kontaktowe zapalenie skóry
Kontaktowe zapalenie skóry (dermatitis contacta) to ostry lub przewlekły stan zapalny skóry wywołany przez bezpośredni kontakt z czynnikami drażniącymi lub alergenami. Wyróżnia się dwa główne typy: kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia (irritant contact dermatitis, ICD) oraz alergiczne kontaktowe zapalenie skóry (allergic contact dermatitis, ACD).
Kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia rozwija się w wyniku bezpośredniego uszkodzenia skóry przez substancje drażniące, takie jak detergenty, rozpuszczalniki czy kwasy. Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry powstaje w mechanizmie nadwrażliwości typu opóźnionego (IV) i wymaga wcześniejszej sensytyzacji organizmu na określony alergen, jak np. nikiel, chrom, konserwanty czy składniki kosmetyków.
Objawy kliniczne obejmują rumień, obrzęk, pęcherze, złuszczanie naskórka, a w przypadkach przewlekłych – lichenifikację i pęknięcia skóry. Lokalizacja zmian zwykle odpowiada miejscu kontaktu z czynnikiem wywołującym. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu klinicznym oraz testach płatkowych, które są szczególnie istotne w identyfikacji alergenu w przypadku ACD.
Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji kontaktu z czynnikiem sprawczym. W terapii miejscowej stosuje się glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny oraz preparaty nawilżające i regenerujące. W ciężkich przypadkach konieczne może być zastosowanie leczenia ogólnego, w tym leków przeciwhistaminowych, glikokortykosteroidów systemowych lub leków immunosupresyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Diprobase –
Maść Diprobase, mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, może wywoływać działania niepożądane, głównie reakcje nadwrażliwości o nieznanej częstości występowania. Objawy te obejmują miejscowe zaczerwienienie, świąd, pieczenie, wysypkę lub inne symptomy kontaktowego zapalenia skóry. Choć zazwyczaj mają łagodne nasilenie, u pacjentów z chorobami skóry lub predyspozycjami alergicznymi mogą prowadzić do poważniejszych powikłań. W przypadku nasilonych objawów miejscowych zaleca się przerwanie stosowania preparatu i konsultację lekarską.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lidoposterin
Lidoposterin to maść zawierająca lidokainę w stężeniu 50 mg/g, stosowana miejscowo w okolicy odbytu, której bezpieczeństwo terapii wymaga szczególnej ostrożności. W standardowych dawkach stężenie lidokainy w organizmie pozostaje niskie, minimalizując ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Jednakże, przy aplikacji na uszkodzoną skórę lub błonę śluzową, może dojść do zwiększonego wchłaniania lidokainy, co wymaga rozważenia ograniczenia dawki lub wydłużenia odstępów między aplikacjami. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności serca, u których konieczna jest konsultacja kardiologiczna oraz monitorowanie pod kątem objawów toksyczności lidokainy, takich jak zaburzenia rytmu serca czy niedociśnienie.
alergia kontaktowa, alkohol cetylowy, aplikacja preparatu, błona śluzowa, kardiotoksyczność, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwgrzybiczny, lidokaina, niedociśnienie, objaw alergiczny, ostra toksyczność, reakcja skórna, uszkodzenie skóry, zaburzenia czynności serca, zaburzenia rytmu serca, zakażenie grzybicze - Leksykon substancji czynnych
Fenoksyetanol – Działania niepożądane
Fenoksyetanol, stosowany miejscowo najczęściej w połączeniu z oktenidyną dichlorowodorkiem, wykazuje generalnie dobry profil bezpieczeństwa jako środek antyseptyczny do dezynfekcji skóry i błon śluzowych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to reakcje miejscowe, takie jak pieczenie, zaczerwienienie, świąd oraz uczucie ciepła, występujące rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą pojawić się reakcje alergiczne, w tym alergiczne kontaktowe zapalenie skóry oraz przemijające zaczerwienienie o podłożu alergicznym. Specyficzne reakcje po aplikacji na błony śluzowe obejmują uczucie ciepła i pieczenia pochwy (rzadko) oraz gorzki smak w jamie ustnej utrzymujący się około 1 godziny po płukaniu. Profil bezpieczeństwa u pacjentów pediatrycznych jest zbliżony do dorosłych, z obserwacją jedynie przemijającego rumienia u niedojrzałych noworodków.
błona śluzowa, choroba skóry, dezynfekcja skóry, działanie niepożądane, farmakoterapia, fenoksyetanol, konsultacja medyczna, kontaktowe zapalenie skóry, martwica tkanki, obrzęk tkankowy, oktenidyna dichlorowodorek, pediatria, pieczenie skóry, płukanie rany, reakcja alergiczna skórna, rumień, środek antyseptyczny, świąd, wcześniak, zabieg chirurgiczny, zaburzenie układu rozrodczego - Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Erytromycyna, antybiotyk makrolidowy, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP), oraz wydłużenia odstępu QT, co może prowadzić do częstoskurczu komorowego i torsades de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, bradykardią, przyjmujących inne leki wydłużające QT oraz osób w podeszłym wieku. U pacjentów z niewydolnością wątroby konieczne jest monitorowanie czynności wątroby i ewentualna redukcja dawki. Po terapii erytromycyną istnieje ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy wywołanego przez Clostridioides difficile, które może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia. Długotrwałe stosowanie sprzyja rozwojowi oporności bakteryjnej i grzybiczej, dlatego erytromycynę należy stosować tylko w uzasadnionych przypadkach, np. w zakażeniach atypowych lub przy nadwrażliwości na beta-laktamy.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, biegunka poantybiotykowa, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba wieńcowa, ciężka reakcja alergiczna, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, kiła, klindamycyna, kontaktowe zapalenie skóry, miastenia, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność serca, oporność bakterii, oporność krzyżowa, osłabienie mięśniowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, przerostowe zwężenie odźwiernika, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, torsades de pointes, trądzik, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia, zakażenie grzybicze, zwężenie odźwiernika - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fusacid H (20 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Fusacid H w postaci kremu zawiera 20 mg kwasu fusydynowego (w postaci półwodnej 20,3 mg) oraz 10 mg hydrokortyzonu octanu na gram preparatu. Na podstawie badań klinicznych szacuje się, że działania niepożądane występują u około 5% pacjentów. Do najczęściej obserwowanych należą reakcje skórne, takie jak nasilenie wyprysku, świąd, podrażnienie, uczucie pieczenia lub kłucia (częstość niezbyt częsta, tj. 1/1000 do <1/100). Rzadziej mogą pojawić się wysypka, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry oraz depigmentacja skóry o nieznanej częstości. Ze względu na obecność hydrokortyzonu, przy długotrwałym stosowaniu mogą wystąpić typowe działania niepożądane kortykosteroidów, takie jak atrofia skóry, teleangiektazje, rozstępy, zapalenie mieszków włosowych, nadmierne owłosienie, zapalenie skóry wokół ust oraz ogólnoustrojowe zahamowanie czynności kory nadnerczy.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atrofia skóry, depigmentacja skóry, działanie niepożądane, Fusacid H, hirsutyzm, hydrokortyzon octan, klasyfikacja MedDRA, kontaktowe zapalenie skóry, kora nadnerczy, kortykosteroid, kwas fusydynowy, parestezja, produkt leczniczy, reakcja alergiczna, rozstępy skórne, świąd, teleangiektazja, układ immunologiczny, wyprysk, zaburzenie skóry, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry okołoustne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Canespor Onychoset
Canespor Onychoset to maść zawierająca bifonazol (10 mg/g) oraz mocznik (400 mg/g), stosowana miejscowo w terapii przeciwgrzybiczej. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z historią nadwrażliwości na pochodne imidazolu, takie jak ekonazol, klotrymazol czy mikonazol, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Preparat zawiera również lanolinę, która może wywołać kontaktowe zapalenie skóry, co wymaga przerwania leczenia i konsultacji dermatologicznej w przypadku wystąpienia objawów skórnych.
bifonazol, błona śluzowa, efekt przeciwzakrzepowy, ekonazol, grzybica skóry, klotrymazol, kontaktowe zapalenie skóry, lanolina, mikonazol, mocznik, parametry krzepnięcia, pochodne imidazolu, podrażnienie spojówki, preparat przeciwgrzybiczny, reakcja nadwrażliwości, terapia przeciwgrzybicza, warfaryna, wskaźnik INR, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aesculan
Produkt Aesculan w postaci maści doodbytniczej zawiera 62,5 mg wyciągu suchego z kory kasztanowca (Aesculus hippocastanum L.) oraz 5 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego na gram preparatu. Substancje te stosowane są miejscowo w obszarze odbytu w celu łagodzenia dolegliwości. Należy zwrócić szczególną uwagę na objawy wymagające pilnej konsultacji lekarskiej, takie jak nasilone krwawienie z odbytu, obecność krwi w stolcu oraz silne dolegliwości bólowe, które mogą wskazywać na poważniejsze schorzenia lub powikłania wymagające dalszej diagnostyki i zmiany postępowania terapeutycznego.
Aesculus hippocastanum, aplikacja produktu, błona śluzowa jelit, bronopol, dolegliwości bólowe, kontaktowe zapalenie skóry, krew w stolcu, krwawienie z odbytu, lanolina, lidokainy chlorowodorek, maść doodbytnicza, podrażnienie skóry, reakcja nadwrażliwości, wyciąg z kory kasztanowca, zapalenie skóry kontaktowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Debridat 7,87 mg/g
Debridat, zawierający trimebutynę w stężeniu 4,8 mg/ml w zawiesinie, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie reakcje skórne oraz zaburzenia układu nerwowego i immunologicznego. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to reakcje nadwrażliwości skórnej, takie jak kontaktowe zapalenie skóry, świąd, pokrzywka oraz wysypka, występujące z częstością nieznaną lub niezbyt częstą (≥0,1% do <1%). Stany przedomdleniowe i omdlenia obserwowano niezbyt często, głównie po dożylnym podaniu leku, co wymaga uwagi także przy podawaniu doustnym. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano również poważne, choć rzadkie, reakcje skórne, takie jak ostra uogólniona osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, toksyczne wykwity skórne oraz złuszczające zapalenie skóry, których częstość występowania nie została precyzyjnie określona.
ciężka reakcja skórna, Debridat, działanie niepożądane, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość, nietolerancja cukrów, omdlenie, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka krostkowa, podanie dożylne, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, rumień, rumień wielopostaciowy, sacharoza, świąd, terminologia MedDRA, toksyczny wykwit skórny, trimebutyna, wysypka, zapalenie skóry, zawiesina doustna, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Etiologia i przyczyny
Liszajec zakaźny (impetigo) to powierzchowna, wysoce zakaźna infekcja bakteryjna skóry, najczęściej dotykająca dzieci w wieku 2-5 lat. Etiologia obejmuje głównie Staphylococcus aureus (około 80% przypadków niepryszczykowego liszajca) oraz Streptococcus pyogenes (około 10%), z infekcjami mieszanymi w 10%. Liszajec pęcherzowy wywołuje niemal wyłącznie S. aureus, szczególnie szczepy koagulazo-dodatnie, produkujące toksyny złuszczające (eksfoliatyny A i B). Drogi zakażenia to przede wszystkim przerwanie ciągłości skóry (rany, otarcia, ukąszenia owadów) oraz współistniejące dermatozy (AZS, świerzb, ospa wietrzna). Czynniki predysponujące to m.in. wiek, ciepły i wilgotny klimat, zaburzenia immunologiczne, bliski kontakt w skupiskach ludzkich, niedożywienie i nieodpowiednia higiena. Nosicielstwo S. aureus i S. pyogenes, zwłaszcza w jamie nosowej, zwiększa ryzyko zakażenia i transmisji.
atopowe zapalenie skóry, doksycyklina, eksfoliatyna, gorączka reumatyczna, gronkowiec złocisty, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec pęcherzowy, liszajec zakaźny, minocyklina, MRSA, ospa wietrzna, paciorkowiec grupy A, paciorkowiec ropotwórczy, PSGN, ropień skórny, świerzb, toksyna złuszczająca, tropizm tkankowy, wszawica, wyprysk, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Objawy
Odparzenie pieluszkowe (diaper dermatitis) to zapalne uszkodzenie skóry w obszarach pokrytych pieluszką, najczęściej dotyczące pośladków, ud i okolic narządów płciowych niemowląt do 2 lat, ze szczytem zachorowań między 9. a 12. miesiącem życia. Objawy obejmują zaczerwienienie (od różowego do intensywnie czerwonego), obrzęk, bolesność, suchość, łuszczenie, grudki, krosty i pęcherzyki, a także dyskomfort dziecka manifestujący się płaczliwością i niepokojem. Odparzenia klasyfikuje się według nasilenia: od łagodnych różowych zmian bez bólu, przez umiarkowane z wyraźnym zaczerwienieniem i dyskomfortem, do ciężkich z intensywnym zaczerwienieniem, obrzękiem, pęcherzykami, owrzodzeniami i silnym bólem. Typowo zmiany nie obejmują fałdów skórnych, co pozwala różnicować je z wtórnymi zakażeniami grzybiczymi (Candida albicans) i bakteryjnymi (Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes), które charakteryzują się m.in. obecnością satelitarnych wykwitów, sączeniem ropnym i ostrymi granicami wysypki.
alergia pokarmowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, antybiotykoterapia, atopowe zapalenie skóry, biegunka u niemowląt, Candida albicans, ciężkie odparzenie pieluszkowe, granuloma gluteale infantum, kandydoza skóry, kontaktowe zapalenie skóry, łagodne odparzenie pieluszkowe, łojotokowe zapalenie skóry, łuszcząca się skóra, łuszczyca, odparzenie pieluszkowe, papule, pleśniawki, potówki, reakcja alergiczna, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, ząbkowanie, zaczerwienienie skóry, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie pochwy, zakażenie układu moczowego, zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kwiatów nagietka – Przedawkowanie
Nalewka z kwiatów nagietka (Calendula officinalis L. flos) jest składnikiem aktywnym maści Scaldex, w której 1 g preparatu zawiera 90 mg nalewki przygotowanej w stosunku 1:5 z 70% etanolem. Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania tej nalewki, co potwierdza jej bezpieczeństwo kliniczne. Jednakże ryzyko zwiększonej absorpcji substancji czynnych wzrasta przy stosowaniu dużych dawek, aplikacji na rozległe powierzchnie skóry, otwarte rany lub uszkodzoną skórę. Głównym zagrożeniem w przypadku nadmiernej ekspozycji jest nefrotoksyczność, objawiająca się uszkodzeniem nerek, zmianami w parametrach funkcji nerek, zmniejszoną diurezą oraz zmianami w składzie moczu. Ryzyko to dotyczy całego preparatu Scaldex, który oprócz nalewki z nagietka zawiera także wyciąg z propolisu (30 mg/g), bacytracynę (10 mg/g) oraz witaminę A syntetyczną (0,3 mg/g).
absorpcja składników aktywnych, bacytracyna, calendula officinalis, działanie nefrotoksyczne, działanie ogólnoustrojowe, funkcja nerek, kontaktowe zapalenie skóry, monitoring funkcji nerek, nadwrażliwość skórna, nalewka z kwiatów nagietka, nefrotoksyczność, otwarta rana, propolis, reakcja alergiczna, uszkodzenie nerek, uszkodzona skóra, witamina A syntetyczna, zmniejszenie diurezy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zoxin-med 20 mg/ml
Zoxin-med to szampon leczniczy zawierający ketokonazol w stężeniu 20 mg/ml, stosowany miejscowo na skórę głowy. Działania niepożądane związane z jego użyciem dotyczą głównie skóry i tkanki podskórnej, występując rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) i obejmują miejscowe swędzenie, pieczenie, kontaktowe zapalenie skóry, podrażnienie oraz zmiany w strukturze włosów takie jak przetłuszczenie lub przesuszenie. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się zmiany koloru włosów oraz uszkodzenie i siwienie włosów. Działania te są zwykle łagodne i ograniczone do miejsca aplikacji, jednak mogą wpływać na komfort pacjenta i skuteczność terapii.
choroba skóry głowy, działanie niepożądane, ketokonazol, kontaktowe zapalenie skóry, łamliwość włosów, leczenie przeciwzapalne, personel medyczny, pieczenie skóry, podrażnienie skóry, produkt leczniczy, skłonność do alergii, substancja czynna, szampon leczniczy, terapia przeciwgrzybicza, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zmiana koloru włosów, Zoxin-med - Leksykon substancji czynnych
N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina jest składnikiem mieszaniny czarnej gumy w preparacie TRUE Test 36, stosowanym do diagnostyki alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Mieszanina zawiera 2 części N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiaminy, 5 części N-cykloheksylo-N’-fenylo-parafenylenodiaminy oraz 5 części N,N’-difenylo-parafenylenodiaminy, z łącznym stężeniem 75 µg/cm² (61 µg/płatek). Testowanie tą substancją niesie ryzyko wywołania reakcji uczuleniowej, w tym późnych reakcji skórnych pojawiających się po 10 dniach, co może wskazywać na nabycie nadwrażliwości kontaktowej. Należy również uwzględnić możliwość wystąpienia zespołu nadwrażliwości skóry pleców (angry back syndrome), szczególnie u pacjentów z licznymi dodatnimi odczynami, co może wymagać powtórzenia testu w celu wykluczenia wyników fałszywie dodatnich.
Podczas wykonywania testu należy unikać czynników mogących prowadzić do fałszywie ujemnych lub dodatnich wyników, takich jak nadmierne pocenie się, ekspozycja na światło słoneczne, opalenizna oraz aplikacja na skórę ze zmianami chorobowymi. U pacjentów z historią reakcji anafilaktoidalnych stosowanie testu wymaga szczególnej ostrożności. W przypadku silnych reakcji zaleca się miejscowe stosowanie kortykosteroidów, a w ciężkich przypadkach terapię ogólnoustrojową. Należy także pamiętać, że inne substancje w panelu TRUE Test 36 mogą zawierać BHA i BHT, które mogą wywoływać miejscowe reakcje skórne i wpływać na interpretację wyników, zwłaszcza przy wielokrotnych dodatnich odczynach.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, angry back syndrome, butylohydroksyanizol, butylohydroksytoluen, ciężka reakcja alergiczna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, kortykosteroidoterapia ogólnoustrojowa, mieszanina czarnej gumy, N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina, nadreaktywność skóry, nadwrażliwość kontaktowa, ognisko zapalne, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, test płatkowy, TRUE Test, wynik fałszywie dodatni, wynik fałszywie ujemny, zapalenie skóry, zespół nadwrażliwości skóry pleców - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Maść na odciski (400 mg + 100 mg)/g
Maść na odciski zawierająca kwas salicylowy (400 mg/g) oraz kwas (S)-mlekowy (100 mg/g) jest skutecznym preparatem keratolitycznym, jednak jej stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki aktywne lub pomocnicze, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych na salicylany, ze względu na ryzyko poważnych reakcji niepożądanych. Cukrzyca oraz zaburzenia krążenia stanowią kolejne istotne przeciwwskazania, gdyż u tych pacjentów istnieje zwiększone ryzyko uszkodzenia tkanek, powikłań infekcyjnych oraz opóźnionego gojenia, co może być nasilone przez działanie keratolityczne kwasów. Ponadto, stosowanie maści na uszkodzoną lub zapalnie zmienioną skórę jest niewskazane ze względu na możliwość nasilenia stanu zapalnego i zwiększonego wchłaniania substancji czynnych, co może prowadzić do działań niepożądanych miejscowych i ogólnoustrojowych.
absorpcja systemowa, cukrzyca, działanie keratolityczne, kontaktowe zapalenie skóry, kwas mlekowy, kwas salicylowy, martwica, nadwrażliwość, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, odciski, perfuzja tkankowa, podologia, preparat keratolityczny, salicylany, salicylizm, uszkodzenie skóry, zaburzenia krążenia, zaburzenia mikrokrążenia, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie skóry, zespół Reye’a, zmiany zapalne - Leksykon chorób i schorzeń
Nietrzymanie stresowe – Epidemiologia
Nietrzymanie stresowe moczu (SUI) jest powszechnym schorzeniem, szczególnie u kobiet, z częstością występowania od 4% do 35%, wzrastającą wraz z wiekiem i osiągającą nawet 77% w populacjach starszych kobiet w domach opieki. SUI stanowi około 37,5% wszystkich przypadków nietrzymania moczu u kobiet, a u mężczyzn jest zwykle powikłaniem pooperacyjnym, np. po radykalnej prostatektomii (5-10%). Czynniki ryzyka obejmują m.in. zaawansowany wiek, menopauzę, otyłość (BMI ≥25, szczególnie ≥40), liczbę porodów drogami natury, palenie tytoniu, cukrzycę, nadciśnienie oraz rodzinne występowanie SUI, które zwiększa ryzyko nawet 20-krotnie. Epidemiologia SUI jest utrudniona przez brak jednolitych definicji i niedostateczne zgłaszanie objawów przez pacjentów, co skutkuje niedodiagnozowaniem i niskim odsetkiem osób szukających pomocy (około 30-40%).
cesarskie cięcie, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, cukrzyca, czynnik genetyczny, dysfagia, dysfunkcja mikcji, infekcja dróg moczowych, kontaktowe zapalenie skóry, mieszane nietrzymanie moczu, nadciśnienie tętnicze, nadwaga, nietrzymanie kału, opieka długoterminowa, otępienie, radykalna prostatektomia, skala jakości życia, wskaźnik masy ciała, wyciek moczu, wypadanie narządów miednicy, zaburzenia dna miednicy, zakażenie układu moczowego - Leksykon substancji czynnych
Alfakalcydol – Działania niepożądane
Alfakalcydol, syntetyczna pochodna witaminy D, wykazuje działania niepożądane głównie związane z jego wpływem na gospodarkę wapniowo-fosforanową, prowadząc do hiperkalcemii i jej powikłań. Działania te obejmują zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zawroty, splątanie), metaboliczne (hiperkalcemia, hiperfosfatemia), kardiologiczne (zaburzenia rytmu serca, skrócenie QT), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), skórne (świąd, wysypka, pokrzywka), mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni i kości) oraz nerkowe (hiperkalciuria, nefrokalcynoza, niewydolność nerek). Częstość występowania działań niepożądanych jest nieznana, a ryzyko ich wystąpienia wzrasta u pacjentów z niewydolnością nerek, osób starszych oraz przy współistniejącej farmakoterapii wpływającej na homeostazę wapnia. Preparat Alfadiol zawiera także substancje pomocnicze (E124, E214, olej arachidowy), które mogą wywoływać reakcje alergiczne.
alfakalcydol, ból głowy, ból kości, ból mięśni, elektrokardiogram, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kalcyfikacja naczyń krwionośnych, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość, nefrokalcynoza, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pierwotna nadczynność przytarczyc, pochodna witaminy D, podrażnienie spojówek, przewlekła niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, sarkoidoza, splątanie, tiazydowe leki moczopędne, wielomocz, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, zwapnienia ektopowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie skóry – Epidemiologia
Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest jedną z najczęstszych dermatoz o przewlekłym, nawracającym przebiegu, dotykającą globalnie około 2,6% populacji (204,05 mln osób), w tym 2,0% dorosłych (101,27 mln) i 4,0% dzieci (102,78 mln). W krajach rozwiniętych częstość występowania u dzieci sięga 15-30%, a u dorosłych 2-10%. W USA około 31,6 mln osób cierpi na zapalenie skóry, z czego 16,5 mln dorosłych i 9,6 mln dzieci ma AZS, a 6,6 mln dorosłych oraz jedna trzecia dzieci prezentuje umiarkowaną do ciężką postać choroby. Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, pochodzenie etniczne (większa częstość i ciężkość u Afroamerykanów i rdzennych Amerykanów), historię atopową w rodzinie (37-56% pacjentów) oraz czynniki środowiskowe, takie jak zanieczyszczenie i warunki miejskie. AZS rozpoczyna się najczęściej we wczesnym dzieciństwie (80% przed 6 r.ż.), z 20-50% przypadków utrzymujących się w dorosłości, a 25% dorosłych zgłasza początek objawów w wieku dorosłym. Kontaktowe zapalenie skóry, szczególnie zawodowe, jest powszechne w grupach zawodowych narażonych na drażniące substancje, z roczną zachorowalnością do 46,9/10 000 u fryzjerów.
alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, atopowe zapalenie skóry, biomarker, choroby atopowe, choroby współistniejące, ciężka postać choroby, częstość występowania AZS, dystrybucja choroby, historia rodzinna, kontaktowe zapalenie skóry, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, lichenifikacja, nadzór epidemiologiczny, opieka zdrowotna, podrażnieniowe kontaktowe zapalenie skóry, remisja, rozpowszechnienie choroby, substancje drażniące, wyprysk rąk, zachorowalność, zaostrzenie choroby, zapalenie skóry, zawodowe kontaktowe zapalenie skóry, zmiany sączące, zmienność sezonowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Scaldex –
Lek Scaldex w formie maści zawiera nalewkę z kwiatów nagietka, wyciąg z propolisu, bacytracynę oraz witaminę A i może wywoływać liczne działania niepożądane, głównie reakcje nadwrażliwości miejscowej, takie jak świąd, wysypka i obrzęk w okolicy rany oparzeniowej. W przypadku wystąpienia tych objawów zaleca się natychmiastowe przerwanie terapii i konsultację lekarską. Długotrwałe stosowanie bacytracyny może prowadzić do selekcji szczepów opornych bakterii lub grzybów, co zwiększa ryzyko nadkażeń. Systemowa absorpcja składników, zwłaszcza przy aplikacji na duże powierzchnie lub uszkodzoną skórę, może skutkować poważnymi powikłaniami neurologicznymi (utrata przytomności, blokada nerwowo-mięśniowa), kardiologicznymi (zatrzymanie krążenia), naczyniowymi (niedociśnienie), oddechowymi (bezdech) oraz nefrologicznymi (toksyczne działanie na nerki).
absorpcja systemowa, bacytracyna, bezdech, blokada nerwowo-mięśniowa, kontaktowe zapalenie skóry, lanolina, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie mikrobiologiczne, nadmierna potliwość, nagietek lekarski, nefrotoksyczność, niedociśnienie, obrzęk rany, obrzęk twarzy, obrzęk ust, pokrzywka kontaktowa, propolis, rana oparzeniowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości miejscowa, rumień, świąd, świąd uogólniony, wysypka, wysypka kontaktowa, zarażenie pasożytnicze, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pulmicort 0,5 mg/ml
Budezonid w postaci zawiesiny do nebulizacji (Pulmicort) wykazuje profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła (kandydoza) oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów, takie jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci, a także zmiany okulistyczne (zaćma, nieostre widzenie, jaskra). Częstość występowania niepokoju wynosi 0,52%, a depresji 0,67% w grupie leczonej budezonidem, co jest porównywalne lub niższe niż w grupie placebo. Działania niepożądane ze strony układu oddechowego obejmują kaszel, chrypkę i podrażnienie gardła, a rzadko skurcz oskrzeli. Niezbyt często zgłaszane są skurcze i drżenia mięśni oraz zaburzenia psychiczne, takie jak nerwowość i zmiany zachowania u dzieci.
afonia, budezonid, chrypka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, kruchość naczyniowa, nadwrażliwość, nebulizacja, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, POChP, podrażnienie dróg oddechowych, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skłonność do siniaków, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, zaćma, zapalenie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flucinar N
Flucinar N to maść zawierająca fluocynolonu acetonid (0,25 mg/g) oraz neomycyny siarczan (5 mg/g), której stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych zarówno ze strony kortykosteroidu, jak i antybiotyku aminoglikozydowego. Zaleca się unikanie stosowania dłużej niż 2 tygodnie oraz na dużych powierzchniach skóry, aby zapobiec ogólnoustrojowym efektom ubocznym, takim jak obrzęki, nadciśnienie tętnicze, hiperglikemia czy supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość rozwoju alergii kontaktowej, w tym alergii krzyżowej na inne aminoglikozydy, oraz na ryzyko namnażania szczepów opornych na neomycynę. Wskazane jest monitorowanie funkcji kory nadnerczy poprzez oznaczanie kortyzolu we krwi i moczu po stymulacji ACTH u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii.
alergia krzyżowa, antybiotyk aminoglikozydowy, centralna chorioretinopatia surowicza, dermatitis perioralis, fluocynolonu acetonid, glikol propylenowy, hiperglikemia, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kora nadnerczy, kortykosteroid, kortyzol, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neomycyny siarczan, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ototoksyczność, skórna reakcja alergiczna, stymulacja nadnerczy, teleangiektazja, zanik tkanki podskórnej, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Odparzenie pieluszkowe to kontaktowe zapalenie skóry w obszarze pokrytym pieluszką, najczęściej u niemowląt między 9 a 12 miesiącem życia, ale może występować także u dorosłych noszących pieluchy. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca przedłużony kontakt skóry z wilgocią (mocz, kał), tarcie, infekcje grzybicze (Candida albicans), bakteryjne oraz reakcje alergiczne. Patofizjologia opiera się na zwiększonej wilgotności i alkalizacji skóry przez enzymy ureazy, lipazy i proteazy, co nasila podrażnienie i uszkodzenie naskórka. Klinicznie obserwuje się zaczerwienienie, bolesność, pęcherze i złuszczanie w obrębie pośladków, ud i narządów płciowych. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i ocenie ewentualnych infekcji wtórnych. Leczenie pierwszego rzutu to utrzymanie skóry w czystości i suchości, częste zmiany pieluszek, stosowanie kremów barierowych z tlenkiem cynku lub wazeliną oraz przewietrzanie skóry (ABCDE: Air out, Barrier, Clean, Disposable diapers, Educate). W przypadku braku poprawy po 2-3 dniach lub cięższych zmian stosuje się miejscowe kortykosteroidy (np. 0,5-1% hydrokortyzon), leki przeciwgrzybicze (nystatyna, klotrimazol, mikonazol, ketokonazol) oraz antybiotyki miejscowe lub doustne w infekcjach bakteryjnych.
antybiotyk doustny, atopowe zapalenie skóry, bacytracyna, Candida albicans, chemioterapia, cyklopiroksolamina, dermatolog, hydrokortyzon, infekcja bakteryjna, infekcja drożdżakowa, infekcja grzybicza, ketokonazol, klotrimazol, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid o niskiej mocy, lek przeciwgrzybiczny, mikonazol, mupirocyna, nystatyna, objaw niepokojący, odparzenie pieluszkowe, paciorkowcowe zapalenie skóry, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, stan zapalny skóry, tlenek cynku, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Herbion na kaszel mokry
Produkt leczniczy Herbion na kaszel mokry zawiera 35 mg suchego wyciągu z liścia bluszczu (Hedera helix L.) w postaci pastylek twardych i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Należy monitorować pacjentów pod kątem wystąpienia duszności, gorączki oraz ropnej plwociny, które mogą wskazywać na powikłania lub infekcje wymagające zmiany terapii. Preparat nie powinien być łączony bez konsultacji lekarskiej z lekami hamującymi odruch kaszlowy, takimi jak kodeina czy dekstrometorfan, ze względu na ryzyko zalegania wydzieliny w drogach oddechowych. Szczególną uwagę należy zwrócić u pacjentów z chorobami górnego odcinka przewodu pokarmowego, np. nieżytem lub chorobą wrzodową żołądka, ze względu na możliwość nasilonych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
choroba przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa żołądka, dekstrometorfan, duszność, dziedziczna nietolerancja fruktozy, gorączka, infekcja bakteryjna dróg oddechowych, kodeina, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwkaszlowy, lek wykrztuśny, nieopioidowy lek przeciwkaszlowy, nieżyt żołądka, oczyszczanie oskrzeli, odruch kaszlowy, opioidowy lek przeciwkaszlowy, pastylka twarda, podrażnienie błon śluzowych, ropna plwocina, trudność w oddychaniu, wyciąg z liścia bluszczu, zaleganie wydzieliny w drogach oddechowych, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon substancji czynnych
Triamcynolon – Wskazania do stosowania
Triamcynolon jest syntetycznym glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym i immunosupresyjnym, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń, w tym endokrynologicznych (np. pierwotna i wtórna niewydolność kory nadnerczy, zespół nadnerczowo-płciowy), reumatycznych (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, reumatoidalne zapalenie stawów), dermatologicznych (ciężkie postacie łuszczycy, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy), alergicznych (ciężkie atopowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa), okulistycznych (zapalenie tęczówki, naczyniówki, alergiczne zapalenie spojówek) oraz pulmonologicznych i hematologicznych. Preparaty dostępne są w formie tabletek (np. Polcortolon 4 mg), aerozolu na skórę (Polcortolon TC zawierający 0,58 mg triamcynolonu acetonidu i 23,12 mg tetracykliny chlorowodorku na 1 g) oraz kremu (Pevisone z 1,1 mg triamcynolonu acetonidu i 10 mg ekonazolu azotanu na 1 g). Triamcynolon jest stosowany także jako element terapii paliatywnej w białaczkach i chłoniakach oraz w leczeniu obrzęków i zespołu nerczycowego.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, Candida, choroba Addisona, choroba Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, ekonazol, erytroblastopenia, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hiperplazja nadnerczy, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, tetracyklina, toczeń rumieniowaty układowy, triamcynolon acetonid, włośnica, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zachłystowe zapalenie płuc, zakażenie, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kości i stawów, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – VisioFlox
Produkt leczniczy VisioFlox (3 mg/g, maść do oczu) jest przeznaczony wyłącznie do miejscowego stosowania okulistycznego i nie powinien być podawany doustnie ani w formie iniekcji. Nie zaleca się stosowania u niemowląt poniżej 1 roku życia oraz w przypadku zakażeń tylnej części oka. Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków z zapaleniem spojówek wywołanym przez Neisseria gonorrhoeae lub Chlamydia trachomatis, gdzie wskazane jest leczenie ogólnoustrojowe. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju opornych drobnoustrojów, w tym grzybów, co wymaga odpowiedniej interwencji terapeutycznej. W trakcie terapii należy monitorować odpowiedź kliniczną, a w przypadku reakcji alergicznych, takich jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy czy zapaść sercowo-naczyniowa, natychmiast przerwać stosowanie leku.
butylowany hydroksytoluen, chinolon, Chlamydia trachomatis, fluorochinolon, hipokaliemia, hipomagnezemia, kontaktowe zapalenie skóry, lanolina, nadwrażliwość na światło, Neisseria gonorrhoeae, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noworodkowe zapalenie spojówek, obrzęk naczynioruchowy, ofloksacyna, osad na rogówce, owrzodzenie rogówki, perforacja rogówki, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, suchość oka, ubytek nabłonka rogówki, wrodzony zespół długiego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zapalenie ścięgna, zapaść sercowo-naczyniowa, zerwanie ścięgna, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Działania niepożądane – BDS N 0,25 mg/ml
Stosowanie budezonidu w postaci zawiesiny do nebulizacji wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowanych według systemu MedDRA. Do często obserwowanych należą kandydoza jamy ustnej i gardła oraz objawy ze strony układu oddechowego, takie jak kaszel, chrypka i podrażnienie gardła. U pacjentów z POChP zapalenie płuc występuje często, jednak metaanaliza obejmująca 4643 pacjentów leczonych budezonidem i 3643 na placebo nie wykazała zwiększonego ryzyka tego powikłania. Rzadko mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcja anafilaktyczna wymagająca natychmiastowej interwencji. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do ogólnoustrojowych efektów kortykosteroidowych, takich jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci, co wymaga regularnej kontroli wzrostu u pacjentów pediatrycznych.
budezonid w nebulizacji, chrypka, dysfonia, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej, klasyfikacja MedDRA, kontaktowe zapalenie skóry, łatwe siniaczenie, nadaktywność psychoruchowa, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, podrażnienie gardła, podrażnienie skóry, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, spowolnienie wzrostu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon substancji czynnych
Mazipredon – Działania niepożądane
Mazipredon, jako składnik kortykosteroidowy stosowany miejscowo, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla tej grupy leków, w tym miejscowe reakcje skórne takie jak podrażnienie, rumień, kontaktowe zapalenie skóry, zanik skóry, rozstępy, trądzik posteroidowy oraz dermatitis perioralis. Długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym zwiększa ryzyko ogólnoustrojowej supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, co może prowadzić do wtórnej niewydolności kory nadnerczy i zespołu Cushinga. Szczególnie wrażliwą grupą są dzieci, u których ze względu na większy stosunek powierzchni ciała do masy ciała istnieje podwyższone ryzyko zahamowania wzrostu, zaburzeń rozwoju oraz supresji nadnerczy. Ponadto, immunosupresyjne działanie mazipredonu sprzyja wtórnym zakażeniom bakteryjnym, grzybiczym i wirusowym, a rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
alergia krzyżowa, atrofia, dermatitis perioralis, działanie immunosupresyjne, izokonazol, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, lek złożony, mazipredon, mikonazol, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, oksykonazol, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podrażnienie skóry, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozstęp skórny, striae, substancja przeciwgrzybicza, supresja nadnerczy, teleangiektazja, tiokonazol, trądzik posteroidowy, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie wzrostu, zakażenie bakteryjne wtórne, zakażenie grzybicze, zakażenie wtórne, zanik skóry, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga, zjawisko odbicia - Leksykon substancji czynnych
Rywastygmina – Przeciwwskazania stosowania
Rywastygmina, inhibitor cholinesterazy, jest stosowana w leczeniu objawowym łagodnej do umiarkowanie ciężkiej postaci otępienia typu alzheimerowskiego oraz otępienia w idiopatycznej chorobie Parkinsona. Główne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na rywastygminę, inne karbaminiany lub substancje pomocnicze zawarte w preparacie, co stanowi bezwzględne wskazanie do zaprzestania stosowania leku we wszystkich formach podania (kapsułki i plastry). Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, które mogą wystąpić u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu. W przypadku systemów transdermalnych (plastrów takich jak Atmina, Evertas, Rywastygmina Aurovitas) przeciwwskazaniem jest także wcześniejsze alergiczne kontaktowe zapalenie skóry w miejscu aplikacji plastra, objawiające się zaczerwienieniem, świądem, obrzękiem czy pęcherzami.
alergiczne kontaktowe zapalenie, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, choroba Parkinsona, działanie niepożądane, forma doustna, idiopatyczna choroba Parkinsona, inhibitor cholinesterazy, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość na substancję czynną, otępienie typu alzheimerowskiego, plaster z rywastygminą, pochodna karbaminianu, preparat transdermalny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu podania, rywastygmina, system transdermalny, wysypka skórna - Leksykon substancji czynnych
Aprotynina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Aprotynina jest syntetycznym inhibitorem proteaz serynowych, stosowanym zarówno jako składnik klejów tkankowych, jak i samodzielny preparat do infuzji (np. Trasylol). Ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na aprotyninę lub alergią na białka bydlęce. Preparaty zawierające aprotyninę stosuje się wyłącznie miejscowo na zmianę chorobową, bez podawania donaczyniowego, gdyż może to prowadzić do zagrażających życiu powikłań zakrzepowo-zatorowych. W przypadku infuzji aprotyniny w kardiochirurgii, szczególnie przy zabiegach CABG, konieczne jest monitorowanie antykoagulacji heparyną za pomocą aktywności anty-Xa, stężenia heparyny lub czasu krzepnięcia po aktywacji (ACT), gdyż aprotynina wpływa na wyniki PTT i APTT, które nie nadają się do monitorowania leczenia przeciwzakrzepowego u tych pacjentów.
aktywność anty-Xa, czas częściowej tromboplastyny, czas krzepnięcia po aktywacji, inhibitor proteaz serynowych, klej tkankowy, końcowo-wydechowe stężenie CO2, kontaktowe zapalenie skóry, krążenie pozaustrojowe, nasycenie krwi tętniczej tlenem, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obniżenie ciśnienia tętniczego, pokrzywka uogólniona, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, stężenie kreatyniny w surowicy, zaburzenie czynności nerek, zator powietrzny, zespolenie naczyniowe - Leksykon substancji czynnych
Neomycyna siarczan – Przeciwwskazania stosowania
Neomycyna siarczan, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo, występuje m.in. w maści Flucinar N (5 mg neomycyny siarczanu na 1 g maści) w połączeniu z glikokortykosteroidem fluocynolonu acetonidem. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na neomycynę, inne aminoglikozydy, fluocynolon oraz substancje pomocnicze (glikol propylenowy, lanolina). Preparaty te są niewskazane w zakażeniach wirusowych (np. ospa wietrzna), grzybiczych, gruźlicy skóry oraz w schorzeniach takich jak trądzik zwykły i różowaty, dermatitis perioralis, zapalenia i owrzodzenia żylakowe. Nie należy ich stosować na rozległe uszkodzenia skóry, oparzenia, owrzodzenia oraz u dzieci poniżej 2. roku życia ze względu na ryzyko zwiększonego wchłaniania i działań niepożądanych. W ciąży preparaty te są przeciwwskazane w I trymestrze z uwagi na ryzyko teratogenne.
antybiotyk aminoglikozydowy, atrofia skóry, dermatitis perioralis, fluocynolonu acetonid, glikokortykosteroid, gruźlica skóry, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość na substancje, nefrotoksyczność, neomycyna siarczan, nowotwór skóry, ototoksyczność, owrzodzenie żylakowe, pieluszkowe zapalenie skóry, reakcja alergiczna, rozstęp, superinfekcja, teleangiektazja, trądzik różowaty, trądzik zwykły, zaburzenie funkcji nerek, zakażenie grzybicze, zakażenie skóry, zakażenie wirusowe, zapalenie skóry dookoła ust