Przedawkowanie – Bisoratio 5 5 mg

Przedawkowanie
Bisoratio 5 5 mg

Przedawkowanie bisoprololu (Bisoratio) prowadzi do nasilenia działania beta-adrenolitycznego, manifestującego się głównie bradykardią (<50/min), hipotonią, skurczem oskrzeli, ostrą niewydolnością serca oraz hipoglikemią. Mechanizmy obejmują blokadę receptorów β1 w węźle zatokowo-przedsionkowym, β2 w oskrzelach oraz hamowanie glikogenolizy i glukoneogenezy. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością serca, astmą, POChP oraz osoby stosujące insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe. Zaburzenia przewodnictwa, takie jak blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, mogą prowadzić do całkowitego bloku przewodzenia, wymagając pilnej interwencji.

Pobierz ChPL PDF Bisoratio 5 – Tabletki – 5 mg

Przedawkowanie leku Bisoratio

Objawy przedawkowania
Postępowanie w przedawkowaniu
Zapobieganie wchłanianiu leku
Leczenie objawów przedawkowania
Monitorowanie pacjenta
Rokowanie
Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

bisoprolol

Kategoria leku

Przedawkowanie leku Bisoratio

Przedawkowanie preparatu Bisoratio (bisoprololu fumaran) stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. W przypadku stosowania dawek przekraczających zalecane, dochodzi do nasilenia działania farmakologicznego beta-adrenolityku, co prowadzi do szeregu objawów klinicznych wymagających natychmiastowej interwencji medycznej. Należy podkreślić, że istnieje znaczna zmienność międzyosobnicza w zakresie wrażliwości na pojedynczą, dużą dawkę bisoprololu, a pacjenci z niewydolnością serca wykazują prawdopodobnie szczególnie wysoką wrażliwość na toksyczne działanie leku.¹

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie bisoprololu manifestuje się głównie objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz metabolicznego. Najczęściej obserwowane symptomy obejmują bradykardię, hipotonię, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię.²

Objaw przedawkowania	Charakterystyka kliniczna	Mechanizm	Uwagi kliniczne
Bradykardia	Znaczne zwolnienie czynności serca <50/min, mogące prowadzić do asystolii	Blokada receptorów β1-adrenergicznych w węźle zatokowo-przedsionkowym	Może wymagać pilnego leczenia farmakologicznego lub elektrostymulacji
Hipotonia	Głębokie obniżenie ciśnienia tętniczego, wstrząs kardiogenny	Zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego oraz oporu obwodowego	Może prowadzić do niewydolności wielonarządowej
Skurcz oskrzeli	Duszność, świsty, obniżenie saturacji	Blokada receptorów β2-adrenergicznych w oskrzelach	Szczególne zagrożenie u pacjentów z astmą i POChP
Ostra niewydolność serca	Zastój w krążeniu płucnym, obrzęki obwodowe, powiększenie wątroby	Znaczne zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego	Wysokie ryzyko u pacjentów z wcześniejszą dysfunkcją lewej komory
Hipoglikemia	Obniżenie stężenia glukozy we krwi, objawy adrenergiczne maskowane przez bisoprolol	Hamowanie glikogenolizy i glukoneogenezy	Zwiększone ryzyko u pacjentów przyjmujących insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe
Zaburzenia przewodnictwa	Blok przedsionkowo-komorowy 2. lub 3. stopnia	Hamowanie przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym	Może prowadzić do całkowitego bloku przewodzenia

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania bisoprololu wymaga natychmiastowego wdrożenia odpowiednich procedur terapeutycznych, które należy dostosować do stanu klinicznego pacjenta. Podstawą postępowania jest przerwanie podawania bisoprololu i wdrożenie leczenia objawowego.³

Zapobieganie wchłanianiu leku

W przypadku niedawnego przyjęcia leku wskazane jest wykonanie czynności mających na celu zapobieżenie lub zmniejszenie wchłaniania bisoprololu z przewodu pokarmowego. Obejmują one płukanie żołądka, podanie środków adsorpcyjnych (np. węgiel aktywny) oraz środków przeczyszczających (np. siarczan sodu).⁴ Należy zaznaczyć, że skuteczność hemodializy w usuwaniu bisoprololu jest ograniczona.⁵

Leczenie objawów przedawkowania

Terapia ukierunkowana na poszczególne objawy przedawkowania powinna obejmować:

Monitorowanie układu oddechowego – w przypadku skurczu oskrzeli należy zastosować leki rozszerzające oskrzela, takie jak izoprenalina lub selektywni agoniści receptora adrenergicznego β2. W ciężkich przypadkach może być konieczne wspomaganie czynności oddechowej.⁶
Leczenie bradykardii i zaburzeń przewodnictwa – w przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego (2. lub 3. stopnia) lub bradykardii należy wdrożyć odpowiednie leczenie farmakologiczne. Stosuje się dożylne wlewy izoprenaliny lub atropiny. Gdy leczenie farmakologiczne jest nieskuteczne, wskazane jest rozważenie czasowej elektrostymulacji serca.⁷
Leczenie hipotonii – w przypadku znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego należy zwiększyć objętość krwi krążącej poprzez dożylny wlew izotonicznych roztworów (np. 0,9% NaCl) lub zastosować leki wazopresyjne zwiększające opór naczyniowy.⁸
Leczenie hipoglikemii – należy monitorować stężenie glukozy we krwi i w razie obniżenia jej poziomu podać glukozę dożylnie.⁹

Monitorowanie pacjenta

Niezbędne jest ścisłe monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu bisoprololu, obejmujące ciągłą kontrolę parametrów życiowych, takich jak ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, saturacja krwi tlenem, stężenie glukozy we krwi, a także ocenę elektrolitów, parametrów równowagi kwasowo-zasadowej oraz funkcji nerek i wątroby. Wskazane jest wykonanie i seryjne powtarzanie badania EKG w celu wczesnego wykrycia zaburzeń przewodnictwa.

Rokowanie

Rokowanie w przypadku przedawkowania bisoprololu zależy od wielkości przyjętej dawki, czasu, jaki upłynął od jej przyjęcia, wdrożonych procedur terapeutycznych oraz wyjściowego stanu klinicznego pacjenta. Szczególnie zagrożeni są pacjenci z niewydolnością serca lub innymi poważnymi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, u których przedawkowanie może prowadzić do nasilenia istniejącej patologii.¹⁰

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.