parametr farmakokinetyczny
Parametry farmakokinetyczne to mierzalne wartości opisujące, jak organizm wpływa na lek po jego podaniu. Obejmują one takie wskaźniki jak objętość dystrybucji, klirens, biodostępność, okres półtrwania oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC).
Objętość dystrybucji (Vd) wskazuje, jak szeroko lek rozprzestrzenia się w organizmie poza krwią, podczas gdy klirens określa zdolność organizmu do eliminacji leku. Biodostępność informuje o frakcji podanej dawki, która dociera do krążenia ogólnego w niezmienionej formie, a okres półtrwania mierzy czas potrzebny do zmniejszenia stężenia leku o połowę.
Parametry farmakokinetyczne są kluczowe w ustalaniu schematów dawkowania leków, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek lub wątroby. Ich znajomość pozwala lekarzom na indywidualizację terapii oraz przewidywanie potencjalnych interakcji lekowych, co bezpośrednio przekłada się na skuteczność i bezpieczeństwo farmakoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Indix Combi 2,5 mg + 0,625 mg
Farmakokinetyka produktu leczniczego Indix Combi, zawierającego peryndopryl i indapamid, wykazuje brak wzajemnych interakcji wpływających na parametry obu substancji. Peryndopryl, będący prolekiem, jest szybko wchłaniany (maks. stężenie po 1 h), z okresem półtrwania 1 h, a jego aktywny metabolit peryndoprylat osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 3-4 h, z okresem półtrwania około 17 h. Biodostępność peryndoprylu jest obniżona przez posiłek, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Peryndoprylat wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (20%) i jest wydalany głównie przez nerki, z wydłużonym okresem eliminacji u osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością serca lub nerek. Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, wysokim wiązaniem z białkami osocza (79%) oraz okresem półtrwania 14-24 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja indapamidu odbywa się głównie przez nerki (70%) i kał (22%), a jego farmakokinetyka nie ulega zmianie w niewydolności nerek.
biodostępność substancji czynnej, biotransformacja, dawkowanie dobowe, dializoterapia, dysfagia, enzym konwertujący angiotensynę, indapamid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, kumulacja substancji, marskość wątroby, modyfikacja dawkowania, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, peryndopryl z indapamidem, peryndoprylat, podeszły wiek, prolek, stan stacjonarny, stopień niewydolności, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ozased 2 mg/ml
Midazolam w postaci roztworu doustnego OZASED (2 mg/ml) stosowany jest u dzieci i młodzieży od 6. miesiąca życia w pojedynczej dawce 0,25 mg/kg masy ciała, maksymalnie do 20 mg (2 ampułki), niezależnie od masy ciała powyżej 80 kg. Dawkowanie powinno być precyzyjnie dostosowane do masy ciała, z wykorzystaniem specjalnego aplikatora doustnego z podziałką kilogramową (3–40 kg), gdzie 1 kg odpowiada 0,25 mg midazolamu. U pacjentów powyżej 40 kg stosuje się schemat dawkowania z wykorzystaniem dwóch ampułek, np. dla masy 41 kg dawka całkowita wynosi 10,25 mg (7,5 mg + 2,75 mg). Lek podaje się doustnie około 30 minut przed zabiegiem, wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny, z zachowaniem zasad pozostawania pacjenta na czczo. Powtórne podanie dawki nie jest zalecane ze względu na farmakokinetykę midazolamu, a bezpieczeństwo stosowania u dzieci poniżej 6. miesiąca życia nie zostało ustalone.
aplikator doustny, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, eliminacja midazolamu, klirens midazolamu, midazolam, monitorowanie czynności życiowych, okres półtrwania leku, otyłość, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, przewlekła niewydolność nerek, sedacja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gelatum Aluminii phosphorici Aflofarm 45 mg/g
Gelatum Aluminii Phosphorici Aflofarm (45 mg/g, zawiesina doustna) charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem jonów glinu w jelicie cienkim, wynoszącym średnio 0,006% podanej dawki (zakres 0,002-0,6%). Po podaniu doustnym maksymalne stężenie glinu w surowicy (Cmax) osiąga 54,5 μg/l w ciągu 30 minut (Tmax), a następnie spada do wartości wyjściowej 6,8 μg/l po około 3 godzinach, przy prawidłowej funkcji nerek. Fosforan glinu reaguje z kwasem solnym w żołądku, tworząc chlorek glinu, z którego niewielka ilość ulega wchłonięciu i jest wydalana głównie z moczem, natomiast niewchłonięta część jest eliminowana z kałem. W pojedynczej dawce 15 ml zawiesiny znajduje się 828 mg glinu fosforanu żelu, co odpowiada 4,5 g na 100 g produktu.
chlorek glinu, depozyt tkankowy, glukuronian mentolu, jon glinu, kumulacja glinu, kwas solny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, parametr farmakokinetyczny, stężenie glinu w surowicy, układ wydalniczy, wchłanianie systemowe, wchłanianie w jelicie cienkim, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, wydolność nerek, zaburzenie neurologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Krwawnik Fix –
Produkt leczniczy Krwawnik Fix zawiera 1,8 g ziela krwawnika (Achillea millefolium L.) w każdej saszetce do zaparzania. Zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego, nie jest wymagane przeprowadzanie badań farmakokinetycznych dla tego preparatu, co jest zgodne z regulacjami dotyczącymi tradycyjnych produktów roślinnych. Taka praktyka wynika z faktu, że preparaty ziołowe stosowane w formie naparów nie podlegają pełnej charakterystyce farmakokinetycznej, jak ma to miejsce w przypadku leków syntetycznych. Krwawnik Fix jest dostępny w formie ziół do zaparzania, co jest typową i akceptowaną formą podania leków roślinnych. Ziele krwawnika, będące surowcem roślinnym o długiej tradycji stosowania, opiera swoją skuteczność na wieloletnim doświadczeniu klinicznym, a brak wymogu badań farmakokinetycznych nie wpływa na ocenę jego bezpieczeństwa i efektywności terapeutycznej w ramach stosowania zgodnego z zaleceniami.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – TamisPras Auro 0,4 mg
TamisPras Auro to tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawierająca tamsulosyny chlorowodorek 0,4 mg, charakteryzująca się liniową farmakokinetyką i stabilnym profilem stężeń w osoczu. Biodostępność leku na czczo wynosi około 57%, a posiłek wysokotłuszczowy znacząco zwiększa AUC o 64% i Cmax o 149%. Maksymalne stężenie (Cmax) po pojedynczej dawce osiąga około 6 ng/ml po 6 godzinach, natomiast w stanie stacjonarnym (po 4 dniach) Cmax wzrasta do około 11 ng/ml i pojawia się po 4-6 godzinach. Stężenie minimalne (Cmin) utrzymuje się na poziomie około 40% Cmax, co zapewnia stabilną ekspozycję na lek przez całą dobę. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do przestrzeni pozakomórkowej.
biodostępność leku, biotransformacja tamsulosyny, CYP2D6, CYP3A4, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka tamsulosyny, faza eliminacji, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka stężeń, objętość dystrybucji, okres półtrwania tamsulosyny, parametr farmakokinetyczny, posiłek wysokotłuszczowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, wchłanianie tamsulosyny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fevarin 100 mg
Fevarin (maleinian fluwoksaminy) charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-8 godzinach. Całkowita biodostępność wynosi około 53%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, co ułatwia jego stosowanie kliniczne. Fluwoksamina wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (80%) oraz dużą objętość dystrybucji (25 l/kg), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2D6 oraz innych enzymów cytochromu P450, prowadząc do powstania co najmniej dziewięciu metabolitów, z których tylko dwa wykazują minimalną aktywność farmakologiczną.
aktywność farmakologiczna, biodostępność fluwoksaminy, biotransformacja wątrobowa, całkowite wchłanianie, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dawka terapeutyczna, droga nerkowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, maleinian fluwoksaminy, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacyjna demetylacja, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, silna inhibicja, stan stacjonarny, stężenie substancji czynnej w osoczu, umiarkowanie silna inhibicja, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex AptaPharma 100 mg/ml
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem około 88 mL/min i okresem półtrwania około 2 godzin. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), natomiast eliminacja przez kał lub powietrze wydychane jest minimalna (<0,02%). Sugammadeks nie ulega metabolizmowi, a jego farmakokinetyka jest podobna u pacjentów obu płci oraz różnych ras, w tym kaukaskiej i japońskiej, bez istotnych różnic klinicznych. Masa ciała nie wpływa znacząco na klirens i objętość dystrybucji, co potwierdzają badania u pacjentów z otyłością chorobliwą, gdzie ekspozycja na lek wzrasta liniowo z dawką podawaną według masy rzeczywistej lub idealnej.
białko osocza, bilans masowy, bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ekspozycja na lek, erytrocyt, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, idealna masa ciała, kinetyka liniowa, klirens, klirens kreatyniny, klirens osocza, kompleks sugammadeksu z rokuronium, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze i pełna krew, otyłość chorobliwa, parametr farmakokinetyczny, populacyjna analiza farmakokinetyczna, rzeczywista masa ciała, stan stacjonarny, stężenie leku, sugammadeks, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levomer 5 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące lewofloksacyny w postaci kropli do oczu o stężeniu 5 mg/ml wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa, z działaniami toksycznymi obserwowanymi jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki stosowane u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały potencjalne zaburzenia wzrostu stawów nośnych oraz zmiany w chrząstkach stawowych przy dużych dawkach doustnych, jednak nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 810 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 50 mg/kg mc./dobę u królików. W badaniach genotoksyczności in vitro lewofloksacyna nie indukowała mutacji genowych, a badania in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego. Ponadto, lek wykazywał fototoksyczność jedynie przy bardzo wysokich dawkach, nie wywołując reakcji alergicznych ani fototoksycznych po miejscowym podaniu 3% roztworu na skórę świnek morskich. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (dawka do 100 mg/kg mc./dobę przez 2 lata) nie wykazały działania rakotwórczego.
Farmakokinetyka lewofloksacyny charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem i liniowym przebiegiem po podaniu doustnym, bez różnic między dawkami pojedynczymi a wielokrotnymi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów przy dawkach do 360 mg/kg mc./dobę, co odpowiada stężeniom w osoczu około 16 000 razy wyższym niż po miejscowym podaniu 8 dawek kropli do oczu. Ocena ryzyka środowiskowego wykazała, że przewidywane stężenie lewofloksacyny w wodach powierzchniowych jest poniżej progu 0,01 µg/l, a współczynnik LogKow jest niższy niż 4,5, co wskazuje na minimalne ryzyko dla środowiska naturalnego związane z preparatem Levomer 5 mg/ml. Nie zidentyfikowano innych istotnych zagrożeń środowiskowych związanych z lewofloksacyną.
aberracja chromosomalna, alergiczna reakcja skórna, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, chrząstka stawowa, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor gyrazy, krople do oczu, lewofloksacyna, mutacja genowa, ocena ryzyka środowiskowego, parametr farmakokinetyczny, reakcja fototoksyczna, test fotomutagenności, wchłanianie całkowite, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzrostu stawów, zaćma - Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Sandoz 100 mg
Mykafungina wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP3A, co potwierdzają badania na zdrowych ochotnikach. Nie zaobserwowano konieczności modyfikacji dawkowania mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z mykofenolanem mofetylu, cyklosporyną, takrolimusem, prednizolonem, flukonazolem, rytonawirem, ryfampicyną czy worykonazolem. Jednakże mykafungina zwiększa biodostępność niektórych leków: itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności i ewentualnej redukcji dawek tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z dezoksycholanem amfoterycyny B, gdzie stwierdzono 30% wzrost ekspozycji na ten lek, co może zwiększać ryzyko działań toksycznych i wymaga ścisłego monitorowania oraz ograniczenia stosowania tej kombinacji do sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko.
biodostępność, cyklosporyna, dezoksycholan amfoterycyny B, enzym CYP3A, flukonazol, infekcja grzybicza, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwgrzybiczny, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, takrolimus, worykonazol - Leksykon substancji czynnych
Sodu dokuzynian – Właściwości farmakokinetyczne
Dokuzynian sodu, stosowany w preparatach takich jak Laxol (czopki 100 mg) oraz Ulgix Laxi (kapsułki miękkie 50 mg), wykazuje ograniczone wchłanianie z przewodu pokarmowego, co potwierdza jego miejscowe działanie przeczyszczające w świetle jelita. Wchłonięta frakcja nie wykazuje aktywności farmakologicznej, jednak może wpływać na wchłanianie innych leków podawanych jednocześnie, co jest istotne z punktu widzenia potencjalnych interakcji lekowych. Substancja podlega dystrybucji, przenikając m.in. do mleka kobiecego, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią. Eliminacja dokuzynianu sodu odbywa się głównie przez wydzielanie do żółci i ponowne wprowadzenie do przewodu pokarmowego.
dokuzynian sodu, dystrybucja w organizmie, działanie przeczyszczające, działanie terapeutyczne, efekt farmakologiczny, eliminacja leku, farmakokinetyka, interakcja lekowa, krwiobieg, mechanizm działania, miejsce działania, parametr farmakokinetyczny, przenikanie do mleka kobiecego, przewód pokarmowy, środek zmiękczający stolec, światło jelita, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydzielanie do żółci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Karbicombi zawiera kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, które wykazują korzystny profil farmakokinetyczny bez klinicznie istotnych interakcji między składnikami. Kandesartan po podaniu doustnym ma biodostępność około 40% (roztwór) i 34% (tabletka), osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 3-4 godzinach, a jego okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się biodostępnością około 70%, szybkim wchłanianiem oraz okresem półtrwania około 8 godzin. Oba składniki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (kandesartan >99%, hydrochlorotiazyd ~60%) oraz różne objętości dystrybucji (0,1 l/kg dla kandesartanu i 0,8 l/kg dla hydrochlorotiazydu). Kandesartan jest wydalany głównie z moczem (26%) i kałem (56%), z minimalnym metabolizmem przez CYP2C9, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal wyłącznie w postaci niezmienionej przez nerki.
biodostępność substancji, dysfagia, farmakokinetyka kandesartanu, filtracja kłębuszkowa, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C9, izoenzymy cytochromu P450, izotop 14C, kandesartan, kandesartan cyleksetyl, klirens nerkowy, klirens osoczowy, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie kandesartanu w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Panoprist 4 mg + 1,25 mg
Panoprist to preparat złożony zawierający erbuminę peryndoprylu (4 mg, odpowiadające 3,338 mg peryndoprylu) oraz indapamid (1,25 mg). Farmakokinetyka obu substancji nie ulega zmianie przy podaniu łącznym, co wskazuje na brak interakcji farmakokinetycznych. Peryndopryl jest prolekiem, szybko wchłaniany po podaniu doustnym, z Tmax dla substancji macierzystej wynoszącym 1 godzinę, a dla aktywnego metabolitu peryndoprylatu 3-4 godziny. Okres półtrwania peryndoprylu to 1 godzina, natomiast peryndoprylatu około 17 godzin. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, głównie z konwertazą angiotensyny, a jego objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, a stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach stosowania. Spożycie pokarmu zmniejsza ilość powstającego peryndoprylatu, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo.
biodostępność, dializa, faza eliminacji, indapamid, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens peryndoprylatu, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, peryndopryl, peryndoprylat, prolek, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranozek 500 mg
Ranolazyna, dostępna w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (375 mg, 500 mg, 750 mg), charakteryzuje się osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 4,5 godziny, a stan stacjonarny uzyskuje się po 3 dniach podawania 500 mg dwa razy na dobę, przy Cmax około 1770 ng/ml (SD 1040) i AUC₀₋₁₂ średnio 13 700 ng×godz./ml (SD 8290). Biodostępność doustna wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym, a ekspozycja na lek rośnie nieproporcjonalnie do dawki (2,5-3-krotne zwiększenie AUC przy podwojeniu dawki). Ranolazyna wiąże się w 62% z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z wieloma metabolitami, a eliminacja odbywa się głównie drogą metaboliczną, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast po doustnym około 7 godzin, co jest efektem kinetyki flip-flop.
alfa-1-glikoproteina, biodostępność ranolazyny, CYP2D6, CYP3A4, ekspozycja na ranolazynę, flip-flop kinetics, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens ranolazyny, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosom ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia - Leksykon substancji czynnych
żywica p-tertbutylofenolowo-formaldehydowa – Właściwości farmakokinetyczne
Żywica p-tertbutylofenolowo-formaldehydowa jest składnikiem aktywnym produktu TRUE Test 36, stosowanego jako plaster do testów prowokacyjnych w diagnostyce alergii kontaktowej. Substancja ta znajduje się w panelu nr 2 na pozycji 13, w stężeniu 45 µg/cm² lub 36 µg na cały płatek testowy. Produkt jest aplikowany miejscowo na skórę w celu wywołania reakcji immunologicznej, co umożliwia ocenę nadwrażliwości kontaktowej. Warto podkreślić, że dawka ta została precyzyjnie dobrana do celów diagnostycznych, a nie terapeutycznych.
ADME, alergia kontaktowa, badania farmakokinetyczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka diagnostyczna, diagnostyka alergii kontaktowej, diagnostyka in vivo, efekt terapeutyczny, parametr farmakokinetyczny, plaster do prób prowokacyjnych, reakcja diagnostyczna, reakcja immunologiczna, test prowokacyjny, TRUE Test, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, żywica p-tertbutylofenolowo-formaldehydowa