Przedawkowanie
Staveran 40 40 mg
Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Staveran, stanowi poważne zagrożenie dla układu sercowo-naczyniowego i może prowadzić do krytycznych zaburzeń takich jak niedociśnienie tętnicze, rzadkoskurcz (<60 uderzeń/min), blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, zatrzymanie akcji węzła zatokowego, a także do zaburzeń metabolicznych (hiperglikemia, kwasica metaboliczna) i neurologicznych (osłupienie). W ciężkich przypadkach obserwuje się zespół ostrej niewydolności oddechowej oraz ryzyko zgonu z powodu niewydolności krążeniowo-oddechowej. Warto podkreślić, że werapamil nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku w przypadku ciężkiego zatrucia.
Przedawkowanie leku Staveran
Przedawkowanie preparatu Staveran, zawierającego jako substancję czynną werapamilu chlorowodorek, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Ze względu na silne działanie werapamilu na układ sercowo-naczyniowy, przedawkowanie może prowadzić do szeregu objawów zagrażających życiu, włącznie z przypadkami śmiertelnymi odnotowanymi w praktyce klinicznej. 1
Objawy kliniczne przedawkowania
Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku manifestuje się licznymi objawami klinicznymi, wynikającymi głównie z działania leku na układ sercowo-naczyniowy oraz zaburzeń metabolicznych. Do najważniejszych objawów przedawkowania należą: 2
- Zaburzenia sercowo-naczyniowe – niedociśnienie tętnicze, rzadkoskurcz, zwolnienie szybkości przewodzenia w mięśniu sercowym
- Zaburzenia przewodnictwa – blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia, zatrzymanie akcji węzła zatokowego
- Zaburzenia metaboliczne – hiperglikemia, kwasica metaboliczna
- Zaburzenia neurologiczne – osłupienie (stupor)
- Zaburzenia oddechowe – zespół ostrej niewydolności oddechowej
W ciężkim przedawkowaniu może dojść do zgonu pacjenta w wyniku postępującej niewydolności krążeniowo-oddechowej. 3
Postępowanie w przedawkowaniu
Leczenie przedawkowania werapamilu chlorowodorku wymaga przede wszystkim wdrożenia działań podtrzymujących funkcje życiowe, przy czym schemat postępowania powinien być dostosowany indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta. 4
W przypadku celowego przedawkowania doustnego werapamilu, skutecznymi metodami terapeutycznymi są: 5
- Stymulacja β-adrenergiczna – podanie agonistów receptorów β-adrenergicznych, takich jak izoprenaliny chlorowodorek
- Parenteralne podanie wapnia – w postaci wapnia chlorku, które przeciwdziała blokowaniu kanałów wapniowych przez werapamil
W przypadku wystąpienia istotnych klinicznie objawów przedawkowania, należy wdrożyć następujące działania: 6
- Przy niedociśnieniu tętniczym – leki wazopresyjne
- Przy bloku przedsionkowo-komorowym wyższego stopnia – elektrostymulacja serca
W przypadku wystąpienia asystolii należy zastosować standardowe postępowanie resuscytacyjne, które obejmuje: 7
- Stymulację β-adrenergiczną – np. przy użyciu izoprenaliny chlorowodorku
- Podanie leków wazopresyjnych
- Resuscytację krążeniowo-oddechową
Postępowanie szczególne
W przypadku przedawkowania preparatów o przedłużonym uwalnianiu (co nie dotyczy bezpośrednio preparatu Staveran, który jest tabletką powlekaną o konwencjonalnym uwalnianiu), ze względu na wolniejsze wchłanianie substancji czynnej, konieczna jest hospitalizacja i obserwacja pacjenta przez okres do 48 godzin. 8
Ważne jest, aby pamiętać, że werapamilu chlorowodorku nie można usunąć z organizmu drogą hemodializy, co ogranicza możliwości eliminacji leku w przypadku ciężkiego przedawkowania. 9
Tabela objawów przedawkowania
| Objawy przedawkowania | Opis | Mechanizm |
|---|---|---|
| Niedociśnienie tętnicze | Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poniżej wartości prawidłowych, mogące prowadzić do wstrząsu | Nasilony efekt wazodylatacyjny oraz ujemne działanie inotropowe werapamilu |
| Rzadkoskurcz (bradykardia) | Zwolnienie rytmu serca poniżej 60 uderzeń na minutę | Hamowanie czynności węzła zatokowego przez blokadę kanałów wapniowych |
| Zwolnienie szybkości przewodzenia | Wydłużenie czasu przewodzenia impulsów w układzie przewodzącym serca | Blokada kanałów wapniowych w komórkach układu przewodzącego |
| Blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia | Blok II lub III stopnia, potencjalnie zagrażający życiu | Silne hamowanie przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym |
| Zatrzymanie akcji węzła zatokowego | Brak impulsów z węzła zatokowego, mogący prowadzić do asystolii | Całkowite zahamowanie aktywności komórek węzła zatokowego |
| Hiperglikemia | Podwyższone stężenie glukozy we krwi | Zaburzenie wydzielania insuliny zależne od jonów wapnia |
| Osłupienie (stupor) | Stan głębokiego zamroczenia, pacjent reaguje tylko na silne bodźce | Hipoperfuzja mózgu związana z niedociśnieniem lub wpływ na ośrodkowy układ nerwowy |
| Kwasica metaboliczna | Obniżenie pH krwi z powodu zaburzeń metabolicznych | Niedotlenienie tkanek i metabolizm beztlenowy |
| Zespół ostrej niewydolności oddechowej | Ciężkie zaburzenie wymiany gazowej w płucach z hipoksemią | Zaburzenia krążenia płucnego lub bezpośredni wpływ na układ oddechowy |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania