Właściwości farmakokinetyczne
Panoprist 4 mg + 1,25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Panoprist (4 mg + 1,25 mg)

Panoprist zawiera dwie substancje czynne: erbuminę peryndoprylu (4 mg, co odpowiada 3,338 mg peryndoprylu) oraz indapamid (1,25 mg). Analiza właściwości farmakokinetycznych obejmuje zarówno zachowanie obu substancji w organizmie, jak i ich wzajemne interakcje po podaniu łącznym.¹

Interakcje farmakokinetyczne między składnikami

Warto podkreślić, że jednoczesne podawanie peryndoprylu i indapamidu w preparacie złożonym nie wpływa na ich indywidualne parametry farmakokinetyczne w porównaniu do sytuacji, gdy substancje te są podawane oddzielnie. Oznacza to brak istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami aktywnymi preparatu.²

Farmakokinetyka peryndoprylu

Wchłanianie i biodostępność

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny od przyjęcia. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu jest relatywnie krótki i wynosi 1 godzinę. Istotnym czynnikiem wpływającym na farmakokinetykę leku jest pokarm – jego spożycie zmniejsza ilość powstającego peryndoprylatu (aktywnego metabolitu). Z tego powodu erbuminę peryndoprylu należy przyjmować rano, przed posiłkiem, w pojedynczej dawce dobowej.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w ograniczonym stopniu – tylko 20% substancji ulega wiązaniu, głównie z konwertazą angiotensyny. Stopień wiązania z białkami jest zależny od stężenia substancji w osoczu.⁴

Metabolizm

Peryndopryl działa jako prolek – jest prekursorem właściwej substancji aktywnej. Po podaniu doustnym 27% dawki peryndoprylu dociera do krwiobiegu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tego aktywnego metabolitu peryndopryl ulega przekształceniu do pięciu innych, nieaktywnych związków. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu osiągane jest po 3-4 godzinach od przyjęcia leku.⁵

Wydalanie

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin. Stan stacjonarny substancji w organizmie osiągany jest średnio po 4 dniach regularnego stosowania.⁶

Liniowość/nieliniowość

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność między zastosowaną dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co oznacza proporcjonalny wzrost stężenia leku we krwi wraz ze wzrostem dawki.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Farmakokinetyka peryndoprylu ulega modyfikacji w kilku szczególnych grupach pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – u tych pacjentów obserwuje się zmniejszone wydalanie peryndoprylatu.⁸
• Pacjenci z niewydolnością serca – wydalanie peryndoprylatu jest zmniejszone.⁹
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – wydalanie peryndoprylatu jest zmniejszone, a dawkowanie wymaga dostosowania do stopnia niewydolności nerek, określonego na podstawie klirensu kreatyniny.¹⁰
• Pacjenci dializowani – klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.¹¹
• Pacjenci z marskością wątroby – klirens wątrobowy substancji macierzystej jest zmniejszony o połowę, jednak ilość powstającego peryndoprylatu nie ulega zmniejszeniu. Z tego powodu modyfikacja dawki u tych pacjentów nie jest konieczna.¹²

Farmakokinetyka indapamidu

Wchłanianie

Indapamid podany doustnie jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. U ludzi maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po około 1 godzinie od momentu przyjęcia.¹³

Dystrybucja

Indapamid charakteryzuje się znacznym stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 79%. Taki stopień wiązania może wpływać na jego biodostępność oraz interakcje z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami.¹⁴

Metabolizm i wydalanie

Okres półtrwania indapamidu w fazie eliminacji wynosi od 14 do 24 godzin, ze średnią wartością 18 godzin. Ta stosunkowo długa wartość umożliwia dawkowanie raz na dobę. Istotna informacja z perspektywy klinicznej to fakt, że podawanie wielokrotne indapamidu nie prowadzi do jego kumulacji w organizmie.¹⁵

Indapamid jest wydalany głównie przez nerki (70% dawki) oraz częściowo z kałem (22% dawki). Substancja jest wydalana w postaci nieczynnych metabolitów, co wskazuje na intensywny metabolizm leku w organizmie.¹⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

W przypadku indapamidu opisano wpływ zaburzeń czynności nerek na jego farmakokinetykę. U pacjentów z niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne indapamidu nie ulegają istotnym zmianom, co jest ważną informacją kliniczną przy kwalifikacji pacjentów do leczenia.¹⁷