inhibitor monoaminooksydazy

Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) stanowią grupę leków psychotropowych, które działają poprzez hamowanie aktywności enzymu monoaminooksydazy (MAO). Enzym ten odpowiada za rozkład neuroprzekaźników monoaminowych, takich jak serotonina, dopamina i noradrenalina w ośrodkowym układzie nerwowym oraz tkankach obwodowych. Zahamowanie jego działania prowadzi do zwiększenia stężenia tych neuroprzekaźników w synapsach.

Wyróżnia się dwa główne typy MAO: MAO-A, który metabolizuje głównie serotoninę i noradrenalinę, oraz MAO-B, który metabolizuje przede wszystkim dopaminę. Inhibitory MAO dzielą się na nieselektywne (hamujące oba typy) oraz selektywne (hamujące wybiórczo jeden z typów). Do klasycznych nieselektywnych IMAO należą fenelzyna, tranylcypromina i izokarboksazyd, natomiast przykładami selektywnych są moklobemid (odwracalny inhibitor MAO-A) oraz selegilina i rasagilina (selektywne inhibitory MAO-B).

W praktyce klinicznej IMAO znajdują zastosowanie w leczeniu depresji (szczególnie atypowej i opornej na leczenie), zaburzeń lękowych (w tym fobii społecznej) oraz choroby Parkinsona (selektywne inhibitory MAO-B). Ich stosowanie wiąże się jednak z istotnymi ograniczeniami, zwłaszcza w przypadku nieselektywnych IMAO, które wymagają przestrzegania diety ubogiej w tyraminę oraz zachowania ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, ze względu na ryzyko wystąpienia groźnych interakcji, w tym przełomu nadciśnieniowego czy zespołu serotoninowego.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oralair 100 IR & 300 IR

Immunoterapia alergenowa z użyciem tabletek podjęzykowych Oralair (100 IR i 300 IR) wiąże się z ryzykiem wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych, w tym zaburzeń krtaniowo-gardłowych oraz ogólnoustrojowych reakcji anafilaktycznych. Objawy mogą obejmować zmiany skórne, zaburzenia oddychania, uporczywe dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz spadek ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą, chorobami sercowo-naczyniowymi oraz u osób przyjmujących beta-adrenolityki, inhibitory monoaminooksydazy (MAOI), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne lub inhibitory COMT, ze względu na możliwe interakcje i zmniejszoną skuteczność adrenaliny w leczeniu reakcji anafilaktycznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena stanu klinicznego, a w trakcie leczenia pacjenci powinni być monitorowani pod kątem nasilenia objawów astmatycznych oraz innych działań niepożądanych.
astma, choroba autoimmunologiczna, choroba sercowo-naczyniowa, ciężka reakcja alergiczna, dysfagia, immunoterapia alergenowa, inhibitor COMT, inhibitor monoaminooksydazy, lek beta-adrenolityczny, miejscowa reakcja alergiczna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ogólnoustrojowa reakcja alergiczna, tabletka podjęzykowa, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zaburzenie krtaniowo-gardłowe, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie przełyku, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Vivacor 12,5 mg

Karwedylol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany przez izoenzymy CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol może zwiększać biodostępność leków takich jak digoksyna (wzrost ekspozycji o 20%) i cyklosporyna (wzrost o 10-20%), co wymaga monitorowania stężeń i ewentualnej modyfikacji dawek. Amiodaron i jego metabolit powodują 2,3-krotne zwiększenie stężenia karwedylolu, natomiast ryfampicyna zmniejsza jego ekspozycję o około 60%, co wpływa na skuteczność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP2D6, jak fluoksetyna i paroksetyna, zwiększają AUC enancjomerów R(+) o 77% i S(-) o 35%, jednak bez istotnych klinicznie działań niepożądanych. Karwedylol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga regularnej kontroli glikemii.
agonista receptora beta-adrenergicznego, amiodaron, antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, antagonista wapnia, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, cyklosporyna, cytochrom P450, deetyloamiodaron, digoksyna, działanie beta-adrenolityczne, działanie bradykardyzujące, działanie bronchodylatacyjne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowo ujemne, działanie niepożądane, efekt inotropowo ujemny, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hamowanie glikoproteiny P, hipoglikemia, hipotensja objawowa, indukcja glikoproteiny P, inhibitor CYP2C9, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory CYP2D6, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, karwedylol, katecholaminy, klonidyna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, zaburzenie przewodzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Bibloc 3,75 mg

Bisoprolol, jako selektywny beta1-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami kanału wapniowego typu werapamilu i diltiazemu, które mogą prowadzić do ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego oraz przewodzenie przedsionkowo-komorowe, a dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych bisoprololem może wywołać ciężkie niedociśnienie tętnicze i blok AV. Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, flekainid) oraz ośrodkowo działające leki przeciwnadciśnieniowe (klonidyna, metylodopa) również stanowią przeciwwskazanie do łącznego stosowania ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego i niewydolności serca, a także ryzyko nadciśnienia z odbicia przy nagłym odstawieniu. Wymagana jest szczególna ostrożność i monitorowanie u pacjentów stosujących bisoprolol wraz z antagonistami kanału wapniowego typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron), beta-adrenolitykami miejscowymi, lekami parasympatykomimetycznymi, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, glikozydami naparstnicy oraz niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), ze względu na ryzyko bradykardii, wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenia hipoglikemii oraz osłabienia działania hipotensyjnego bisoprololu.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, sympatykomimetyk, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Escitalopram Genoptim 20 mg

Escitalopram Genoptim, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escytalopram (w postaci szczawianu) lub składniki pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidem, ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem, drżeniem i hipertermią. Zespół serotoninowy stanowi poważne zagrożenie życia i wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań dotyczących interakcji lekowych.
arytmia, arytmia komorowa, escytalopram, hipertermia, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość na substancję czynną, nagła śmierć sercowa, nieodwracalny inhibitor MAO, objaw neurologiczny, reakcja alergiczna, repolaryzacja komór, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie repolaryzacji, zaburzenie rytmu, zapis EKG, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doxylamine Biofarm 25 mg

Doxylamine Biofarm, zawierający 25 mg doksylaminy wodorobursztynianu, jest lekiem przeciwhistaminowym o działaniu antycholinergicznym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne leki z grupy antagonistów receptora H1. Lek nie powinien być stosowany u osób z bezsennością trwającą ponad 3 tygodnie, a także u pacjentów z chorobami układu oddechowego, takimi jak astma oskrzelowa, przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedma płuc, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i utrudnienia odkrztuszania. Przeciwwskazania obejmują również jaskrę, przerost gruczołu krokowego, zwężenie ujścia pęcherza moczowego oraz schorzenia przewodu pokarmowego, takie jak bliznowaciejący wrzód trawienny i zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze, ze względu na działanie antycholinergiczne leku. Ponadto, stosowanie jest niewskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby z powodu ryzyka kumulacji i zaburzeń metabolizmu.
antagonista receptora H1, antybiotyk makrolidowy, astma oskrzelowa, bezsenność, bliznowaciejący wrzód trawienny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, doksylaminy wodorobursztynian, dysuria, działanie antycholinergiczne, inhibitor izoenzymu CYP450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, jaskra, krzyżowa reakcja nadwrażliwości, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na substancję czynną, przerost gruczołu krokowego, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc, schyłkowa niewydolność nerek, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, zagęszczenie wydzieliny oskrzelowej, zatrzymanie moczu, zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze, zwężenie ujścia pęcherza moczowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gripex Pro Mucus 250 mg + 100 mg + 5 mg

Gripex Pro MUCUS to preparat złożony zawierający paracetamol (250 mg), gwajafenezynę (100 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (5 mg) w formie tabletek powlekanych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolnością wątroby i nerek, chorobami układu sercowo-naczyniowego (w tym zaburzeniami rytmu serca i nadciśnieniem tętniczym), cukrzycą, guzem chromochłonnym nadnercza, nadczynnością tarczycy, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania, rozrostem gruczołu krokowego, wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoborem reduktazy methemoglobinowej oraz porfirią. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane w ciąży, okresie karmienia piersią oraz u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać objawy chorób sercowo-naczyniowych i endokrynologicznych oraz powodować wzrost ciśnienia tętniczego i ciśnienia śródgałkowego.
arytmia, astma, beta-adrenolityk, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, działanie sympatykomimetyczne, fenylefryna, guz chromochłonny nadnercza, gwajafenezyna, hemoliza erytrocytów, hepatotoksyczność, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem, lek przeciwzakrzepowy, methemoglobinemia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na składniki leku, niedobór dehydrogenazy, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, pheochromocytoma, POChP, porfiria, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, skurcz oskrzeli, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Velaxin ER, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego – stanu potencjalnie zagrażającego życiu. Zalecane są odpowiednie okresy karencji: minimum 14 dni po zakończeniu nieodwracalnych, nieselektywnych IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Odwracalne, selektywne IMAO (np. moklobemid) wymagają podobnej ostrożności, choć przerwa może być krótsza. Linezolid, będący słabym odwracalnym IMAO, również jest przeciwwskazany w terapii skojarzonej. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, lit), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Spożywanie alkoholu podczas terapii nasila depresję OUN i ryzyko działań niepożądanych, a jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, erytromycyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes.
2-hydroksydezypramina, alfa-hydroksymetoprolol, amiodaron, antagonista dopaminy, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, dekstrometorfan, dofetylid, doustna antykoncepcja, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hormonalna antykoncepcja, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, petydyna, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, układ serotoninergiczny, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluoxetine Vitabalans 20 mg

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Fluoxetine Vitabalans w dawce 20 mg (tabletki powlekane) konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na fluoksetynę lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z jednoczesnym stosowaniem nieselektywnych nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), takich jak iproniazyd, ze względu na ryzyko rozwoju zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Ponadto, u pacjentów z niewydolnością serca stosujących metoprolol, jednoczesne podawanie fluoksetyny jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu ryzyka zwiększenia stężenia metoprololu i nasilenia działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.
beta-adrenolityk, chlorowodorek fluoksetyny, działanie niepożądane, fluoksetyna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek przeciwdepresyjny, metoprolol, nadwrażliwość, niewydolność serca, norfluoksetyna, okres półtrwania, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ sercowo-naczyniowy, wywiad alergologiczny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Priligy 30 mg

Dapoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii przedwczesnego wytrysku. Przeciwwskazane jest łączenie dapoksetyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO-I), tiorydazyną oraz silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol), ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu serca. Silne inhibitory CYP3A4 zwiększają Cmax dapoksetyny o 35% i AUC o 99%, a silne inhibitory CYP2D6 (np. fluoksetyna) podnoszą Cmax o 50% i AUC o 88%, co może nasilać działania niepożądane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 wymagają ograniczenia dawki dapoksetyny do 30 mg. Ponadto, stosowanie dapoksetyny z lekami serotoninergicznymi (L-tryptofan, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
antagonista receptora alfa-adrenergicznego, dapoksetyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, hipotonia ortostatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, monooksygenaza flawinowa, ośrodkowy układ nerwowy, przedwczesny wytrysk, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tamsulosyna, tryptan, warfaryna, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Qsiva 3,75 mg + 23 mg

Produkt leczniczy Qsiva, zawierający fentreminę i topiramat, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z wpływem topiramatu na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza indukcję CYP3A4 oraz hamowanie CYP2C19. Topiramat może zmniejszać stężenia substratów CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. alfentanyl, cyklosporyna, fentanyl), co wymaga monitorowania skuteczności terapeutycznej. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina i karbamazepina, wpływa na stężenia topiramatu i fenytoiny, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania. Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (metformina, pioglitazon, glibenklamid) mogą wpływać na kontrolę glikemii, a stosowanie z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi powoduje zmniejszenie ekspozycji na etynyloestradiol o 16% i zwiększenie na noretysteron o 22%, co może wymagać dodatkowej metody antykoncepcji. Ponadto, Qsiva zwiększa Cmax metforminy o 16% i AUC o 23%, a także zmniejsza AUC glibenklamidu o 25%.
cytochrom P450 2C19, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diuretyk nieoszczędzający potasu, hiperamonemia z encefalopatią, hipokaliemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, indeks terapeutyczny, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, kamica nerkowa, kwasica metaboliczna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, przełom nadciśnieniowy, równowaga kwasowo-zasadowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramizek Plus 5 mg + 2,5 mg

Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z mechanizmów działania obu składników. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu RAA, np. poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem, co jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego obrzęku naczynioruchowego; zaleca się zachowanie 36-godzinnego odstępu między terapiami. Istotne jest także monitorowanie stężenia potasu w surowicy podczas jednoczesnego stosowania Ramizek Plus z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, trimetoprymem, cyklosporyną czy heparyną ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, stosowanie NLPZ (w tym kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwzapalnych) może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe obu składników oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, chromanie przestankowe, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, filtracja kłębuszkowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, procedura pozaustrojowa, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, racekadotryl, ramipryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, sakubitryl walsartan, selektywny beta-adrenolityk, sól litu, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wildagliptyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Migrenofen 10 mg

Ryzatryptan (Migrenofen) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii przeciwmigrenowej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryzatryptanu z ergotaminą, pochodnymi alkaloidów sporyszu oraz innymi agonistami receptorów 5-HT1B/1D (np. sumatryptanem), ze względu na ryzyko skurczu tętnic wieńcowych i nadciśnienia tętniczego. Metabolizm ryzatryptanu odbywa się głównie przez MAO-A, dlatego inhibitory MAO (selektywne, nieselektywne, odwracalne i nieodwracalne) znacząco zwiększają stężenie osoczowe ryzatryptanu i jego aktywnego metabolitu, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania. Propranolol podnosi AUC i Cmax ryzatryptanu o 70-80%, co wymaga redukcji dawki ryzatryptanu do 5 mg, natomiast inne beta-adrenolityki, takie jak nadolol i metoprolol, nie wpływają na jego stężenie. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu ryzatryptanu z lekami z grup SSRI i SNRI ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się zaburzeniami psychicznymi, autonomicznymi i nerwowo-mięśniowymi.
agonista receptora 5-HT1B/1D, beta-adrenolityk, CYP2D6, działanie niepożądane, działanie serotoninergiczne, efekt pierwszego przejścia, ergotamina, farmakokinetyka, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja metaboliczna, MAO-A, metabolizm wątrobowy, metoprolol, monoaminooksydaza typu A, N-monodemetylowy metabolit, nadciśnienie tętnicze, nadolol, naratryptan, pochodne sporyszu, propranolol, ryzatryptan, skurcz tętnic wieńcowych, SNRI, SSRI, substrat CYP2D6, sumatryptan, terapia przeciwmigrenowa, wazodylatacja, wazokonstrykcja, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolmiles 2,5 mg

Zolmitryptan wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wybranymi lekami, co wymaga dostosowania dawkowania i zachowania odpowiednich odstępów czasowych. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania zolmitryptanu z ergotaminą i jej pochodnymi ze względu na ryzyko skurczu naczyń wieńcowych; zaleca się co najmniej 24-godzinną przerwę po ergotaminie przed podaniem zolmitryptanu oraz 6-godzinną przerwę po zolmitryptanie przed ergotaminą. W przypadku inhibitorów MAO-A, takich jak moklobemid, obserwuje się wzrost AUC zolmitryptanu o 26% i trzykrotny wzrost AUC aktywnego metabolitu, co wymusza ograniczenie maksymalnej dawki zolmitryptanu do 5 mg/dobę oraz przeciwwskazanie do stosowania przy dawkach moklobemidu przekraczających 150 mg dwa razy na dobę. Cymetydyna, inhibitor CYP450, wydłuża okres półtrwania zolmitryptanu o 44% i zwiększa AUC o 48%, a także podwaja parametry farmakokinetyczne aktywnego metabolitu, co również wymaga ograniczenia dawki zolmitryptanu do 5 mg/dobę. Podobne zalecenia dotyczą stosowania inhibitorów CYP1A2, takich jak fluwoksamina i chinolony (np. cyprofloksacyna).
agonista receptora 5HT1B/1D, aktywny metabolit, antybiotyk chinolonowy, cymetydyna, cyprofloksacyna, farmakokinetyka zolmitryptanu, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor cytochromu P450, inhibitor izoenzymu CYP 1A2, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, moklobemid, pochodna ergotaminy, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon substancji czynnych
Maleinian chlorfeniraminy – Przeciwwskazania stosowania

Maleinian chlorfeniraminy, składnik złożonego preparatu Gripex Noc (zawierającego paracetamol 500 mg, chlorowodorek pseudoefedryny 30 mg oraz bromowodorek dekstrometorfanu 15 mg), posiada liczne przeciwwskazania kliniczne. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (z uwagi na ryzyko hemolizy), ciężką niewydolność wątroby oraz aktywne wirusowe zapalenie wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niestabilną chorobą wieńcową, ciężką ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Interakcje lekowe, zwłaszcza z inhibitorami MAO i zydowudyną, stanowią dodatkowe ograniczenia stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak przełom nadciśnieniowy. Preparat nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na ryzyko przedawkowania i trudności w doborze dawki.
bromowodorek dekstrometorfanu, chlorowodorek pseudoefedryny, choroba alkoholowa, choroba wrzodowa, działanie antycholinergiczne, działanie arytmogenne, działanie sedacyjne, Gripex Noc, hemoliza, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, maleinian chlorfeniraminy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad drgawkowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niestabilna choroba wieńcowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, przewlekła choroba nerek, retencja moczu, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Zatoki Sprint 200 mg + 30 mg

Ibuprom Zatoki Sprint, zawierający 200 mg ibuprofenu i 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Ibuprofen nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, heparyny), zwiększając ryzyko krwawień, a także może hamować kardioprotekcyjne działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, oraz kortykosteroidami zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, takich jak owrzodzenia i krwawienia. Ibuprofen może również zmniejszać skuteczność leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych, a u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek stosowanie go wraz z inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami lub antagonistami angiotensyny II może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Ponadto, jednoczesne podanie ibuprofenu z metotreksatem zwiększa jego stężenie i toksyczność, a z cyklosporyną lub takrolimusem – ryzyko nefrotoksyczności.
agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, arytmia, choroba wrzodowa, cyklosporyna, digoksyna, działanie kardioprotekcyjne, działanie presyjne, działanie uspokajające, fenytoina, hiperkaliemia, hipertermia, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor monoaminooksydazy A, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, metotreksat, mifepryston, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie, pochodna sulfonylomocznika, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor COX-2, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Fenta MX 75 75 mcg/h

Fentanyl, jako silny opioid metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepin, innych opioidów, leków uspokajających, przeciwhistaminowych o działaniu sedatywnym, gabapentynoidów oraz leków zwiotczających mięśnie szkieletowe, co może prowadzić do ciężkiej depresji oddechowej, niedociśnienia tętniczego i śpiączki. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które mogą wywołać zespół serotoninowy lub nasilić działanie opioidu, dlatego stosowanie fentanylu jest przeciwwskazane w okresie 14 dni po zakończeniu terapii IMAO. Ponadto, jednoczesne podawanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi.
antagonista receptora opioidowego, antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, buprenorfina, depresja oddechowa, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, gruźlica, hipoventylacja, indukcja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, receptor opioidowy, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tramadol, wenlafaksyna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisocard 2,5 mg

Bisoprolol, jako beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest łączenie bisoprololu z floktafeniną oraz sultoprydem ze względu na wysokie ryzyko ciężkich powikłań, takich jak opóźnienie kompensacyjnych reakcji sercowo-naczyniowych i komorowe zaburzenia rytmu serca. Niezalecane jest także stosowanie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon), ze względu na ryzyko ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodzenie przedsionkowo-komorowe oraz nasilenie niewydolności serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), NLPZ, glikozydów naparstnicy, leków parasympatykomimetycznych, beta-adrenolityków stosowanych miejscowo, leków przeciwarytmicznych klasy III (amiodaron), beta-sympatykomimetyków oraz leków przeciwnadciśnieniowych i stosowanych do znieczulenia ogólnego, ze względu na ryzyko niedociśnienia, bradykardii, zaburzeń przewodzenia i osłabienia działania terapeutycznego.
adrenalina, alkohol etylowy, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk miejscowy, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, flekainid, floktafenina, glikozyd naparstnicy, hipotonia ortostatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, kardiomiopatia, klonidyna, lek hipoglikemizujący, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niedocukrzenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, rylmenidyna, sultopryd, sympatykomimetyk, tachykardia odruchowa, takryna, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Benzalkoniowy chlorek – Interakcje

Benzalkoniowy chlorek, obecny jako substancja pomocnicza w wielu aerozolach do nosa, takich jak Aleric Spray (20 μg/dawkę), Momester (50 μg/dawkę) oraz Orinox (0,5 mg/ml, 14 μg/dawkę 138 μl), może wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę substancji czynnych tych preparatów. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami CYP3A (np. kobicystat, rytonawir) w produktach zawierających mometazonu furoinian, które mogą zwiększać ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie pacjenta. Ponadto, w produktach zawierających benzalkoniowy chlorek i sympatykomimetyki (np. ksylometazolina w Orinox), istnieje ryzyko nasilonego działania sympatykomimetycznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), trój- i czteropierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz leków na nadciśnienie tętnicze, co wymaga unikania takich połączeń lub zachowania szczególnej ostrożności.
aerozol do nosa, benzalkoniowy chlorek, beta-adrenolityk, działanie niepożądane OUN, działanie ogólnoustrojowe glikokortykosteroidów, glikokortykosteroid, IMAO, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP3A, inhibitor monoaminooksydazy, kobicystat, ksylometazolina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, loratadyna, mometazonu furoinian, ośrodkowy układ nerwowy, rytonawir, substancja konserwująca, substancja pomocnicza, substancja sympatykomimetyczna, sympatykomimetyk, tranylcypromina
Leksykon leków
Interakcje leku – Trileptal 60 mg/ml

Okskarbazepina oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez indukcję enzymów CYP3A4/5 oraz hamowanie CYP2C19. Indukcja CYP3A4/5 prowadzi do obniżenia stężeń leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel, z redukcją AUC odpowiednio o 48-52% i 32-52%) oraz niektórych leków przeciwpadaczkowych (np. karbamazepiny). Okskarbazepina jest również słabym induktorem UDP-glukuronylotransferaz, co może wpływać na metabolizm leków eliminowanych przez sprzęganie. Hamowanie CYP2C19 przez okskarbazepinę może zwiększać stężenia fenytoiny nawet o 40% przy dawkach okskarbazepiny powyżej 1200 mg/dobę, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, zwłaszcza induktorami enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna), obserwuje się zmniejszenie stężenia MHD o 29-49% u dorosłych i wzrost klirensu o około 35% u dzieci, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i monitorowania stężeń leków.
ataksja, cyklosporyna, cymetydyna, CYP 2C19, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, lewonorgestrel, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, takrolimus, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – MST Continus 200 mg

Podczas stosowania siarczanu morfiny, zwłaszcza w formie MST Continus, kluczowe jest monitorowanie interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie morfiny z benzodiazepinami, innymi lekami uspokajającymi, opioidami, lekami przeciwlękowymi, przeciwpadaczkowymi (np. gabapentyna, pregabalina), lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi oraz inhibitorami MAO, co może skutkować nasileniem depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), depresją oddechową, śpiączką, a nawet zgonem. Również alkohol znacząco potęguje działanie sedatywne i depresyjne morfiny, zwiększając ryzyko ciężkich powikłań, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane. Interakcje farmakokinetyczne obejmują m.in. hamowanie metabolizmu morfiny przez cymetydynę (zwiększenie stężenia w osoczu) oraz indukcję enzymów przez ryfampicynę i rytonawir (obniżenie stężenia morfiny), co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawki i monitorowania skuteczności terapii.
agonista-antagonista, barbiturany, benzodiazepiny, cymetydyna, depresja oddechowa, drgawki, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, hepatotoksyczność, hipertermia, hipotensja, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P2Y12, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek opioidowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, MST Continus, nadmierne uspokojenie, nalokson, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół wieńcowy, pochodna fenotiazyny, pregabalina, przełom nadciśnieniowy, receptor opioidowy, ryfampicyna, rytonawir, sedacja głęboka, siarczan morfiny, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie psychomotoryczne, zaparcie, zespół odstawienny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apap ból i gorączka C plus 500 mg + 300 mg

Lek Apap ból i gorączka C plus, zawierający 500 mg paracetamolu i 300 mg kwasu askorbinowego w formie tabletek musujących, posiada szereg przeciwwskazań klinicznych. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, ciężką niewydolnością wątroby lub nerek, wirusowym zapaleniem wątroby, chorobą alkoholową oraz fenyloketonurią (ze względu na 15 mg aspartamu w tabletce). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) lub zydowudynę (AZT). Wysoka zawartość sodu (375,41 mg/tabletkę) wymaga ostrożności u osób na diecie niskosodowej, z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca lub obrzękami.
alkoholizm przewlekły, choroba alkoholowa, cukrzyca, detoksykacja, eliminacja paracetamolu, enzymy wątrobowe, fenyloketonuria, hemoliza erytrocytów, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor monoaminooksydazy, kamica moczowa, kamica nerkowa, kamienie szczawianowe, kwas askorbowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm paracetamolu, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na paracetamol, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, terapia przeciwzakrzepowa, wirusowe zapalenie wątroby, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nasivin Sinex Aloes i Eukaliptus 0,5 mg/ml

Nasivin Sinex Aloes i Eukaliptus w formie aerozolu do nosa zawiera chlorowodorek oksymetazoliny w stężeniu 0,5 mg/ml, co odpowiada 25 mikrogramom substancji czynnej na dawkę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na oksymetazolinę lub substancje pomocnicze, takie jak chlorek benzalkoniowy (0,01 mg/dawkę) i alkohol benzylowy (0,1 mg/dawkę), ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Ponadto, stosowanie preparatu jest bezwzględnie przeciwwskazane u osób przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) lub w ciągu ostatnich 2 tygodni, z powodu ryzyka niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego. Inne istotne przeciwwskazania obejmują jaskrę z wąskim kątem przesączania, stan po przezklinowej hipofizektomii, zapalenie skóry lub błony śluzowej nosa oraz wysychające zapalenie błony śluzowej nosa, a także ostrą chorobę wieńcową i duszność w przebiegu niewydolności serca, gdzie działanie sympatykomimetyczne oksymetazoliny może nasilać objawy i prowadzić do powikłań kardiologicznych.
alkohol benzylowy, chlorek benzalkoniowy, chlorowodorek oksymetazoliny, choroba tarczycy, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, działanie sympatykomimetyczne, efekt z odbicia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, ostra choroba wieńcowa, polekowe zapalenie nosa, przerost prostaty, reakcja alergiczna, rhinitis medicamentosa, wysychające zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej, zapalenie skóry, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gripblocker Zatoki 250 mg + 30 mg

Lek Gripblocker Zatoki, zawierający paracetamol 250 mg oraz pseudoefedrynę chlorowodorek 30 mg w kapsułkach miękkich, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Preparat jest niewskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol ciekły (12,48 mg), czerwień koszenilową E124 (0,017 mg) i żółcień chinolinową E104 (0,386 mg). Przeciwwskazania obejmują także stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) oraz okres do 2 tygodni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistością, chorobą alkoholową, ciężkim lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym oraz chorobą niedokrwienną serca, ze względu na potencjalne ryzyko hepatotoksyczności, hemolizy oraz powikłań sercowo-naczyniowych wynikających z działania pseudoefedryny jako sympatykomimetyku obkurczającego naczynia krwionośne.
choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba tarczycy, cukrzyca, dławica piersiowa, działanie naczynioskurczowe, enzymy wątrobowe, hemoliza, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem, metabolit paracetamolu, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, paracetamol i pseudoefedryna, przełom nadciśnieniowy, przewlekła choroba nerek, rozpad krwinek czerwonych, rozrost gruczołu krokowego, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie moczu, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Pyralgina Ból i Gorączka 500 mg/sasz.

Metamizol magnezowy, substancja czynna leku Pyralgina Ból i Gorączka, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie metamizol i leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień. Metamizol może również osłabiać działanie kwasu acetylosalicylowego na agregację trombocytów, co wymaga ostrożności u pacjentów kardiologicznych. Nasilenie działania hipoglikemizującego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonylomocznika), co wymaga monitorowania glikemii. Ponadto, metamizol może zwiększać stężenie fenytoiny, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania, natomiast barbiturany mogą osłabiać jego działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Interakcje z sulfonamidami, inhibitorami MAO oraz chloropromazyną niosą ryzyko nasilenia działań niepożądanych, w tym ciężkiej hipotermii.
agregacja trombocytów, barbiturat, bupropion, chloropromazyna, cyklosporyna, CYP2B6, CYP3A4, doustny lek przeciwcukrzycowy, efawirenz, fenytoina, hemotoksyczność, hipoglikemia, hipotermia, indukcja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek przeciwzakrzepowy, metadon, metamizol magnezowy, metotreksat, pochodna kumaryny, sertralina, sulfonamid przeciwbakteryjny, takrolimus, triamteren, walproinian
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alphagan 2 mg/ml

Lek Alphagan (2 mg/ml, krople do oczu) zawierający brymonidyny winian jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym chlorek benzalkoniowy (0,05 mg/ml). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują noworodki oraz dzieci poniżej 2. roku życia ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina, imipramina, doksepina) i mianserynę, ze względu na ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego i zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego. Interakcje te mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii lub zwiększenia działań niepożądanych.
Alphagan, amina katecholowa, brymonidyny winian, chlorek benzalkoniowy, choroba naczyń obwodowych, choroba serca, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hipotensja ortostatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, krople do oczu, lek przeciwdepresyjny, metabolizm brymonidyny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, ośrodkowy układ nerwowy, przewodnictwo noradrenergiczne, receptor alfa-2 adrenergiczny, sympatykomimetyk, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia mózgowego, zespół depresyjny, zespół Raynauda
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paxtin 20

Paroksetyna (Paxtin) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i wrogości. Leczenie należy rozpoczynać po odpowiednim odstępie od inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) – 14 dni po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych. Dawkowanie powinno być stopniowo zwiększane do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów akatyzji, zespołu serotoninowego oraz zaburzeń czynności seksualnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią maniakalnych epizodów, zaburzeniami czynności nerek, wątroby, cukrzycą, padaczką oraz jaskrą z wąskim kątem. Ryzyko hiponatremii i nieprawidłowych krwawień, zwłaszcza u osób starszych, wymaga ostrożności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych lub wpływających na czynność płytek krwi.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, ciężkie zaburzenie depresyjne, cukrzyca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, drgawka miokloniczne, endoksyfen, fenotiazyna, hipertermia, hiponatremia, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, jaskra, klozapina, kontrola glikemii, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lek przeciwdepresyjny, mania, marskość wątroby, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, padaczka, parestezja, plamica, płytka krwi, remisja, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tamoksyfen, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie serca, zachowanie samobójcze, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Korzeń lubczyku – Interakcje

Korzeń lubczyku (Levisticum officinale Koch, radix) jest szeroko stosowany w fitoterapii, zwłaszcza w leczeniu schorzeń układu moczowego, jednak jego właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne mogą prowadzić do licznych interakcji lekowych. Preparaty zawierające korzeń lubczyku, takie jak Fitolizyna czy Canephron N, wykazują działanie diuretyczne, co może przyspieszać eliminację innych leków i obniżać ich stężenia terapeutyczne. Szczególnie istotne są interakcje z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (w tym NLPZ), które mogą nasilać ryzyko krwawień i wydłużać czas krzepnięcia krwi (wysoki poziom ważności). Ponadto, korzeń lubczyku może nasilać działanie leków hipoglikemizujących, zwiększając ryzyko hipoglikemii, oraz soli litu, co potencjalnie zwiększa toksyczność litu (odpowiednio wysoki i średni poziom ważności). Interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) również są istotne klinicznie, prowadząc do nasilenia ich działania i ryzyka działań niepożądanych (wysoki poziom ważności).
alfa-tokoferol, beta-karoten, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie moczopędne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, efekt diuretyczny, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, jelito cienkie, korzeń lubczyku, krwawienie, krzepnięcie krwi, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, pentobarbital, poziom glukozy we krwi, preparat fitoterapeutyczny, schorzenie układu moczowego, sól litu, terapia skojarzona, wchłanianie składników odżywczych, właściwość diuretyczna, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sevredol

Preparat Sevredol (siarczan morfiny) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko depresji ośrodka oddechowego, zwłaszcza u pacjentów z upośledzeniem funkcji oddechowej, zaburzeniami snu (centralny bezdech senny), uzależnieniem od opioidów, ciężkimi zaburzeniami nerek, wątroby, czy współistniejącymi chorobami neurologicznymi (np. padaczka). Monitorowanie czynności oddechowej jest kluczowe przy rozpoczynaniu i zwiększaniu dawki. Morfina może wywoływać ostre reakcje skórne (AGEP), zaburzenia czynności wątroby, skurcz zwieracza Oddiego oraz zwiększać ryzyko zapalenia trzustki i zaburzeń dróg żółciowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami uspokajającymi (benzodiazepiny), inhibitorami monoaminooksydazy (MAOIs) oraz inhibitorami P2Y12, które mogą nasilać depresję oddechową lub zmniejszać skuteczność terapii. Dawkowanie powinno być indywidualizowane, a terapia prowadzona z minimalną skuteczną dawką i krótkim czasem stosowania, zwłaszcza w terapii skojarzonej.
centralny bezdech senny, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, depresja oddechowa, guz chromochłonny, hiperalgezja, hipoksemia, inhibitor monoaminooksydazy, kolka nerkowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół klatki piersiowej, przerost gruczołu krokowego, serce płucne, tolerancja na leki, uzależnienie od opioidów, zaburzenia dróg żółciowych, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Oramorph 20 mg/ml

Oramorph w postaci kropli doustnych zawiera 20 mg/ml morfiny siarczanu (1 kropla = 1,25 mg substancji czynnej) i posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania do stosowania. Należy unikać podawania u pacjentów z nadwrażliwością na morfinę lub substancje pomocnicze, w tym sodu benzoesan (E 211, 1 mg/ml). Przeciwwskazania obejmują ostre zatrucie alkoholem, pobudzenie po alkoholu lub lekach nasennych, podejrzenie niedrożności porażennej jelit, zespół ostrego brzucha, ostre choroby wątroby (w tym ostre zapalenie i porfirię wątrobową), uraz głowy ze wzrostem ciśnienia śródczaszkowego, napady astmy, ostrą niedrożność oskrzeli oraz niewydolność oddechową bez możliwości wentylacji mechanicznej. Ponadto, stosowanie morfiny jest przeciwwskazane u pacjentek w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko uzależnienia płodu i depresji oddechowej noworodka. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami MAO, których stosowanie w okresie 2 tygodni przed lub w trakcie terapii morfiną może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych i hemodynamicznych.
benzoesan sodu, choroba dróg żółciowych, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, hipotensja, hipowolemia, inhibitor monoaminooksydazy, kolka nerkowa, nadwrażliwość, napad astmy, niedoczynność tarczycy, niedrożność oskrzeli, niedrożność porażenna jelit, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność oddechowa, ostra choroba wątroby, ostre zapalenie wątroby, ostry brzuch, padaczka, POChP, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, porfiria wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, przerost prostaty, przewlekła choroba płuc, przewlekłe zaparcie, rozedma płuc, sedacja, siarczan morfiny, tolerancja lekowa, uraz głowy, uzależnienie, wentylacja mechaniczna, zaburzenie metaboliczne, zatrucie alkoholem, zespół abstynencyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Bunorfin 8 mg

Buprenorfina, substancja czynna Bunorfinu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z alkoholem i benzodiazepinami, które nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i mogą prowadzić do ciężkiej depresji oddechowej, z ryzykiem zgonu. Alkohol zwiększa działanie uspokajające buprenorfiny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Benzodiazepiny wymagają indywidualnego dostosowania dawki i ścisłego monitorowania. Ponadto, leki opioidowe, przeciwdepresyjne (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe), inhibitory MAO, leki przeciwhistaminowe, barbiturany, neuroleptyki oraz klonidyna mogą potęgować depresję OUN, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Ryzyko zespołu serotoninowego jest zwiększone przy łącznym stosowaniu buprenorfiny z lekami serotoninergicznymi.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbituran, benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwkaszlowy, lek serotoninergiczny, neuroleptyk, niestabilność hemodynamiczna, objaw odstawienny, opioidowy lek przeciwbólowy, pochodna opioidowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności oddechowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Depratal

Depratal (duloksetyna chlorowodorek) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią epizodów maniakalnych, chorobą afektywną dwubiegunową oraz napadami padaczkowymi, ze względu na ryzyko zaostrzenia tych stanów. Istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem ryzyka samobójstwa, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii, zwracając uwagę na osoby poniżej 25. roku życia oraz z wcześniejszymi zachowaniami samobójczymi. Należy również uwzględnić możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, buprenorfina, leki przeciwpsychotyczne). Objawy zespołu serotoninowego obejmują pobudzenie, omamy, tachykardię, hipertermię, wzmożone odruchy oraz nudności i biegunkę, co wymaga natychmiastowej interwencji i ewentualnej modyfikacji leczenia.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, epizod maniakalny, hemodializa, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra z wąskim kątem, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, mydriaza, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuroprzekaźnictwo serotoninergiczne, niestabilność autonomiczna, omam, przełom nadciśnieniowy, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Imigran FDT 50 mg

Sumatryptan, substancja czynna leku Imigran FDT 50 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii migreny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sumatryptanu z ergotaminą, innymi tryptanami oraz agonistami receptora 5-HT1 ze względu na ryzyko addytywnego działania i potencjalnego skurczu naczyń wieńcowych. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: sumatryptan nie wcześniej niż 24 godziny po ergotaminie lub innych tryptanach, a ergotamina lub inne tryptany nie wcześniej niż odpowiednio 6 lub 24 godziny po sumatryptanie. Jednoczesne stosowanie sumatryptanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka poważnych interakcji wpływających na metabolizm serotoniny. Ponadto, stosowanie sumatryptanu z SSRI lub SNRI wiąże się z ryzykiem zespołu serotoninowego, objawiającego się zaburzeniami psychicznymi, wegetatywnymi i nerwowo-mięśniowymi, co wymaga monitorowania pacjenta.
agonista receptora 5-HT1, alkohol etylowy, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora serotoninowego, beta-adrenolityk, ergotamina, flunaryzyna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwmigrenowy, migrena, pizotyfen, propranolol, receptor histaminowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, tryptan, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie wegetatywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – APAP 325 mg 325 mg

Paracetamol (APAP 325 mg) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jego biodostępność, metabolizm oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki prokinetyczne (metoklopramid, domperydon) zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast propantelina i kolestyramina ją zmniejszają. Induktory enzymów mikrosomalnych wątroby (barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności nawet przy dawkach terapeutycznych, co wynika ze zwiększonej produkcji toksycznego metabolitu NAPQI. Inhibitory MAO mogą wywołać stan pobudzenia i gorączkę, a probenecyd zmniejsza klirens nerkowy paracetamolu, co wymaga redukcji dawki. Izoniazyd i salicylamidy również zwiększają ryzyko toksyczności przez zmniejszenie klirensu i wydłużenie czasu wydalania. Regularne stosowanie paracetamolu powyżej 2 g/dobę przez co najmniej 3 dni nasila działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień.
barbituran, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, cytochrom P450 2E1, domperydon, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatocyt, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, izoniazyd, karbamazepina, klirens nerkowy, kofeina, kolestyramina, kumaryna, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lamotrygina, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, nefropatia, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, salicylamid, uszkodzenie szpiku kostnego, warfaryna, zatrucie paracetamolem, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Siarczek tetrametylotiuramu – Interakcje

Siarczek tetrametylotiuramu (TMTD), obecny w preparacie TRUE Test 36 (27 μg/cm², 22 μg na płatek) stosowanym w diagnostyce alergii kontaktowej, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne wpływające na wyniki testów płatkowych. Szczególnie istotne jest odstawienie leków immunosupresyjnych, w tym kortykosteroidów (≥20 mg prednizolonu/dobę), co najmniej 2 tygodnie przed testem, ze względu na ich zdolność do tłumienia odpowiedzi immunologicznej typu opóźnionego. Inne grupy leków, takie jak metotreksat, inhibitory kalcyneuryny, inhibitory TNF-α oraz leki biologiczne, również mogą hamować reakcję kontaktową, co wymaga konsultacji specjalistycznej przed modyfikacją terapii. Dodatkowo, leki przeciwhistaminowe, NLPZ, antybiotyki i inhibitory MAO mogą wpływać na reaktivność skóry i wyniki testów, co należy uwzględnić w przygotowaniu pacjenta do badania.
aldehyd octowy, alergia kontaktowa, dehydrogenaza aldehydowa, disiarczek dipentametylenotiuramu, disiarczek tetrametylotiuramu, disulfiram, flush syndrome, hamowanie reakcji zapalnej, hamowanie syntezy prostaglandyn, hamowanie syntezy puryn, immunosupresja lokalna, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor TNF-α, kortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid systemowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwreumatyczny modyfikujący przebieg choroby, metabolizm katecholamin, napadowe zaczerwienienie twarzy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna typu opóźnionego, odpowiedź naczyniowa, reakcja disulfiramopodobna, reakcja kontaktowa, reakcja ogólnoustrojowa, receptor histaminowy, siarczek tetrametylotiuramu, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, test płatkowy, TRUE Test 36, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulxetenon 90 mg

Duloksetyna, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), mogą zwiększać stężenie duloksetyny w osoczu nawet sześciokrotnie (AUC0-t), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest również umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy oraz 71% wzrostu AUC tolterodyny, co wymaga ostrożności przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym (np. rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, flekainid, propafenon, metoprolol). Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu, mogą obniżać stężenie duloksetyny o około 50%, co może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie duloksetyny z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) zwiększa ryzyko krwawień, choć badania kliniczne nie wykazały istotnych zmian INR w kontrolowanych warunkach.
antagonista receptora histaminowego H2, benzodiazepina, ciprofloksacyna, CYP1A2, dezypramina, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenelzyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metabolizm CYP2D6, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny IMAO, odwracalny inhibitor monoaminooksydazy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, pole pod krzywą AUC, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, tolterodyna, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlectine

Podczas terapii wenlafaksyną (Venlectine) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko interakcji z alkoholem, które może nasilać depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz zwiększać ryzyko przedawkowania, które w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu. Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza poniżej 25. roku życia, wymagają ścisłej obserwacji ze względu na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Wenlafaksyna jest przeciwwskazana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych i agresji. Ponadto, podczas leczenia istnieje ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego oraz objawów przypominających złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych lub dopaminergicznych. Zaleca się uważną obserwację pacjentów oraz unikanie łączenia wenlafaksyny z prekursorami serotoniny, np. suplementami tryptofanu.
akatyzja, antagonista dopaminy, chromatografia gazowa, depresja OUN, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipomania, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor płytek, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, interakcja lekowa, jaskra z wąskim kątem, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, neuroprzekaźnik serotoninergiczny, objaw odstawienia, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, próba samobójcza, remisja, spektrometria mas, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, tryptan, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Senamina 12,5 mg

Doksylamina wodorobursztynian w dawce 12,5 mg (Senamina) posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jej zastosowaniem. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na doksylaminę, substancje pomocnicze (w tym mannitol 50,0 mg/tabletkę) oraz inne leki przeciwhistaminowe H1 ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami układu oddechowego (astma, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc), schorzeniami układu moczowego (rozrost gruczołu krokowego, zwężenie szyi pęcherza moczowego), jaskrą, chorobami przewodu pokarmowego (choroba wrzodowa ze zwężeniem, zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze) oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Doksylamina jest metabolizowana w wątrobie i wydalana przez nerki, co zwiększa ryzyko kumulacji i działań niepożądanych w przypadku niewydolności tych narządów.
antybiotyk makrolidowy, astma, choroba wrzodowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, doksylaminy wodorobursztynian, działanie antycholinergiczne, działanie cholinolityczne, inhibitor CYP450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, jaskra, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy H1, nadwrażliwość na doksylaminę, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reakcja krzyżowa, rozedma płuc, rozrost gruczołu krokowego, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, splątanie, suchość jamy ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie widzenia, zatrzymanie moczu, zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze, zwężenie szyi pęcherza moczowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Starazolin Free 0,5 mg/mL

Preparat Starazolin Free w postaci kropli do oczu o stężeniu 0,5 mg/ml, zawierający tetryzolinę chlorowodorek, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z jaskrą z wąskim kątem przesączania, ciężkimi chorobami układu krążenia (w tym chorobą tętnic wieńcowych i nadciśnieniem tętniczym), guzem chromochłonnym nadnerczy (pheochromocytoma), nadczynnością tarczycy, cukrzycą, porfirią oraz rozrostem gruczołu krokowego. Tetryzolina, działając na receptory α-adrenergiczne, może powodować obkurczenie naczyń i wzrost ciśnienia tętniczego, co stanowi szczególne zagrożenie w wymienionych stanach klinicznych. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 2 lat ze względu na ryzyko nasilonych działań niepożądanych wynikających z niedojrzałości mechanizmów metabolicznych.
choroba tętnic wieńcowych, choroba układu krążenia, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, metabolizm glukozy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, obkurczenie naczyń, pheochromocytoma, porfiria, przekrwienie z odbicia, przerost prostaty, przewlekłe zapalenie spojówek, receptor alfa-adrenergiczny, rozrost gruczołu krokowego, substancja czynna, tetryzoliny chlorowodorek, zaburzenie przemiany materii
Leksykon substancji czynnych
Mianseryna – Przeciwwskazania stosowania

Mianseryna, jako czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Należą do nich nadwrażliwość na chlorowodorek mianseryny lub substancje pomocnicze, stan pobudzenia maniakalnego lub mania, ciężka niewydolność wątroby oraz jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) i do 2 tygodni po zakończeniu ich terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty zawierające laktozę, np. Miansec 30, gdzie jedna tabletka zawiera 154,38 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Ponadto, preparat Deprexolet zawiera sód w ilości poniżej 1 mmol (23 mg) na tabletkę, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej.
chlorowodorek mianseryny, choroba afektywna dwubiegunowa, Deprexolet, farmakokinetyka leku, faza maniakalna, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, lek czteropierścieniowy przeciwdepresyjny, Lerivon, mania, marskość wątroby, Miansec, Miansegen, mianseryna, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, pobudzenie maniakalne, praktyka kliniczna, reakcja alergiczna, substancja hepatotoksyczna, substancja przeciwdepresyjna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Orion 25 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, mogą zwiększać klirens kwetiapiny nawet do 450%, znacznie obniżając jej stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną. Sok grejpfrutowy, również hamujący CYP3A4, jest niewskazany podczas terapii. Interakcje farmakodynamiczne obejmują ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) oraz nasilenie efektów antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu leków o takim działaniu. Ponadto, współpodawanie z tiorydazyną zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może wymagać korekty dawki.
cymetydyna, cytochrom P450, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, efekt cholinolityczny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, lek antycholinergiczny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek serotoninergiczny, leukopenia, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, receptor muskarynowy, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności układu pozapiramidowego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Triprolidyna – Przeciwwskazania stosowania

Triprolidyna, będąca lekiem przeciwhistaminowym pierwszej generacji, jest stosowana głównie w terapii objawów alergicznego nieżytu nosa oraz innych schorzeń alergicznych. W preparatach złożonych często łączona jest z pseudoefedryną, a czasem także z dekstrometorfanem. Kluczowymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężka niewydolność wątroby oraz ciężka ostra lub przewlekła niewydolność nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania kardiologiczne, takie jak ciężkie lub niekontrolowane nadciśnienie tętnicze oraz ciężka lub niestabilna choroba niedokrwienna serca, zwłaszcza w preparatach zawierających pseudoefedrynę. Ponadto, preparaty te są przeciwwskazane u dzieci poniżej 7 lub 12 lat (w zależności od preparatu), kobiet w ciąży oraz karmiących piersią.
alergiczny nieżyt nosa, amina sympatykomimetyczna, astma oskrzelowa, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, dekstrometorfan, furazolidon, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kaszel z wydzieliną, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, schorzenie alergiczne, triprolidyna, układ serotoninergiczny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fervex ból i gorączka baby 150 mg

Lek Efferalgan 150 mg w postaci czopków doodbytniczych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol, chlorowodorek propacetamolu oraz substancje pomocnicze, w tym lecytynę sojową, co jest istotne ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Nie należy stosować preparatu u osób z ciężką niewydolnością wątroby lub aktywną, niewyrównaną chorobą wątroby, ze względu na ryzyko nasilenia uszkodzenia hepatocytów. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) z uwagi na możliwość rozwoju anemii hemolitycznej, a także u osób leczonych inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz w okresie do 14 dni po zakończeniu takiej terapii z powodu potencjalnie niebezpiecznych interakcji farmakologicznych.
anemia hemolityczna, chlorowodorek propacetamolu, ciężka niewydolność wątroby, czopek doodbytniczy, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, krwawienie z odbytu, lecytyna sojowa, morfologia krwi, nadwrażliwość na paracetamol, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewyrównana choroba wątroby, paracetamol, reakcja alergiczna, uszkodzenie hepatocytów, zapalenie odbytnicy, zapalenie odbytu
Leksykon substancji czynnych
Cetyryzyna – Przeciwwskazania stosowania

Cetyryzyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, hydroksyzynę lub pochodne piperazyny oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, tj. klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min lub eGFR poniżej 15 ml/min. Preparaty złożone zawierające cetyryzynę, takie jak Cirrus i Cirrus Duo (cetyryzyna + pseudoefedryna), mają dodatkowe przeciwwskazania, m.in. ciężkie i niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, niewyrównaną nadczynność tarczycy, ciężkie zaburzenia rytmu serca, guz chromochłonny, jaskrę, zatrzymanie moczu, udar mózgu w wywiadzie oraz interakcje z dihydroergotaminą i inhibitorami MAO. Preparat Duozinal (cetyryzyna + chlorek wapnia) jest przeciwwskazany przy hiperkalcemii, hiperkalciurii, galaktozemii, kamicy nerkowej, umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach nerek oraz bloku przedsionkowo-komorowym. Wiek poniżej 12 lat stanowi przeciwwskazanie do stosowania Cirrus i Cirrus Duo. Ponadto, preparaty zawierające laktozę nie powinny być stosowane u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, choroba nowotworowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dychawica oskrzelowa, działanie depresyjne na OUN, efekt sedatywny, galaktozemia, guz chromochłonny rdzenia nadnerczy, hiperkalcemia, hiperkalciuria, inhibitor monoaminooksydazy, kamica nerkowa, klirens kreatyniny, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lepkość wydzieliny oskrzelowej, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewyrównana nadczynność tarczycy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, plasmocytoma, pochodna piperazyny, preparat złożony, przerzut do kości, reakcja krzyżowa, sarkoidoza, schyłkowa niewydolność nerek, udar krwotoczny mózgu, udar mózgu, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększone ciśnienie śródgałkowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Konaten 40 mg

Atomoksetyna w preparacie Konaten (dostępna w kapsułkach twardych o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg) posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atomoksetynę lub substancje pomocnicze, a także u osób stosujących jednocześnie inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Konaten nie powinien być stosowany u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem, ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (m.in. ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, miażdżyca, dławica piersiowa, kardiomiopatie, zawał mięśnia sercowego, zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca, kanałopatie) oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami naczyń mózgowych (tętniak, udar mózgu). Ponadto, przeciwwskazaniem jest obecność guza chromochłonnego nadnerczy (pheochromocytoma) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
atomoksetyna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dławica piersiowa, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem, kanałopatia, kardiomiopatia, miażdżyca zarostowa tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na atomoksetynę, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, przełom nadnerczowy, reakcja anafilaktyczna, tętniak mózgu, udar mózgu, układ współczulny, wrodzona wada serca, zaburzenia przewodzenia serca, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Doksepina – Właściwości farmakodynamiczne

Doksepina, klasyfikowana jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (TLPD) z kodem ATC N06AA12, działa głównie poprzez nieselektywne hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny, co jest kluczowe w patofizjologii zaburzeń depresyjnych. Jej mechanizm działania obejmuje również właściwości przeciwcholinergiczne, przeciwserotoninergiczne oraz przeciwhistaminergiczne, co wpływa na mięśnie gładkie i tłumaczy typowe działania niepożądane, takie jak suchość w jamie ustnej, zaparcia czy zaburzenia akomodacji. W przeciwieństwie do innych leków przeciwdepresyjnych, doksepina nie stymuluje bezpośrednio ośrodkowego układu nerwowego ani nie działa jako inhibitor monoaminooksydazy (IMAO), co nadaje jej unikalny profil farmakologiczny.
chlorowodorek doksepiny, dieta niskosodowa, doksepina, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminergiczne, działanie przeciwserotoninergiczne, hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor monoaminooksydazy, kapsułka twarda, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, laktoza jednowodna, mięsień gładki, nieselektywny inhibitor wychwytu zwrotnego monoamin, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo serotoninergiczne, psychoanaleptyk, reakcja adrenergiczna, receptor histaminowy, suchość jamy ustnej, szczelina synaptyczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ parasympatyczny, zaburzenie akomodacji, zależność dawka-odpowiedź
Leksykon leków
Interakcje leku – Coryol 25 mg 25 mg

Karwedylol, substancja czynna leku Coryol, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakokinetycznie karwedylol jest substratem i inhibitorem glikoproteiny P, co może zwiększać biodostępność leków transportowanych przez ten system oraz wpływać na własny metabolizm pod wpływem induktorów lub inhibitorów glikoproteiny P. Przykładowo, karwedylol zwiększa narażenie na digoksynę o 20%, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny, zwłaszcza przy zmianach terapii. Podobnie, stężenie cyklosporyny może wzrosnąć o 10-20%, a ryfampicyna zmniejsza narażenie na karwedylol o około 60%, co wymaga ścisłej kontroli skuteczności leczenia. Amiodaron podwaja stężenia R- i S-enancjomerów karwedylolu, co zwiększa ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wymaga monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego. Inhibitory CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna) oraz cymetydyna i sok grejpfrutowy również wpływają na farmakokinetykę karwedylolu, choć ich znaczenie kliniczne jest mniejsze.
amiodaron, antagonista wapnia, azotan, beta-adrenolityk, beta-agonista, bradykardia, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, deetyloamiodaron, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, enancjomer karwedylolu, ergotamina, fluoksetyna, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paroksetyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Leksykon substancji czynnych
Niepokalanek pospolity – Interakcje

Niepokalanek pospolity (Vitex agnus-castus), składnik preparatów takich jak Mastodynon, Mastodynon N oraz Pascofemin, wykazuje działanie estrogenne i dopaminergiczne, co predysponuje do licznych interakcji farmakologicznych. Wśród istotnych interakcji należy wymienić: z estrogenami (możliwe wzmocnienie lub osłabienie efektu), antyestrogenami (np. tamoksyfen, raloksyfen – potencjalne osłabienie działania), hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi (ryzyko zmniejszenia skuteczności), lekami stosowanymi w hormonalnej terapii zastępczej oraz lekami dopaminergicznymi (agonistami jak bromokryptyna, kabergolina – nasilenie działania; antagonistami jak metoklopramid, neuroleptyki – osłabienie efektu). Ponadto, interakcje z inhibitorami MAO, lekami przeciwparkinsonowskimi oraz substancjami stymulującymi (kofeina, teina) mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty zawierające etanol (Mastodynon N 53% v/v, Pascofemin 34% v/v), gdzie jednoczesne spożycie alkoholu może nasilać depresję OUN, zmniejszać efektywność leczenia oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby.
agonista dopaminy, antagonista dopaminy, antyestrogen, bromokryptyna, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Parkinsona, disulfiram, dostępność biologiczna, działanie dopaminergiczne, działanie estrogenne, efekt terapeutyczny, fenelzyna, haloperidol, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek przeciwparkinsonowski, lewodopa, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, niepokalanek pospolity, objaw niepożądany, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, reakcja disulfiramowa, receptor dopaminergiczny, receptor estrogenowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Reltebon 40 mg

Reltebon (oksykodonu chlorowodorek) wykazuje liczne, klinicznie istotne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, w tym zagrażających życiu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie oksykodonu z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, gabapentynoidy, leki przeciwlękowe, nasenne, uspokajające, przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, środki znieczulające, zwiotczające mięśnie, przeciwhistaminowe i przeciwwymiotne. Połączenie to może skutkować nasileniem sedacji, depresją oddechową, śpiączką, a nawet zgonem. Alkohol etylowy dodatkowo potęguje te efekty, zwiększając ryzyko ciężkiej depresji OUN oraz przyspieszając uwalnianie oksykodonu z tabletek o przedłużonym uwalnianiu, co jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory MAO (np. moklobemid, fenelzyna) mogą wywołać zaburzenia funkcji autonomicznego układu nerwowego, prowadząc do przełomów nadciśnieniowych lub hipotensji, a leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni i zaburzeniami świadomości.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, antykoagulant, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, choroba Parkinsona, depresant ośrodkowego układu nerwowego, depresja oddechowa, doustny antykoagulant, dysfagia, gabapentynoidy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek serotoninergiczny, lek zwiotczający mięśnie, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, neuroleptyk, oksykodonu chlorowodorek, opioid, pochodna kumaryny, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, środek znieczulający, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Deksketoprofen – Interakcje

Dekskeptoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z alkoholem etylowym ze względu na zwiększone ryzyko uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy oraz krwawień z przewodu pokarmowego, a także potencjalne nasilenie sedacji i depresji oddechowej, zwłaszcza w połączeniu z tramadolem (preparat Skudexa). Wysokie ryzyko działań niepożądanych występuje także przy kojarzeniu z innymi NLPZ (w tym salicylanami w dawkach ≥3 g/dobę), lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), heparynami, kortykosteroidami, solami litu oraz metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień. W tych przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym INR, morfologii krwi oraz funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, cyklosporyna, deferazyroks, depresja oddechowa, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, glikozyd nasercowy, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, karbamazepina, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lit, metotreksat, mifepryston, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametr laboratoryjny, pemetreksed, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, takrolimus, tenofowir, układ krwiotwórczy, uszkodzenie błony śluzowej, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie psychomotoryczne, zahamowanie czynności płytek krwi, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apropol 50 mg

Lek Apropol zawierający 50 mg opipramolu dichlorowodorku w postaci tabletek powlekanych posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na opipramol lub inne składniki preparatu, ostre zatrucie alkoholem, lekami nasennymi, przeciwbólowymi i psychotropowymi, a także jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrym zatrzymaniem moczu, rozrostem gruczołu krokowego z zaleganiem moczu, ostrym delirium, niedrożnością jelita porażenną, nieleczoną jaskrą z wąskim kątem przesączania oraz blokiem przedsionkowo-komorowym wyższego stopnia lub rozproszonymi zaburzeniami przewodzenia serca. Zawartość laktozy jednowodnej (1,90 mg na tabletkę) wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją laktozy.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie antycholinergiczne, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność jelita porażenna, nietolerancja laktozy, opipramol dichlorowodorek, ostre delirium, ostre zatrucie alkoholem, ostre zatrzymanie moczu, ostry napad jaskry, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, reakcja krzyżowa, rozrost gruczołu krokowego, stan splątania, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie perystaltyki jelit, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy