warfaryna
Warfaryna to doustny lek przeciwzakrzepowy należący do grupy antagonistów witaminy K (VKA). Jego działanie polega na hamowaniu syntezy czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K (II, VII, IX, X) oraz białek C i S, co skutkuje zmniejszeniem zdolności krwi do tworzenia skrzepów.
W praktyce klinicznej warfaryna jest stosowana w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w zapobieganiu powikłaniom zakrzepowo-zatorowym u pacjentów z migotaniem przedsionków, u chorych z protezami zastawek serca oraz po przebytym zawale serca. Skuteczność leczenia monitoruje się poprzez pomiar czasu protrombinowego, wyrażonego jako znormalizowany współczynnik INR (International Normalized Ratio).
Stosowanie warfaryny wiąże się z ryzykiem powikłań krwotocznych, dlatego wymaga regularnego monitorowania INR. Lek charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym oraz licznymi interakcjami z innymi lekami, ziołami i pożywieniem (szczególnie produktami bogatymi w witaminę K). U pacjentów występują znaczne różnice w odpowiedzi na dawkę leku, co jest związane m.in. z polimorfizmami genów VKORC1 i CYP2C9.
W ostatnich latach obserwuje się stopniowe zastępowanie warfaryny przez doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (NOAC), które charakteryzują się przewidywalną farmakokinetyką, mniejszą liczbą interakcji oraz brakiem konieczności rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elecoxel
Stosowanie celekoksybu wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych powikłań ze strony przewodu pokarmowego (perforacje, owrzodzenia, krwawienia), układu sercowo-naczyniowego (zawały serca), nerek i wątroby. Szczególnie narażone są grupy pacjentów: osoby w podeszłym wieku, stosujące jednocześnie inne NLPZ, kwas acetylosalicylowy, glikokortykosteroidy, alkohol, czy z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie. Dawkowanie powinno być minimalne i krótkotrwałe, a terapia regularnie oceniana, zwłaszcza u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów. Celekoksyb nie zastępuje kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce przeciwzakrzepowej i nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi NLPZ poza ASA. Monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz funkcji nerek i wątroby jest niezbędne, zwłaszcza u osób z niewydolnością serca, nadciśnieniem, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u osób starszych.
antagonista receptora angiotensyny II, apiksaban, celekoksyb, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, cytochrom CYP2C9, cytochrom CYP2D6, czas protrombinowy, dabigatran, działanie przeciwpłytkowe, glikokortykosteroid, hiperlipidemia, hipowolemia, inhibitor ACE, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie, perforacja, piorunujące zapalenie wątroby, polip gruczolakowaty jelita, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, selektywny inhibitor COX-2, synteza prostaglandyn, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, warfaryna, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności lewej komory, zawał serca, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Interakcje leku – Zaranta 40 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Zaranta, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii i rabdomiolizy. Kluczowe mechanizmy interakcji obejmują hamowanie wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, co prowadzi do wzrostu ekspozycji na lek (AUC wzrost do 7,4-krotnego w przypadku cyklosporyny). Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z cyklosporyną oraz konieczność dostosowania dawki przy kojarzeniu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir/rytonawir, 3-krotny wzrost AUC), gemfibrozylem (1,9-krotny wzrost AUC) oraz innymi lekami zwiększającymi ekspozycję rozuwastatyny. Zaleca się rozpoczynanie terapii od dawki 5 mg w przypadku przewidywanego ≥2-krotnego wzrostu AUC i nieprzekraczanie dawki 20 mg, aby uniknąć toksyczności.
antagonista witaminy K, atazanawir z rytonawirem, baikalina, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir rytonawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, działanie farmakodynamiczne, eltrombopag, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka rozuwastatyny, febuksostat, fibrat, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, itrakonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, lopinawir/rytonawir, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, nadkwaśność soku żołądkowego, norgestrel, pole pod krzywą stężenia, rabdomioliza, regorafenib, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, transporter BCRP, transporter OATP1B1, typranawir rytonawir, warfaryna, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Axaltra 2,5 mg
Rywaroksaban, aktywny składnik Axaltry, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i jest substratem glikoproteiny P, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC i Cmax w zakresie 1,3-1,8-krotnym, szczególnie nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności u osób z wysokim ryzykiem krwawień. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (np. klopidogrelu) oraz SSRI/SNRI.
badanie układu krzepnięcia, cytochrom CYP3A4, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, działanie farmakodynamiczne, farmakokinetyka rywaroksabanu, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P, inhibitor czynnika Xa, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, izoforma CYP, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pole pod krzywą AUC, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie maksymalne Cmax, stężenie rywaroksabanu, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Protaminy siarczan – Wskazania do stosowania
Siarczan protaminy 1% (Protamini sulfas) w stężeniu 10 mg/ml, dostępny w roztworze do wstrzykiwań, jest specyficznym antagonistą heparyny stosowanym wyłącznie do neutralizacji jej działania przeciwzakrzepowego. Jego główne wskazania obejmują krwawienia spowodowane przedawkowaniem heparyny niefrakcjonowanej lub drobnocząsteczkowej, zakończenie procedur wymagających czasowej antykoagulacji heparynowej (np. po krążeniu pozaustrojowym w kardiochirurgii), przygotowanie do pilnych zabiegów operacyjnych u pacjentów leczonych heparyną oraz powikłania krwotoczne podczas terapii heparyną. Mechanizm działania polega na tworzeniu kompleksów z cząsteczkami heparyny, co skutkuje szybkim zniesieniem jej efektu przeciwkrzepliwego.
acenokumarol, antagonista heparyny, antagonista witaminy K, antykoagulacja heparynowa, działanie antykoagulacyjne, efekt przeciwkrzepliwy, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, kardiochirurgia, krążenie pozaustrojowe, neutralizacja heparyny, powikłanie krwotoczne, procedura medyczna, przedawkowanie heparyny, roztwór do wstrzykiwań, siarczan protaminy, terapia przeciwzakrzepowa, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ayupil 12,5 mg
Klozapina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie jej z lekami mielosupresyjnymi (karbamazepina, chloramfenikol, sulfonamidy, pochodne pyrazolonu, penicylamina, leki cytotoksyczne) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w postaci depot ze względu na ryzyko agranulocytozy i supresji szpiku kostnego. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest zabronione z powodu nasilenia działania sedatywnego, ryzyka depresji oddechowej oraz zaburzeń poznawczych i motorycznych. Klozapina metabolizowana jest głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP1A2, co powoduje, że inhibitory tego enzymu (np. fluwoksamina, kofeina, cyprofloksacyna) mogą zwiększać stężenie leku w osoczu, natomiast induktory (fenytoina, ryfampicyna, omeprazol) obniżają jego poziom, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawki. Nagłe odstawienie kofeiny lub zaprzestanie palenia tytoniu może zwiększyć stężenie klozapiny nawet o około 50%.
agranulocytoza, benzodiazepina, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie hipotensyjne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie szpiku kostnego, induktor enzymu cytochromu, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy opioidowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie, noradrenalina, odstęp QTc, ryfampicyna, substancja mielosupresyjna, supresja szpiku kostnego, warfaryna, wiązanie z białkiem osocza, zaburzenie oddychania, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Donectil ODT 10 mg
Chlorowodorek donepezylu, substancja czynna preparatu Donectil ODT, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) oraz CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna) mogą zwiększać stężenie donepezylu w osoczu nawet o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Z kolei induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) obniżają stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność, co może wymagać dostosowania dawki. Spożycie alkoholu, jako induktora CYP450, również obniża stężenie donepezylu i nasila działania niepożądane na OUN, zwłaszcza u osób starszych, zwiększając ryzyko upadków i urazów.
amiodaron, amitryptylina, antybiotyk, badanie EKG, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, digoksyna, Donectil ODT, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, pimozyd, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, sertindol, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zyprazydon - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levalox
Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levalox, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi poważnymi działaniami niepożądanymi i wymaga szczególnej ostrożności. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z historią ciężkich reakcji na chinolony, a także u osób z padaczką, miastenią czy niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Należy unikać stosowania u pacjentów z zakażeniami MRSA bez potwierdzonej wrażliwości drobnoustrojów oraz uwzględniać lokalne dane dotyczące oporności E. coli. Infuzje lewofloksacyny powinny trwać odpowiednio: 250 mg przez co najmniej 30 minut, 500 mg przez co najmniej 60 minut, aby zminimalizować ryzyko tachykardii i spadku ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, zwłaszcza u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach, stosujących kortykosteroidy lub przyjmujących dawkę 1000 mg/dobę. Ponadto, fluorochinolony zwiększają ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami takimi jak choroby tkanki łącznej, nadciśnienie czy wcześniejsze choroby serca.
antagonista witaminy K, antybiotyk fluorochinolonowy, Bacillus anthracis, choroba Behçeta, choroba związana z Clostridium difficile, Escherichia coli, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, polineuropatia czuciowa, polineuropatia czuciowo-ruchowa, posocznica, reakcja polekowa z eozynofilią, reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, tachykardia, tendinopatia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wąglik płucny, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic, zapaść krążeniowa, zerwanie ścięgna, zespół długiego QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon substancji czynnych
Metylu salicylan – Interakcje
Metylu salicylan, stosowany miejscowo, może ulegać systemowej absorpcji przy długotrwałym aplikowaniu na duże powierzchnie skóry, co zwiększa ryzyko interakcji farmakologicznych. Najistotniejszą interakcją jest przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), które zwiększa ryzyko krwawień. Spożywanie alkoholu podczas terapii metylu salicylanem nasila miejscowe podrażnienia, zwiększa wchłanianie substancji oraz potencjalnie potęguje działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania oraz ograniczenie spożycia alkoholu.
acenokumarol, białka osocza, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwzakrzepowe, inhibitory konwertazy angiotensyny, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leki hipoglikemizujące, leki moczopędne, leki przeciwzakrzepowe, metotreksat, metylu salicylan, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pochodna kwasu acetylosalicylowego, podrażnienie skóry, salicylany, stężenie glukozy, warfaryna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coxitex
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxitex, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych obejmujących układ pokarmowy, sercowo-naczyniowy, nerkowy oraz wątrobowy. U pacjentów, zwłaszcza w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, obserwowano powikłania takie jak perforacje, owrzodzenia i krwawienia przewodu pokarmowego (PUBs), które mogą prowadzić do zgonu. Etorykoksyb zwiększa ryzyko zdarzeń zakrzepowych (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu), szczególnie przy wyższych dawkach i długotrwałej terapii, co wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki i okresowej oceny stanu pacjenta. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, hipercholesterolemią oraz palących tytoń należy rozważyć ryzyko sercowo-naczyniowe przed rozpoczęciem leczenia. Ponadto, etorykoksyb może powodować zatrzymanie płynów, obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz pogorszenie niewydolności serca, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi, niewydolnością serca lub marskością wątroby.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, prostaglandyna, synteza prostaglandyn, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Interakcje leku – Gliptivil 50 mg
Wildagliptyna wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 oraz braku wpływu na ich indukcję lub hamowanie. Badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), digoksyną (substrat P-glikoproteiny), warfaryną (substrat CYP2C9), a także z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną. Jednakże u pacjentów stosujących inhibitory ACE wraz z wildagliptyną istnieje wysokie ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza w populacji z chorobami sercowo-naczyniowymi.
amlodypina, CYP2C9, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, gliburyd, glikogenoliza, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, metformina, obrzęk naczynioruchowy, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivaroxaban Bluefish 15 mg
Rywaroksaban, dostępny w postaci tabletek powlekanych Rivaroxaban Bluefish 15 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (jedna tabletka zawiera 16 mg laktozy). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynne krwawienie o znaczeniu klinicznym oraz stany zwiększające ryzyko poważnych krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, obecność żylaków przełyku, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurologiczne (np. uraz mózgu, kręgosłupa, krwotok wewnątrzczaszkowy), a także poważne nieprawidłowości naczyniowe (tętniaki, wady rozwojowe naczyń). Ponadto, rywaroksaban nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, fondaparynuks czy doustne antykoagulanty, z wyjątkiem sytuacji zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych.
apiksaban, choroba wątroby, dabigatran eteksylan, doustny lek przeciwzakrzepowy, fondaparynuks, hematolog, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, kardiolog, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwawienie czynne, krwotok wewnątrzczaszkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadwrażliwość na rywaroksaban, nietolerancja laktozy, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, układ krzepnięcia, uraz mózgu, warfaryna, żylaki przełyku, żylno-tętnicza wada rozwojowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica żył głębokich – Zapobieganie i profilaktyka
Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) stanowi istotne zagrożenie u pacjentów hospitalizowanych, szczególnie po zabiegach chirurgicznych i u osób z licznymi czynnikami ryzyka, takimi jak unieruchomienie, wiek zaawansowany, otyłość czy choroby współistniejące. Profilaktyka ZŻG, obejmująca ocenę ryzyka oraz zastosowanie farmakologicznych i mechanicznych metod zapobiegania, może zmniejszyć ryzyko wystąpienia zakrzepicy o 10-80%. Farmakologicznie preferowane są heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH), heparyna niefrakcjonowana (UFH) oraz fondaparinux, a u pacjentów po dużych zabiegach ortopedycznych także doustne antykoagulanty bezpośrednie (DOAC). Zalecane jest rozpoczęcie profilaktyki farmakologicznej w ciągu 12 godzin po operacji, a jej czas trwania wynosi zwykle 10-14 dni, z możliwością wydłużenia do 28-35 dni w przypadku wysokiego ryzyka. Metody mechaniczne, takie jak pończochy uciskowe (15-30 mmHg), przerywana kompresja pneumatyczna (IPC) oraz pompy stóp żylnych, są stosowane u pacjentów z przeciwwskazaniami do antykoagulantów lub zwiększonym ryzykiem krwawienia, poprawiając przepływ krwi i zmniejszając zastój żylnego.
chemioterapia, choroba nowotworowa, ciąża, doustny antykoagulant, fondaparinux, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, lek hormonalny, małopłytkowość indukowana heparyną, niewydolność serca, pończochy uciskowe, profilaktyka farmakologiczna, profilaktyka mechaniczna, przerywany ucisk pneumatyczny, warfaryna, wczesna mobilizacja, wymiana stawu biodrowego, wymiana stawu kolanowego, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żył głębokich, zastój żylny, zatorowość płucna, zespół medyczny, złamanie biodra - Leksykon leków
Interakcje leku – Nalewka z koszyczka arniki –
Nalewka z koszyczka arniki (Arnica montana L. lub Arnica chamissonis Less., flos) jest stosowana miejscowo jako koncentrat do sporządzania roztworu na skórę, zawierającym ekstrakt w stosunku 1:10, pozyskiwany przy użyciu etanolu 70% (V/V), co skutkuje zawartością etanolu w produkcie na poziomie 66-69% (V/V). Dotychczas nie zidentyfikowano udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi produktami leczniczymi, w tym z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, kwas acetylosalicylowy) czy preparatami miejscowo drażniącymi (retinoidy, kwasy owocowe). Jednakże teoretycznie możliwe jest sumowanie efektów drażniących, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów miejscowych zawierających substancje drażniące, co może prowadzić do podrażnienia skóry. Ze względu na wysoką zawartość etanolu, produkt może nasilać wysuszenie skóry, szczególnie u osób predysponowanych, choć brak jest potwierdzenia tych efektów w badaniach klinicznych.
arnica chamissonis, arnica montana, błona śluzowa, działanie drażniące, efekt niepożądany, ekstrahent, etanol, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcje z produktami leczniczymi, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas acetylosalicylowy, kwas owocowy, lek miejscowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozrzedzający krew, nalewka z koszyczka arniki, podrażnienie skóry, proces ekstrakcji, przepływ krwi w skórze, reakcja nadwrażliwości, retinoid, uszkodzenie skóry, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Histydyna – Interakcje
Histydyna, jako aminokwas stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje niewiele specyficznych interakcji farmakologicznych bezpośrednio z nią związanych. Większość potencjalnych interakcji wynika z obecności innych składników preparatów, takich jak wapń, potas czy emulsje tłuszczowe zawierające olej sojowy. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń (np. Clinimix N17G35E, Finomel, Multimel) przez tę samą linię do infuzji, zwłaszcza u noworodków ≤28 dni życia, ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowych ceftriaksonu i zgonu. Ponadto, preparaty zawierające histydynę nie powinny być podawane jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny z powodu ryzyka pseudoaglutynacji. W preparatach tych istotna jest także zawartość potasu, co wymaga ostrożności i monitorowania u pacjentów stosujących diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz leki immunosupresyjne (takrolimus, cyklosporyna) ze względu na ryzyko hiperkaliemii.
amiloryd, aminokwas, Aminoplasmal, antagonista receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, emulsja tłuszczowa, glikozyd nasercowy, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens triglicerydów, kortykosteroid, kortykotropina, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lipaza, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, olej sojowy, pochodna kumaryny, preparat aminokwasowy, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasowy, spironolakton, takrolimus, triamteren, warfaryna, witamina K1, zatrucie naparstnicą, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Ospamox 250 mg/5 ml
Amoksycylina, substancja czynna leku Ospamox, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie amoksycyliny, prowadząc do zwiększenia i przedłużenia jej stężenia w surowicy, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Leki bakteriostatyczne, takie jak tetracykliny, mogą hamować bakteriobójcze działanie amoksycyliny poprzez blokadę syntezy białek bakteryjnych, co obniża efektywność terapii. Współstosowanie allopurynolu zwiększa ryzyko reakcji alergicznych skórnych, natomiast amoksycylina może podwyższać INR u pacjentów leczonych acenokumarolem lub warfaryną, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki leków przeciwzakrzepowych. Ponadto, amoksycylina zmniejsza wydalanie metotreksatu, zwiększając jego toksyczność, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania stężenia cytostatyku.
alkohol benzylowy, antybiotyk penicylinowy, antybiotykoterapia, badanie diagnostyczne, benzoesan benzylu, czas protrombinowy, działanie bakteriobójcze, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, farmakokinetyka amoksycyliny, farmakoterapia, fenylketonuria, INR, krystaluria, lek cytotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy doustny, nietolerancja fruktozy, Ospamox, reakcja alergiczna skórna, substancja pomocnicza, toksyczność leku, warfaryna, wydalanie metotreksatu, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zawiesina doustna - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny we krwi, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, np. fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem od leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi zawierającymi glin i magnez, czy cymetydyną.
agonista dopaminy, alkohol etylowy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie niepożądane, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający, lit, monitorowanie EKG, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, przewód pokarmowy, stężenie walproinianu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin Medical Valley 20 mg
Rozuwastatyna jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1 i BCRP, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami hamującymi te białka. Cyklosporyna powoduje 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory proteaz HIV (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC i Cmax rozuwastatyny 3-7-krotnie, wymagając redukcji dawki do maksymalnie 10 mg/dobę. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, co wymaga rozpoczęcia terapii rozuwastatyną od 5 mg i nieprzekraczania dawki 20 mg/dobę. Fibraty inne niż gemfibrozyl nie wpływają istotnie na farmakokinetykę, ale łączna terapia z dawką 40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko miopatii. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające kwas żołądkowy obniżają jej stężenie o około 50%, co można częściowo zminimalizować przez odstęp czasowy 2 godzin między podaniami. Erytromycyna zmniejsza AUC i Cmax rozuwastatyny odpowiednio o 20% i 30%, prawdopodobnie przez zwiększenie motoryki przewodu pokarmowego.
antagonista witaminy K, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, HDL cholesterol, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, HIV, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, miopatia, niacyna, norgestrel, rabdomioliza, rozuwastatyna, terapia hipolipemizująca, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, triglicerydy, warfaryna, wodorotlenek glinu, wskaźnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranigast Pro 75 mg
Ranitydyna, substancja czynna preparatu Ranigast PRO, może wpływać na farmakokinetykę innych leków poprzez hamowanie układu cytochromu P-450, konkurencję w nerkowym wydzielaniu kanalikowym oraz zmianę pH żołądka. W zalecanych dawkach nie nasila metabolizmu leków takich jak diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol czy teofilina, jednak wysokie dawki (np. w zespole Zollingera-Ellisona) mogą zwiększać stężenia prokainamidu i N-acetyloprokainamidu. Ranitydyna może zwiększać wchłanianie triazolamu, midazolamu i glipizydy, a zmniejszać ketokonazolu, atazanawiru, delawirydyny i gefitynibu, co wymaga rozważenia modyfikacji dawkowania lub zmiany schematu podawania. Wydłużenie czasu protrombinowego obserwowane u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (np. warfarynę) wskazuje na konieczność ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
amoksycylina, antagonista receptora H2, atazanawir, biodostępność leku, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, cytochrom P-450, czas protrombinowy, delawirydyna, diazepam, fenytoina, gefitynib, glipizyd, Helicobacter pylori, kanalikowe wydzielanie nerkowe, ketokonazol, krzepnięcie krwi, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, metronidazol, midazolam, N-acetyloprokainamid, niewydolność nerek, pochodne kumaryny, prokainamid, propranolol, ranitydyna, sukralfat, teofilina, triazolam, układ oksygenaz, warfaryna, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Interakcje leku – Crosuvo 40 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Crosuvo, jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1 i BCRP, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z lekami hamującymi te transportery, prowadzącymi do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększonego ryzyka miopatii. Metabolizm rozuwastatyny przez cytochrom P450 jest minimalny, co ogranicza interakcje z inhibitorami lub induktorami tych enzymów, potwierdzone brakiem klinicznie istotnych interakcji z flukonazolem i ketokonazolem. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne Cmax), gemfibrozylem (1,9-krotne zwiększenie AUC i Cmax) oraz innymi lekami lipidowymi, które wymagają dostosowania dawki rozuwastatyny, rozpoczynając od 5 mg/dobę, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej dawce 40 mg bez interakcji. Przeciwwskazane jest stosowanie Crosuvo z cyklosporyną oraz dawką 40 mg w połączeniu z fibratami. Ponadto, leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, co może mieć znaczenie kliniczne.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka rozuwastatyny, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fosamprenawir, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas fusydowy, lek zobojętniający, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, norgestrel, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir, statyna, sylimaryna, tikagrelor, transporter BCRP, transporter wątrobowy OATP1B1, warfaryna, welpataswir, woksylaprewir - Leksykon leków
Interakcje leku – Iburapid 400 mg
Ibuprofen, obecny w preparatach Iburapid 200 mg i 400 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) może hamować przeciwpłytkowe działanie ASA, co ogranicza jego efekt kardioprotekcyjny, zwłaszcza przy regularnym stosowaniu. NLPZ, w tym ibuprofen, nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu), zwiększając ryzyko krwawień, a także mogą obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy łącznym stosowaniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, co wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w surowicy. Ibuprofen może również nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu, a współpodawanie z innymi NLPZ lub kortykosteroidami zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawień i perforacji.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antybiotyk chinolonowy, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, drgawki, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, działanie sedatywne, farmakokinetyka, funkcja płytek krwi, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie, perforacja, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, SSRI, takrolimus, uszkodzenie nerek, warfaryna, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Kostarox 60 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów przyjmujących warfarynę powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u osób z zaburzeniami czynności nerek. Etorykoksyb w dawce 120 mg może podwyższać stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszać jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa ekspozycję na etynyloestradiol w doustnych środkach antykoncepcyjnych o 37-60%, a także podnosi stężenia estrogenów w hormonalnej terapii zastępczej, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych, w tym incydentów zakrzepowych.
alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzapalne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymów, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, INR, izoenzym CYP, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, minoksydil, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, synteza prostaglandyn, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Arthryl Fast (400 mg + 10 mg)/2 ml
Produkt leczniczy Arthryl Fast, zawierający siarczan glukozaminy (400 mg) oraz chlorowodorek lidokainy (10 mg) w 2 ml roztworu do wstrzykiwań, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych. Glukozamina nie wpływa na enzymy układu cytochromu P450, nie konkuruje o wchłanianie ani nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji. Istotne klinicznie interakcje dotyczą jednak antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu), u których obserwuje się wzrost wartości INR, wymagający ścisłego monitorowania podczas terapii glukozaminą. Ponadto, jednoczesne stosowanie z tetracyklinami może zwiększać ich wchłanianie i stężenie w surowicy, choć znaczenie kliniczne jest ograniczone. Stosowanie NLPZ i glikokortykosteroidów z glukozaminą jest bezpieczne i nie powoduje istotnych interakcji.
acenokumarol, antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, chlorowodorek lidokainy, cymetydyna, depresja OUN, fenytoina, fizykoterapia, glikokortykosteroid, INR, klirens wątrobowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek zwiotczający mięśnie, NLPZ, pochodna hydantoiny, proteoglikan, siarczan glukozaminy, stężenie w surowicy, tetracyklina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Solvertyl 25 mg/ml
Ranitydyna, zawarta w Solvertylu (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się minimalnym wpływem na układ enzymatyczny cytochromu P-450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten szlak. Nie obserwuje się istotnego wpływu ranitydyny na stężenia i działanie diazepamu, lidokainy, fenytoiny, propranololu, teofiliny oraz amoksycyliny i metronidazolu. W przypadku warfaryny, mimo pojedynczych doniesień o zmianach czasu protrombinowego, badania farmakokinetyczne przy dawkach do 400 mg/dobę nie potwierdziły klinicznie istotnych interakcji, jednak zaleca się monitorowanie INR podczas rozpoczynania i kończenia terapii ranitydyną.
alkohol etylowy, amoksycylina, antagonista receptorów H2, antybiotyk beta-laktamowy, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P-450, czas protrombinowy, dehydrogenaza alkoholowa, diazepam, fenytoina, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lidokaina, metronidazol, parametry farmakokinetyczne, pH soku żołądkowego, propranolol, ranitydyna, refluks żołądkowo-przełykowy, roztwór do wstrzykiwań, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ketoprofen Ziaja 25 mg/g
Ketoprofen Ziaja w formie żelu do stosowania miejscowego charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem systemowym, wynoszącym około 5% nawet przy aplikacji dużych ilości preparatu. W związku z tym ryzyko interakcji farmakologicznych z innymi lekami jest niskie, a dotychczas nie odnotowano klinicznie istotnych interakcji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), ze względu na teoretyczne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego, przy długotrwałym stosowaniu na rozległe powierzchnie skóry. Preparat zawiera również etanol 96% w ilości 320 mg/g żelu, co może zwiększyć wchłanianie substancji czynnej i alkoholu przy aplikacji na uszkodzoną skórę, jednak znaczenie kliniczne tej interakcji jest minimalne.
d-limonen, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie przeciwzakrzepowe, etanol, ketoprofen miejscowy, leki przeciwzakrzepowe, linalol, nadwrażliwość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, olejek lawendowy, preparat fotouczulający, reakcja fotouczulająca, uszkodzona skóra, warfaryna, wchłanianie systemowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bilomag 80 mg
Preparat Bilomag zawiera 80 mg wyciągu suchego oczyszczonego i kwantyfikowanego z liści miłorzębu japońskiego (DER 40-50:1), w tym 17,6-21,6 mg flawonoidów, 2,2-2,7 mg ginkgolidów A, B i C oraz 2,1-2,6 mg bilobalidu. Ekstrakcja przeprowadzona jest przy użyciu 50% etanolu (V/V). Preparat zawiera również 201,5 mg laktozy jednowodnej na kapsułkę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Bilomag jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, hemofilią oraz u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, takie jak heparyna, warfaryna czy acenokumarol, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń krzepnięcia krwi.
acenokumarol, antagonista witaminy K, antykoagulant, bilobalid, flawonoidy, ginkgolidy, hemofilia, heparyna, krzepliwość krwi, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, pochodne kumaryny, powikłania zakrzepowo-zatorowe, tolerancja laktozy, warfaryna, wyciąg z miłorzębu japońskiego, wywiad alergologiczny, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa