Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne
Seretide Dysk 100 (100 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.

Farmakokinetyka preparatu Seretide Dysk opiera się na dwóch substancjach czynnych: salmeterolu, działającym lokalnie w płucach z bardzo niskimi stężeniami w osoczu (~200 pg/ml lub mniej), co utrudnia ocenę jego parametrów farmakokinetycznych, oraz flutykazonu propionianu, którego biodostępność po podaniu wziewnym wynosi 5-11% dawki nominalnej i jest niższa u pacjentów z astmą lub POChP. Flutykazon propionian wchłania się głównie przez płuca, z minimalną ekspozycją ogólnoustrojową z przewodu pokarmowego (1%), wykazuje liniową zależność między dawką a ekspozycją, charakteryzuje się wysokim klirensem osoczowym (1150 ml/min), dużą objętością dystrybucji (~300 l), okresem półtrwania około 8 godzin oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (91%). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4 do nieaktywnego kwasu karboksylowego, a eliminacja odbywa się głównie z kałem, z pomijalnym klirensem nerkowym.

Pobierz ChPL PDF Seretide Dysk 100 – Proszek do inhalacji – (100 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.

Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetyka salmeterolu
Farmakokinetyka flutykazonu propionianu
Parametry farmakokinetyczne flutykazonu propionianu
Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży
Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

Kategoria leku

Właściwości farmakokinetyczne preparatu Seretide Dysk można analizować poprzez oddzielne rozpatrzenie obu substancji czynnych: salmeterolu (β2-mimetyk długodziałający) oraz flutykazonu propionianu (glikokortykosteroid wziewny). Każda z tych substancji charakteryzuje się odmiennym profilem farmakokinetycznym, co wpływa na całościowy efekt terapeutyczny preparatu.¹

Farmakokinetyka salmeterolu

Salmeterol charakteryzuje się specyficznym mechanizmem działania, gdyż działa lokalnie w płucach, przez co stężenia leku w osoczu nie są miarodajnym wskaźnikiem jego efektu terapeutycznego. Istotne ograniczenia w badaniu farmakokinetyki salmeterolu wynikają z trudności technicznych w oznaczaniu jego stężeń w osoczu, które po podaniu dawek terapeutycznych są niezwykle niskie – około 200 pikogramów/ml lub mniej. Z tego powodu dane dotyczące parametrów farmakokinetycznych salmeterolu są ograniczone.²

Farmakokinetyka flutykazonu propionianu

Biodostępność flutykazonu propionianu po jednorazowym podaniu wziewnym u osób zdrowych wynosi około 5-11% dawki nominalnej i zależy od typu zastosowanego inhalatora. Warto zaznaczyć, że u pacjentów z astmą lub POChP obserwuje się mniejszą ekspozycję ogólnoustrojową na wziewnie podawany flutykazonu propionian niż u osób zdrowych.³

Parametry farmakokinetyczne flutykazonu propionianu

Wchłanianie – flutykazonu propionian wchłania się ogólnoustrojowo głównie przez płuca. Proces ten początkowo przebiega szybko, a następnie w sposób powolny. Część dawki wziewnej jest połykana i dociera do przewodu pokarmowego, jednak ekspozycja ogólnoustrojowa z tej drogi jest minimalna (1%), co wynika ze słabej rozpuszczalności leku w wodzie oraz metabolizmu pierwszego przejścia.⁴
Dystrybucja – między dawką flutykazonu propionianu a ekspozycją ogólnoustrojową istnieje zależność liniowa. Lek charakteryzuje się dużym klirensem osoczowym (1150 ml/min), dużą objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym (około 300 l) oraz okresem półtrwania wynoszącym około 8 godzin. Flutykazonu propionian wiąże się z białkami osocza w 91%.⁵
Metabolizm – flutykazonu propionian jest szybko eliminowany z krążenia ogólnoustrojowego. Głównym szlakiem metabolicznym jest przekształcenie do nieaktywnej pochodnej kwasu karboksylowego, przy udziale izoenzymu 3A4 cytochromu P450. W kale wykryto również inne, niezidentyfikowane metabolity.⁶
Eliminacja – klirens nerkowy flutykazonu propionianu jest pomijalny. Mniej niż 5% dawki wydalane jest z moczem, głównie w postaci metabolitów. Większość dawki jest wydalana z kałem w postaci metabolitów oraz niezmienionego leku.⁷

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono analizę farmakokinetyczną w populacji obejmującej dane z 9 kontrolowanych badań klinicznych, w których stosowano różne urządzenia inhalacyjne (Dysk, inhalator aerozolowy). Badania te objęły łącznie 350 pacjentów z astmą w wieku od 4 do 77 lat, w tym 174 pacjentów pediatrycznych w wieku 4-11 lat. Wyniki analizy wykazały większą ekspozycję ogólnoustrojową na flutykazonu propionian podczas leczenia produktem Seretide Dysk 50 + 100 w porównaniu do monoterapii flutykazonu propionianem (Flixotide Dysk 100).⁸

Leczenie	Populacja	AUC [90% CI]	Cmax [90% CI]
Salmeterol z flutykazonu propionianem Dysk 50 + 100 w porównaniu z flutykazonu propionianem Dysk 100	Dzieci (od 4 do 11 lat)	1,20 [1,06 – 1,37]	1,25 [1,11 – 1,41]
	Młodzież i dorośli (≥12 lat)	1,52 [1,08 – 2,13]	1,52 [1,08 – 2,16]

W innym badaniu oceniano wyniki 21-dniowego leczenia u 31 dzieci w wieku 4-11 lat z łagodną astmą, stosując różne formy leku: Seretide aerozol inhalacyjny 25 + 50 mikrogramów (2 inhalacje dwa razy na dobę, z komorą inhalacyjną lub bez), lub Seretide Dysk 50 + 100 mikrogramów (1 inhalacja dwa razy na dobę). Ekspozycja ogólnoustrojowa na salmeterol była zbliżona we wszystkich trzech schematach podawania:

Seretide aerozol inhalacyjny: 126 pg∙h/ml [95% CI: 70, 225]
Seretide aerozol inhalacyjny z komorą inhalacyjną: 103 pg∙h/ml [95% CI: 54, 200]
Seretide Dysk: 110 pg∙h/ml [95% CI: 55, 219]

⁹

Natomiast ekspozycja ogólnoustrojowa na flutykazonu propionian różniła się w zależności od zastosowanej formy leku. Porównywalne wartości uzyskano dla:

Seretide aerozol inhalacyjny z komorą inhalacyjną: 107 pg∙h/ml [95% CI: 45,7, 252,2]
Seretide Dysk: 138 pg∙h/ml [95% CI: 69,3, 273,2]

Ekspozycja była natomiast znacząco mniejsza w przypadku stosowania produktu Seretide aerozol inhalacyjny bez komory inhalacyjnej: 24 pg∙h/ml [95% CI: 9,6, 60,2].¹⁰

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.