parametr farmakokinetyczny
Parametry farmakokinetyczne to mierzalne wartości opisujące, jak organizm wpływa na lek po jego podaniu. Obejmują one takie wskaźniki jak objętość dystrybucji, klirens, biodostępność, okres półtrwania oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC).
Objętość dystrybucji (Vd) wskazuje, jak szeroko lek rozprzestrzenia się w organizmie poza krwią, podczas gdy klirens określa zdolność organizmu do eliminacji leku. Biodostępność informuje o frakcji podanej dawki, która dociera do krążenia ogólnego w niezmienionej formie, a okres półtrwania mierzy czas potrzebny do zmniejszenia stężenia leku o połowę.
Parametry farmakokinetyczne są kluczowe w ustalaniu schematów dawkowania leków, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek lub wątroby. Ich znajomość pozwala lekarzom na indywidualizację terapii oraz przewidywanie potencjalnych interakcji lekowych, co bezpośrednio przekłada się na skuteczność i bezpieczeństwo farmakoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF 250 j.m/fiol. (50 j.m./ml)
W artykule przedstawiono szczegółową analizę farmakokinetyki preparatu Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF, stosowanego u pacjentów z ciężką hemofilią A (poziom czynnika VIII ≤1%) oraz chorobą von Willebranda. Badania przeprowadzono na 18 pacjentach powyżej 12 roku życia, którzy otrzymali dawkę 50 j.m./kg masy ciała. Aktywność czynnika VIII oznaczano metodą chromogenną zgodną z Farmakopeą Europejską, natomiast czynnik von Willebranda oceniano testem kofaktora ristocetyny (VWF:RCo). Preparat zawiera po rekonstytucji około 50 j.m./ml FVIII oraz 38 j.m./ml VWF, a jego aktywność swoista wynosi 70 ± 30 j.m. FVIII/mg białka. Standaryzacja procedur i centralizacja analiz zapewniły wysoką wiarygodność wyników.
AUC, choroba von Willebranda, Cmax, czynnik krzepnięcia, czynnik VIII, czynnik von Willebranda, epizod krwawienia, hemofilia A ciężka, klirens, kofaktor ristocetyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze ludzkie, parametr farmakokinetyczny, test chromogenny, Tmax, właściwości farmakokinetyczne, zabieg operacyjny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heviran 200 mg
Acyklowir wykazuje niepełne wchłanianie po podaniu doustnym, z proporcjonalnym wzrostem stężeń w osoczu przy dawkach 200 mg, 400 mg i 800 mg podawanych co 4 godziny, osiągając odpowiednio CSSmaks 3,1 μM (0,7 μg/ml), 5,3 μM (1,2 μg/ml) oraz 8 μM (1,8 μg/ml). Po dożylnym podaniu u dorosłych okres półtrwania wynosi około 2,9 godziny, a stężenia maksymalne po dawkach 2,5, 5 i 10 mg/kg mc. wynoszą 22,7 µM (5,1 µg/ml), 43,6 µM (9,8 µg/ml) i 92 µM (20,7 µg/ml). U noworodków i niemowląt do 3. miesiąca życia okres półtrwania jest wydłużony do 3,8 godziny, a stężenia maksymalne po dawkach 10 i 15 mg/kg mc. wynoszą odpowiednio 61,2 µM (13,8 µg/ml) i 83,5 µM (18,8 µg/ml). U dzieci powyżej 1 roku życia stężenia są porównywalne do dorosłych przy dawkach przeliczonych na powierzchnię ciała. Acyklowir jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym przewyższającym klirens kreatyniny, co wskazuje na udział zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielania kanalikowego. Metabolit 9-karboksymetoksymetyloguanina stanowi 10-15% wydalanej dawki.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, hemodializa, interakcja farmakologiczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, noworodek i niemowlę, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami, wlew dożylny, wydzielanie kanalikowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – HeliPico 27,78 mg/5 ml
Produkt leczniczy HeliPico w formie syropu zawiera 27,78 mg wyciągu suchego z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) na 5 ml, uzyskanego przy użyciu 30% etanolu jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego. Brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki substancji czynnej, co oznacza, że nie przeprowadzono szczegółowych badań w zakresie wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania składników aktywnych. Taka sytuacja jest typowa dla preparatów roślinnych, gdzie złożony skład ekstraktów utrudnia precyzyjne określenie parametrów farmakokinetycznych poszczególnych komponentów. Mimo to, HeliPico jest stosowany w praktyce klinicznej na podstawie doświadczenia oraz obserwacji terapeutycznych efektów działania.
dawkowanie leku, działanie terapeutyczne, ekstrakt roślinny, etanol, farmakokinetyka leku, glikol propylenowy, interakcja lekowa, liść bluszczu pospolitego, makrogologlicerolu hydroksystearynian, olejek anyżowy, parametr farmakokinetyczny, produkt roślinny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik aktywny, sorbitol, substancja pomocnicza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg suchy, wyciąg z bluszczu, wyciąg z liści bluszczu - Leksykon substancji czynnych
Tiomersal – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tiomersal, związek rtęciowy stosowany jako konserwant w produktach farmaceutycznych, jest obecny w preparacie TRUE Test 36 w stężeniu 7 μg/cm² (6 μg/płatek) jako jedna z substancji testujących w panelu nr 2. Badania przedkliniczne nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego przy zastosowaniu diagnostycznym, uwzględniając zarówno działanie miejscowe, jak i potencjalne działanie ogólnoustrojowe. Pomimo potencjalnego neurotoksycznego działania rtęci, absorpcja systemowa tiomersalu w testach płatkowych jest minimalna, co eliminuje ryzyko toksyczne przy tak niskim stężeniu i krótkotrwałej ekspozycji ograniczonej do powierzchni skóry.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Syrop z cebuli Ziołowa Tradycja 949 mg/5 ml
Produkt leczniczy SYROP Z CEBULI ZIOŁOWA TRADYCJA zawiera 949 mg/5 ml wyciągu płynnego z Allium cepa L., bulbus, uzyskanego w stosunku DER 1:6 przy ekstrakcji 70% etanolem. Pomimo określonej dawki terapeutycznej, brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki składników aktywnych, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz wydalanie. Brak tych informacji utrudnia pełną ocenę profilu farmakokinetycznego preparatu i jego potencjalnych interakcji farmakologicznych.
Syrop zawiera ponadto 7-10% (m/m) etanolu oraz 3,67 g sacharozy w 5 ml, co może wpływać na farmakokinetykę i bezpieczeństwo stosowania, zwłaszcza u pacjentów z przeciwwskazaniami do spożycia alkoholu lub cukrów. Brak szczegółowych badań w tym zakresie wymaga ostrożności przy przepisywaniu produktu, zwłaszcza w populacjach wrażliwych. Konieczne są dalsze badania farmakokinetyczne, aby precyzyjnie określić losy substancji czynnych po podaniu syropu.
badanie farmakokinetyczne, bulwa cebuli, dawka terapeutyczna, ekstrakcja etanolem, etanol, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, sacharoza, składnik aktywny, substancja aktywna, syrop, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik DER, wyciąg płynny z cebuli - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nalgesin PRO 550 mg
Naproksen sodowy, aktywny składnik Nalgesin PRO 550 mg (odpowiadający 500 mg naproksenu), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-2 godziny, co jest krótsze niż w przypadku samego naproksenu (2-4 godziny). Obecność pokarmu spowalnia wchłanianie, ale nie zmienia całkowitej absorpcji. Stan stacjonarny osiągany jest po 2-3 dniach (do 5 dawek). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 500 mg, a powyżej tej dawki obserwuje się nieliniowość z powodu nasycenia wiązania z białkami osocza. Stężenia terapeutyczne w osoczu wahają się między 23 a 49 mg/L. Naproksen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99% przy stężeniach do 50 mg/L), co ogranicza objętość dystrybucji do 0,9 L/kg masy ciała.
6-demetylonaproksen, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, droga eliminacji, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, frakcja wolna substancji czynnej, hydroliza soku żołądkowego, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, naproksen sodowy, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gliclada
Gliclada 30 mg, lek o zmodyfikowanym uwalnianiu zawierający gliklazyd, wiąże się z ryzykiem hipoglikemii, która może mieć ciężki i przedłużający się przebieg, wymagający hospitalizacji i podawania glukozy. Hipoglikemia jest szczególnie niebezpieczna u pacjentów z nieregularnym przyjmowaniem posiłków, niedostateczną podażą węglowodanów, podczas stosowania diety niskokalorycznej, po intensywnym wysiłku fizycznym, spożyciu alkoholu oraz w trakcie jednoczesnej terapii innymi lekami hipoglikemizującymi. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z niewydolnością nerek i wątroby, u których farmakokinetyka i farmakodynamika gliklazydu ulega zmianie, co może powodować długotrwałe epizody hipoglikemii. Kluczowe jest staranne dobieranie pacjentów, precyzyjne ustalanie dawki oraz edukacja dotycząca rozpoznawania i leczenia hipoglikemii, a także konieczności regularnego monitorowania glikemii i przestrzegania zaleceń dietetycznych.
cukrzyca, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysglikemia, epizod hipoglikemii, fluorochinolon, gliklazyd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, insulinoterapia, kontrola glikemii, leczenie przeciwcukrzycowe, lek hipoglikemizujący, monitorowanie stężenia glukozy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedoczynność przysadki, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr farmakodynamiczny, parametr farmakokinetyczny, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy w osoczu, tolerancja farmakologiczna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie tarczycy, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cuvitru 200 mg/ml
Preparat Cuvitru to immunoglobulina ludzka normalna (SCIg) o stężeniu 200 mg/ml, podawana podskórnie, z farmakokinetyką charakteryzującą się osiąganiem szczytowego stężenia IgG w surowicy po około 3 dniach od aplikacji. W badaniu klinicznym (n=48) utrzymywano stabilne minimalne stężenie IgG na poziomie mediany 8,26 g/l przez 52 tygodnie przy dawce 0,125 g/kg tygodniowo. Parametry farmakokinetyczne z badania III fazy u 31 pacjentów z pierwotnym niedoborem odporności wykazały wartości: AUC 62,52 g*dni/l, Cmax 9,80 g/l, Cmin 8,04 g/l, Tmax około 74 godzin oraz klirens pozorny 1,70 ml/kg/dzień, co wskazuje na przewidywalny i stabilny profil farmakodynamiczny umożliwiający utrzymanie stałego poziomu terapeutycznego. Schemat dawkowania jest elastyczny, obejmując podawanie co 1-4 tygodnie w dawkach od 0,3 do 1,0 g/kg masy ciała, co pozwala na indywidualizację terapii.
Farmakokinetyka Cuvitru została również oceniona przy różnych schematach dawkowania, w tym raz na dwa tygodnie oraz częściej (2-7 razy w tygodniu), z wykorzystaniem modelowania populacyjnego, które potwierdziło nakładanie się ekspozycji na IgG i podobny profil farmakokinetyczny niezależnie od częstotliwości podawania. Nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych między pacjentami pediatrycznymi a dorosłymi, co umożliwia stosowanie podobnych zasad dawkowania z uwzględnieniem masy ciała. Preparat zawiera ≥98% IgG z naturalnym rozkładem podklas (IgG1 ≥56,9%, IgG2 ≥26,6%, IgG3 ≥3,4%, IgG4 ≥1,7%) oraz maksymalnie 280 µg/ml IgA, co jest istotne w kontekście pacjentów z przeciwciałami anty-IgA. Cuvitru jest fizycznie przezroczystym roztworem o pH 4,6-5,1, co sprzyja jego stabilności i bezpieczeństwu stosowania.
bakteria otoczkowa, dopełniacz, farmakokinetyka populacyjna, IgG1, IgG2, IgG3, IgG4, immunoglobulina G, immunoglobulina ludzka normalna, krążenie systemowe, minimalne stężenie IgG, ochrona immunologiczna, parametr farmakokinetyczny, pierwotny niedobór odporności, podklasa IgG, profil farmakodynamiczny, przeciwciało anty-IgA, SCIg, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z kwiatów goździków – Właściwości farmakokinetyczne
Olejek eteryczny z kwiatów goździków (Syzygium aromaticum) stanowi 5,57% mieszanki surowców w preparacie Melisana Klosterfrau, w którym w 100 ml znajduje się 62 mg olejków lotnych rozpuszczonych w 66,8% (V/V) etanolu. Produkt dostępny jest w formie płynu doustnego oraz do stosowania na skórę, co sugeruje różne potencjalne drogi podania. Pomimo tradycyjnego stosowania i wieloletniego doświadczenia klinicznego, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania olejku eterycznego z kwiatów goździków w tym preparacie.
badanie farmakokinetyczne, droga podania, droga podania leku, etanol, farmakokinetyka, olejek eteryczny z kwiatów goździków, olejek lotny, parametr farmakokinetyczny, płyn doustny, płyn na skórę, praktyka kliniczna, stężenie etanolu, substancja czynna, Syzygium aromaticum, tradycyjne stosowanie leku, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon substancji czynnych
Symwastatyna – Właściwości farmakokinetyczne
Symwastatyna, podawana w formie nieaktywnego laktonu, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z uwagi na efekt pierwszego przejścia w wątrobie, biodostępność aktywnego metabolitu beta-hydroksykwasu wynosi mniej niż 5% dawki. Maksymalne stężenie aktywnych inhibitorów w osoczu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym, a spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, a okres półtrwania beta-hydroksykwasu po podaniu dożylnym wynosi około 1,9 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (około 60% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13% dawki w ciągu 96 godzin), przy czym tylko 0,3% dawki dożylnej jest wydalane z moczem w postaci aktywnych inhibitorów. Symwastatyna jest substratem enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B1 i BCRP, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych.
beta-hydroksykwas, białko BCRP, białko OATP1B1, bioaktywacja, biodostępność, cholesterol LDL, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, enzym CYP3A4, ezetymib, farmakokinetyka, inhibitor osocza, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lakton, lek hipolipemizujący, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podwyższone ryzyko, polimorfizm genu SLCO1B1, pompa lekowa BCRP, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, statyna, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Erythromycinum TZF 200 mg
Erythromycinum TZF to preparat w postaci tabletek powlekanych, zawierających 200 mg erytromycyny jako substancji czynnej. Tabletki mają okrągły, obustronnie wypukły kształt i barwę od białej do kremowej. Skład tabletki obejmuje zarówno substancje czynne, jak i pomocnicze, które dzielą się na składniki rdzenia (m.in. skrobia ryżowa, karbosymetyloskrobia sodowa, żelatyna, polisorbat 80, talk, magnezu stearynian, skrobia ziemniaczana) oraz otoczki (żywica poliakrylowa Eudragit L30-D55, cytrynian trietylu, talk). Otoczka jest rozpuszczalna w pH jelitowym, co wpływa na uwalnianie erytromycyny w miejscu docelowym działania. Preparat charakteryzuje się 3-letnim okresem ważności, co jest kluczowe dla zachowania pełnej aktywności farmakologicznej leku.
aktywność farmakologiczna, cytrynian trietylu, erytromycyna, Eudragit, interakcja, niezgodność farmaceutyczna, parametr farmakokinetyczny, polisorbat, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, skrobia ryżowa, skrobia ziemniaczana, skuteczność terapeutyczna, stearynian magnezu, substancja czynna, superdezintegrant, tabletka powlekana, talk, utylizacja produktów leczniczych, żelatyna, żywica poliakrylowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dentosept A –
Produkt leczniczy Dentosept A w formie płynu do stosowania w jamie ustnej nie posiada dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie. Preparat zawiera wyciągi roślinne (koszyczek rumianku, kora dębu, liść szałwii, ziele arniki, kłącze tataraku, ziele mięty pieprzowej, ziele tymianku) oraz substancję czynną benzokainę. Ze względu na miejscowe zastosowanie oraz złożony skład, określenie farmakokinetyki jest utrudnione, a systemowa absorpcja składników aktywnych powinna być ograniczona. Zawartość etanolu w stężeniu 35-45% V/V może potencjalnie wpływać na przenikanie substancji przez błony śluzowe, jednak brak jest badań potwierdzających ten efekt.
absorpcja systemowa, benzokainy, błona śluzowa, doświadczenie kliniczne, farmakokinetyka, kłącze tataraku, kora dębu, koszyczek rumianku, liść szałwii, miejscowe stosowanie, parametr farmakokinetyczny, płyn do stosowania w jamie ustnej, przenikanie substancji czynnej, surowiec roślinny, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg płynny, ziele arniki, ziele mięty pieprzowej, ziele tymianku - Leksykon substancji czynnych
Cyprofloksacyna – Właściwości farmakokinetyczne
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania i postaci farmaceutycznej. Po podaniu doustnym dawek 250-750 mg, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są w ciągu 1-2 godzin i mieszczą się w zakresie 0,56-3,7 mg/l, z dostępnością biologiczną około 70-80%. Porównywalne wartości AUC uzyskuje się po dożylnym podaniu 400 mg co 12 godzin (60-minutowa infuzja) oraz po doustnym podaniu 500 mg co 12 godzin. Cyprofloksacyna wiąże się z białkami osocza w 20-30%, ma objętość dystrybucji 2-3 l/kg i osiąga wysokie stężenia w tkankach takich jak płuca, zatoki, układ moczowo-płciowy oraz oko, gdzie stężenia miejscowe przewyższają MIC90 dla większości patogenów. Metabolizowana jest do czterech głównych metabolitów (M1-M4) o słabszym działaniu przeciwbakteryjnym, a jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki (44,7-61,5% dawki w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez kał i metabolity.
analiza farmakokinetyczna, biorównoważność, deetylenocyprofloksacyna, dostępność biologiczna, droga podania, dystrybucja cyprofloksacyny, działanie przeciwbakteryjne, faza eliminacji, fluorochinolon, formylocyprofloksacyna, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens pozanerkowy, krzywa stężenia w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksocyprofloksacyna, parametr farmakokinetyczny, posocznica, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, substancja aktywna, sulfocyprofloksacyna, wchłanianie cyprofloksacyny, wiązanie z białkami, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie jelitowe, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Adadut 0,5 mg
Dutasteryd, substancja czynna Adadut, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 cytochromu P450, co determinuje jego potencjał do interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol) mogą znacząco zwiększać stężenie dutasterydu w surowicy, co wymaga rozważenia zmniejszenia częstości podawania leku w przypadku działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 i P-glikoproteiny (werapamil, diltiazem) podnoszą stężenie dutasterydu o 1,6–1,8-krotnie, co wskazuje na konieczność monitorowania pacjenta. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z cholestyraminą, warfaryną, digoksyną, tamsulozyną i terazosyną, co umożliwia bezpieczne stosowanie terapii skojarzonych. Dutasteryd nie wykazuje działania indukującego ani hamującego na izoenzymy CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, minimalizując ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
5α-reduktaza, charakterystyka produktu leczniczego, cholestyramina, cytochrom P450, digoksyna, diltiazem, długotrwałe stosowanie leku, dutasteryd, dysfagia, farmakokinetyka leku, indynawir, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nefazodon, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, swoisty antygen sterczowy, tamsulozyna, terazosyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil