Specjalne ostrzeżenia
Isoptin SR-E 240

Werapamil chlorowodorek (Isoptin SR-E 240) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na jego wpływ na układ sercowo-naczyniowy, zwłaszcza u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, rzadkoskurczem, niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami czynności lewej komory. Lek wydłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, co może prowadzić do bloków II° i III° oraz bloków wiązkowych pęczka Hisa, stanowiących przeciwwskazania do stosowania. Ryzyko powikłań, takich jak asystolia czy rzadkoskurcz, jest wyższe u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, szczególnie w populacji geriatrycznej. Werapamil może wchodzić w interakcje z lekami przeciwarytmicznymi, β-adrenolitykami (np. tymolol), digoksyną oraz statynami, co wymaga dostosowania dawek i monitorowania stanu klinicznego. U pacjentów z frakcją wyrzutową powyżej 35% konieczne jest wyrównanie niewydolności serca przed rozpoczęciem terapii oraz kontynuacja leczenia niewydolności w trakcie stosowania leku.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania werapamilu chlorowodorku

Stosowanie werapamilu chlorowodorku (Isoptin SR-E 240) wymaga szczególnej uwagi lekarza ze względu na wpływ leku na układ sercowo-naczyniowy oraz możliwe interakcje z innymi lekami. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące zagrożeń i środków ostrożności, które należy uwzględnić podczas ordynowania tego leku pacjentom.1

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Ostry zawał mięśnia sercowego stanowi sytuację, w której werapamil należy stosować ze szczególną ostrożnością. Dotyczy to zwłaszcza przypadków powikłanych rzadkoskurczem, znacznym niedociśnieniem tętniczym lub zaburzeniami czynności lewej komory.2

Zaburzenia przewodzenia w sercu

Werapamilu chlorowodorek wykazuje działanie na węzeł przedsionkowo-komorowy oraz węzeł zatokowo-przedsionkowy, wydłużając czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania leku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego II° lub III° (co stanowi przeciwwskazanie) lub bloku jednowiązkowego, dwuwiązkowego lub trójwiązkowego pęczka Hisa, należy natychmiast przerwać stosowanie werapamilu i wdrożyć odpowiednie leczenie.3

W rzadkich przypadkach werapamil może powodować blok przedsionkowo-komorowy II° lub III°, rzadkoskurcz, a w skrajnych sytuacjach – asystolię. Ryzyko tych powikłań jest wyższe u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego (choroba węzła zatokowo-przedsionkowego), który występuje częściej w populacji pacjentów geriatrycznych.4

Asystolia występująca u pacjentów bez zespołu chorego węzła zatokowego ma zwykle charakter krótkotrwały (kilka sekund lub krócej) z samoistnym powrotem rytmu węzłowego (z węzła przedsionkowo-komorowego) lub prawidłowego rytmu zatokowego. Jeśli powrót rytmu nie nastąpi natychmiast, konieczne jest wdrożenie odpowiedniego leczenia w trybie pilnym.5

Istotne interakcje lekowe

Leki przeciwarytmiczne i β-adrenolityczne mogą wchodzić w interakcje z werapamilem, wzajemnie nasilając działanie na układ krążenia. Może to prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego wyższego stopnia, zmniejszenia częstości akcji serca, wywołania niewydolności serca i nasilenia niedociśnienia tętniczego. Opisano przypadek bezobjawowego rzadkoskurczu (36 uderzeń/minutę) z wędrowaniem stymulatora u pacjenta otrzymującego jednocześnie tymolol (lek β-adrenolityczny) w kroplach do oczu i werapamilu chlorowodorek doustnie.6

W przypadku jednoczesnego stosowania werapamilu z digoksyną należy zmniejszyć dawkę digoksyny ze względu na możliwe interakcje.7

Należy zwrócić uwagę na możliwe interakcje z inhibitorami reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (statynami).8

Niewydolność serca

U pacjentów z frakcją wyrzutową powyżej 35% należy wyrównać niewydolność serca przed rozpoczęciem leczenia werapamilem. Przez cały okres stosowania leku konieczne jest prowadzenie odpowiedniego leczenia niewydolności serca.9

Niedociśnienie tętnicze

Werapamilu chlorowodorek podawany drogą dożylną często powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego poniżej wartości wyjściowych. Zazwyczaj jest to zmniejszenie krótkotrwałe i bezobjawowe, jednak może powodować zawroty głowy.10

Zaburzenia przewodzenia nerwowo-mięśniowego

Werapamilu chlorowodorek należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z chorobami powodującymi zaburzenia przewodzenia nerwowo-mięśniowego, takimi jak:

  • Miastenia (myasthenia gravis) – choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się osłabieniem i zmęczeniem mięśni szkieletowych
  • Zespół Lamberta-Eatona – rzadka choroba autoimmunologiczna wpływająca na połączenie nerwowo-mięśniowe
  • Późne stadia dystrofii mięśniowej Duchenne’a – postępująca choroba genetyczna powodująca osłabienie mięśni

11

Szczególne populacje pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Chociaż wysokiej jakości badania porównawcze wykazały, że zaburzenia czynności nerek nie wpływają na farmakokinetykę werapamilu u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, to opisy przypadków klinicznych sugerują, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność podczas stosowania leku i prowadzić dokładne monitorowanie stanu klinicznego.12

Warto podkreślić, że werapamilu nie można usunąć z ustroju za pomocą hemodializy.13

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania werapamilu chlorowodorku.14

Informacje o substancjach pomocniczych

Produkt leczniczy Isoptin SR-E 240 zawiera 37,1 mg sodu w każdej tabletce, co odpowiada 1,9% maksymalnej zalecanej przez WHO dobowej dawki 2 g sodu u osób dorosłych.15

Lek zawiera także żółcień chinolinową (E104), która u niektórych pacjentów może wywoływać reakcje alergiczne.16

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl