Przedawkowanie
Staveran 40 40 mg

Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Staveran, stanowi poważne zagrożenie dla układu sercowo-naczyniowego i może prowadzić do krytycznych zaburzeń takich jak niedociśnienie tętnicze, rzadkoskurcz (<60 uderzeń/min), blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, zatrzymanie akcji węzła zatokowego, a także do zaburzeń metabolicznych (hiperglikemia, kwasica metaboliczna) i neurologicznych (osłupienie). W ciężkich przypadkach obserwuje się zespół ostrej niewydolności oddechowej oraz ryzyko zgonu z powodu niewydolności krążeniowo-oddechowej. Warto podkreślić, że werapamil nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku w przypadku ciężkiego zatrucia.

Przedawkowanie leku Staveran

Przedawkowanie preparatu Staveran, zawierającego jako substancję czynną werapamilu chlorowodorek, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Ze względu na silne działanie werapamilu na układ sercowo-naczyniowy, przedawkowanie może prowadzić do szeregu objawów zagrażających życiu, włącznie z przypadkami śmiertelnymi odnotowanymi w praktyce klinicznej. 1

Objawy kliniczne przedawkowania

Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku manifestuje się licznymi objawami klinicznymi, wynikającymi głównie z działania leku na układ sercowo-naczyniowy oraz zaburzeń metabolicznych. Do najważniejszych objawów przedawkowania należą: 2

  • Zaburzenia sercowo-naczyniowe – niedociśnienie tętnicze, rzadkoskurcz, zwolnienie szybkości przewodzenia w mięśniu sercowym
  • Zaburzenia przewodnictwa – blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia, zatrzymanie akcji węzła zatokowego
  • Zaburzenia metaboliczne – hiperglikemia, kwasica metaboliczna
  • Zaburzenia neurologiczne – osłupienie (stupor)
  • Zaburzenia oddechowe – zespół ostrej niewydolności oddechowej

W ciężkim przedawkowaniu może dojść do zgonu pacjenta w wyniku postępującej niewydolności krążeniowo-oddechowej. 3

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania werapamilu chlorowodorku wymaga przede wszystkim wdrożenia działań podtrzymujących funkcje życiowe, przy czym schemat postępowania powinien być dostosowany indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta. 4

W przypadku celowego przedawkowania doustnego werapamilu, skutecznymi metodami terapeutycznymi są: 5

  • Stymulacja β-adrenergiczna – podanie agonistów receptorów β-adrenergicznych, takich jak izoprenaliny chlorowodorek
  • Parenteralne podanie wapnia – w postaci wapnia chlorku, które przeciwdziała blokowaniu kanałów wapniowych przez werapamil

W przypadku wystąpienia istotnych klinicznie objawów przedawkowania, należy wdrożyć następujące działania: 6

  • Przy niedociśnieniu tętniczym – leki wazopresyjne
  • Przy bloku przedsionkowo-komorowym wyższego stopnia – elektrostymulacja serca

W przypadku wystąpienia asystolii należy zastosować standardowe postępowanie resuscytacyjne, które obejmuje: 7

  • Stymulację β-adrenergiczną – np. przy użyciu izoprenaliny chlorowodorku
  • Podanie leków wazopresyjnych
  • Resuscytację krążeniowo-oddechową

Postępowanie szczególne

W przypadku przedawkowania preparatów o przedłużonym uwalnianiu (co nie dotyczy bezpośrednio preparatu Staveran, który jest tabletką powlekaną o konwencjonalnym uwalnianiu), ze względu na wolniejsze wchłanianie substancji czynnej, konieczna jest hospitalizacja i obserwacja pacjenta przez okres do 48 godzin. 8

Ważne jest, aby pamiętać, że werapamilu chlorowodorku nie można usunąć z organizmu drogą hemodializy, co ogranicza możliwości eliminacji leku w przypadku ciężkiego przedawkowania. 9

Tabela objawów przedawkowania

Objawy przedawkowania Opis Mechanizm
Niedociśnienie tętnicze Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poniżej wartości prawidłowych, mogące prowadzić do wstrząsu Nasilony efekt wazodylatacyjny oraz ujemne działanie inotropowe werapamilu
Rzadkoskurcz (bradykardia) Zwolnienie rytmu serca poniżej 60 uderzeń na minutę Hamowanie czynności węzła zatokowego przez blokadę kanałów wapniowych
Zwolnienie szybkości przewodzenia Wydłużenie czasu przewodzenia impulsów w układzie przewodzącym serca Blokada kanałów wapniowych w komórkach układu przewodzącego
Blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia Blok II lub III stopnia, potencjalnie zagrażający życiu Silne hamowanie przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym
Zatrzymanie akcji węzła zatokowego Brak impulsów z węzła zatokowego, mogący prowadzić do asystolii Całkowite zahamowanie aktywności komórek węzła zatokowego
Hiperglikemia Podwyższone stężenie glukozy we krwi Zaburzenie wydzielania insuliny zależne od jonów wapnia
Osłupienie (stupor) Stan głębokiego zamroczenia, pacjent reaguje tylko na silne bodźce Hipoperfuzja mózgu związana z niedociśnieniem lub wpływ na ośrodkowy układ nerwowy
Kwasica metaboliczna Obniżenie pH krwi z powodu zaburzeń metabolicznych Niedotlenienie tkanek i metabolizm beztlenowy
Zespół ostrej niewydolności oddechowej Ciężkie zaburzenie wymiany gazowej w płucach z hipoksemią Zaburzenia krążenia płucnego lub bezpośredni wpływ na układ oddechowy
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl