neomycyna
Neomycyna to antybiotyk aminoglikozydowy odkryty w 1949 roku, stosowany głównie miejscowo w leczeniu zakażeń skóry, oczu i uszu. Działa bakteriobójczo poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego, co prowadzi do zaburzenia syntezy białek i śmierci komórki bakteryjnej.
Spektrum działania neomycyny obejmuje głównie bakterie Gram-ujemne, takie jak Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus spp. oraz niektóre bakterie Gram-dodatnie. Ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność, stosowanie ogólnoustrojowe zostało znacznie ograniczone, a współcześnie neomycyna jest wykorzystywana głównie w preparatach miejscowych.
W praktyce klinicznej neomycyna występuje często w preparatach złożonych z kortykosteroidami i innymi antybiotykami (np. polimyksyną B, bacytracyną), stosowanych w leczeniu miejscowych zakażeń skóry, błon śluzowych, oczu i uszu. Jest również składnikiem preparatów do odkażania jelit przed zabiegami chirurgicznymi oraz w leczeniu encefalopatii wątrobowej, gdzie redukuje liczbę bakterii jelitowych produkujących amoniak.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neobiotic 11,72 mg/g
Neobiotic w formie aerozolu zawiera 11,72 mg/g neomycyny (w postaci siarczanu neomycyny) i jest przeznaczony do miejscowego stosowania na zmiany skórne. Zalecane dawkowanie to aplikacja 2-3 razy na dobę w równych odstępach czasu, poprzez spryskiwanie zmienionego miejsca strumieniem zawiesiny przez 1-3 sekundy z odległości 15-20 cm, przy czym pojemnik należy trzymać pionowo, główką rozpyłową do góry. Przed każdym użyciem konieczne jest kilkakrotne energiczne wstrząśnięcie pojemnika, a po aplikacji należy dokładnie umyć ręce mydłem i wodą. Produkt jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12. roku życia i przeznaczony wyłącznie do krótkotrwałej terapii trwającej od 3 do 7 dni. W przypadku braku poprawy po 7 dniach lub pogorszenia stanu pacjenta, leczenie należy przerwać i skonsultować się z lekarzem.
- Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) jest kluczowym składnikiem inaktywowanych szczepionek przeciw poliomyelitis, takich jak Boostrix Polio, zawierających 40 jednostek antygenu D. Szczepionka ta, produkowana na hodowli komórkowej VERO i inaktywowana, zapewnia skuteczną immunizację bez ryzyka wywołania choroby. W składzie Boostrix Polio znajdują się również inaktywowane poliowirusy typu 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D) oraz typu 3 (szczep Saukett, 32 jednostki antygenu D). Dodatkowo preparat zawiera minimalne ilości substancji pomocniczych, takich jak formaldehyd, neomycyna, polimyksyna, <0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny na dawkę, które nie mają istotnego wpływu na funkcje psychomotoryczne pacjenta.
antygen D poliowirusa, Boostrix Polio, działanie niepożądane, fenyloalanina, formaldehyd, funkcje psychomotoryczne, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, ochrona immunologiczna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 1, poliowirus typ 2, poliowirus typ 3, reakcja poszczepienna, szczepionka przeciwko poliomyelitis, właściwości immunogenne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Boostrix Polio 0,5 ml (1 dawka)
Szczepionka Boostrix Polio, stosowana w dawce 0,5 ml u dzieci w wieku 4-8 lat oraz osób dorosłych do 93 lat, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla szczepionek skojarzonych przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Najczęstsze reakcje to miejscowe objawy zapalne (ból, zaczerwienienie, obrzęk) występujące u 31,3-82,3% pacjentów, pojawiające się zwykle w ciągu 48 godzin i ustępujące samoistnie. Objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, zmęczenie, ból głowy i senność, występują często i mają charakter przejściowy. Rzadziej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, powiększenie węzłów chłonnych, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz reakcje alergiczne, w tym bardzo rzadkie reakcje anafilaktyczne. Szczepionka zawiera śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng) oraz fenyloalaniny (0,0298 μg), które mogą wywołać reakcje nadwrażliwości u predysponowanych pacjentów.
błonica, ból stawowy, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, duszność, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, formaldehyd, hemaglutynina włókienkowa, hipotensja, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, obrzęk gardła, obrzęk miejsca wstrzyknięcia, pertaktyna, poliomyelitis, poliowirus inaktywowany, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja w miejscu podania, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, układ immunologiczny, układ mięśniowo-szkieletowy, węzły chłonne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – VaxigripTetra 1 dawka (0,5 ml)
VaxigripTetra to czterowalentna szczepionka przeciw grypie zawierająca inaktywowane, rozszczepione wiriony wirusa grypy. Główne przeciwwskazania do jej podania obejmują nadwrażliwość na składniki szczepionki, zarówno substancje czynne (inaktywowane wiriony szczepów grypy), jak i pomocnicze, takie jak pozostałości białek jaja kurzego, neomycyna, formaldehyd oraz octoxynol-9. Szczepionka jest produkowana w zarodkach kurzych ze zdrowych stad, co jest istotne w kontekście alergii na białka jaja kurzego. Ponadto, szczepienie należy odroczyć u pacjentów z ostrą chorobą przebiegającą z gorączką powyżej 38°C, ostrymi infekcjami dróg oddechowych, innymi ostrymi stanami zapalnymi oraz zaostrzeniami chorób przewlekłych.
albumina jaja kurzego, alergia na białka jaja kurzego, antybiotyk aminoglikozydowy, białko kurze, charakterystyka produktu leczniczego, choroba gorączkowa, formaldehyd, konsultacja alergologiczna, nadwrażliwość, neomycyna, octoxynol-9, ostra choroba, ostra infekcja dróg oddechowych, ostry stan zapalny, pozostałość jaja, profilaktyka przeciwgrypowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszczepianie wirionów, stan gorączkowy, substancja czynna szczepionki, substancja pomocnicza, szczepionka czterowalentna przeciw grypie, wiriony wirusa grypy, wywiad alergiczny, zaostrzenie choroby przewlekłej, zarodek kurzy - Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna cynkowa – Właściwości farmakodynamiczne
Bacytracyna cynkowa jest antybiotykiem polipeptydowym stosowanym miejscowo, obecnym w preparatach takich jak Maxibiotic i Polibiotic w dawce 400 j.m./g. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z nośnikiem lipidowym (undekapenolem), co uniemożliwia transport prekursorów peptydoglikanu i prowadzi do lizy komórki bakteryjnej. Bacytracyna wykazuje aktywność głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Clostridium spp. oraz Corynebacterium spp., a także wobec wybranych bakterii Gram-ujemnych, takich jak Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Fusobacterium i Haemophilus influenzae.
Acinetobacter, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, bacytracyna cynkowa, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, biosynteza ściany komórkowej, Bordetella pertussis, Clostridium, corynebacterium, działanie synergistyczne, Enterobacter, Fusobacterium, Haemophilus influenzae, Legionella pneumophila, Maxibiotic, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neomycyna, nośnik lipidowy, paciorkowiec, podjednostka 30S rybosomu, Polibiotic, polimyksyna B, Proteus, przepuszczalność błony komórkowej, Pseudomonas aeruginosa, Salmonella, shigella, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, synteza białek bakteryjnych, synteza ściany komórkowej, zakażenie skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Priorix –
Badania niekliniczne szczepionki Priorix, zawierającej żywe atenuowane wirusy odry (szczep Schwarz), świnki (szczep RIT 4385) oraz różyczki (szczep Wistar RA 27/3), nie wykazały istotnego ryzyka dla populacji ludzkiej. Każda dawka 0,5 ml zawiera co najmniej 10 CCID50 każdego z wirusów, a ocena bezpieczeństwa obejmowała zarówno składniki aktywne, jak i substancje pomocnicze, takie jak 9 mg sorbitolu, 6,5 ng kwasu para-aminobenzoesowego, 334 µg fenyloalaniny oraz śladowe ilości neomycyny. Wyniki badań nieklinicznych nie wskazują na potencjalne zagrożenia związane z ich obecnością w szczepionce.
- Leksykon substancji czynnych
Natamycyna – Wskazania do stosowania
Natamycyna, antybiotyk polienowy, jest skutecznym środkiem w leczeniu zakażeń grzybiczych wywołanych głównie przez Candida albicans. Preparat Pimafucin dostępny jest w formie globulek dopochwowych (100 mg) oraz kremu (20 mg/g), stosowanych odpowiednio w kandydozie pochwy oraz powierzchniowych zakażeniach grzybiczych skóry. Globulki dopochwowe są lekiem z wyboru w niepowikłanych infekcjach pochwy, natomiast krem Pimafucin dedykowany jest do miejscowego leczenia zmian skórnych bez komponenty zapalnej i zakażenia bakteryjnego. Wskazania do stosowania preparatów opierają się na lokalizacji i charakterze zakażenia, co pozwala na precyzyjne dopasowanie terapii do potrzeb pacjenta.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polienowy, atopowe zapalenie skóry, Candida, Candida albicans, dermatoza, grzyb chorobotwórczy, grzybica pochwy, hydrokortyzon, kandydoza, kortykosteroid, łojotokowe zapalenie skóry, mieszane zakażenie skóry, natamycyna, neomycyna, powierzchniowe zakażenie grzybicze, stan zapalny, wyprysk kontaktowy, zakażenie grzybicze, zakażenie pochwy - Leksykon substancji czynnych
Neomycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Neomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo i parenteralnie, wykazuje ryzyko działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości (rumień, świąd, pokrzywka, anafilaksja), ototoksyczności i nefrotoksyczności, szczególnie przy aplikacji na duże powierzchnie skóry, uszkodzoną skórę, rany oparzeniowe, pod opatrunkiem okluzyjnym oraz przy długotrwałym stosowaniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, upośledzeniem słuchu lub przewlekłym zapaleniem ucha środkowego zaleca się monitorowanie funkcji nerek i badania audiometryczne. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania innych aminoglikozydów o działaniu ogólnoustrojowym ze względu na ryzyko nasilenia nefro- i ototoksyczności. Neomycyna może również wywołać blokadę nerwowo-mięśniową, zwłaszcza u pacjentów z kwasicą, miastenią lub innymi zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi; w takich przypadkach pomocne może być podanie wapnia lub neostygminy.
anafilaksja, antybiotyk aminoglikozydowy, badanie audiometryczne, blokada nerwowo-mięśniowa, błona śluzowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, gentamycyna, jaskra, kanamycyna, kortykosteroid, krew obwodowa, kwasica, miastenia, nadwrażliwość krzyżowa, namnażanie drobnoustrojów, nefrotoksyczność, neomycyna, opatrunek okluzyjny, ototoksyczność, paromomycyna, perforacja błony bębenkowej, pokrzywka, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, rumień, terapia przeciwbakteryjna, terapia przeciwgrzybicza, uszkodzenie nerwu słuchowego, zaćma - Leksykon leków
Przedawkowanie – Boostrix Polio 0,5 ml (1 dawka)
Przedawkowanie szczepionki Boostrix Polio, zawierającej toksoid błoniczy (≥2 j.m.), toksoid tężcowy (≥20 j.m.), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 8 μg, hemaglutynina włókienkowa 8 μg, pertaktyna 2,5 μg) oraz inaktywowany poliowirus (typ 1 – 40 jednostek antygenu D, typ 2 – 8 jednostek, typ 3 – 32 jednostki), jest rzadkim zdarzeniem klinicznym. Dane po wprowadzeniu do obrotu wskazują, że reakcje po podaniu dawki przekraczającej standardowe 0,5 ml nie różnią się istotnie od działań niepożądanych obserwowanych po prawidłowym dawkowaniu. Przedawkowanie może skutkować nasileniem typowych reakcji miejscowych (ból, zaczerwienienie, obrzęk) oraz ogólnoustrojowych (gorączka, zmęczenie, ból głowy), jednak nie wyodrębniono specyficznych objawów odróżniających je od standardowych działań niepożądanych.
adiuwant, błonica, Bordetella pertussis, działanie niepożądane, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany poliowirus, krztusiec, kwas para-aminobenzoesowy, nadwrażliwość, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, reakcja miejscowa, reakcja poszczepienna, szczepionka Boostrix Polio, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM jest preparatem skojarzonym, zawierającym antygeny przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (bezkomórkowa), poliomyelitis (inaktywowana) oraz Haemophilus influenzae typu b (skoniugowana). W jednej dawce 0,5 ml po rekonstytucji zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg i hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowane wirusy poliomyelitis typ 1 (29 jednostek antygenu D), typ 2 (7 jednostek antygenu D), typ 3 (26 jednostek antygenu D) oraz 10 µg polisacharydu Hib skoniugowanego z toksoidem tężcowym. Składniki aktywne są adsorbowane na 0,3 mg uwodnionego wodorotlenku glinu, który pełni funkcję adjuwantu, przedłużając kontakt antygenów z układem immunologicznym i wzmacniając odpowiedź immunologiczną. Nie określono farmakokinetyki szczepionki, gdyż klasyczne parametry farmakokinetyczne nie mają zastosowania w przypadku szczepionek.
adjuwant, antygeny Bordetella pertussis, błonica, fenyloalanina, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, koniugacja z toksoidem tężcowym, krztusiec, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowana, polisacharyd Haemophilus influenzae, streptomycyna, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, układ immunologiczny, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, wodorotlenek glinu uwodniony - Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna cynkowa – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bacytracyna cynkowa, stosowana miejscowo w formie maści często w połączeniu z neomycyną i polimyksyną B, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym uczulenia krzyżowego w grupach aminoglikozydów i polimyksyn. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nadkażenia drobnoustrojami niewrażliwymi, w tym grzybami, co wymaga monitorowania. W trakcie terapii mogą wystąpić miejscowe podrażnienia, a w przypadku ich nasilenia lub braku poprawy konieczne jest przerwanie leczenia i konsultacja lekarska. Preparaty te nie powinny być stosowane na rozległe uszkodzenia skóry bez zachowania szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wchłaniania i poważnych działań niepożądanych, takich jak ototoksyczność, nefrotoksyczność oraz objawy neurotoksyczne.
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk miejscowy, bacytracyna cynkowa, drobnoustroje niewrażliwe, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, maść antybiotykowa, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, ototoksyczność, podrażnienie miejscowe, polimyksyna, polimyksyna B, preparat miejscowy, reakcja alergiczna, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – VARIVAX nie mniej niż 1350 PFU/0,5 ml
Szczepionka VARIVAX zawiera żywy, atenuowany wirus ospy wietrznej szczepu Oka/Merck, z dawką co najmniej 1350 PFU w 0,5 ml po rekonstytucji. Jest wskazana do rutynowych szczepień ochronnych u osób powyżej 12. miesiąca życia, z możliwością wcześniejszego podania od 9. miesiąca życia w wyjątkowych sytuacjach epidemiologicznych lub zgodnie z lokalnym kalendarzem szczepień. Szczepionka jest również stosowana jako profilaktyka poekspozycyjna u osób podatnych na zakażenie, z największą skutecznością przy podaniu do 3 dni po kontakcie z wirusem, a także potencjalnym działaniem modyfikującym przebieg choroby przy podaniu do 5 dni po ekspozycji.
atenuowany wirus ospy wietrznej, choroba zakaźna, jednostki PFU, klinicznie jawne zakażenie, komórki diploidalne MRC-5, nadwrażliwość na antybiotyk, neomycyna, profilaktyka pierwotna, profilaktyka poekspozycyjna, przebieg zakażenia, szczepienie poekspozycyjne, szczepienie przeciwko ospie wietrznej, wirus ospy wietrznej, wirus varicella zoster, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przeciwwskazania – FSME-IMMUN 0,5 ml 2,4 mcg/0,5 ml
Szczepionka FSME-IMMUN 0,5 ml zawiera 2,4 µg inaktywowanego wirusa kleszczowego zapalenia mózgu (szczep Neudörfl) adsorbowanego na 0,35 mg Al3+ w postaci szarobiała, opalizująca zawiesina. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do podania jest nadwrażliwość na substancję czynną, składniki szczepionki lub śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, gentamycyny i siarczanu protaminy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergią na aminoglikozydy inne niż neomycyna i gentamycyna ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Ciężka alergia na białka jaja kurzego, zwłaszcza z wywiadem reakcji anafilaktycznej, stanowi bezwzględne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko poważnych reakcji alergicznych. W przypadku ostrej lub umiarkowanej choroby, także bez gorączki, szczepienie należy odroczyć do ustąpienia objawów.
aminoglikozyd, fibroblasty zarodków kurzych, formaldehyd, FSME-IMMUN, gentamycyna, kleszczowe zapalenie mózgu, komórki CEF, leczenie immunosupresyjne, nadwrażliwość na białka jaja, nadwrażliwość na substancję czynną, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, powikłanie poszczepienne, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, siarczan protaminy, szczep Neudörfl, uwodniony wodorotlenek glinu, wirus kleszczowego zapalenia mózgu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rabipur nie mniej niż 2,5 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Flury LEP (inaktywowany); 1 dawka (1 ml)
Szczepionka Rabipur to inaktywowana szczepionka przeciw wściekliźnie, zawierająca co najmniej 2,5 j.m. wirusa wścieklizny szczepu Flury LEP, namnażanego na oczyszczonych komórkach zarodków kurzych (PCEC). Preparat jest dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Rabipur jest wskazany do czynnego uodpornienia przeciw wściekliźnie u pacjentów we wszystkich grupach wiekowych, zarówno w profilaktyce przedekspozycyjnej u osób z grup ryzyka, jak i w profilaktyce poekspozycyjnej po kontakcie z wirusem. Szczepionka może być stosowana u niemowląt, dzieci, dorosłych oraz seniorów, zgodnie z aktualnymi zaleceniami krajowymi i międzynarodowymi.
amfoterycyna B, białko jaja kurzego, chlorotetracyklina, czynne uodpornienie, ekspozycja na wirusa, komórki zarodków kurzych, ludzka albumina osoczowa, neomycyna, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, profilaktyka wścieklizny, szczep Flury LEP, szczepionka inaktywowana, wirus wścieklizny, wścieklizna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Priorix-Tetra –
Szczepionka Priorix-Tetra, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki, różyczki i ospy wietrznej, wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań przed podaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki szczepionki, w tym na sorbitol (14 mg/dawka) oraz neomycynę, mimo że kontaktowe zapalenie skóry wywołane neomycyną nie wyklucza szczepienia. Szczepionki nie należy podawać pacjentom z ostrymi, ciężkimi chorobami przebiegającymi z gorączką, natomiast łagodne infekcje, takie jak przeziębienie, nie stanowią przeciwwskazania. Reakcje nadwrażliwości po wcześniejszym szczepieniu przeciw odrze, śwince, różyczce i/lub ospie wietrznej wykluczają podanie Priorix-Tetra.
agammaglobulinemia, AIDS, alergia na białko jaja, gorączka, limfocyty CD4, nadwrażliwość na szczepionkę, neomycyna, niedobór odporności, odporność humoralna, odporność komórkowa, odra, ospa wietrzna, reakcja alergiczna, różyczka, SCID, świnka, szczepionka MMRV, szczepionka skojarzona, wirus atenuowany, zakażenie HIV, zapalenie skóry kontaktowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Adacel Polio 0,5 ml
Szczepionka ADACEL POLIO, zawierająca toksoidy błoniczy i tężcowy, antygeny krztuśca oraz inaktywowane wirusy polio, może być bezpiecznie podawana jednocześnie z inaktywowaną szczepionką przeciw grypie, szczepionką przeciw WZW typu B oraz rekombinowaną szczepionką przeciw HPV, pod warunkiem iniekcji w różne kończyny. W badaniach klinicznych u osób ≥60 lat potwierdzono bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego podania z inaktywowaną szczepionką przeciw grypie. Jednoczesne podanie z szczepionką HPV może powodować umiarkowane obniżenie średnich geometrycznych mian przeciwciał anty-HPV, jednak kliniczne znaczenie tego zjawiska nie jest ustalone. Szczepionka może być także podawana z immunoglobulinami, pod warunkiem iniekcji w różne miejsca ciała, zgodnie z powszechnymi wytycznymi szczepień.
albumina surowicy bydlęcej, antygen krztuśca, formaldehyd, glutaraldehyd, immunoglobulina, inaktywowana szczepionka przeciw grypie, inaktywowany wirus polio, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek cytotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, nadwrażliwość, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, radioterapia, reakcja poszczepienna, streptomycyna, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw HPV, szczepionka przeciw WZW B, szczepionka żywa atenuowana, toksoid błoniczy i tężcowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Priorix –
Szczepionka Priorix jest żywą, atenuowaną szczepionką skojarzoną, przeznaczoną do czynnego uodparniania przeciwko odrze, śwince i różyczce. Każda dawka 0,5 ml po rekonstytucji zawiera co najmniej 10 CCID50 wirusa odry (szczep Schwarz), świnki (szczep RIT 4385) oraz różyczki (szczep Wistar RA 27/3). Preparat jest wskazany do stosowania u dzieci powyżej 9. miesiąca życia, młodzieży oraz dorosłych, zarówno w ramach szczepień pierwotnych, jak i przypominających. Szczególną uwagę należy zwrócić na specyfikę podawania u dzieci w wieku 9-12 miesięcy, zgodnie z wytycznymi zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego (punkty 4.2, 4.4, 5.1). Szczepionka występuje w formie liofilizowanego proszku oraz rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.
antybiotyk aminoglikozydowy, choroba zakaźna, czynne uodparnianie, fenyloalanina, fenyloketonuria, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, roztwór do wstrzykiwań, sorbitol, szczep Jeryl Lynn, szczep Schwarz, szczep Wistar RA, szczepionka MMR, szczepionka żywa atenuowana, wirus odry, wirus różyczki, wirus świnki - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wirus polio, wykorzystywany w inaktywowanej formie w szczepionkach skojarzonych takich jak ADACEL POLIO i TETRAXIM, obejmuje trzy serotypy: Typ 1 (Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, Typ 2 (MEF1) – 7 jednostek antygenu D oraz Typ 3 (Saukett) – 26 jednostek antygenu D. W obu preparatach stosowane są komórki Vero do namnażania wirusa, a zawartość antygenów jest porównywalna, choć w TETRAXIM podano ekwiwalentne wartości 40-8-32 jednostek antygenu D według innej metody immunochemicznej. Szczepionki zawierają śladowe ilości substancji pomocniczych, takich jak formaldehyd (tylko ADACEL POLIO), glutaraldehyd, streptomycyna, neomycyna, polimyksyna B oraz albumina surowicy bydlęcej (tylko ADACEL POLIO), które nie stanowią zagrożenia w świetle badań przedklinicznych. Adiuwanty glinowe zastosowane w preparatach to fosforan glinu (1,5 mg, odpowiadający 0,33 mg Al3+) w ADACEL POLIO oraz wodorotlenek glinu (odpowiadający 0,3 mg Al3+) w TETRAXIM, bez wykazania istotnych zagrożeń toksykologicznych.
adiuwant, albumina surowicy bydlęcej, antygen D, badanie toksykologiczne, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, immunogenność antygenu, inaktywowany wirus polio, metoda immunochemiczna, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, poliowirus, profil bezpieczeństwa szczepionki, serotyp wirusa, streptomycyna, szczepionka skojarzona, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wirus polio, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Interakcje leku – Vitaminum A + E Medana 2500 j.m. + 200 mg
Preparat Vitaminum A + E Medana (2500 IU witaminy A i 200 mg witaminy E) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na biodostępność i skuteczność terapii. Leki takie jak kolestyramina, kolestypol, neomycyna oraz olej mineralny znacząco obniżają wchłanianie witamin A i E, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych lub zwiększenia dawki witamin. Witamina E może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny, indandionu) oraz działa antagonistycznie wobec witaminy K, co zwiększa ryzyko zaburzeń krzepnięcia, zwłaszcza u pacjentów stosujących estrogeny. Preparat może także zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę u chorych na cukrzycę oraz wpływać na farmakodynamikę glikozydów naparstnicy, co wymaga monitorowania glikemii i stężenia glikozydów. Jednoczesne stosowanie witaminy A z retinoidami (izotretynoina, etretynat) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych.
alkohol etylowy, aminokwas siarkowy, cukrzyca, digitoksyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etretynat, fumaran żelaza, glikozyd naparstnicy, hiperwitaminoza, hormonalna terapia zastępcza, indandion, INR, insulina, izotretynoina, koenzym Q10, kolestypol, kolestyramina, krzepnięcie krwi, lek przeciwzakrzepowy, neomycyna, olej mineralny, pochodna kumaryny, preparat żelaza, przeciwutleniacz, retinoid, selen, siarczan żelaza, stężenie glukozy, stres oksydacyjny, ubichinon, uszkodzenie wątroby, witamina A, witamina C, witamina E, witamina K, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lakcid minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus
Lakcid to probiotyk w formie kapsułek twardych zawierających minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus, w składzie szczepy Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%). Preparat jest wskazany przede wszystkim w leczeniu wspomagającym poantybiotykowego zapalenia jelit, ze szczególnym uwzględnieniem rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, które często wiąże się z infekcją Clostridioides difficile. Lakcid wykazuje oporność na szerokie spektrum antybiotyków, w tym penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy, aminoglikozydy, glikopeptydy oraz inne, co umożliwia jego skuteczne stosowanie równocześnie z antybiotykoterapią. W przypadku nawracających epizodów rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, Lakcid może być stosowany jako terapia główna, pomagając przerwać cykl nawrotów.
aminoglikozyd, amoksycylina, ampicylina, azlocylina, bakterie kwasu mlekowego, biegunka poantybiotykowa, biegunka podróżnych, cefalosporyna, cefepim, cefotaksym, cefradyna, ceftazydym, cefuroksym, Clostridioides difficile, doksycyklina, erytromycyna, gentamycyna, glikopeptyd, imipenem, karbapenem, klindamycyna, kloksacylina, kolistyna, kotrimoksazol, kwas nalidyksowy, Lactobacillus rhamnosus, Lakcid, meropenem, metronidazol, mikrobiota jelitowa, neomycyna, netylmycyna, nietolerancja cukrów, penicylina, piperacylina, poantybiotykowe zapalenie jelit, preparat probiotyczny, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, streptomycyna, teikoplanina, tobramycyna, wankomycyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – VaxigripTetra 1 dawka (0,5 ml)
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa czterowalentnej szczepionki przeciw grypie VaxigripTetra, zawierającej inaktywowane, rozszczepione wiriony czterech szczepów wirusa grypy (A H1N1, A H3N2 oraz dwa szczepy typu B, każdy po 15 µg hemaglutyniny na dawkę 0,5 ml), wykazała brak istotnych działań niepożądanych. Standardowe badania farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie szczepionki w dawkach przewyższających terapeutyczne nie spowodowało patologicznych zmian w narządach, ani nieprawidłowości biochemicznych czy hematologicznych, co potwierdza korzystny profil toksykologiczny. Tolerancja miejscowa była dobra, a obserwowane reakcje miejscowe miały charakter łagodny i samoograniczający się.
albumina jaja kurzego, czterowalentna szczepionka przeciw grypie, formaldehyd, hemaglutynina, inaktywowany rozszczepiony wirion, laktacja, neomycyna, octoxynol-9, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, rozwój zarodkowo-płodowy, szczep wirusowy, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wirus grypy, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Mannitol – Interakcje
Mannitol wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Jego działanie moczopędne może być nasilone przez jednoczesne stosowanie diuretyków, w tym inhibitorów anhydrazy węglanowej, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek, aby uniknąć nadmiernej diurezy i zaburzeń elektrolitowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z aminoglikozydami (neomycyna, kanamycyna), które mogą prowadzić do zwiększenia nefrotoksyczności i ototoksyczności, oraz z digoksyną, gdzie hipokaliemia indukowana mannitolem zwiększa ryzyko toksyczności. Mannitol może również nasilać działanie leków wydłużających odcinek QT oraz modyfikować efekty leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, w tym tubokuraryny i depolaryzujących środków zwiotczających, co jest związane z zaburzeniami równowagi elektrolitowej. Ponadto, mannitol może osłabiać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych poprzez zwiększenie stężenia czynników krzepnięcia wtórnie do odwodnienia.
aminoglikozyd, beta-adrenolityk, betahistyna, ciśnienie śródgałkowe, cyklosporyna, czynnik neurotoksyczny, digoksyna, diuretyk, diuretyk pętlowy i tiazydowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, epinefryna, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, infuzja mannitolu, inhibitor anhydrazy węglanowej, kanamycyna, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek saluretyczny, mannitol, neomycyna, ototoksyczność, reakcja anafilaktyczna, test skórny punktowy, tubokuraryna, Uro-Vaxom, wydłużenie QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Przedawkowanie
Przedawkowanie szczepionki Boostrix Polio, zawierającej inaktywowany poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) w ilości 8 jednostek antygenu D na dawkę 0,5 ml, nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju poliomyelitis ze względu na inaktywację wirusa. Objawy przedawkowania nie różnią się istotnie od działań niepożądanych obserwowanych po standardowej dawce i obejmują potencjalne nasilenie reakcji miejscowych (ból, zaczerwienienie, obrzęk) oraz ogólnoustrojowych, typowych dla szczepionek skojarzonych. Szczepionka zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng/dawka) oraz fenyloalaniny (0,0298 µg/dawka), co w przypadku przedawkowania może teoretycznie zwiększyć ryzyko reakcji nadwrażliwości u osób uczulonych.
antygen wirusowy, Bordetella pertussis, działanie niepożądane, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, inaktywowany wirus, kwas para-aminobenzoesowy, leczenie objawowe, neomycyna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, szczepionka Boostrix Polio, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Laktuloza – Interakcje
Laktuloza, stosowana m.in. w preparatach Duphalac i Lactulosum Forte Polfarmex, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, głównie poprzez obniżanie pH w jelicie grubym oraz indukcję zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hipokaliemii. Obniżenie pH może osłabiać działanie leków o uwalnianiu zależnym od pH w okrężnicy, co wymaga rozważenia alternatywnych form podania. Laktuloza nasila utratę potasu, co jest szczególnie istotne przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków tiazydowych, kortykosteroidów, amfoterycyny B oraz korzenia lukrecji, a także glikozydów nasercowych, gdzie ryzyko kardiotoksyczności jest wysokie. W przypadku glikozydów nasercowych zaleca się monitorowanie stężenia potasu i funkcji serca, a w przypadku amfoterycyny B i diuretyków – suplementację potasu. Ponadto, laktuloza może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, fenprokumon), co wymaga kontroli parametrów krzepnięcia (INR).
acenokumarol, amfoterycyna B, arytmia komorowa torsades de pointes, biodostępność, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, droperidol, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, działanie kardiotoksyczne, działanie przeczyszczające, encefalopatia wątrobowa, fenprokumon, funkcja serca, glikozyd nasercowy, gospodarka elektrolitowa, hipokaliemia, hipomagnezemia, kortykosteroid, korzeń lukrecji, lek moczopędny, lek zobojętniający kwas solny, neomycyna, parametr krzepnięcia, perystaltyka jelit, suplementacja potasu, utrata potasu, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adacel Polio 0,5 ml
Szczepionka Adacel Polio (Tdap-IPV) jest adsorbowaną, bezkomórkową szczepionką łączoną przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz poliomyelitis, przeznaczoną do stosowania jako dawka przypominająca u osób powyżej 3. roku życia po zakończeniu podstawowego cyklu szczepień. W jednej dawce 0,5 ml zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥2 j.m. (2 Lf), toksoid tężcowy ≥20 j.m. (5 Lf), antygeny krztuśca (toksoid krztuścowy 2,5 µg, hemaglutynina włókienkowa 5 µg, pertaktyna 3 µg, fimbrie typ 2 i 3 5 µg) oraz inaktywowane wirusy polio typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek) i 3 (26 jednostek). Preparat zawiera także fosforan glinu (1,5 mg, 0,33 mg Al³⁺) jako adsorbent. Szczepionka może zawierać śladowe ilości formaldehydu, glutaraldehydu, antybiotyków (streptomycyna, neomycyna, polimyksyna B) oraz albuminy surowicy bydlęcej, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z alergiami.
albumina surowicy bydlęcej, ampułko-strzykawka, antygeny krztuśca, bierna ochrona przed krztuścem, błonica tężec krztusiec poliomyelitis, czynne uodpornienie, dawka przypominająca, fimbrie, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, nadwrażliwość na składniki szczepionki, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna B, streptomycyna, szczepienie kobiet w ciąży, szczepienie podstawowe, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka Pentaxim (DTaP-IPV/Hib) jest pięciowalentnym preparatem przeznaczonym do profilaktyki błonicy, tężca, krztuśca, poliomyelitis oraz inwazyjnych zakażeń Haemophilus influenzae typu b (Hib). Wskazana jest do stosowania u niemowląt od 6. tygodnia życia w schemacie pierwotnym oraz jako szczepienie uzupełniające w drugim roku życia, rok po szczepieniu pierwotnym. Jedna dawka (0,5 ml) zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid i hemaglutynina włókienkowa po 25 µg), inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1, 2 i 3 (odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D) oraz 10 µg polisacharydu Hib skoniugowanego z toksoidem tężcowym. Preparat zawiera wodorotlenek glinu (0,3 mg Al³⁺) jako adiuwant oraz śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny i polimyksyny B, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z alergiami. Zawartość fenyloalaniny wynosi 12,5 µg na dawkę, co należy uwzględnić u pacjentów z fenyloketonurią.
adiuwant, Bordetella pertussis, fenyloketonuria, Haemophilus influenzae typ b, hemaglutynina włókienkowa, nadwrażliwość, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, polisacharyd Haemophilus influenzae, posocznica, rekonstytucja, szczepienie pierwotne, szczepienie uzupełniające, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, zakażenie Hib, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – VaxigripTetra 1 dawka (0,5 ml)
VaxigripTetra to czterowalentna, inaktywowana szczepionka przeciw grypie, zawierająca po 15 mikrogramów hemaglutyniny (HA) z każdego z czterech szczepów wirusa grypy zgodnych z rekomendacjami WHO i UE na sezon 2024/2025: A/Victoria/4897/2022 (H1N1)pdm09, A/Thailand/8/2022 (H3N2), B/Austria/1359417/2021 oraz B/Phuket/3073/2013. Szczepionka jest produkowana na zarodkach kurzych, co może skutkować obecnością pozostałości jaj, neomycyny, formaldehydu i octoxynolu-9. Preparat występuje w formie zawiesiny do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce o objętości 0,5 ml, zawierającej roztwór buforowy stabilizujący pH i ciśnienie osmotyczne.
albumina jaja kurzego, ampułko-strzykawka, bufor, chlorek potasu, chlorek sodu, czterowalentna szczepionka przeciw grypie, diwodorofosforan potasu, elastomer bromobutylowy, elastomer chlorobutylowy, formaldehyd, fosforan disodu dwuwodny, hemaglutynina, inaktywowany wirus, neomycyna, niezgodność farmaceutyczna, octoxynol-9, podanie pozajelitowe, rozszczepiony wirion, wirus grypy, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie, zarodek kurzy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gentamycin KRKA 40 mg/ml
Gentamycyna w postaci roztworu do wstrzykiwań i infuzji o stężeniu 40 mg/ml jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na gentamycynę (siarczan) oraz na substancje pomocnicze takie jak parahydroksybenzoesan metylu (E 218), parahydroksybenzoesan propylu (E 216) i sodu pirosiarczyn (E 223). Ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych, lek nie powinien być stosowany u osób uczulonych na inne aminoglikozydy (streptomycyna, kanamycyna, neomycyna, amikacyna, tobramycyna, netylmycyna). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także miastenia gravis, gdyż gentamycyna może nasilać blokadę nerwowo-mięśniową, prowadząc do pogłębienia osłabienia mięśniowego i potencjalnej niewydolności oddechowej.
amfoterycyna B, amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, choroba autoimmunologiczna, cisplatyna, cyklosporyna, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, furosemid, gentamycyna, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kanamycyna, kwas etakrynowy, lek nefrotoksyczny, miastenia, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, neomycyna, netylmycyna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ototoksyczność, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, streptomycyna, tobramycyna, transmisja nerwowo-mięśniowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tobramycyna SUN 300 mg/5 ml
Tobramycyna SUN w dawce 300 mg/5 ml, podawana w formie roztworu do nebulizacji, jest aminoglikozydowym antybiotykiem stosowanym w leczeniu zakażeń płuc. Głównym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na aminoglikozydy, w tym gentamycynę, amikacynę, neomycynę czy streptomycynę, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych, które mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych po anafilaksję. Ponadto, nadwrażliwość na substancje pomocnicze zawarte w preparacie stanowi bezwzględne przeciwwskazanie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego oraz ocena historii medycznej pacjenta, zwłaszcza pod kątem wcześniejszych reakcji na aminoglikozydy, alergii na antybiotyki, reakcji skórnych po lekach wziewnych oraz epizodów bronchospazmu po nebulizacji.
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, bronchospazm, droga domięśniowa, droga dożylna, droga wziewna, gentamycyna, konsultacja alergologiczna, nadwrażliwość na aminoglikozydy, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, neomycyna, podrażnienie dróg oddechowych, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, roztwór do nebulizacji, spektrum mikrobiologiczne, streptomycyna, terapia nebulizacyjna, terapia przeciwbakteryjna, tobramycyna, wrażliwość patogenów, wywiad alergologiczny, zakażenie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g
Lek Pimafucort w postaci maści zawiera natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz neomycynę (3500 I.U./g w formie siarczanu neomycyny). Dostępne dane kliniczne nie wskazują na istotne ryzyko przedawkowania przy stosowaniu zewnętrznym, a przypadki toksyczności nie zostały odnotowane. Wchłanianie toksycznej dawki neomycyny przez nieuszkodzoną skórę jest mało prawdopodobne, co ogranicza ryzyko systemowych działań niepożądanych. Natamycyna wykazuje minimalną absorpcję przez skórę, natomiast hydrokortyzon może teoretycznie wywołać objawy zespołu Cushinga i supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach skóry, zwłaszcza na uszkodzonej lub pod opatrunkiem okluzyjnym. Neomycyna, jako aminoglikozyd, niesie potencjalne ryzyko ototoksyczności i nefrotoksyczności, jednak przy aplikacji miejscowej toksyczne dawki są mało prawdopodobne do wchłonięcia.
absorpcja systemowa, antybiotyk aminoglikozydowy, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, natamycyna, nefrotoksyczność, neomycyna, opatrunek okluzyjny, ototoksyczność, substancja przeciwgrzybicza, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, toksyczność systemowa, zespół Cushinga - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – VARIVAX nie mniej niż 1350 PFU/0,5 ml
Szczepionka VARIVAX zawiera żywy atenuowany wirus ospy wietrznej szczepu Oka/Merck w dawce nie mniejszej niż 1350 PFU/0,5 ml, namnażany w ludzkich komórkach diploidalnych (MRC-5). Ze względu na specyfikę działania szczepionek, które indukują odpowiedź immunologiczną poprzez kontrolowaną replikację wirusa, nie przeprowadza się standardowych badań farmakokinetycznych. Parametry takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, klirens czy okres półtrwania nie mają zastosowania w ocenie tego produktu, gdyż mechanizm działania opiera się na stymulacji układu odpornościowego, a nie na bezpośrednim działaniu farmakologicznym substancji czynnej.
biodostępność, jednostki powodujące powstanie łysinek, klirens, komórki MRC-5, ludzkie komórki diploidalne, neomycyna, objętość dystrybucji, odpowiedź immunologiczna, okres półtrwania, ospa wietrzna, PFU, szczep Oka/Merck, szczepionka Varivax, wirus szczepionkowy, zawiesina do wstrzykiwań, żywy atenuowany wirus ospy wietrznej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM jest przeznaczona do profilaktyki błonicy, tężca, krztuśca (bezkomórkowa), poliomyelitis (inaktywowana) oraz zakażeń Haemophilus influenzae typu b (skoniugowana). Schemat szczepienia obejmuje trzy dawki pierwotne podawane w odstępach 1-2 miesięcy oraz dawkę uzupełniającą po roku od zakończenia szczepienia pierwotnego, zwykle między 16 a 18 miesiącem życia dziecka. Szczepionka podawana jest domięśniowo, u niemowląt w przednio-boczną część uda, a u starszych dzieci w mięsień naramienny. Jedna dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis typów 1, 2 i 3 oraz 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typu b skoniugowanego z toksoidem tężcowym.
błonica, Bordetella pertussis, droga domięśniowa, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, kalendarz szczepień, krztusiec, mięsień naramienny, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, przeciwwskazanie, reakcja alergiczna, rekonstytucja, streptomycyna, szczepienie pierwotne, szczepienie uzupełniające, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis - Leksykon leków
Interakcje leku – Boostrix Polio 0,5 ml (1 dawka)
Szczepionka Boostrix Polio, zawierająca toksoidy błoniczy i tężcowy, antygeny Bordetella pertussis oraz inaktywowane poliowirusy trzech typów, może być bezpiecznie podawana jednocześnie z innymi szczepionkami, takimi jak MMR, MMRV, ospa wietrzna czy HPV, bez klinicznie istotnego zaburzenia odpowiedzi immunologicznej. Zaleca się jednak podawanie różnych preparatów w różne miejsca ciała, stosując oddzielne igły i strzykawki, aby uniknąć potencjalnych interakcji miejscowych. W przypadku stosowania immunoglobulin lub innych szczepionek poza wymienionymi, brak jest szczegółowych badań, ale prawdopodobieństwo istotnych interakcji jest niskie. Szczepionka zawiera również adiuwanty (wodorotlenek glinu, fosforan glinu) oraz śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny, a także minimalne ilości kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng) i fenyloalaniny (0,0298 µg), co może mieć znaczenie u pacjentów z fenyloketonurią.
błonica, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, cyklosporyna, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor TNF-alfa, kortykosteroid, krztusiec, kwas para-aminobenzoesowy, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, metotreksat, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus, prednizon, szczepionka MMR, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Gramicydyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gramicydyna, obecna w preparacie Dicortineff w stężeniu 25 j.m./ml, wykazuje właściwości przeciwbakteryjne i jest stosowana miejscowo w postaci kropli do oczu i uszu. Produkt zawiera również neomycynę (2500 j.m./ml) oraz fludrokortyzonu octan (1 mg/ml). W dokumentacji produktu nie przedstawiono szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących toksyczności ostrej i przewlekłej, mutagenności, kancerogenności ani wpływu na rozrodczość samej gramicydyny. Ocena bezpieczeństwa opiera się głównie na doświadczeniu klinicznym oraz informacjach zawartych w innych częściach Charakterystyki Produktu Leczniczego, co jest istotne ze względu na ograniczoną ekspozycję ogólnoustrojową wynikającą z miejscowego stosowania.
antybiotyk aminoglikozydowy, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, Dicortineff, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, fludrokortyzonu octan, gramicydyna, interakcja między składnikami, kortykosteroid, krople do oczu i uszu, neomycyna, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra i przewlekła, właściwości przeciwbakteryjne, wpływ na rozrodczość, zawiesina - Leksykon substancji czynnych
Toksoid – Przedawkowanie
Przedawkowanie toksoidów błoniczego i tężcowego, składników szczepionki Pentaxim, nie zostało dotychczas udokumentowane w praktyce klinicznej. Jedna dawka 0,5 ml szczepionki zawiera co najmniej 20 j.m. (30 Lf) toksoidu błoniczego oraz 40 j.m. (10 Lf) toksoidu tężcowego, adsorbowanych na 0,3 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺). Brak danych klinicznych uniemożliwia określenie progowych dawek toksycznych oraz specyficznego postępowania w przypadku podania dawki większej niż zalecana. Teoretycznie przedawkowanie mogłoby nasilić reakcje miejscowe (zaczerwienienie, obrzęk, ból, stwardnienie) oraz ogólnoustrojowe (gorączka, złe samopoczucie, drażliwość), a także zwiększyć ryzyko reakcji alergicznych, w tym na adiuwant i śladowe ilości antybiotyków (glutaraldehyd, neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B).
charakterystyka produktu leczniczego, glutaraldehyd, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, postępowanie medyczne, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja poszczepienna, reakcja zapalna, streptomycyna, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid błoniczy i tężcowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu, wywiad alergiczny