asystolia
Asystolia to stan nagłego zatrzymania krążenia, charakteryzujący się brakiem aktywności elektrycznej i mechanicznej mięśnia sercowego. W zapisie EKG objawia się jako płaska linia, bez widocznych zespołów QRS, co oznacza całkowity brak depolaryzacji komór serca.
Stan asystolii jest jednym z najcięższych stanów nagłych w kardiologii, wymagających natychmiastowej interwencji. Główne przyczyny asystolii obejmują: ciężką chorobę niedokrwienną serca, zaawansowaną niewydolność serca, zaburzenia elektrolitowe, zatrucia lekami lub substancjami kardiotoksycznymi, hipoksję oraz rozległe urazy.
Postępowanie w asystolii opiera się na wytycznych zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych (ALS). Obejmuje ono natychmiastowe rozpoczęcie RKO, zabezpieczenie dróg oddechowych, wentylację oraz podanie adrenaliny (1 mg co 3-5 minut). Atropina nie jest już rutynowo zalecana w aktualnych wytycznych resuscytacji w asystolii. Rokowanie w przypadku asystolii jest bardzo poważne, z niskim odsetkiem przeżyć.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Przedawkowanie flekainidu octanu stanowi stan zagrożenia życia, charakteryzujący się zaburzeniami hemodynamicznymi, takimi jak niedociśnienie tętnicze, oraz poważnymi arytmiami, w tym bradykardią, blokami zatokowo-przedsionkowymi i przedsionkowo-komorowymi, asystolią oraz wydłużeniem odstępów QRS i QT w EKG. Objawy neurologiczne, takie jak drgawki, również mogą wystąpić. Flekainid może zmieniać charakter migotania przedsionków na trzepotanie z szybkim przewodzeniem do komór, co zwiększa ryzyko destabilizacji hemodynamicznej. Warto podkreślić, że stężenia flekainidu powyżej zakresu terapeutycznego (ok. 20-godzinny okres półtrwania) nasilają ryzyko proarytmii i ciężkich zaburzeń przewodzenia.
arytmia komorowa, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, dializa, diureza, dobutamina, dopamina, drgawki, ECMO, emulsja tłuszczowa dożylna, flekainid octan, hemoperfuzja, izoproterenol, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, lek inotropowy, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, odstęp QRS, odstęp QT, okres półtrwania, parametry gazometryczne, stężenie elektrolitów, stymulacja przezżylna, trzepotanie przedsionków, wentylacja mechaniczna, wodorowęglan sodu, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG, zespół QRS - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bisoratio 5 5 mg
Przedawkowanie bisoprololu (Bisoratio) prowadzi do nasilenia działania beta-adrenolitycznego, manifestującego się głównie bradykardią (<50/min), hipotonią, skurczem oskrzeli, ostrą niewydolnością serca oraz hipoglikemią. Mechanizmy obejmują blokadę receptorów β1 w węźle zatokowo-przedsionkowym, β2 w oskrzelach oraz hamowanie glikogenolizy i glukoneogenezy. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością serca, astmą, POChP oraz osoby stosujące insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe. Zaburzenia przewodnictwa, takie jak blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, mogą prowadzić do całkowitego bloku przewodzenia, wymagając pilnej interwencji.
asystolia, atropina, beta-adrenolityk, bisoprololu fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dysfunkcja lewej komory, elektrostymulacja, glikogenoliza, glukoneogeneza, hemodializa, hipoglikemia, hipotonia, izoprenalina, lek przeciwcukrzycowy, lek wazopresyjny, niewydolność serca, opór obwodowy, ostra niewydolność serca, POChP, receptor β1-adrenergiczny, receptor β2-adrenergiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, siarczan sodu, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wstrząs kardiogenny, zastój w krążeniu płucnym, zmienność międzyosobnicza - Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Epidemiologia
Arytmie serca, w tym migotanie przedsionków (AF), stanowią istotny problem zdrowia publicznego z częstością występowania w populacji ogólnej od 1,5% do 5%. Migotanie przedsionków jest najczęstszą formą arytmii, dotykającą ponad 59 milionów osób na świecie w 2019 roku, z prognozowanym wzrostem do 15,9 miliona w Ameryce do 2050 roku i 17,9 miliona w Europie do 2060 roku. Częstość AF rośnie wraz z wiekiem: 0,1% u osób <55 lat, 3,8% u ≥60 lat i 10% u ≥80 lat. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, cukrzycę, chorobę niedokrwienną serca, wady zastawkowe, kardiomiopatie oraz otyłość (odpowiedzialną za 17,9% przypadków AF). W krajach o niskim i średnim dochodzie częstość AF jest niższa (0,03-1,25%), ale pacjenci są młodsi i częściej mają niewydolność serca. Arytmie komorowe odpowiadają za około 300 000 zgonów rocznie w USA, a ich częstość wzrasta z wiekiem. W populacji onkologicznej częstość AF wynosi 5-16%, a arytmie komorowe są rzadsze, lecz bardziej niebezpieczne.
aktywność elektryczna bez tętna, albuminuria, arytmia komorowa, arytmia serca, asystolia, badanie elektrofizjologiczne, bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiomiopatia, kardiomiopatia cukrzycowa, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niewydolność serca, przemijający atak niedokrwienny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, udar niedokrwienny, wada zastawkowa serca, wszczepialny rejestrator arytmii, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lignocainum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Przedawkowanie LIGNOCAINUM HYDROCHLORICUM WZF 1% (10 mg/ml) może wystąpić na skutek podania leku bezpośrednio do naczynia krwionośnego lub przekroczenia dopuszczalnej dawki. Objawy toksyczne rozwijają się w dwóch fazach: początkowo pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) z zaburzeniami czucia, metalicznym smakiem, drżeniami mięśni i drgawkami, a następnie depresji OUN z śpiączką, depresją oddechu i krążenia. Równocześnie mogą pojawić się zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego, a w dalszej fazie bradykardia i asystolia. Dawkowanie: każda ampułka 2 ml zawiera 20 mg lidokainy, a fiolka 20 ml – 200 mg substancji czynnej.
asystolia, bradykardia, ciśnienie tętnicze, depresja oddychania, dializa, diazepam, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie mięśni, intensywna terapia, intubacja, kwasica, lek przeciwdrgawkowy, leki obkurczające naczynia, lidokaina chlorowodorek, lidokaina w surowicy, midazolam, opór naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, propofol, przedawkowanie bezwzględne, przedawkowanie względne, rozszerzenie oskrzeli, śpiączka, szum uszny, tachykardia, tiopental, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Synkopa wazowagalna cechuje się znakomitą prognozą długoterminową, bez zwiększonego ryzyka śmiertelności, w przeciwieństwie do omdleń kardiogennych, gdzie roczna śmiertelność może sięgać 45%. W badaniu z obserwacją średnio 30,4 ± 21 miesięcy nie odnotowano zgonów kardiologicznych wśród pacjentów z synkopą wazowagalną. Mimo doskonałego rokowania pod względem przeżycia, około 30,2% pacjentów doświadcza nawrotów omdleń, z ryzykiem nawrotu w ciągu 1-2 lat wynoszącym 15-20% przy 1-2 epizodach w wywiadzie oraz 36-45% przy 3 epizodach. Liczba wcześniejszych omdleń jest głównym czynnikiem predykcyjnym nawrotów, natomiast wiek i typ odpowiedzi w teście pochyleniowym (HUT) nie korelują z ich częstością.
asystolia, choroba tętnic szyjnych, etiologia, konsultacja kardiologiczna, nagły zgon, objaw depresyjny, objaw prodromalny, omdlenie kardiogenne, omdlenie niekardiogenne, omdlenie odruchowe, omdlenie ortostatyczne, omdlenie sytuacyjne, omdlenie wazowagalne, remisja, stymulacja serca, stymulator serca, synkopa kardiogenna, synkopa wazowagalna, test pochyleniowy, uraz ortopedyczny, wszczepienie stymulatora serca, złamanie kości - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amizepin 200 mg
Przed rozpoczęciem terapii lekiem Amizepin zawierającym 200 mg karbamazepiny, konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań u pacjenta. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na karbamazepinę lub leki o podobnej strukturze chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), uczulenie na substancje pomocnicze, jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub przełomu nadciśnieniowego, a także zaburzenia czynności szpiku kostnego (np. aplazja szpiku, agranulocytoza, małopłytkowość). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym oraz z porfirią wątrobową (w tym ostrą przerywaną, mieszaną i skórną późną), ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń rytmu serca oraz wywołania ataku porfirii.
agranulocytoza, aplazja szpiku, asystolia, biosynteza hemu, blok przedsionkowo-komorowy, cytopenia, inhibitory monoaminooksydazy, karbamazepina, małopłytkowość, nadwrażliwość na karbamazepinę, porfiria mieszana, porfiria ostra przerywana, porfiria skórna późna, porfiria wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ultiva 1 mg
Remifentanyl, agonista receptorów opioidowych μ zawarty w preparacie Ultiva, charakteryzuje się szybkim ustępowaniem działań niepożądanych po zakończeniu podawania, co wynika z jego krótkiego okresu półtrwania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to sztywność mięśni szkieletowych (bardzo często), bradykardia (≥1/10), niedociśnienie tętnicze (≥1/100 do <1/10), nudności i wymioty (bardzo często). Wśród poważnych powikłań należy uwzględnić reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję (rzadko) i wstrząs anafilaktyczny (częstość nieznana), a także rzadkie przypadki zatrzymania krążenia lub asystolii, zwykle poprzedzone bradykardią, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków znieczulających. W układzie oddechowym mogą wystąpić ostra niewydolność oddechowa, bezdech i kaszel (często), a także hipoksja (≥1/1000 do <1/100).
agonista receptora opioidowego, anafilaksja, arytmia, asystolia, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja ośrodka oddechowego, drgawki, hipoksja, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ostra niewydolność oddechowa, reakcja nadwrażliwości, remifentanyl, świąd, sztywność mięśni szkieletowych, tachykardia, tolerancja leku, uzależnienie od leku, wstrząs anafilaktyczny, zaparcie, zatrzymanie krążenia, zespół odstawienny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Staveran 40 40 mg
Staveran, zawierający chlorowodorek werapamilu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, które różnią się w zależności od dawki (laktoza jednowodna: 19,99–45,00 mg; żółcień pomarańczowa E110: 0,10 mg w dawkach 40 i 80 mg). Ze względu na wpływ werapamilu na układ przewodzący serca i kurczliwość mięśnia sercowego, lek nie powinien być stosowany u chorych z wstrząsem kardiogennym, blokiem przedsionkowo-komorowym II° lub III° (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem), zespołem chorego węzła zatokowego (również z wyjątkiem stymulatora), niewydolnością serca z frakcją wyrzutową <35% lub ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej >20 mmHg, jeśli nie jest to stan po częstoskurczu nadkomorowym ustępującym po leczeniu werapamilem. Ponadto, stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków z dodatkowymi drogami przewodzenia (zespół WPW, LGL) ze względu na ryzyko groźnych tachyarytmii komorowych.
asystolia, automatyzm węzła zatokowego, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, częstoskurcz nadkomorowy, działanie inotropowe, frakcja wyrzutowa, funkcja skurczowa lewej komory, hipoperfuzja narządów, hipotensja, iwabradyna, laktoza jednowodna, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, powikłania hemodynamiczne, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenia przewodzenia serca, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lowna-Ganonga-Levine’a, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, żółcień pomarańczowa - Leksykon substancji czynnych
Remifentanyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Remifentanyl, silny opioid o bardzo szybkim ustępowaniu działania (resztkowa aktywność zanika w ciągu 5-10 minut po zakończeniu podawania), wymaga stosowania wyłącznie na oddziałach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania układu krążenia oraz oddechowego. Maksymalny czas podawania u pacjentów mechanicznie wentylowanych nie powinien przekraczać 3 dni ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa dłuższego stosowania. Przed zakończeniem wlewu remifentanylu konieczne jest wprowadzenie alternatywnych środków przeciwbólowych i sedatywnych, aby zapobiec hiperalgezji i niekorzystnym zmianom hemodynamicznym. Podawanie leku powinno być prowadzone przez personel z doświadczeniem w leczeniu działań niepożądanych opioidów, w tym resuscytacji oddechowej i krążeniowej.
antagonista receptora opioidowego, asystolia, benzodiazepina, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, depresja oddechowa, hiperalgezja, hipowolemia, lek przeciwcholinergiczny, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, oddział intensywnej terapii, opioid, receptor opioidowy μ, remifentanyl, sztywność mięśniowa, tachykardia, uzależnienie od opioidów, wentylacja mechaniczna, wentylacja wspomagana - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Isoptin SR-E 240
Werapamil chlorowodorek (Isoptin SR-E 240) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na jego wpływ na układ sercowo-naczyniowy, zwłaszcza u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, rzadkoskurczem, niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami czynności lewej komory. Lek wydłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, co może prowadzić do bloków II° i III° oraz bloków wiązkowych pęczka Hisa, stanowiących przeciwwskazania do stosowania. Ryzyko powikłań, takich jak asystolia czy rzadkoskurcz, jest wyższe u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, szczególnie w populacji geriatrycznej. Werapamil może wchodzić w interakcje z lekami przeciwarytmicznymi, β-adrenolitykami (np. tymolol), digoksyną oraz statynami, co wymaga dostosowania dawek i monitorowania stanu klinicznego. U pacjentów z frakcją wyrzutową powyżej 35% konieczne jest wyrównanie niewydolności serca przed rozpoczęciem terapii oraz kontynuacja leczenia niewydolności w trakcie stosowania leku.
asystolia, blok dwuwiązkowy, blok jednowiązkowy, blok przedsionkowo-komorowy, choroba węzła zatokowo-przedsionkowego, digoksyna, dysfagia, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, frakcja wyrzutowa, hemodializa, inhibitor reduktazy HMG-CoA, lek przeciwarytmiczny, lek β-adrenolityczny, miastenia, myasthenia gravis, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, pęczek Hisa, rytm węzłowy, rzadkoskurcz, schyłkowa niewydolność nerek, statyna, werapamilu chlorowodorek, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia nerwowo-mięśniowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lamberta-Eatona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Solvertyl 25 mg/ml
Produkt leczniczy Solvertyl, zawierający ranitydynę (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Do najpoważniejszych, choć bardzo rzadkich, należą zaburzenia hematologiczne, takie jak przemijające leukopenie i trombocytopenie, agranulocytoza oraz niedokrwistość aplastyczna, które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka infekcji, zaburzeń krzepnięcia oraz zagrażać życiu pacjenta. Rzadko obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, hipotensję, a w bardzo rzadkich przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Ponadto, bardzo rzadko występują zaburzenia psychiczne (stany splątania, depresja, omamy), neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, ruchy mimowolne), okulistyczne (przemijające niewyraźne widzenie), kardiologiczne (bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, asystolia) oraz zapalenie naczyń.
agranulocytoza, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bóle mięśniowo-stawowe, bradykardia, ginekomastia, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, ranitydyna, ruchy mimowolne, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Adenozyna jest lekiem stosowanym głównie w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego, wymagającym podawania wyłącznie w warunkach szpitalnych z ciągłym monitorowaniem EKG oraz dostępem do sprzętu resuscytacyjnego. Lek może wywoływać przemijające zaburzenia rytmu serca, spadek ciśnienia tętniczego oraz ciężkie bradykardie, szczególnie u pacjentów z chorobami serca takimi jak zwężenie głównego pnia lewej tętnicy wieńcowej, niewyrównana hipowolemia, zwężenia zastawek, przecieki lewo-prawe, zapalenie osierdzia, dysfunkcje układu autonomicznego, czy niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. U pacjentów po przeszczepie serca (poniżej 1 roku) zaleca się zmniejszenie dawki lub ścisłe monitorowanie ze względu na zwiększoną wrażliwość mięśnia sercowego. Adenozyna jest przeciwwskazana u pacjentów leczonych dipirydamolem, a w przypadku konieczności podania leku należy odstawić dipirydamol na co najmniej 24 godziny lub zmniejszyć dawkę adenozyny. Preparaty zawierają 3,54 mg sodu na 1 ml, co jest istotne u pacjentów z ograniczoną funkcją nerek lub kontrolujących spożycie sodu.
adenozyna, arytmia przedsionkowa, astma oskrzelowa, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba węzła zatokowo-przedsionkowego, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz nadkomorowy, dipirydamol, dławica piersiowa, dysfunkcja układu autonomicznego, hipowolemnia, migotanie przedsionków, monitorowanie elektrokardiograficzne, napady drgawkowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność naczyniowo-mózgowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, POChP, podanie śródkostne, przeciek lewo-prawy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, transplantacja serca, trzepotanie przedsionków, wydłużony odstęp QT, wysięk osierdziowy, zaburzenia przewodzenia, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW, zwężenie głównego pnia lewej tętnicy wieńcowej, zwężenie tętnic szyjnych, zwężenie zastawek serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lacosamide Zentiva
Lakozamid, stosowany w terapii padaczki, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym myśli i zachowań samobójczych, co potwierdza meta-analiza randomizowanych badań klinicznych. Zaleca się systematyczne monitorowanie pacjentów pod kątem tych objawów oraz edukację pacjentów i opiekunów o konieczności zgłaszania niepokojących symptomów. Ponadto, lakozamid może powodować zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia sercowego, ciężkimi chorobami serca, stosujących inne leki wpływające na przewodzenie serca oraz u osób w podeszłym wieku. Wskazane jest wykonanie EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego stężenia leku.
asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, kanał sodowy, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad miokloniczny, napad padaczkowy ogniskowy, napad padaczkowy uogólniony, niewydolność serca, palpitacje, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, strukturalna choroba serca, tachyarytmia komorowa, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie przewodzenia sercowego, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Reddy 0,5 mg
Fingolimod Reddy w dawce 0,5 mg, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa wymagającym ścisłego monitorowania. Najczęstsze działania niepożądane obejmują ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunkę (12,6%), kaszel (12,3%) oraz infekcje górnych dróg oddechowych, w tym grypę (11,4%) i zapalenie zatok (10,9%). Istotne jest ryzyko immunosupresji skutkujące zwiększoną podatnością na zakażenia oportunistyczne, w tym herpeswirusami (VZV, HSV, JCV), grzybami (kryptokoki) oraz bakteriami (atypowe mykobakterie), z możliwym przebiegiem śmiertelnym. Obrzęk plamki występuje u 0,5% pacjentów, głównie w pierwszych 3-4 miesiącach terapii, ze zwiększonym ryzykiem u osób z zapaleniem błony naczyniowej oka i cukrzycą. Ponadto, fingolimod powoduje przemijające spowolnienie akcji serca (średnio o 12-13 uderzeń/min w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki) oraz ryzyko bloku przedsionkowo-komorowego, co wymaga monitorowania kardiologicznego przez minimum 6 godzin po podaniu pierwszej dawki.
aminotransferaza alaninowa, asystolia, atypowe mykobakterie, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradyarytmia, bradykardia, chłoniak nieziarniczy, drgawki, dysfunkcja wątroby, enzymy wątrobowe, fingolimod, hepatotoksyczność, immunosupresja, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, nadciśnienie, napad drgawkowy, natężona objętość wydechowa, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, stwardnienie rozsiane, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie herpeswirusem, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lacosamide Neuraxpharm
Lakozamid, stosowany jako lek przeciwpadaczkowy, wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdzają meta-analizy randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo. Zaleca się regularne monitorowanie pacjentów pod kątem tych objawów oraz edukację pacjentów i ich opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania niepokojących symptomów. Ponadto, lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia sercowego, ciężkimi chorobami serca (np. niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, strukturalne choroby serca) oraz u osób stosujących leki wpływające na przewodzenie serca. Zaleca się wykonanie badania EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki bloku przedsionkowo-komorowego, tachyarytmii, a w rzadkich sytuacjach asystolii i zatrzymania akcji serca, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń rytmu.
asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blokada kanałów sodowych, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie i trzepotanie przedsionków, napad miokloniczny, napad padaczkowy ogniskowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, padaczka, pierwotnie uogólnione napady toniczno-kloniczne, strukturalna choroba serca, tachyarytmia, zaburzenie funkcjonowania kanałów sodowych, zaburzenie przewodzenia sercowego, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie czynności serca, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy wieku dziecięcego - Leksykon substancji czynnych
Cetylopirydyniowy chlorek – Przedawkowanie
Chlorek cetylopirydyniowy, stosowany miejscowo w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, wykazuje toksyczność głównie po doustnym spożyciu dużych dawek, z dawką śmiertelną wynoszącą około 1-3 g. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu oddechowego (duszność, sinica, paraliż mięśni oddechowych), ośrodkowego układu nerwowego (depresja OUN, drgawki, śpiączka) oraz układu krążenia (niedociśnienie, zaburzenia rytmu serca). Toksyczność może być potęgowana przez obecność lidokainy lub związków cynku w preparatach złożonych, a także przez alkohol etylowy, który zwiększa biodostępność substancji. W przypadku przedawkowania leczenie jest objawowe i podtrzymujące, obejmujące m.in. wspomaganie oddychania, leczenie przeciwdrgawkowe oraz stosowanie leków wazoaktywnych.
alkohol etylowy, asystolia, biodostępność, bradykardia, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, detergent anionowy, drgawki, działanie antyseptyczne, glukonian cynku, kwas etylenodiaminotetraoctowy, lek przeciwdrgawkowy, lek wazoaktywny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy przedawkowania, paraliż mięśni oddechowych, sinica, śpiączka, stan zapalny jamy ustnej, toksyczność systemowa, zaburzenia rytmu serca, zamartwica, zapaść, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sufentanil Kalceks 50 mcg/ml
Bezpieczeństwo stosowania sufentanylu oceniono na podstawie 6 badań klinicznych obejmujących 650 pacjentów, z czego 78 otrzymało lek dożylnie podczas poważnych zabiegów chirurgicznych, a 572 stosowano nadtwardówkowo jako środek przeciwbólowy pooperacyjny lub w trakcie porodu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi (≥ 5%) były nadmierne uspokojenie (19,5%), świąd (15,2%), nudności (9,8%) oraz wymioty (5,7%). Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów, z uwzględnieniem częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100) oraz rzadko i bardzo rzadko. Szczególną uwagę zwrócono na poważne reakcje, takie jak depresja oddechowa, zatrzymanie akcji oddechowej, skurcz krtani, obrzęk płuc, zatrzymanie akcji serca, wstrząs oraz wstrząs anafilaktyczny, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
alergiczne zapalenie skóry, arytmia, asystolia, ataksja, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, bupiwakaina, depresja oddechowa, drgawki, drgawki niemowlęce, dysfonia, dyskineza noworodkowa, dystonia, hiperrefleksja, hipotermia, hipotonia niemowlęca, hipowentylacja, lek przeciwbólowy, nadciśnienie tętnicze, nadmierne uspokojenie, niedociśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, nudności, obrzęk płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ruchy toniczno-kloniczne, rumień, sinica, skurcz krtani, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, śpiączka, środek przeciwbólowy, sufentanyl, sufentanyl dożylny, świąd, sztywność mięśni, tachykardia, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zatrzymanie akcji oddechowej, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Orofar Total Action (2 mg + 1,5 mg)/ml
Przedawkowanie aerozolu Orofar Total Action (2 mg + 1,5 mg/ml), zawierającego benzoksoniowy chlorek i lidokainy chlorowodorek, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Benzoksoniowy chlorek, będący czwartorzędową solą amoniową, wywołuje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty oraz podrażnienie błon śluzowych. W przypadku przedawkowania nie należy prowokować wymiotów ani wykonywać płukania żołądka, a natychmiast podać mleko lub białko jaj zmieszane z wodą, jednocześnie zakazując spożywania alkoholu, który zwiększa wchłanianie tej substancji. Lidokainy chlorowodorek, jako lek miejscowo znieczulający, stanowi większe zagrożenie toksyczne, szczególnie dla ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, manifestując się drgawkami, śpiączką, niedociśnieniem, asystolią, bradykardią oraz zatrzymaniem akcji serca i oddechu. Dawki toksyczne dla obu substancji nie zostały precyzyjnie określone, jednak opisano ciężkie zatrucia, w tym zgony, po doustnym spożyciu preparatów zawierających lidokainę.
asystolia, benzoksoniowy chlorek, bezdech, biodostępność lidokainy, bradykardia, czwartorzędowa sól amoniowa, drgawki, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, lek miejscowo znieczulający, lidokainy chlorowodorek, niedociśnienie, nudności, oddział toksykologii, ośrodek leczenia zatruć, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, podrażnienie błony śluzowej, śpiączka, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zatrucie lidokainą, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie czynności oddechowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cordarone 50 mg/ml
Przedawkowanie amiodaronu chlorowodorku w postaci roztworu do wstrzykiwań (50 mg/ml, 150 mg w ampułce 3 ml) stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, wiążąc się z ryzykiem ciężkich powikłań kardiologicznych, takich jak bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, torsade de pointes, niewydolność krążenia oraz obniżenie ciśnienia tętniczego. Dodatkowo może wystąpić hepatotoksyczność, co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych. Warto podkreślić, że amiodaron i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy, co ogranicza możliwości terapeutyczne i wymusza leczenie objawowe oraz podtrzymujące funkcje życiowe w warunkach intensywnego nadzoru medycznego. Obecność alkoholu benzylowego (60 mg w ampułce 3 ml) w preparacie powinna być uwzględniona w diagnostyce i terapii, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka.
alkohol benzylowy, amiodaron, amiodaron chlorowodorek, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz komorowy polimorficzny, dializa, elektrokardiografia, hepatotoksyczność, hipotensja, lek wazopresyjny, migotanie komór, nagły zgon sercowy, niewydolność krążenia, przedawkowanie amiodaronu, stymulacja serca, torsade de pointes, zaburzenie automatyzmu węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epilantin
Lakozamid (Epilantin) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu PR w EKG, co może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, takich jak migotanie przedsionków, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia lub wyższy oraz tachyarytmie. Szczególnie narażeni są pacjenci z istniejącymi zaburzeniami przewodzenia sercowego, ciężkimi chorobami serca, zaburzeniami funkcjonowania kanałów sodowych, stosujący leki wpływające na przewodzenie serca oraz osoby w podeszłym wieku. Zaleca się wykonanie badania EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego. Ponadto, obserwowano ryzyko myśli i zachowań samobójczych, co wymaga monitorowania stanu psychicznego pacjentów i edukacji dotyczącej natychmiastowego zgłaszania objawów sugerujących takie tendencje.
asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, EKG, elektroencefalografia, kanał sodowy, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, napad miokloniczny, napad toniczno-kloniczny, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odstęp PR, tachyarytmia, zaburzenie przewodzenia sercowego, zachowanie samobójcze, zatrzymanie czynności serca, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tachykardia, definiowana jako rytm serca >100 uderzeń/min, jest istotnym wskaźnikiem stresu sercowo-naczyniowego i niezależnym czynnikiem ryzyka pogorszenia rokowania w wielu chorobach przewlekłych, w tym niewydolności serca i chorobie wieńcowej. Wczesne wykrywanie tachykardii, możliwe dzięki algorytmom uczenia maszynowego analizującym parametry życiowe, pozwala na przewidywanie epizodów nawet 75 minut przed ich wystąpieniem, co może umożliwić wcześniejsze interwencje w stanach zagrażających niewydolności krążeniowo-oddechowej. Szczególnie istotne jest przewidywanie tachykardii komorowej (VT) z wykorzystaniem sztucznych sieci neuronowych (ANN) na podstawie 14 parametrów zmienności rytmu serca (HRV) i częstości oddechów (RRV), osiągających czułość 88%, swoistość 82% i AUC 0,93, co daje możliwość interwencji z wyprzedzeniem godzinowym. W populacji z nadciśnieniem płucnym tachykardie nadkomorowe (SVT) występują często (25-58%), jednak nie są niezależnym predyktorem śmiertelności. U pacjentów z anomalią Ebsteina tachykardia przedsionkowa (AT) oraz obniżona frakcja wyrzutowa prawej i lewej komory są powiązane z poważnymi zdarzeniami sercowymi (MACE), co podkreśla prognostyczną wartość obrazowania CMR i monitorowania arytmii.
algorytm uczenia maszynowego, amyloidoza dziedziczna, anomalia Ebsteina, asystolia, choroba wieńcowa, leki wazopresyjne, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność krążeniowo-oddechowa, niewydolność serca, obrazowanie multimodalne, oddział intensywnej terapii, ostra dekompensacja, rezonans magnetyczny serca, sztuczna sieć neuronowa, tachyarytmia, tachykardia, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, tętnicze nadciśnienie płucne, wrodzona wada serca, wstrząs, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs krwotoczny, zastoinowa niewydolność serca, zmienność częstości oddechów, zmienność rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Werapamil – Przeciwwskazania stosowania
Werapamil, antagonista kanałów wapniowych, jest szeroko stosowany w kardiologii, dostępny w preparatach takich jak Isoptin (40 mg, 80 mg, 120 mg SR, 240 mg SR-E) oraz Staveran (40 mg, 80 mg, 120 mg). Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (np. laktozę jednowodną, barwniki E110 i żółcień chinolinową), blok przedsionkowo-komorowy II° lub III° (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem serca), zespół chorego węzła zatokowego (również z wyjątkiem stymulatora), wstrząs kardiogenny oraz migotanie lub trzepotanie przedsionków z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (zespoły WPW, LGL). Werapamil wykazuje działanie inotropowe i dromotropowe ujemne, co w wymienionych stanach może prowadzić do groźnych dla życia zaburzeń rytmu, bradykardii, zatrzymania krążenia lub pogorszenia niewydolności serca.
antagonista wapnia, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek werapamilu, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie zaklinowania, częstoskurcz nadkomorowy, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, echokardiografia, efekt dromotropowy, frakcja wyrzutowa, iwabradyna, migotanie komór, receptory beta-adrenergiczne, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie zatokowe, zespół chorego węzła zatokowego, zespół WPW - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Objawy
Blok serca to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu, prowadzące do opóźnienia lub przerwania sygnałów z przedsionków do komór. Wyróżnia się trzy stopnie bloku: pierwszy stopień charakteryzuje się wydłużeniem odstępu PR powyżej 0,20 s, drugi stopień dzieli się na Mobitz I (stopniowe wydłużanie PR z wypadaniem zespołu QRS) oraz Mobitz II (stały odstęp PR z okresowym blokowaniem impulsów), a trzeci stopień to całkowity blok serca z całkowitą desynchronizacją przedsionków i komór oraz bradykardią zwykle poniżej 40-45 uderzeń/min. Objawy zależą od stopnia bloku i obejmują m.in. duszność, zmęczenie, zawroty głowy, omdlenia, ból w klatce piersiowej oraz w ciężkich przypadkach nagłe zatrzymanie krążenia. Blok trzeciego stopnia stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji.
antybiotykoterapia, arytmia, asystolia, badanie elektrokardiograficzne, blok drugiego stopnia, blok pierwszego stopnia, blok serca, blok trzeciego stopnia, bradykardia, całkowity blok serca, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa, dławica piersiowa, duszność, kołatanie serca, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, nocna duszność napadowa, odstęp PR, omdlenie, orthopnea, rytm zastępczy, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół QRS - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxycardil 60 60 mg
Przedawkowanie diltiazemu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Oxycardil 60 (60 mg), stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie ciężkim niedociśnieniem tętniczym, bradykardią zatokową (<60 uderzeń/min), zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ostrym uszkodzeniem nerek. Objawy te mogą prowadzić do wstrząsu, niewydolności wielonarządowej oraz zatrzymania krążenia. W przebiegu zatrucia obserwuje się hipoperfuzję narządową i zaburzenia wodno-elektrolitowe, co wymaga natychmiastowej hospitalizacji i intensywnej opieki medycznej.
Postępowanie terapeutyczne obejmuje eliminację leku z organizmu poprzez płukanie żołądka oraz diurezę osmotyczną, a także leczenie objawowe. W przypadku bradykardii i bloków przedsionkowo-komorowych wskazana jest czasowa elektrostymulacja serca oraz podanie atropiny. Nasilone niedociśnienie i wstrząs leczone są wazopresorami (noradrenalina, adrenalina) oraz lekami inotropowymi (dobutamina). Dodatkowo stosuje się glukagon oraz glukonian wapnia we wlewie, które przeciwdziałają blokadzie kanałów wapniowych. Konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych, funkcji nerek i równowagi wodno-elektrolitowej, a w ciężkich przypadkach rozważa się zaawansowane metody wspomagania układu krążenia.
adrenalina, antagonista kanału wapniowego, asystolia, atropina, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, diltiazem chlorowodorek, diureza osmotyczna, dobutamina, dysfagia, elektrostymulacja serca, glukagon, glukonian wapnia, hipoperfuzja, lek inotropowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, Oxycardil, płukanie żołądka, rozszerzenie naczynia obwodowego, wazopresor, wstrząs, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Adenocor 3 mg/ml
Adenocor, zawierający adenozynę, jest stosowany w nagłych stanach kardiologicznych, jednak jego przedawkowanie może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardia (<60 uderzeń/min) oraz asystolia. Charakterystyczne dla adenozyny jest bardzo krótkie t½, wynoszące poniżej 10 sekund, co powoduje szybkie ustępowanie objawów po przedawkowaniu. Mimo to, powikłania te mogą zagrażać życiu i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, w tym resuscytacji krążeniowo-oddechowej w przypadku asystolii.
adenozyna, aminofilina, asystolia, atropina, bradykardia, dysfagia, kofeina, leki wazopresyjne, metyloksantyny, niedociśnienie tętnicze, okres półtrwania adenozyny, okres półtrwania leku, płynoterapia, resuscytacja, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, stymulacja elektryczna serca, teofilina, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remifentanil B. Braun 1 mg
Remifentanyl, będący silnym syntetycznym agonistą receptorów μ, charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz krótkim czasem półtrwania, co wpływa na profil działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są sztywność mięśni szkieletowych (≥1/10), bradykardia (≥1/100 do <1/10), hipotensja (≥1/10) oraz depresja ośrodka oddechowego i bezdech (≥1/100 do <1/10). Inne istotne działania to nudności i wymioty (≥1/10), świąd (≥1/100 do <1/10) oraz rzadkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja. Objawy odstawienia, takie jak częstoskurcz, nadciśnienie i pobudzenie, mogą wystąpić niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) po dłuższym stosowaniu (>3 dni). Występowanie działań niepożądanych wymaga monitorowania i odpowiedniej interwencji, zwłaszcza w kontekście układu oddechowego, sercowo-naczyniowego oraz mięśniowo-szkieletowego.
anafilaksja, asystolia, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, czas półtrwania, depresja oddechowa, dreszcze pooperacyjne, drgawki, działanie agonistyczne, hipoksja, hipotensja, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, nudności, opioid syntetyczny, perystaltyka jelitowa, pobudzenie, reakcja nadwrażliwości, receptor μ, remifentanyl, saturacja tlenu, sedacja, środek zwiotczający, świąd, sztywność mięśni szkieletowych, tachykardia, tolerancja lekowa, uzależnienie lekowe, wymioty, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zaparcia, zatrzymanie akcji serca, zespół odstawienia, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Orofar Junior 1 mg + 1 mg
Produkt leczniczy Orofar Junior zawiera benzoksoniowy chlorek (1 mg) oraz lidokainy chlorowodorek (1 mg), których przedawkowanie manifestuje się odmiennymi objawami klinicznymi. Benzoksoniowy chlorek, będący czwartorzędową solą amoniową, w dużych dawkach powoduje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty, przy czym spożycie alkoholu może nasilać jego wchłanianie i ryzyko działań niepożądanych. Lidokaina, mimo niskiej biodostępności po podaniu doustnym, może wywołać poważną toksyczność ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, w tym drgawki, bradykardię, asystolię, bezdech, a nawet śpiączkę i zgon. Przedawkowanie lidokainy jest rzadziej spotykane po podaniu doustnym niż dożylnym, jednakże wymaga natychmiastowej interwencji medycznej ze względu na ryzyko wielonarządowego uszkodzenia i śmierci.
asystolia, benzoksoniowy chlorek, bezdech, biodostępność doustna, bradykardia, czwartorzędowe sole amoniowe, drgawki, efekt pierwszego przejścia, lidokainy chlorowodorek, niedociśnienie, nudności, oddział toksykologii, Orofar Junior, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, śpiączka, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie czynności oddechowej