Wskazania obejmują aktywną replikację HBV, trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg entekawiru jednowodnego, z zawartością laktozy odpowiednio 120,97 mg i 241,94 mg na tabletkę. Preparat jest wskazany zarówno u pacjentów HBeAg dodatnich, jak i ujemnych, którzy nie byli wcześniej leczeni analogami nukleozydów, z uwzględnieniem szczególnych zaleceń w przypadku wcześniejszej terapii lamiwudyną.
aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, biopsja wątroby, entekawir, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewyrównana czynność wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa HBV, stan zapalny wątroby, tabletka powlekana, terapia przeciwwirusowa, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HBV, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Wskazania do stosowania
Tenofowir dizoproksyl, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy (NRTI), jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Preparaty zawierające tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, samodzielnie lub w połączeniu z emtrycytabiną (200 mg), są wskazane u dorosłych i młodzieży (12-18 lat) w określonych sytuacjach klinicznych. W leczeniu HIV-1 stosuje się go u pacjentów nieleczonych wcześniej z wysokim mianem wirusa (>100 000 kopii/ml) oraz u tych, u których wcześniejsza terapia zakończyła się niepowodzeniem na wczesnym etapie (<10 000 kopii/ml). U młodzieży z zakażeniem HIV-1 wskazaniem do terapii jest oporność na NRTI lub toksyczność leków pierwszego rzutu. W przypadku HBV, tenofowir jest zalecany u dorosłych z wyrównaną czynnością wątroby i aktywną replikacją wirusa, podwyższoną aktywnością AlAT oraz potwierdzonym stanem zapalnym lub zwłóknieniem, a także u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby. Młodzież z HBV kwalifikuje się do leczenia przy aktywnej chorobie immunologicznej i umiarkowanym do ciężkiego stanie zapalnym w badaniu histologicznym.
aminotransferaza alaninowa, czynna replikacja wirusa, czynny stan zapalny, emtrycytabina, interakcje lekowe, lek przeciwretrowirusowy, niewyrównana czynność wątroby, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, oporność na NRTI, oporność wirusowa, preparat złożony, profilaktyka przedekspozycyjna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tamarix gallica – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tamarix gallica jest składnikiem ziołowym stosowanym w preparatach hepatoprotekcyjnych, takich jak Liv.52, gdzie występuje w dawce 16 mg jako jeden z siedmiu składników roślinnych. Preparat zawiera również Capparis spinosae cortex (65 mg), Cichorii intybus semen (65 mg), Solani nigri herba (32 mg), Terminaliae arjunae cortex (32 mg), Cassiae occidentalis semen (16 mg), Achilleae millefolii semen (16 mg) oraz Mandur Bhasma (33 mg) dostarczający 3 mg żelaza (Fe+2 i Fe+3). Ze względu na wieloskładnikowy charakter preparatu, środki ostrożności i przeciwwskazania dotyczą całego produktu, a nie tylko Tamarix gallica. Preparaty te nie powinny być stosowane samodzielnie u pacjentów z zaawansowanymi chorobami wątroby, takimi jak poważne uszkodzenia, marskość czy zwłóknienie wątroby, ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i ryzyko opóźnienia właściwej diagnostyki i leczenia.
achillea millefolium, badanie laboratoryjne, badanie obrazowe, Capparis spinosae, cassia occidentalis, Cichorium intybus, funkcja wątroby, kompozycja wieloskładnikowa, Liv.52, Mandur Bhasma, marskość wątroby, preparat hepatoprotekcyjny, Solanum nigrum, Tamarix gallica, Terminalia arjuna, uszkodzenie wątroby, zaawansowana choroba wątroby, żółtaczka, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Aurovitas 1 mg
Entecavir Aurovitas, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera entekawir jednowodny – lek przeciwwirusowy stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Wskazania obejmują dorosłych pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, u których stwierdzono aktywną replikację HBV, trwałe podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony aktywny stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest również stosowany u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, wymagających jednak szczegółowego monitorowania. Entecavir jest skuteczny zarówno u pacjentów z dodatnim, jak i ujemnym wynikiem antygenu HBeAg, a także u osób wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów. Ponadto, preparat może być zalecany u pacjentów z opornością na lamiwudynę, z uwzględnieniem odpowiednich środków ostrożności i dostosowania dawkowania.
AlAT, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histopatologiczne wątroby, czynny stan zapalny wątroby, entekawiir, lamiwudyna, niewyrównana czynność wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa HBV, wiremia HBV DNA, wirus HBV, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) jest chorobą wywołaną przez wirus HBV, która może przebiegać w formie ostrej lub przewlekłej, prowadząc do poważnych powikłań, takich jak marskość wątroby czy rak wątrobowokomórkowy. Opieka pielęgniarska obejmuje kompleksową ocenę stanu pacjenta, monitorowanie funkcji wątroby (ALT, AST, bilirubina), podawanie leków przeciwwirusowych (np. tenofowir, entekawir, PEG-IFN) oraz edukację dotyczącą modyfikacji stylu życia i zapobiegania transmisji wirusa. Szczególną uwagę zwraca się na profilaktykę u noworodków (podanie szczepionki i immunoglobuliny HBIG w ciągu 12 godzin od urodzenia) oraz na opiekę nad kobietami w ciąży z poziomem HBV DNA powyżej 200 000 IU/ml, u których zaleca się leczenie przeciwwirusowe w celu zmniejszenia ryzyka transmisji wertykalnej.
aflatoksyna, alfa-fetoproteina, biopsja wątroby, dieta niskotłuszczowa, dysfagia, elastografia wątroby, encefalopatia wątrobowa, entekawir, funkcja wątroby, hepatomegalia, koinfekcja HIV, leczenie immunosupresyjne, lek hepatotoksyczny, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, pegylowany interferon, profilaktyka poekspozycyjna, rak wątrobowokomórkowy, reaktywacja HBV, tenofowir, transmisja wertykalna, wirus HBV, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Zentiva 0,5 mg
Entecavir Zentiva jest wskazany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (2 do <18 lat) z aktywną replikacją wirusa, trwale podwyższoną aktywnością aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzonym stanem zapalnym i/lub zwłóknieniem wątroby. U dorosłych lek stosuje się zarówno u pacjentów z wyrównaną, jak i niewyrównaną czynnością wątroby, niezależnie od statusu antygenu HBeAg, pod warunkiem braku wcześniejszego leczenia analogami nukleozydów. Entecavir jest również opcją terapeutyczną u pacjentów z opornością lub nieskutecznością leczenia lamiwudyną, z uwzględnieniem szczegółowych zaleceń dotyczących dawkowania i monitorowania. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg entekawiru, zawierających odpowiednio 71,8 mg i 143,5 mg laktozy jednowodnej.
AlAT w surowicy, aminotransferaza alaninowa, analogi nukleozydów, antygen HBeAg, badanie histopatologiczne, entekawirem, entekawirem jednowodny, laktoza jednowodna, lamiwudyna, linia podziału tabletki, niewyrównana czynność wątroby, oporność na lamiwudynę, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, stan zapalny wątroby, tabletka powlekana, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HBV, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Chlorfeniramina – Działania niepożądane
Chlorfeniraminy maleinian, stosowany w preparacie Tabcin Trend w dawce 2 mg na kapsułkę, jest antyhistaminą pierwszej generacji o szerokim spektrum działań niepożądanych, obejmujących układ nerwowy, wzrokowy, oddechowy, pokarmowy, skórę, układ krwiotwórczy, sercowo-naczyniowy, nerki oraz wątrobę. Do najczęstszych objawów należą senność i suchość w jamie ustnej, natomiast poważne powikłania to m.in. zespół tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES), niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, astma analgetyczna, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, ciężkie reakcje skórne (AGEP, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), agranulocytoza, pancytopenia, niewydolność wątroby oraz zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca. Preparat zawiera także paracetamol (250 mg) i pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg), co może potęgować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności i sedacji.
agranulocytoza, anemia aplastyczna, antyhistaminik pierwszej generacji, astma analgetyczna, ból głowy, bradykardia, ciężkie reakcje skórne, hepatotoksyczność, kołatanie serca, leukopenia, marskość wątroby, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, suchość w jamie ustnej, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie nerek, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Polpharma 1 mg
Entecavir Polpharma to lek przeciwwirusowy z grupy analogów nukleozydów, stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (2-18 lat) z wyrównaną czynnością wątroby. Wskazania obejmują pacjentów z aktywną replikacją wirusa, trwale podwyższonym poziomem aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzonym stanem zapalnym i/lub zwłóknieniem wątroby. Lek jest skuteczny zarówno u pacjentów z dodatnim, jak i ujemnym wynikiem antygenu HBeAg, a także u osób, u których wcześniejsza terapia lamiwudyną była nieskuteczna, z uwzględnieniem ryzyka oporności krzyżowej. Decyzja o leczeniu pediatrycznym powinna uwzględniać indywidualną ocenę korzyści i ryzyka, w tym długoterminowe bezpieczeństwo stosowania.
aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, działanie niepożądane, entekawir, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, nietolerancja laktozy, niewyrównana czynność wątroby, oporność krzyżowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, stan zapalny wątroby, tabletka powlekana, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HBV, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wymiotowanie krwi – Patofizjologia i mechanizm
Hematemeza, definiowana jako wymiotowanie treści żołądkowej zawierającej krew, jest alarmującym objawem wskazującym na krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (jama ustna, przełyk, żołądek, dwunastnica). Mechanizm wymiotów jest złożony i koordynowany przez ośrodek wymiotny w rdzeniu przedłużonym, aktywowany przez impulsy aferentne z przewodu pokarmowego, strefę chemoreceptorową (CTZ) oraz wyższe ośrodki mózgowe. Neuroprzekaźniki takie jak dopamina, serotonina (receptory 5-HT3), acetylocholina, substancja P (receptory NK1) oraz układ histaminergiczny (receptory H1 i H2) odgrywają kluczową rolę w patogenezie wymiotów. Obecność krwi w wymiocinach świadczy o przerwaniu ciągłości błony śluzowej i może manifestować się jako świeża czerwona krew lub ciemnobrązowa substancja przypominająca fusy kawy, co ma znaczenie diagnostyczne w ocenie źródła i czasu krwawienia.
anemia, aspiracja krwi, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, czerwona krwinka, embolizacja naczyń, ezofagogastroduodenoskopia, farmakoterapia, fusowate wymioty, górny odcinek przewodu pokarmowego, Helicobacter pylori, hematemesis, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, neuroprzekaźnik, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wielonarządowa, nudności i wymioty, ośrodek wymiotny, wrzód trawienny, wstrząs hipowolemiczny, wymioty, zapalenie dwunastnicy, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, zwłóknienie wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entecavir Fomed 1 mg
Entecavir Fomed w dawce 1 mg, będący analogiem nukleozydowym, jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (2-18 lat) z potwierdzoną aktywną replikacją wirusa, trwale podwyższoną aktywnością aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzonym stanem zapalnym i/lub zwłóknieniem wątroby. Lek jest stosowany zarówno u pacjentów z wyrównaną, jak i niewyrównaną czynnością wątroby, a także u osób z niepowodzeniem terapii lamiwudyną, z uwzględnieniem ryzyka oporności krzyżowej. Kluczowe kryteria kwalifikujące do terapii to potwierdzone przewlekłe zakażenie HBV trwające co najmniej 6 miesięcy, obecność wiremii HBV DNA oraz odpowiednia ocena funkcji wątroby. Entecavir Fomed jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o wymiarach 10,9 x 10,5 mm, zawierających 241 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydowy, antygen HBeAg, badanie laboratoryjne, biopsja wątroby, charakterystyka produktu leczniczego, czynny stan zapalny wątroby, lamiwudyna, nietolerancja laktozy, niewyrównana czynność wątroby, oporność krzyżowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, status serologiczny, wiremia HBV DNA, wirus HBV, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan – Działania niepożądane
Octan sodu, stosowany głównie w płynoterapii dożylnej jako składnik roztworów wieloelektrolitowych i buforujących, może indukować liczne działania niepożądane, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Jego metabolizm zwiększa zużycie tlenu i może zaburzać równowagę kwasowo-zasadową, co jest istotne u pacjentów z niedotlenieniem. Najczęstsze powikłania to hiperkaliemia i hiponatremia, zwłaszcza przy szybkim podaniu lub niewydolności nerek, z ryzykiem encefalopatii hiponatremicznej. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiperwolemia i hipermagnezemia, oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne o różnym nasileniu (np. sinica, SaO₂ ≤ 92%, niedociśnienie < 90 mmHg). Występują także objawy ze strony układu oddechowego (tachypnoe, bronchospazm), wątroby (hiperamonemia, cholestaza, wzrost enzymów wątrobowych: AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna, GGTP) oraz nerek (azotemia, uszkodzenie nerek).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azotemia, bronchospazm, cholestaza, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, duszność, dyspnea, encefalopatia hiponatremiczna, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hemodylucja, hemoliza, hiperamonemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipertensja, hiperwolemia, hiponatremia, hipotensja, kamica pęcherzyka żółciowego, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, octan sodu, płynoterapia dożylna, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, retikulocytoza, roztwór wieloelektrolitowy, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tachykardia, tachypnoe, trombocytopenia, uogólniony rumień, wynaczynienie, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zakrzepica żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żył, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas L-glutaminowy – Działania niepożądane
Kwas L-glutaminowy, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego i terapii immunomodulującej (np. Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Copaxone), może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące układ immunologiczny, metaboliczny, oddechowy, wątrobowy, nerkowy oraz reakcje miejscowe w miejscu podania. Najpoważniejsze reakcje immunologiczne to anafilaksja, reakcje rzekomoanafilaktyczne oraz nadwrażliwość, manifestujące się objawami od sinicy, wstrząsu i niedotlenienia po pokrzywkę, tachykardię i duszność. Wśród zaburzeń metabolicznych istotna jest hiperkaliemia, która może prowadzić do arytmii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Preparat Copaxone wywołuje reakcje natychmiastowe po wstrzyknięciu u około 31% pacjentów (w porównaniu do 13% placebo), obejmujące uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność i kołatanie serca. Działania niepożądane wątroby i dróg żółciowych to m.in. hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego. W obrębie układu moczowego obserwuje się azotemię, a w miejscu podania – zator, zapalenie żyły, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie tkanek. Reakcje miejscowe w Copaxone występują u około 70% pacjentów i obejmują również rzadkie przypadki lipoatrofii i martwicy skóry.
azotemia, cholestaza, duszność, encefalopatia wątrobowa, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiperwentylacja, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, kwas L-glutaminowy, lipoatrofia, marskość wątroby, martwica skóry, nadciśnienie, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, stłuszczenie wątroby, świst krtaniowy, świszczący oddech, tachykardia, terapia immunomodulująca, wstrząs, zaburzenie oddychania, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Methotrexat-Ebewe
Metotreksat, ze względu na swoją wysoką toksyczność, wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego, w tym oznaczania stężenia leku w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z obecnością płynu w „trzeciej przestrzeni” (np. wysięk opłucnowy, wodobrzusze), u których okres półtrwania metotreksatu jest wydłużony, co zwiększa ryzyko toksyczności. W trakcie terapii konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia w przypadku wystąpienia objawów ze strony przewodu pokarmowego, takich jak wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, krwawe wymioty, smoliste stolce (melena) lub świeża krew w stolcu, ze względu na ryzyko rozwoju krwotocznego zapalenia jelit i perforacji przewodu pokarmowego. Pacjent powinien być dokładnie poinformowany o wczesnych objawach toksyczności i konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem.
biegunka, działania niepożądane, eliminacja z osocza, hepatotoksyczność, krwawe wymioty, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotoczne zapalenie jelit, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, melena, metotreksat, mielosupresja, monitoring pacjenta, neutropenia, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, objawy toksyczności, okres półtrwania leku, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone enzymy wątrobowe, powikłania terapii, przewlekła hepatotoksyczność, smoliste stolce, toksyczność metotreksatu, uszkodzenie szpiku kostnego, wodobrzusze, wybroczyny, wysięk opłucnowy, zakażenia oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Talasemia – Leczenie
Leczenie talasemii jest zindywidualizowane i zależy od typu oraz nasilenia choroby. W ciężkich postaciach (talasemia major) podstawą terapii są regularne transfuzje krwi co 2-5 tygodni, mające na celu utrzymanie poziomu hemoglobiny w zakresie 9,5-10,5 g/dl, co zapobiega powikłaniom i wspiera prawidłowy rozwój. Konieczne jest także stosowanie terapii chelatującej przy przeładowaniu żelazem, definiowanym jako stężenie żelaza w wątrobie ≥5 mg Fe/g suchej masy lub ferrytyna ≥800 ng/ml, z lekami takimi jak deferoksamina, deferypron czy deferazyroks. Przeszczepienie komórek macierzystych (HSCT) pozostaje jedyną metodą potencjalnie wyleczającą, jednak jest ograniczone dostępnością zgodnego dawcy i ryzykiem powikłań. Nowoczesne terapie genowe, takie jak betibeglogene autotemcel (Zynteglo) i exagamglogene autotemcel (Casgevy), wykazują wysoką skuteczność (>89% pacjentów osiąga niezależność od transfuzji), oferując nadzieję na trwałe wyleczenie talasemii zależnej od transfuzji u pacjentów powyżej 12 roku życia.
alloimmunizacja, cholecystektomia, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, CRISPR/Cas9, deferazyroks, deferoksamina, deferypron, exagamglogene autotemcel, hemoglobina płodowa, hemosyderoza, hepatomegalia, hepcydyna, hydroksymocznik, kwas foliowy, luspatercept, mitapivat, osteoporoza, powiększenie śledziony, przeładowanie żelazem, przeszczepienie szpiku kostnego, splenektomia, talasemia intermedia, talasemia major, terapia chelatująca, terapia genowa, transfuzja krwi, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
L-arginina – Działania niepożądane
L-arginina, stosowana w preparatach do żywienia pozajelitowego, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym poważnych reakcji nadwrażliwości takich jak reakcje anafilaktyczne (objawy: sinica, wstrząs, niedotlenienie, świst krtaniowy, uogólniony obrzęk) oraz rzekomoanafilaktyczne. Inne reakcje immunologiczne obejmują pokrzywkę, tachykardię, zaburzenia ciśnienia tętniczego, duszność, wysypkę i bóle mięśniowe. Wśród zaburzeń metabolicznych najczęściej zgłaszana jest hiperkaliemia, która może prowadzić do powikłań kardiologicznych. Preparaty te mogą również powodować zaburzenia funkcji wątroby, takie jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie oraz zapalenie i kamicę pęcherzyka żółciowego. Dodatkowo obserwuje się azotemię wskazującą na upośledzenie funkcji nerek. W miejscu podania infuzji mogą wystąpić zator, zapalenie żyły, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie tkanek. Częstość występowania działań niepożądanych jest nieznana, a nudności występują rzadko.
aminokwas, aminotransferaza, azotemia, cholestaza, duszność, enzymy wątrobowe, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, Intralipid, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, L-arginina, marskość wątroby, niedotlenienie, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk, obrzęk uogólniony, parestezja jamy ustnej, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, stłuszczenie wątroby, stwardnienie tkanek, świst krtaniowy, świszczący oddech, tachykardia, wstrząs, zaburzenie ciśnienia, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zator, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe