Przedawkowanie
Oxycardil 60 60 mg

Przedawkowanie diltiazemu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Oxycardil 60 (60 mg), stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie ciężkim niedociśnieniem tętniczym, bradykardią zatokową (<60 uderzeń/min), zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ostrym uszkodzeniem nerek. Objawy te mogą prowadzić do wstrząsu, niewydolności wielonarządowej oraz zatrzymania krążenia. W przebiegu zatrucia obserwuje się hipoperfuzję narządową i zaburzenia wodno-elektrolitowe, co wymaga natychmiastowej hospitalizacji i intensywnej opieki medycznej.

Postępowanie terapeutyczne obejmuje eliminację leku z organizmu poprzez płukanie żołądka oraz diurezę osmotyczną, a także leczenie objawowe. W przypadku bradykardii i bloków przedsionkowo-komorowych wskazana jest czasowa elektrostymulacja serca oraz podanie atropiny. Nasilone niedociśnienie i wstrząs leczone są wazopresorami (noradrenalina, adrenalina) oraz lekami inotropowymi (dobutamina). Dodatkowo stosuje się glukagon oraz glukonian wapnia we wlewie, które przeciwdziałają blokadzie kanałów wapniowych. Konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych, funkcji nerek i równowagi wodno-elektrolitowej, a w ciężkich przypadkach rozważa się zaawansowane metody wspomagania układu krążenia.

Przedawkowanie leku Oxycardil 60

Diltiazem chlorowodorek, substancja czynna zawarta w preparacie Oxycardil 60 w dawce 60 mg, może w przypadku przedawkowania prowadzić do szeregu poważnych konsekwencji zdrowotnych. Przedawkowanie tego antagonisty kanału wapniowego stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji medycznej i hospitalizacji.1

Objawy kliniczne ostrego przedawkowania

W przypadku ostrego przedawkowania preparatu Oxycardil 60 mogą wystąpić charakterystyczne objawy kliniczne o różnym nasileniu, stanowiące bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta. Kluczowymi objawami są zaburzenia układu sercowo-naczyniowego oraz upośledzenie funkcji nerek.2

Objaw przedawkowania Opis kliniczny Potencjalne powikłania
Nasilone niedociśnienie tętnicze Znaczący spadek ciśnienia tętniczego krwi, będący konsekwencją rozszerzenia naczyń obwodowych Wstrząs, hipoperfuzja narządowa, ostra niewydolność nerek
Bradykardia zatokowa Zwolnienie rytmu serca poniżej 60 uderzeń/min, możliwe z rozkojarzeniem przedsionkowo-komorowym Zaburzenia hemodynamiczne, spadek rzutu serca, niewydolność krążenia
Zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego Bloki przedsionkowo-komorowe różnego stopnia Asystolia, nagłe zatrzymanie krążenia
Zaburzenia czynności nerek Ostre uszkodzenie nerek w wyniku hipoperfuzji Ostra niewydolność nerek, zaburzenia wodno-elektrolitowe
Wstrząs Konsekwencja nasilonego niedociśnienia, stan zagrożenia życia Niewydolność wielonarządowa, zatrzymanie krążenia

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Przedawkowanie diltiazemu wymaga kompleksowego postępowania terapeutycznego w warunkach szpitalnych. Leczenie powinno być ukierunkowane na eliminację leku z organizmu oraz przeciwdziałanie objawom klinicznym.3

Metody eliminacji leku

Pierwszym etapem postępowania w przypadku ostrego przedawkowania jest próba eliminacji niewchłoniętego leku z przewodu pokarmowego oraz przyspieszenie eliminacji już wchłoniętej substancji:4

  • Płukanie żołądka – procedura wykonywana w warunkach szpitalnych, szczególnie skuteczna w przypadku przyjęcia dużej dawki leku w krótkim czasie przed hospitalizacją
  • Diureza osmotyczna – zastosowanie środków zwiększających wydalanie leku przez nerki, co przyspiesza jego eliminację z organizmu

Leczenie objawowe i korygujące

W zależności od dominujących objawów przedawkowania diltiazemu stosuje się odpowiednie metody leczenia korygującego:5

  1. Czasowa elektrostymulacja serca – wskazana w przypadku wystąpienia zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ciężkiej bradykardii zagrażającej stabilności hemodynamicznej
  2. Atropina – stosowana w leczeniu bradykardii zatokowej, działa poprzez blokowanie receptorów muskarynowych i zwiększenie częstości akcji serca
  3. Wazopresory (np. noradrenalina, adrenalina) – leki stosowane w przypadku nasilonego niedociśnienia i wstrząsu, zwiększają opór obwodowy i ciśnienie tętnicze
  4. Leki inotropowe (np. dobutamina) – zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego, poprawiając rzut serca i perfuzję narządową
  5. Glukagon – aktywuje zależne od cAMP mechanizmy zwiększające stężenie wapnia wewnątrzkomórkowego, działając przeciwstawnie do diltiazemu
  6. Glukonian wapnia we wlewie – bezpośrednio przeciwdziała blokadzie kanałów wapniowych, zwiększając dostępność jonów wapnia dla komórek mięśnia sercowego

Konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu pacjenta, w tym parametrów hemodynamicznych, funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia. W ciężkich przypadkach przedawkowania diltiazemu może być konieczne zastosowanie bardziej zaawansowanych metod wspomagania układu krążenia.6

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl