mielosupresja
Mielosupresja to stan patologiczny charakteryzujący się zahamowaniem funkcji szpiku kostnego, co prowadzi do zmniejszenia produkcji komórek krwi. Jest to jedno z najczęstszych i najpoważniejszych działań niepożądanych wielu terapii przeciwnowotworowych, w tym chemioterapii i radioterapii.
Główne objawy mielosupresji obejmują neutropenię (zmniejszenie liczby neutrofili), trombocytopenię (zmniejszenie liczby płytek krwi) oraz anemię (zmniejszenie liczby erytrocytów). Skutkuje to zwiększonym ryzykiem infekcji, krwawień oraz uczuciem zmęczenia i osłabienia.
Mielosupresja może być monitorowana poprzez regularne badania morfologii krwi. W zależności od nasilenia objawów, dostępne są różne metody leczenia, w tym stosowanie czynników wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF), transfuzje krwi oraz modyfikacje dawkowania leków mielosupresyjnych.
W praktyce klinicznej istotne jest odpowiednie planowanie terapii z uwzględnieniem ryzyka mielosupresji, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami hematologicznymi lub poddawanych intensywnym schematom leczenia przeciwnowotworowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Navelbine 30 mg
Winorelbina, składnik aktywny leku Navelbine, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczepionka przeciwko żółtej febrze jest bezwzględnie przeciwwskazana ze względu na ryzyko śmiertelnej choroby poszczepiennej, a szczepionki z osłabionymi żywymi drobnoustrojami są niezalecane z powodu ryzyka ogólnoustrojowej choroby, szczególnie u pacjentów z immunosupresją. Fenytoina może zmniejszać skuteczność winorelbiny i nasilać drgawki, natomiast itrakonazol zwiększa neurotoksyczność przez hamowanie metabolizmu wątrobowego. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny i takrolimusu wymaga ostrożności z powodu ryzyka nasilonej immunosupresji, a mitomycyna C zwiększa ryzyko skurczu oskrzeli i śródmiąższowego zapalenia płuc. Winorelbina jest substratem glikoproteiny P, co wymaga ostrożności przy stosowaniu silnych modulatorów tego transportera. Końcowo, kojarzenie z lekami mielotoksycznymi może nasilać mielosupresję, co wymaga monitorowania parametrów hematologicznych.
antagonista receptora 5HT3, choroba poszczepienna, cisplatyna, cyklofosfamid, depresja ośrodkowego układu nerwowego, docetaksel, drgawki, fenytoina, glikoproteina p, granisetron, granulocytopenia, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, kapecytabina, ketokonazol, lapatynib, lek przeciwzakrzepowy, leki immunosupresyjne, mielosupresja, mielotoksyczność, mitomycyna C, neurotoksyczność, neutropenia, ondansetron, paklitaksel, poliomyelitis, rozrost tkanki limfatycznej, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciwko żółtej febrze, szczepionki żywe atenuowane, winorelbina, wskaźnik INR - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Teva 25 mg
Przedawkowanie lenalidomidu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną, obejmującą mielosupresję, trombocytopenię, neutropenię, leukopenię oraz anemię. W badaniach klinicznych dawki lenalidomidu sięgały do 150 mg przy wielokrotnym podawaniu oraz do 400 mg przy pojedynczej dawce, co wiązało się z nasileniem działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych. Objawy przedawkowania mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka infekcji, krwawień oraz osłabienia, a także potencjalnych zaburzeń czynności narządów, takich jak wątroba, nerki czy układ sercowo-naczyniowy. Ze względu na brak specyficznego antidotum, leczenie powinno być kompleksowe i ukierunkowane na stabilizację stanu pacjenta oraz monitorowanie parametrów życiowych i hematologicznych.
anemia, czynnik wzrostu, funkcja wątroby, hematologia, leczenie wspomagające, lenalidomid, leukopenia, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, parametr hematologiczny, powikłanie hematologiczne, preparat krwiopochodny, profilaktyka przeciwinfekcyjna, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krzepnięcia, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie narządowe, zaburzenie czynności narządów - Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Busulfan jest silnym środkiem cytotoksycznym stosowanym pod ścisłym nadzorem lekarskim, ze względu na ryzyko głębokiej mielosupresji, obejmującej ciężką granulocytopenię (granulocyty obojętnochłonne < 0,5 x 10⁹/l), małopłytkowość (< 25 x 10⁹/l) oraz niedokrwistość (Hb < 8,0 g/dl). U dorosłych pacjentów neutropenia utrzymuje się średnio 6 dni po przeszczepie autologicznym i 9 dni po allogenicznym, a u dzieci odpowiednio 5 i 18,5 dnia. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, w tym wzoru odsetkowego leukocytów i liczby płytek, oraz profilaktyka zakażeń z zastosowaniem leków przeciwbakteryjnych, przeciwgrzybiczych i przeciwwirusowych. Wskazane jest także stosowanie czynników wzrostu (np. G-CSF) oraz transfuzji preparatów krwiopochodnych. Busulfan wykazuje hepatotoksyczność, w tym ryzyko choroby zarostowej żył wątrobowych (HVOD), szczególnie u pacjentów po radioterapii lub intensywnej chemioterapii, co wymaga monitorowania enzymów wątrobowych i bilirubiny przez 28 dni po przeszczepieniu.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, choroba zarostowa żył wątrobowych, czerwienica prawdziwa, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, duszność, granulocytopenia, granulocyty obojętnochłonne, hiperurykemia, hiperurykozuria, immunosupresja, kardiotoksyczność, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakaźny, małopłytkowość, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, nefropatia moczanowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość Fanconiego, profilaktyka przeciwdrgawkowa, przeszczep allogeniczny, przeszczep autologiczny, przeszczepienie komórek krwiotwórczych, środek cytotoksyczny, śródmiąższowe zwłóknienie płuc, tamponada serca, terapia kondycjonująca, toksyczność układu oddechowego, wtórna choroba nowotworowa, zaburzenie czynności wątroby, zespół zamknięcia żył wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 140 mg
Temozolomid jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstsze to nudności (43%), wymioty (36%), zaparcia, jadłowstręt, bóle głowy, zmęczenie, drgawki oraz wysypka. Objawy żołądkowo-jelitowe zwykle mają nasilenie 1-2 (0-5 epizodów wymiotów/24h) i ustępują po leczeniu przeciwwymiotnym. Kluczowym działaniem niepożądanym jest mielosupresja, szczególnie neutropenia i trombocytopenia stopnia 3 i 4, występujące u 8-19% i 14-19% pacjentów odpowiednio, co może prowadzić do hospitalizacji i przerwania terapii. Mielosupresja osiąga szczyt między 21 a 28 dniem cyklu i ustępuje w ciągu 1-2 tygodni, bez tendencji do kumulacji. U kobiet obserwuje się wyższą częstość ciężkich zaburzeń hematologicznych (neutropenia ANC <0,5 x 10^9/l: 12% vs 5%; trombocytopenia <20 x 10^9/l: 9% vs 3% w porównaniu do mężczyzn). Dane dotyczące dzieci (3-18 lat) wskazują na podobną tolerancję jak u dorosłych, jednak bezpieczeństwo u dzieci poniżej 3 lat nie jest określone.
białaczka szpikowa, cholestaza, dysfazja, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, krwotok mózgowy, leczenie przeciwwymiotne, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, moczówka prosta, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, rumień wielopostaciowy, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia poznawcze, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Klozapol 25 mg
Klozapina, substancja czynna leku Klozapol, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi oraz depot-neuroleptykami o działaniu mielosupresyjnym ze względu na ryzyko agranulocytozy. Spożywanie alkoholu podczas terapii nasila ośrodkowe działanie hamujące klozapiny, co może skutkować nasileniem sedacji, zaburzeniami koordynacji, depresją oddechową oraz działaniami niepożądanymi układu sercowo-naczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepin, opioidów, leków przeciwhistaminowych, leków przeciwcholinergicznych, przeciwnadciśnieniowych, litu oraz kwasu walproinowego, ze względu na ryzyko nasilenia sedacji, zapaści krążeniowej, objawów antycholinergicznych, złośliwego zespołu neuroleptycznego oraz napadów padaczkowych. Ponadto klozapina może nasilać działanie leków wydłużających odstęp QTc, co wymaga monitorowania EKG.
agranulocytoza, azolowy lek przeciwgrzybiczny, cytochrom P450, depresja oddechowa, dyskrazja krwi, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwkrzepliwe, hamowanie szpiku kostnego, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, majaczenie, mielosupresja, napad padaczkowy, neutropenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toksyczność digoksyny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna leku Adriblastina PFS, jest antracykliną o udokumentowanym działaniu przeciwnowotworowym, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi bezwzględnymi przeciwwskazaniami. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na doksorubicynę lub inne antracykliny, długotrwałym zahamowaniem czynności szpiku kostnego, ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób z ciężką niewydolnością mięśnia sercowego, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego lub ciężkimi zaburzeniami rytmu serca. Ponadto, podanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy osiągnęli maksymalne skumulowane dawki doksorubicyny lub innych antracyklin, ze względu na ryzyko kardiotoksyczności kumulatywnej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko supresji szpiku, która może prowadzić do poważnych powikłań hematologicznych, a także na metabolizm leku w wątrobie, który jest istotnie upośledzony w przypadku ciężkiej niewydolności tego narządu.
antracenodiony, antracykliny, arytmia, chemioterapia przeciwnowotworowa, choroba wieńcowa, dieta niskosodowa, doksorubicyna chlorowodorek, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kardiotoksyczność antracyklin, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, supresja szpiku, supresja szpiku kostnego, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Winkrystyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Winkrystyna, alkaloid barwinka, wykazuje istotne działanie teratogenne oraz toksyczne na układ rozrodczy, co potwierdzono w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Substancja czynna preparatu Vincristine Teva wykazuje toksyczność dla płodu oraz negatywny wpływ na płodność, w tym zahamowanie spermatogenezy. Ponadto, przewlekłe stosowanie winkrystyny wiąże się z neurotoksycznością, mielosupresją wynikającą z zahamowania czynności szpiku kostnego oraz toksycznym działaniem na układ pokarmowy. Roztwór do wstrzykiwań winkrystyny siarczanu o stężeniu 1 mg/ml charakteryzuje się pH 3,5-5,5 oraz osmolalnością około 600 mOsm/l, co może mieć znaczenie dla jego bezpieczeństwa stosowania.
aberracje chromosomowe, alkaloid roślinny, aneuploidia, badanie genotoksyczności, działanie teratogenne, mielosupresja, neurotoksyczność, osmolalność roztworu, pH kwasowe, poliploidia, roztwór do iniekcji, siarczan winkrystyny, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Działania niepożądane
Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST). Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany, a działania niepożądane występują z różną częstością i nasileniem w zależności od wskazania, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zmęczenie, bóle mięśni, kurcze mięśni, wysypka oraz obrzęki powierzchniowe, zwłaszcza okołooczodołowe i kończyn dolnych. Mielosupresja, szczególnie neutropenia (ANC < 1,0 x 10⁹/l) i trombocytopenia (< 50 x 10⁹/l), jest częstsza u pacjentów z CML, zwłaszcza w fazie akceleracji i przełomie blastycznym (59-64% neutropenii i 44-63% trombocytopenii), niż u pacjentów z GIST. Przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych odnotowano u 2,4-5% pacjentów z CML i około 4% z GIST.
choroba śródmiąższowa płuc, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie wewnątrz guza, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok płucny, martwica jałowa, martwica wątroby, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, obrzęk mózgu, obrzęk okołooczodołowy, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, ostra niewydolność oddechowa, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz mięśni, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, zakrzepica, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imatinib Sandoz 100 mg
Imatynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wskazania. W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił od 2,4% u pacjentów z nowo rozpoznaną CML do 5% w fazie przełomu blastycznego. U pacjentów z GIST przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych dotyczyło 4% przypadków. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zmęczenie, bóle i kurcze mięśni oraz wysypka. Charakterystyczne dla CML jest częstsze występowanie mielosupresji, natomiast u pacjentów z GIST częstsze są krwawienia z przewodu pokarmowego, w tym krwawienia stopnia 3. lub 4. wg CTC u 5% pacjentów, co może prowadzić do poważnych powikłań, włącznie ze zgonem.
dysfagia, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, imatynib, jaskra, krwawienie mózgowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości, martwica wątroby, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk powierzchowny, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, pancytopenia, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, śródmiąższowa choroba płuc, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaćma, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie nerwu wzrokowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Interakcje leku – Ayupil 100 mg
Klozapina, substancja czynna produktu leczniczego Ayupil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leków o działaniu mielosupresyjnym oraz długo działających leków przeciwpsychotycznych depot ze względu na ryzyko agranulocytozy i trudności w szybkim usunięciu leku. Spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać działanie hamujące ośrodkowy układ nerwowy (OUN), prowadząc do nadmiernej sedacji, zaburzeń świadomości oraz zwiększonego ryzyka zapaści krążeniowej. Interakcje farmakokinetyczne obejmują inhibitory (np. fluwoksamina, kofeina, fluoksetyna, azolowe leki przeciwgrzybicze) i induktory (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, omeprazol) izoenzymów cytochromu P450, które odpowiednio zwiększają lub zmniejszają stężenie klozapiny w osoczu, co wymaga często modyfikacji dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na zmiany w spożyciu kofeiny oraz zaprzestanie palenia tytoniu, które mogą wpływać na metabolizm klozapiny i jej stężenie w osoczu nawet o około 50%.
agranulocytoza, azolowe leki przeciwgrzybicze, benzodiazepiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytalopram, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie uspokajające, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie szpiku kostnego, induktory cytochromu P450, inhibitory cytochromu P450, inhibitory proteazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, leki hamujące OUN, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwnadciśnieniowe, lit w psychiatrii, majaczenie, mielosupresja, napad padaczkowy, neutropenia, objawy psychotyczne, omeprazol, paroksetyna, receptory alfa-adrenergiczne, ryfampicyna, sertralina, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Linezolid Polpharma
Linezolid wykazuje istotne ryzyko mielosupresji, manifestujące się niedokrwistością, leukopenią, pancytopenią lub trombocytopenią, szczególnie przy terapii trwającej powyżej 10-14 dni. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością nerek oraz u osób z wcześniejszymi zaburzeniami hematologicznymi lub stosujących leki o działaniu mielosupresyjnym. Zaleca się cotygodniowe monitorowanie morfologii krwi, w tym stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi oraz leukocytów z rozmazem. Terapia powyżej 28 dni wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ciężkiej niedokrwistości wymagającej transfuzji oraz niedokrwistości syderoblastycznej, które zwykle ustępują po zakończeniu leczenia. W przypadku znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego należy rozważyć przerwanie terapii, chyba że kontynuacja jest bezwzględnie konieczna, przy jednoczesnym intensywnym monitorowaniu i odpowiednim postępowaniu terapeutycznym.
bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, ciężka niedokrwistość, ciężka niewydolność nerek, dializoterapia, dikloksacylina, granulocytopenia, koncentrat krwinek czerwonych, krew obwodowa, leukopenia, linezolid, mielosupresja, morfologia krwi, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, oksacylina, pacjent w podeszłym wieku, pancytopenia, trombocytopenia, wankomycyna, zahamowanie czynności szpiku, zakażenie cewnika dożylnego, zakażenie mieszane, zakażenie skóry i tkanek miękkich - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Glenmark
Temozolomid wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych (np. Pneumocystis jirovecii), reaktywacji wirusów HBV i CMV oraz uszkodzenia wątroby, które mogą prowadzić do niewydolności i zgonu. Szczególnie istotne jest stosowanie profilaktyki przeciw PCP u pacjentów poddawanych 42-dniowemu schematowi leczenia skojarzonemu z radioterapią, niezależnie od liczby limfocytów, oraz kontynuowanie jej do ustąpienia limfopenii (≤ 1). Zaleca się regularne badania czynności wątroby przed, w trakcie (w połowie cyklu 42-dniowego) i po każdym cyklu terapii. Występuje także ryzyko mielosupresji, w tym pancytopenii i niedokrwistości aplastycznej, co wymaga monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza liczby granulocytów obojętnochłonnych (≥ 1,5 x 10^9/l) i płytek krwi (≥ 100 x 10^9/l), z koniecznością redukcji dawki przy spadkach poniżej 1,0 x 10^9/l i 50 x 10^9/l odpowiednio. Dawkowanie temozolomidu obejmuje poziomy 100, 150 i 200 mg/m² powierzchni ciała, z minimalną dawką 100 mg/m².
antykoncepcja, białaczka szpikowa, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, kriokonserwacja nasienia, limfopenia, mielosupresja, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, Pneumocystis jirovecii, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusem cytomegalii, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie przy dawkach przekraczających 25 mg, a zwłaszcza powyżej 150 mg, wiąże się z dominującą toksycznością hematologiczną, manifestującą się jako mielosupresja, trombocytopenia, neutropenia, limfopenia oraz niedokrwistość. Przy dawkach >150 mg obserwuje się również pancytopenię, zwiększone ryzyko krwawień oraz infekcji oportunistycznych. Dawki powyżej 400 mg mogą prowadzić do nasilenia zaburzeń neurologicznych, hepatotoksyczności oraz nefrotoksyczności. W przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz stanu neurologicznego, z intensywnością dostosowaną do dawki i stanu klinicznego pacjenta.
czynnik wzrostu G-CSF, czynnik wzrostu hematopoezy, diureza wymuszona, hepatotoksyczność, infekcja oportunistyczna, krwawienie zagrażające życiu, lenalidomid, limfopenia, mielosupresja, morfologia krwi z rozmazem, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, pancytopenia, płukanie żołądka, polineuropatia obwodowa, preparat krwiopochodny, profilaktyka antybiotykowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Carmustine Accord 100 mg
Produkt leczniczy Carmustine Accord, zawierający karmustynę, powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych specjalistów w warunkach ścisłego nadzoru medycznego. W monoterapii u pacjentów wcześniej nieleczonych zalecana dawka początkowa wynosi 150-200 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie co 6 tygodni, jako dawka pojedyncza lub podzielona na 2 dni po 75-100 mg/m². W terapii skojarzonej lub u pacjentów z obniżoną rezerwą szpikową dawki należy dostosować do profilu hematologicznego, monitorując morfologię krwi i stosując odpowiednie redukcje dawki w zależności od najniższych wartości leukocytów i płytek krwi (np. 100% dawki przy leukocytach >4000/mm³ i płytkach >100 000/mm³, 50% dawki przy leukocytach <2000/mm³ i płytkach <25 000/mm³). Kolejny kurs leczenia można podać dopiero po powrocie parametrów krwi do akceptowalnych wartości (płytki >100 000/mm³, leukocyty >4000/mm³), zwykle po 6 tygodniach, aby uniknąć opóźnionej toksyczności hematologicznej.
badanie hematologiczne, chemioterapia, choroba hematologiczna złośliwa, GFR, karmustyna, komórki macierzyste hematopoetyczne, leczenie kondycjonujące, leukocyty, mielosupresja, monoterapia, morfologia krwi, niewydolność nerek, parametry hematologiczne, płytki krwi, podanie dożylne, przeciwwskazanie bezwzględne, terapia skojarzona, wlew kroplowy, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Pentasa 1 g
Mesalazyna, substancja czynna preparatu Pentasa, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami z grupy tiopuryn (azatiopryna, 6-merkaptopuryna, tioguanina), które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka mielosupresji manifestującej się leukopenią i trombocytopenią. W związku z tym zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi co 1-2 tygodnie na początku terapii oraz dostosowanie dawkowania tiopuryn w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Ponadto, mesalazyna może potencjalnie osłabiać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, co wymaga monitorowania parametrów koagulologicznych (INR) i obserwacji klinicznej pacjentów. Warto podkreślić, że dowody naukowe dotyczące tej interakcji są ograniczone i niejednoznaczne.
6-merkaptopuryna, azatiopryna, choroba zapalna jelit, doustny antykoagulant, dysfagia, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, krwinka biała, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia i trombocytopenia, mesalazyna, mielosupresja, morfologia krwi, parametr koagulologiczny, terapia skojarzona, tioguanina, tiopuryna, wskaźnik INR, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Zentiva 20 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie dawką 280 mg/dobę przez tydzień, wiąże się z istotnym ryzykiem hematologicznym, w tym małopłytkowością, mielosupresją stopnia 3. lub 4., neutropenią oraz niedokrwistością. Objawy te wynikają z zahamowania czynności szpiku kostnego i prowadzą do znacznego obniżenia liczby płytek krwi, neutrofili oraz erytrocytów, co zwiększa ryzyko krwawień, infekcji bakteryjnych oraz osłabienia pacjenta. Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące przedawkowania dazatynibu, konieczne jest szczegółowe monitorowanie morfologii krwi oraz stanu klinicznego pacjenta w celu wczesnego wykrycia i leczenia powikłań hematologicznych.
badania laboratoryjne, ciężka neutropenia, dazatynib, erytrocyty, hemoglobina, komórki krwi, krwinki białe, krwinki czerwone, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, niedokrwistość, płytki krwi, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie dazatynibu, transfuzja, układ krwiotwórczy, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Doxorubicinum Accord 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Doxorubicinum Accord (2 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), należy do antracyklin (kod ATC: L01DB01) i wykazuje silne działanie przeciwnowotworowe. Mechanizm działania opiera się na trzech głównych cytotoksycznych efektach: interkalacji do DNA, hamowaniu topoizomerazy II oraz generowaniu reaktywnych form tlenu (RFT), co prowadzi do uszkodzeń DNA, mutacji i aberracji chromosomalnych, a w konsekwencji do apoptozy komórek nowotworowych. Toksyczność leku jest szczególnie nasilona w tkankach o wysokiej aktywności proliferacyjnej, takich jak szpik kostny (ryzyko mielosupresji), nabłonek przewodu pokarmowego oraz komórki germinalne gruczołów płciowych, co może skutkować zaburzeniami płodności. Preparat dostępny jest w fiolkach o różnych objętościach, zawierających od 10 mg do 200 mg doksorubicyny chlorowodorku, o pH 2,5–3,5 i osmolalności 270–320 mOsm/kg.
aberracje chromosomalne, antagonista kanału wapniowego, antracykliny, doksorubicyna chlorowodorek, działanie kardiotoksyczne, działanie przeciwnowotworowe, gruczoły płciowe, interkalacja DNA, koncentrat do sporządzania roztworu, mechanizm cytotoksyczny, mielosupresja, nabłonek jelitowy, oporność komórek nowotworowych, osmolalność, przewód pokarmowy, reaktywne formy tlenu, stres oksydacyjny, szpik kostny, toksyczność doksorubicyny, topoizomeraza II - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zavedos
Idarubicyna chlorowodorek, składnik leku Zavedos, wymaga stosowania pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii cytostatycznej ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, takich jak krwotoki, zakażenia oraz kardiotoksyczność. Kardiotoksyczność może manifestować się w postaci wczesnych zaburzeń rytmu serca (tachykardia zatokowa, zmiany w EKG, tachyarytmie) oraz późnych powikłań, w tym kardiomiopatii z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) i zastoinową niewydolnością serca (CHF). Kardiomiopatia jest związana z dawką kumulacyjną, obserwowaną u 5% pacjentów przy dawkach dożylnych 150-290 mg/m², natomiast doustne dawki do 400 mg/m² wykazują niższe ryzyko. Monitorowanie czynności serca (EKG, MUGA, ECHO) przed i w trakcie terapii jest obligatoryjne, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak choroby sercowo-naczyniowe, wcześniejsze napromienianie śródpiersia, wcześniejsze leczenie antracyklinami lub stosowanie innych leków kardiotoksycznych (np. trastuzumab). Szczególną ostrożność należy zachować przy terapii skojarzonej lub po leczeniu trastuzumabem, zalecając przerwę do 7 miesięcy lub ścisłe monitorowanie funkcji serca.
alkalizacja moczu, antracyklina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, duszność, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hiperurykemia, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, nieprawidłowość w zapisie EKG, obrzęk ortostatyczny, obrzęk płuc, oliguria, powiększenie serca, przedwczesny skurcz komorowy, rytm cwałowy serca, stan przedbiałaczkowy, tachyarytmia, tachykardia komorowa, tachykardia zatokowa, terapia cytostatyczna, uogólnione zakażenie, wentrykulografia izotopowa, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wtórna białaczka, wysięk opłucnowy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie śluzówek, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół lizy guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leukeran 2 mg
Chlorambucyl, substancja czynna leku Leukeran, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu krwiotwórczego. Mielosupresja manifestuje się leukopenią, neutropenią, małopłytkowością, pancytopenią oraz niedokrwistością, zwykle odwracalną po wczesnym odstawieniu leku. W rzadkich przypadkach może dojść do nieodwracalnej niewydolności szpiku kostnego. Długotrwała terapia chlorambucylem wiąże się z ryzykiem rozwoju wtórnych nowotworów hematologicznych, zwłaszcza ostrej białaczki i zespołu mielodysplastycznego. Ponadto, często obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka oraz owrzodzenia jamy ustnej. Rzadziej występują reakcje skórne, w tym wysypka, która może przejść w zespół Stevensa-Johnsona lub martwicę toksyczno-rozpływną naskórka.
azoospermia, białaczka, biegunka, brak miesiączki, chlorambucyl, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie pęcherza moczowego, lek cytostatyczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, nudności, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jamy ustnej, pancytopenia, przewlekła białaczka limfatyczna, śródmiąższowe włóknienie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, wtórny nowotwór hematologiczny, wymioty, zaburzenie motoryczne, zespół mielodysplastyczny, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dilizolen 2 mg/ml
Linezolid, substancja czynna preparatu Dilizolen (2 mg/ml, roztwór do infuzji), wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych z udziałem ponad 6000 dorosłych pacjentów stosujących lek do 28 dni. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 8,9%, nudności 6,9%, wymioty 4,3%) oraz neurologiczne (ból głowy 4,2%). Około 3% pacjentów przerywa terapię z powodu działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na hematologiczne powikłania, takie jak niedokrwistość, której częstość wzrasta wraz z czasem terapii: 2,5% u pacjentów leczonych ≤28 dni oraz 12,3% u leczonych >28 dni, z ciężką niedokrwistością wymagającą transfuzji krwi u 9% i 15% odpowiednio. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, jednak wymagana jest ostrożność przy dłuższym stosowaniu ze względu na ryzyko hematologiczne.
anafilaksja, biegunka, ból głowy, czerwona krwinka, dyskomfort, działanie hematologiczne, działanie niepożądane, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, krwawienie, leukopenia, linezolid, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość ciężka, niedokrwistość syderoblastyczna, nudności, obrzęk gardła, pancytopenia, płytka krwi, powikłanie hematologiczne, przetoczenie krwi, reakcja alergiczna, spadek ciśnienia, substancja czynna, świąd, syderoblast pierścieniowaty, transfuzja krwi, trombocytopenia, utrata przytomności, wybroczynę, wymioty, wysypka, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie grzybicze, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Cisplatyna – Interakcje
Cisplatyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą nasilać jej toksyczność, zwłaszcza nefrotoksyczność i ototoksyczność. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z antybiotykami aminoglikozydowymi, diuretykami pętlowymi (np. furosemidem), ifosfamidem oraz lekami przeciwhistaminowymi i fenotiazynami, które mogą maskować objawy ototoksyczności. Nefrotoksyczność jest nasilana przez leki takie jak cefalosporyny, amfoterycyna B i środki kontrastowe, a także przez leki obniżające ciśnienie (furosemid, hydralazyna, diazoksyd, propranolol). Zaleca się unikanie forsowanej diurezy u pacjentów z dawkami cisplatyny ≤60 mg/m² i wydalaniem moczu >1000 ml/24h. W trakcie terapii należy monitorować funkcję nerek i słuch, a także stężenia leków przeciwpadaczkowych (np. fenytoiny), których skuteczność może być obniżona przez cisplatynę. Ponadto, podawanie cisplatyny przed paklitakselem zmniejsza klirens paklitakselu o 33%, co może zwiększać neurotoksyczność, podobnie jak jednoczesne stosowanie z docetakselem.
allopurynol, altretamina, amfoterycyna B, antybiotyk aminoglikozydowy, bleomycyna, buklizyna, cefalosporyna, cyklizyna, cyklosporyna, czas protrombinowy, czynnik chelatujący, diazoksyd, diuretyk pętlowy, diureza wymuszona, docetaksel, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie emetogenne, działanie neurotoksyczne, efekt neurotoksyczny, etopozyd, fenotiazyna, fenytoina, funkcja nerek, furosemid, hepatotoksyczność, hydralazyna, ifosfamid, immunosupresja, interakcja lekowa, kolchicyna, kwas moczowy w surowicy, lek cytostatyczny, lek moczopędny pętlowy, lek nefrotoksyczny, limfoproliferacja, lit, loksapina, meklozyna, metotreksat, mielosupresja, nabłonek kanalików nerkowych, napad drgawkowy, objaw Raynauda, odczyn poszczepienny, odwodnienie organizmu, ototoksyczność, paklitaksel, penicylamina, pirydoksyna, probenecyd, propranolol, sulfinpirazon, supresja szpiku kostnego, szczepionka przeciwko żółtej febrze, tioksanten, toksyczność addytywna, trimetobenzamid, uszkodzenie nerek, winblastyna, współczynnik INR, zaburzenie czuciowe, żywa szczepionka wirusowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, mimo ograniczonych danych klinicznych, stanowi poważne zagrożenie głównie ze względu na toksyczność hematologiczną. W badaniach klinicznych pacjenci otrzymywali dawki nawet do 150 mg wielokrotnie oraz jednorazowo do 400 mg, co stanowi odpowiednio 6- i 16-krotność standardowej dawki terapeutycznej 25 mg. Dominującymi objawami przedawkowania są mielosupresja, neutropenia, trombocytopenia oraz niedokrwistość, co wskazuje na zahamowanie funkcji szpiku kostnego i zwiększone ryzyko infekcji oraz krwawień. Nie odnotowano innych specyficznych toksyczności narządowych przy tych wysokich dawkach.
antidotum, ciężka neutropenia, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, erytrocyty, G-CSF, hemoglobina, koncentrat krwinek czerwonych, mielosupresja, morfologia krwi z rozmazem, neutrofilia, neutropenia, niedokrwistość, płytki krwi, przedawkowanie leku, przedawkowanie lenalidomidu, supresja szpiku kostnego, toksyczność leku, toksyczność narządowa, trombocytopenia, zahamowanie funkcji szpiku kostnego - Leksykon leków
Interakcje leku – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakologicznych wynikających z działania obu składników. Hydrochlorotiazyd może indukować hipokaliemię, nasilającą się przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających wydalanie potasu (np. inne diuretyki kaliuretyczne, amfoterycyna B, glikokortykosteroidy), co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Z kolei stosowanie Karbicombi z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, amiloryd, triamteren), suplementami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas może prowadzić do hiperkaliemii. Hipokaliemia i hipomagnezemia zwiększają ryzyko kardiotoksyczności glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych, zwłaszcza tych wywołujących torsades de pointes (klasy Ia i III, niektóre neuroleptyki), co wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów. Ponadto, jednoczesne stosowanie litu z Karbicombi może powodować odwracalne zwiększenie stężenia litu i nasilenie jego toksyczności, dlatego jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli.
amfoterycyna B, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, blokada układu RAA, cholestyramina, dna moczanowa, działanie hiperglikemizujące, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, jodowy środek kontrastowy, kaliuretyczny lek moczopędny, karbenoksolon, kotrimoksazol, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, mielosupresja, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Navelbine 10 mg/ml
Winorelbina (NAVELBINE, 10 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez cytochrom CYP3A4 oraz działaniem mielosupresyjnym. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenie winorelbiny, nasilając jej toksyczność, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) obniżają jej skuteczność. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) ze względu na ryzyko rozrostu limfatycznego oraz z lapatynibem, który zwiększa częstość neutropenii stopnia 3/4. Wskazane jest także monitorowanie INR u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty, ze względu na zmienność czynności układu krzepnięcia podczas terapii skojarzonej. Przeciwwskazane jest stosowanie winorelbiny z żywą szczepionką przeciwko żółtej febrze oraz innymi szczepionkami zawierającymi osłabione drobnoustroje, ze względu na ryzyko śmiertelnej, ogólnoustrojowej choroby poszczepiennej.
alkaloidy Vinca, cisplatyna, cytochrom CYP3A4, drgawki, działanie sedatywne, fenytoina, glikoproteina p, granulocytopenia, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, lapatynib, leki immunosupresyjne, mielosupresja, mitomycyna C, neuropatia obwodowa, neutropenia, ostry skurcz oskrzeli, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, szczepionka przeciwko żółtej febrze, szczepionki żywe, toksyczność płucna, toksyczność szpiku kostnego, winorelbina, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Capecitabinum Glenmark 500 mg
Profil bezpieczeństwa kapecytabiny opiera się na danych od ponad 3000 pacjentów leczonych w monoterapii oraz terapii skojarzonej, wykazując porównywalny profil działań niepożądanych w leczeniu raka piersi z przerzutami, raka jelita grubego z przerzutami oraz w leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej), zespół ręka-stopa (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa), zmęczenie, jadłowstręt, kardiotoksyczność, nasilenie zaburzeń czynności nerek oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥10%) do bardzo rzadko (<0,01%), a dane pochodzą z analizy ponad 1900 pacjentów w trzech dużych badaniach klinicznych (M66001, SO14695, SO14796).
arytmia, bezsenność, biegunka, dehydrogenaza dihydropirymidynowa, depresja, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, jadłowstręt, kapecytabina, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, mielosupresja, monoterapia, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, rak jelita grubego z przerzutami, rak okrężnicy, rak piersi z przerzutami, trombocytopenia, wtórny nowotwór, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zakrzepica, zakrzepica żylna, zapalenie jamy ustnej, zatorowość płucna, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Działania niepożądane – 5-Fluorouracil-Ebewe 50 mg/ml
Fluorouracyl (5-FU) jest cytostatykiem stosowanym w terapii onkologicznej, którego działania niepożądane obejmują głównie mielosupresję (leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość) występującą bardzo często (>1/10), z najniższymi wartościami neutrofilów (nadir) w dniach 9-14 po podaniu. Gorączka neutropeniczna występuje często (1-10/100) i stanowi stan zagrożenia życia. Działania toksyczne dotyczą także układu pokarmowego (zapalenie błon śluzowych, biegunka, nudności, wymioty) bardzo często (>1/10), które mogą zagrażać życiu. Neurologiczne powikłania, takie jak przemijający zespół móżdżkowy, występują często, natomiast rzadkie są ciężkie encefalopatie i neuropatie. Kardiotoksyczność manifestuje się bardzo często zmianami w EKG typowymi dla niedokrwienia oraz często dławicowym bólem w klatce piersiowej, z rzadkimi przypadkami zawału, niewydolności serca i nagłego zatrzymania krążenia. Występują także często zaburzenia immunologiczne, zakażenia, reakcje nadwrażliwości oraz bardzo często hiperurykemia i zaburzenia skórne, w tym zespół dłoniowo-podeszwowy.
agranulocytoza, cytostatyk, dysfagia, encefalopatia hiperamonemiczna, fluorouracyl, gorączka neutropeniczna, hiperurykemia, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia stresowa, kardiotoksyczność, kwasica mleczanowa, leukodystrofia, leukoencefalopatia, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwienie jelit, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, objaw Raynauda, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty, toksyczność szpiku kostnego, udar niedokrwienny, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zawał mięśnia sercowego, zespół dłoniowo-podeszwowy, zespół móżdżkowy, zespół rozpadu guza, zespół takotsubo, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Treosulfan Zentiva 5 g
Treosulfan Zentiva jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 5 g treosulfanu na fiolkę, co po rekonstytucji daje stężenie 50 mg/ml. W monoterapii zalecana dawka wynosi 5–8 g/m² powierzchni ciała (pc.), z koniecznością redukcji do ≤6 g/m² pc. u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze leczenie mielosupresyjne, radioterapia lub obniżony status sprawności. W terapii skojarzonej z cisplatyną stosuje się dawkę 5 g/m² pc. Cykle leczenia powtarza się co 3–4 tygodnie, standardowo do 6 cykli, z możliwością przerwania terapii w przypadku progresji choroby lub nietolerowanych działań niepożądanych. Podawanie leku odbywa się wyłącznie dożylnie w formie infuzji trwającej 15–30 minut, po prawidłowej rekonstytucji preparatu.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Adriblastina PFS, zawierająca doksorubicynę chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, jest podawana wyłącznie dożylnie, z zaleceniem unikania podawania doustnego, domięśniowego oraz dokanałowego ze względu na brak aktywności i ryzyko powikłań. Standardowa dawka początkowa w monoterapii u dorosłych wynosi 60-90 mg/m² powierzchni ciała, podawana jako pojedyncza dawka, dawka podzielona na 3 dni lub w 1. i 8. dniu cyklu, powtarzana co 3-4 tygodnie przy prawidłowym ustępowaniu toksyczności. Alternatywnie stosuje się dawkę 10-20 mg/m² raz w tygodniu. W terapii skojarzonej, np. schemat AC w raku piersi, doksorubicyna podawana jest w dawce 60 mg/m² wraz z cyklofosfamidem 600 mg/m² co 21 dni, zwykle przez 4 cykle. Podanie odbywa się we wlewie dożylnym trwającym 3-10 minut, aby zmniejszyć ryzyko zakrzepicy i wynaczynienia, z wykluczeniem bolusów dożylnych.
bilirubina w osoczu, cyklofosfamid, doksorubicyna chlorowodorek, kardiotoksyczność, leczenie uzupełniające, lek cytotoksyczny, mielosupresja, monoterapia, naciek nowotworowy szpiku kostnego, niewydolność wątroby, podanie dożylne, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia, rak piersi, roztwór glukozy, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie pozażylne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepica, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Krka 50 mg
Dazatynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Mediana czasu leczenia u dorosłych pacjentów z CML w fazie przewlekłej wynosiła około 60 miesięcy, a u dzieci i młodzieży z Ph+ CML w fazie przewlekłej profil bezpieczeństwa był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku przypadków wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego. Najczęstsze działania niepożądane obejmują mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), retencję płynów (wysięk opłucnowy 28% po 60 miesiącach, obrzęki powierzchowne 14%, nadciśnienie płucne 5%), biegunki, bóle głowy, zmęczenie, duszność, wysypkę, nudności, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz krwawienia. W badaniu III fazy u pacjentów z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej po 12 miesiącach obserwacji odnotowano neutropenię stopnia 3/4 u 21%, małopłytkowość u 19% i niedokrwistość u 10%, a po 60 miesiącach odpowiednio 29%, 22% i 13%.
arytmia komorowa, ból mięśniowo-szkieletowy, chromosom Philadelphia, CML w fazie przewlekłej, CML w fazie zaawansowana, duszność, faza akceleracji, gorączka neutropeniczna, hipercholesterolemia, hiperurykemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie w OUN, limfadenopatia, limfopenia, małopłytkowość, mielosupresja, nadciśnienie płucne, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, Ph+ ALL, profil bezpieczeństwa, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, retencja płynów, śródmiąższowa choroba płuc, tętnicze nadciśnienie płucne, wstrząs anafilaktyczny, wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka skórna, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie tarczycy, zastoinowa niewydolność serca, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Interakcje leku – Hydrochlorothiazide Orion 12,5 mg
Hydrochlorotiazyd wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania pacjenta. Szczególnie istotne jest ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących utratę potasu (np. furosemid, glikokortykosteroidy), co wymaga regularnej kontroli stężenia potasu. Interakcje z litem mogą prowadzić do zmniejszonej eliminacji i wzrostu toksyczności kardiologicznej i neurologicznej, dlatego stosowanie tego połączenia jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego nadzoru. Hydrochlorotiazyd może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe beta-adrenolityków, azotanów, inhibitorów ACE (np. kaptopryl, enalapryl), co wiąże się z ryzykiem ciężkiego niedociśnienia i pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza po pierwszej dawce inhibitora ACE. Ponadto, NLPZ (np. indometacyna, inhibitory COX-2) mogą osłabiać działanie moczopędne i przeciwnadciśnieniowe hydrochlorotiazydu oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów z hipowolemią.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna B, atropina, beta-adrenolityk, biperyden, chinidyna, cukrzyca, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, karbamazepina, karbenoksolon, kolestyramina, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek cytostatyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek zwiotczający mięśnie, lit, metformina, metotreksat, metylodopa, mielosupresja, neurotoksyczność litu, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ortostatyczny spadek ciśnienia, ostra niewydolność nerek, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tetracyklina, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ganciclovir Accord
Gancyklowir Accord (500 mg) jest lekiem o istotnym ryzyku działań niepożądanych, w tym mielosupresji, mutagenności, teratogenności i karcynogenności. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć nadwrażliwość krzyżową z acyklowirem i pencyklowirem. Konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji: u kobiet w wieku rozrodczym przez cały okres leczenia i 30 dni po, a u mężczyzn przez leczenie i 90 dni po zakończeniu terapii. Leczenie u dzieci i młodzieży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko odległych skutków toksycznych. Mielosupresja jest najpoważniejszym działaniem niepożądanym, dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy potwierdzić minimalne wartości hematologiczne: bezwzględna liczba neutrofili ≥ 500/µl, liczba płytek krwi ≥ 25 000/µl oraz stężenie hemoglobiny ≥ 8 g/dl.
acyklowir i pencyklowir, bezwzględna liczba neutrofilów, ciężka leukopenia, dydanozyna, dysfagia, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gancyklowir, imipenem z cylastatyną, krwiotwórczy czynnik wzrostu, lek mielotoksyczny, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość krzyżowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, walacyklowir i famcyklowir, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Linezolid Eugia
Linezolid Eugia, roztwór do infuzji o stężeniu 2 mg/ml, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko mielosupresji, w tym niedokrwistości, leukopenii, pancytopenii i małopłytkowości, szczególnie przy terapii trwającej powyżej 10-14 dni. Zaleca się cotygodniową kontrolę morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością nerek, wcześniejszymi zaburzeniami hematologicznymi lub przyjmujących leki wpływające na morfologię. Długotrwałe stosowanie powyżej 28 dni zwiększa ryzyko ciężkiej niedokrwistości, kwasicy mleczanowej, neuropatii nerwu wzrokowego i obwodowej oraz zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych. W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak kwasica metaboliczna, neuropatie czy zespół serotoninowy, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
Clostridium difficile, drgawki, granulocytopenia, hiperwentylacja, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, kandydoza, kwasica mleczanowa, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odleżyna, pancytopenia, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, SIADH, SSRI, stopa cukrzycowa, tyramina, zapalenie nerwu wzrokowego, zespół serotoninowy, zgorzel - Leksykon leków
Przedawkowanie – Idarubicin Accord 20 mg/20 ml
Przedawkowanie idarubicyny chlorowodorku, stosowanej w stężeniu 1 mg/ml (fiolki 5, 10 i 20 ml), prowadzi do poważnych działań toksycznych, w tym ostrej kardiotoksyczności manifestującej się zaburzeniami rytmu serca, obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory oraz ostrą niewydolnością serca, które mogą wystąpić już w ciągu 24 godzin od podania. W ciągu 1-2 tygodni obserwuje się ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego z głęboką pancytopenią, zwiększonym ryzykiem infekcji, krwawień i niewydolności wielonarządowej. Istotne jest także ryzyko opóźnionej niewydolności serca, pojawiającej się do kilku miesięcy po przedawkowaniu, co wymaga długotrwałego monitorowania funkcji serca. W przypadku doustnego przedawkowania, choć Idarubicin Accord jest formą do wstrzykiwań, należy zwrócić uwagę na krwawienia z przewodu pokarmowego oraz uszkodzenie błony śluzowej, objawiające się krwistymi wymiotami, smolistymi stolcami, bólem brzucha i niedokrwistością.
antracykliny, duszność, dysfunkcja skurczowa lewej komory, działanie toksyczne, elektrokardiogram, elementy morfotyczne krwi, frakcja wyrzutowa lewej komory, hematemeza, hepatomegalia, idarubicyna, kardiotoksyczność, kardiotoksyczność ostra, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, mielosupresja, mięsień sercowy, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wielonarządowa, obrzęk kończyn dolnych, opóźniona niewydolność serca, ostra niewydolność serca, owrzodzenie, pancytopenia, przedawkowanie idarubicyny, stolec smolisty, uszkodzenie błony śluzowej, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, zastój w krążeniu płucnym - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carboplatin Kabi 10 mg/ml
Karboplatyna (Carboplatin Kabi, 10 mg/ml) jest lekiem przeciwnowotworowym z grupy związków platyny, stosowanym w terapii różnych nowotworów. Przeciwwskazania do jej stosowania obejmują nadwrażliwość na karboplatynę lub inne pochodne platyny, ciężką mielosupresję, aktywnie krwawiące guzy oraz ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Równoczesne podawanie żywej atenuowanej szczepionki przeciw żółtej febrze jest również przeciwwskazane ze względu na ryzyko uogólnionej reakcji poszczepiennej. Preparat dostępny jest w fiolkach o zawartości 50 mg, 150 mg, 450 mg lub 600 mg karboplatyny, o pH 5,0-7,0 i osmolalności 200-300 mOsm/kg.
chemioterapia, cisplatyna, cytostatyk, działanie mielosupresyjne, działanie trombocytopeniczne, funkcja nerek, karboplatyna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, krwawiący guz, krwinka biała, krwinka czerwona, lek przeciwnowotworowy, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, obniżona odporność, oksaliplatyna, płytka krwi, pochodna platyny, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, szczepionka przeciw żółtej febrze, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności szpiku kostnego, związek platyny, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon leków
Interakcje leku – Carboplatin Eugia 10 mg/ml
Karboplatyna wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność oraz profil bezpieczeństwa. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z żywymi, atenuowanymi szczepionkami, zwłaszcza szczepionką przeciwko żółtej febrze, ze względu na ryzyko śmiertelnego uogólnionego odczynu poszczepiennego. Współpodawanie karboplatyny z lekami mielosupresyjnymi, nefrotoksycznymi, aminoglikozydami czy diuretykami pętlowymi wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych, nerkowych i słuchu z uwagi na nasilenie mielotoksyczności, nefrotoksyczności i ototoksyczności. Interakcje z fenytoiną i fosfenytoiną mogą prowadzić do zmniejszenia wchłaniania tych leków oraz zmiany metabolizmu karboplatyny, co wymaga rozważenia alternatywnych terapii przeciwpadaczkowych. Ponadto, stosowanie antagonistów witaminy K (np. warfaryny) z karboplatyną może powodować wzrost wartości INR, co wymaga częstszego monitorowania koagulacji.
aminoglikozyd, antagonista witaminy K, antybiotyk aminoglikozydowy, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie neurotoksyczne, fenytoina, fosfenytoina, hamowanie szpiku kostnego, hepatotoksyczność, immunosupresja, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karboplatyna, klirens nerkowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek cytotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, limfoproliferacja, martwica komórek wątroby, mielosupresja, mielotoksyczność, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, nudności i wymioty, odczyn poszczepienny, ototoksyczność, parametr hematologiczny, sirolimus, szczepionka atenuowana, szczepionka przeciwko żółtej febrze, takrolimus, terapia przeciwnowotworowa, uszkodzenie błony śluzowej, warfaryna, wartość INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie psychomotoryczne, związek chelatujący - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Sandoz 20 mg
Dazatynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, potwierdzony na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość) oraz wysięk opłucnowy i duszność, występujące bardzo często (≥1/10). Inne istotne działania obejmują krwotoki (również zagrażające życiu krwawienia z przewodu pokarmowego), zaburzenia sercowo-naczyniowe (zastoinowa niewydolność serca, arytmie, zawał mięśnia sercowego), infekcje (w tym posocznicę) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku wysięku osierdziowego, opłucnowego i nadciśnienia płucnego, a przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych występuje rzadziej (1,5% vs 19%).
dazatynib, dermatoza neutrofilowa, gorączka neutropeniczna, hiperurykemia, krwawienie śródczaszkowe, krwotok, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfadenopatia, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze płucne, neutropeniczne zapalenie jelit, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja zapalenia wątroby typu B, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Sandoz 140 mg
Przedawkowanie dazatynibu stanowi poważne zagrożenie hematologiczne, głównie manifestujące się istotnym klinicznie zmniejszeniem liczby płytek krwi (małopłytkowość) oraz nasileniem mielosupresji, co może prowadzić do neutropenii i anemii. W udokumentowanych przypadkach, przy dawce 280 mg/dobę przez 7 dni, obserwowano znaczące obniżenie liczby płytek, co wymagało intensywnego monitorowania parametrów hematologicznych. Ze względu na potencjalne ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zahamowania czynności szpiku kostnego, konieczne jest ścisłe kontrolowanie morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem płytek, neutrofili oraz erytrocytów, a także dostosowanie częstotliwości badań do stanu klinicznego pacjenta.
anemia, czynnik wzrostu G-CSF, czynniki wzrostu, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat płytek krwi, leczenie podtrzymujące, liczba neutrofili, liczba płytek krwi, małopłytkowość, mielosupresja, monitorowanie układu krążenia, morfologia krwi, neutropenia, objawy hematologiczne, parametry hematologiczne, parametry hemodynamiczne, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwbakteryjna, przedawkowanie dazatynibu, ryzyko krwawień, stężenie hemoglobiny, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gemcitabine Kabi 38 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku gemcytabiny wykazały istotne działania toksyczne, głównie mielosupresję, obserwowaną u myszy i psów po podaniu wielokrotnym przez okres do 6 miesięcy. Efekt ten był przemijający, zależny od dawki i schematu leczenia, co koreluje z kliniczną mielosupresją u pacjentów. Gemcytabina wykazała również genotoksyczność w testach in vitro (mutacje genów) oraz in vivo (mikrojądra w szpiku kostnym). Brak jest jednak długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy leku. W zakresie wpływu na rozrodczość, u samców myszy stwierdzono przemijającą hipospermatogenezę, natomiast u samic nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek gemcytabiny, działanie genotoksyczne, funkcja krwiotwórcza, glikol propylenowy, hematopoeza, hipospermatogeneza, mielosupresja, mikrojądra szpiku kostnego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, teratogenność, zaburzenia ciąży - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Methofill
Metotreksat jest lekiem o wysokim ryzyku toksyczności, wymagającym ścisłego przestrzegania dawkowania – podawany wyłącznie raz w tygodniu, z dawkami nieprzekraczającymi 20 mg/tydzień ze względu na ryzyko mielosupresji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań: morfologii krwi z rozmazem i liczbą płytek, enzymów wątrobowych, bilirubiny, albuminy, RTG klatki piersiowej oraz oceny czynności nerek, a także wykluczenie gruźlicy i wirusowego zapalenia wątroby B i C w razie wskazań. Monitorowanie pacjenta obejmuje cotygodniowe badania przez pierwsze 2 tygodnie, następnie co 2 tygodnie przez miesiąc, a później co najmniej raz w miesiącu przez 6 miesięcy i co 3 miesiące dalej, z częstszym nadzorem przy zwiększaniu dawki lub u osób starszych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, chorobą wątroby (zwłaszcza alkoholową), po radioterapii oraz u dzieci i osób w podeszłym wieku. Metotreksat jest teratogenny, powoduje upośledzenie płodności, a u kobiet w wieku rozrodczym wymaga potwierdzenia braku ciąży i stosowania skutecznej antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu terapii.
alkalizacja moczu, badanie jamy ustnej, bilirubina, działanie niepożądane, embriotoksyczność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, folinian wapnia, hepatotoksyczność, lek hepatotoksyczny, liczba płytek krwi, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, merkaptopuryna, mielosupresja, morfologia krwi, niedobór laktazy, niepłodność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja galaktozy, oligospermia, pancytopenia, płytki krwi, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, spermatogeneza, teratogenność, toksyczność leku, układ krwiotwórczy, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia miesiączkowania, zahamowanie szpiku kostnego, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zapalenie skóry, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy