wchłanianie z przewodu pokarmowego

Wchłanianie z przewodu pokarmowego (absorpcja) to proces, w którym składniki odżywcze, elektrolity, woda oraz inne substancje pochodzące z pokarmu przechodzą przez błonę śluzową przewodu pokarmowego do krwi lub limfy. Najintensywniejsze wchłanianie zachodzi w jelicie cienkim, które jest do tego anatomicznie przystosowane dzięki rozbudowanej powierzchni z licznymi kosmkami i mikrokosmkami.

Proces absorpcji może zachodzić na drodze różnych mechanizmów transportu: dyfuzji biernej, dyfuzji ułatwionej, transportu aktywnego oraz endocytozy. Węglowodany są wchłaniane głównie jako monosacharydy, białka jako aminokwasy, di- i tripeptydy, natomiast tłuszcze, po uprzedniej emulgacji przez sole żółciowe, wchłaniane są w postaci miceli do enterocytów, gdzie formują chylomikrony transportowane dalej drogą limfatyczną.

Zaburzenia wchłaniania mogą prowadzić do zespołów złego wchłaniania (malabsorpcji), które klinicznie manifestują się biegunką, utratą masy ciała, niedożywieniem oraz niedoborami witamin i mikroelementów. Przyczyny malabsorpcji są różnorodne i obejmują choroby zapalne jelit, celiakię, mukowiscydozę, choroby trzustki, a także resekcje jelit czy stosowanie niektórych leków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bisoprolol VP 10 mg

Bisoprolol fumaran wykazuje przewidywalny i korzystny profil farmakokinetyczny, umożliwiający dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym lek jest niemal całkowicie wchłaniany z biodostępnością około 90%, co wskazuje na minimalny efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 30%, a objętość dystrybucji to 3,5 l/kg, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek. Metabolizm wątrobowy obejmuje około 50% dawki, przekształcanej do nieaktywnych metabolitów, natomiast pozostała część jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki. Całkowity klirens leku wynosi około 15 l/godz., a okres półtrwania w osoczu to 10-12 godzin, co pozwala na utrzymanie stabilnego stężenia terapeutycznego przez 24 godziny.
biodostępność substancji czynnej, bisoprolol fumaran, choroba układu sercowo-naczyniowego, dawka terapeutyczna, efekt farmakologiczny, efekt pierwszego przejścia, kinetyka liniowa, klirens leku, metabolizm wątrobowy, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie terapeutyczne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gencjana 0,5% roztwór wodny 5 mg/g

Gencjana 0,5% roztwór wodny zawiera metylorozanilinowy chlorek w stężeniu 5 mg/g jako substancję czynną. Farmakokinetyka tej substancji nie jest w pełni poznana, jednak na podstawie badań na zwierzętach wiadomo, że metylorozanilinowy chlorek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po absorpcji ulega intensywnym przemianom metabolicznym w wątrobie, gdzie podlega demetylacji do triarylometylokarbinoli, proces ten jest katalizowany przez enzymy cytochromu P-450. Brak jest szczegółowych danych dotyczących dystrybucji substancji w tkankach i płynach ustrojowych.
barwnik triarylometanowy, biodostępność, cytochrom P-450, czas półtrwania, demetylacja, dystrybucja w tkankach, eliminacja metabolitów, metylorozanilinowy chlorek, objętość dystrybucji, płyn ustrojowy, przemiana metaboliczna, roztwór na skórę, transport z żółcią, triarylometylokarbinol, wątroba, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abacavir + Lamivudine Sandoz 600 mg + 300 mg

Badanie biorównoważności potwierdziło, że tabletka złożona zawierająca abakawir 600 mg i lamiwudynę 300 mg może być stosowana niezależnie od posiłków, co jest istotne dla wygody pacjenta. Abakawir charakteryzuje się biodostępnością około 83%, Tmax około 1,5 godziny, Cmax 4,26 µg/ml oraz AUC∞ 11,95 µg·h/ml po pojedynczej dawce 600 mg. Lamiwudyna wykazuje biodostępność 80-85%, Tmax około 1 godziny, Cmax 2,04 µg/ml i AUC24 8,87 µg·h/ml po dawkach wielokrotnych 300 mg raz na dobę. Obie substancje wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (abakawir ~49%, lamiwudyna <36%) oraz przenikają do OUN i PMR, z abakawirem osiągającym stężenia w PMR stanowiące 30-44% stężeń w osoczu, co może mieć znaczenie kliniczne w leczeniu zakażeń HIV z zajęciem OUN. Metabolizm abakawiru odbywa się głównie w wątrobie (98%), natomiast lamiwudyna jest eliminowana głównie przez nerki (>70%), co determinuje konieczność ostrożności i przeciwwskazania do stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min.
abakawir, abakawir i lamiwudyna, biodostępność, dehydrogenaza alkoholowa, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, glukuronidacja, karbowir-TP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lamiwudyna, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, tabletka złożona, trifosforan karbowiru, trifosforan lamiwudyny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atrox 20 20 mg

Atorwastatyna, substancja czynna leku Atrox, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność tabletek powlekanych wynosi 95-99% względem roztworu doustnego, jednak całkowita biodostępność systemowa jest niska i wynosi około 12%, co wynika z intensywnego metabolizmu wątrobowego (głównie przez CYP3A4) oraz usuwania leku w przewodzie pokarmowym. Atorwastatyna wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (≥ 98%). Metabolity orto- i para-hydroksylowane odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA, a okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast działanie hamujące utrzymuje się 20-30 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
beta-oksydacja, białko oporności wielolekowej, biodostępność, błona śluzowa żołądka, cytochrom P-450 3A4, eliminacja leku, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hydroksylowane pochodne, klirens leku, metabolizm atorwastatyny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm genetyczny, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, skala Tannera, skalowanie allometryczne, stężenie LDL-C, stężenie maksymalne w osoczu, transporter OATP1B1, transportery wątrobowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Envil kaszel 30 mg/5 ml

Ambroksol chlorowodorek, substancja czynna produktu Envil kaszel, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, który wpływa na jego skuteczność kliniczną. Po podaniu doustnym wykazuje szybkie wchłanianie z biodostępnością około 60%, z około ⅓ dawki metabolizowanej w pierwszym przejściu wątrobowym. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest po 2,5 godzinach na czczo, a terapeutyczne stężenie w osoczu wynosi 30 mg/ml przy dawkowaniu 2 × 30 mg/dobę. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego stężenie utrzymuje się na poziomie 50 mg/ml, bez tendencji do kumulacji, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z akumulacją leku.
4-tetra-hydrochinazolina, 5-dibromoantranilowy, 6, 8-dibromo-3-(trans-4-hydroksycykloheksyl)-1, aktywność farmakologiczna, aktywny metabolit, ambroksol, ambroksol chlorowodorek, biodostępność, dystrybucja leku, działanie niepożądane, Envil kaszel, farmakokinetyka ambroksolu, glukuronian, kwas 3, maksymalne stężenie we krwi, metabolit ambroksolu, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Gadoteric Acid Farmak 0,5 mmol/ml

Produkty lecznicze zawierające gadolin, w tym kwas gadoterynowy (Gadoteric Acid Farmak, 0,5 mmol/ml), wymagają szczególnej ostrożności u kobiet w okresie rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania gadolinu w ciąży są ograniczone, a gadolin przenika przez barierę łożyskową do krążenia płodowego, choć nie wykazano jednoznacznych dowodów na szkodliwe działanie na płód. Badania przedkliniczne nie wskazują na negatywny wpływ na reprodukcję. Kwas gadoterynowy nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści kliniczne przewyższają potencjalne ryzyko. W przypadku karmienia piersią, gadolin jest wydzielany do mleka w bardzo małych ilościach, a jego słabe wchłanianie z przewodu pokarmowego niemowlęcia minimalizuje ekspozycję dziecka. Zaleca się indywidualne podejście do decyzji o kontynuacji lub czasowym wstrzymaniu karmienia, z możliwością przerwy na 24 godziny po podaniu środka.
badania przedkliniczne, bariera łożyskowa, ekspozycja płodu, farmakokinetyka, karmienie piersią, kwas gadoterynowy, procedura diagnostyczna, przenikanie przez łożysko, środek kontrastujący z gadolinem, stosunek korzyści do ryzyka, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiek rozrodczy, wydzielanie do mleka matki
Leksykon substancji czynnych
Pentoksyfilina – Właściwości farmakokinetyczne

Pentoksyfilina charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (95% wchłaniania), jednak efekt pierwszego przejścia wątrobowego ogranicza jej biodostępność układową do 20-45%, zależnie od preparatu. Preparaty o natychmiastowym uwalnianiu osiągają maksymalne stężenie około 1,1 µg/l po 30 minutach (dawka 200 mg), natomiast formy o przedłużonym uwalnianiu wykazują wolniejsze uwalnianie przez 10-12 godzin, z maksymalnym stężeniem po 2-4 godzinach, co pozwala na utrzymanie stabilnego poziomu leku w osoczu. Pentoksyfilina nie wiąże się z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 168 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek bez kumulacji po wielokrotnym podaniu. Metabolizm wątrobowy prowadzi do powstania aktywnego metabolitu I (1-(5-hydroksyheksylo)-3,7-dimetyloksantyna), którego stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż substancji macierzystej, a oba związki tworzą odwracalną równowagę biochemiczną, co zwiększa łączną aktywność farmakologiczną.
biodostępność układowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, faza eliminacji, klirens wątrobowy, metabolit pentoksyfiliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pentoksyfilina, pole pod krzywą stężenia, przedłużone uwalnianie, stężenie maksymalne, stężenie we krwi, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie metabolitów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonaxon 0,5 mg

Fingolimod charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Stężenia stacjonarne osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, przy czym Cmax i AUC fosforanu fingolimodu nie ulegają istotnym zmianom po spożyciu posiłku, co umożliwia podawanie leku niezależnie od jedzenia. Lek wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l) oraz znaczące wiązanie z białkami osocza (>99%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i potencjalnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki) głównie z moczem, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane do ciężkiego zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, dawkowanie dobowe, dystrybucja tkankowa, dystrybucja w erytrocytach, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, maksymalne stężenie, metabolit czynny farmakologicznie, metabolizm fingolimodu, nieaktywny farmakologicznie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stereoselektywna fosforylacja, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, stwardnienie rozsiane, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Senzop 7,5 mg

Zopiklon, substancja czynna preparatu SENZOP w dawce 7,5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (60 ng/ml) po 1,5-2 godzinach. Próg działania nasennego jest osiągany już po 30 minutach od podania. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~45%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Objętość dystrybucji wynosi 1,2-1,6 l/kg, a okres półtrwania u większości pacjentów to 5,5-6,5 godziny, wydłużając się do około 7 godzin u osób powyżej 80. roku życia. Zopiklon nie kumuluje się po wielokrotnym podaniu, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w zalecanych dawkach. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem trzech głównych szlaków, a główne metabolity to N-tlenek zopiklonu (t½ 4,5 h) oraz nieaktywny N-demetylozopiklon (t½ 1,5 h). Klirens osoczowy wynosi 232 ml/min, a nerkowy dla niezmienionego leku 8,4 ml/min, co wskazuje na dominujący metabolizm wątrobowy. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (~80% metabolitów) oraz przewód pokarmowy (~16%).
działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, ekspozycja na lek, faza eliminacji, klirens nerkowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, metabolizm zopiklonu, N-demetylozopiklon, N-tlenek zopiklonu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do lipidów, próg działania nasennego, stężenie maksymalne w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wielokrotne podanie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki, zmienność osobnicza, zopiklon
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Anapran 275 mg

Naproksen sodowy, substancja czynna w preparatach Anapran 275 mg i 550 mg, należy do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) z grupy pochodnych kwasu propionowego (kod ATC: M01AE02). Jego mechanizm działania opiera się głównie na hamowaniu cyklooksygenazy, co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn, skutkując działaniem przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym. Naproksen sodowy charakteryzuje się szybszym wchłanianiem z przewodu pokarmowego w porównaniu do wolnego kwasu naproksenowego, co umożliwia szybkie osiągnięcie efektu terapeutycznego, szczególnie istotne w leczeniu ostrych stanów bólowych i gorączkowych. Po absorpcji naproksen występuje w organizmie w formie anionu, a jego działanie farmakologiczne jest zbliżone do wolnego naproksenu.
anion, choroba reumatyczna, cyklooksygenaza kwasu arachidonowego, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, laktoza jednowodna, lek przeciwreumatyczny, naproksen sodowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kwasu propionowego, prostaglandyna, schorzenie układu ruchu, sól sodowa, środek przeciwbólowy, środek przeciwgorączkowy, substancja czynna, substancja pomocnicza, synteza prostaglandyn, tabletka powlekana, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon substancji czynnych
Klemastyna – Właściwości farmakokinetyczne

Klemastyna, lek przeciwhistaminowy I generacji, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką potwierdzoną badaniami u zdrowych mężczyzn (20-45 lat, 64-98 kg) po dawkach 1, 2 i 4 mg podanych doustnie w formie syropu. Wchłanianie jest szybkie i efektywne, niezależne od obecności pokarmu, z okresem połowicznego wchłaniania wynoszącym 1,59 ± 0,68 h. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga wartości od 0,577 ± 0,252 ng/ml do 1,39 ng/ml w czasie 2-6 godzin (tmax 4,77 ± 1,26 h). Biodostępność doustna wynosi około 39%, ograniczona efektem pierwszego przejścia wątrobowego. Okres półtrwania klemastyny jest długi, około 21,3 ± 11,6 h, co tłumaczy przedłużone działanie leku (10-12 h, a w niektórych przypadkach do 24 h). Objętość dystrybucji jest znaczna (799 ± 315 l), wskazując na szerokie przenikanie do tkanek, w tym do mleka kobiecego, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet karmiących.
biodostępność, demetylacja, efekt pierwszego przejścia, fumaran, indukcja enzymów wątrobowych, klemastyna, klirens, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne demetylowe, procesy biotransformacji, przenikanie do mleka kobiecego, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie leku we krwi, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxychloroquine sulfate Edest 200 mg

Hydroksychlorochina siarczan, substancja czynna leku Hydroxychloroquine sulfate Edest, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością około 74%. Po absorpcji wykazuje rozległą dystrybucję, z kumulacją w komórkach krwi oraz tkankach takich jak wątroba (główne miejsce metabolizmu), płuca, nerki i oczy. Około 50% leku w osoczu jest związane z białkami, co wpływa na dostępność farmakologiczną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez etylację, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 23-25% dawki w postaci niezmienionej, oraz przez układ żółciowy. Charakterystyczny jest długi okres półtrwania: 50 dni w krwi pełnej i 32 dni w osoczu, co umożliwia stosowanie schematów dawkowania z dłuższymi odstępami.
bariera biologiczna, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dystrybucja leku, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, frakcja wolna leku, hydroksychlorochina siarczan, metabolit czynny, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, przenikanie przez łożysko, stężenie terapeutyczne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atenza 54 mg

Metylofenidat chlorowodorek w preparacie Atenza o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i złożonym profilem farmakokinetycznym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 6-8 godzinach od podania. W badaniach u dorosłych po dawce 18 mg raz na dobę średnie wartości parametrów farmakokinetycznych wyniosły: Cmax 3,7 ± 1,0 ng/ml, Tmax 6,8 ± 1,8 h, AUCinf 41,8 ± 13,9 ng·h/ml oraz okres półtrwania (t1/2) 3,5 ± 0,4 h. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 18-72 mg, a podawanie wielokrotne nie powoduje kumulacji. Metylofenidat wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~15%) i jest intensywnie metabolizowany do kwasu alfa-fenylopiperydynooctowego (PPA), który występuje w stężeniu około 50-krotnie wyższym niż substancja macierzysta, ale jest farmakologicznie nieaktywny. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (około 90% dawki), głównie w postaci metabolitów, z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej (<1%).
czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, deestryfikacja, działanie farmakologiczne, farmakokinetyka metylofenidatu, faza eliminacji, indukcja enzymów, kumulacja leku, kwas alfa-fenylopiperydynooctowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm metylofenidatu, metylofenidat chlorowodorek, metylofenidat o natychmiastowym uwalnianiu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania metylofenidatu, pole pod krzywą zależności stężenia, preparat o przedłużonym uwalnianiu, stężenie leku, stężenie metylofenidatu w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Accord 0,5 mg

Anagrelid, podawany doustnie w dawkach 0,5 mg i 1 mg jako chlorowodorek jednowodny, charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Pokarm zmniejsza Cmax anagrelidu o 14%, ale zwiększa całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%, natomiast dla aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu pokarm obniża Cmax o 29% bez wpływu na AUC. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, zależnie od enzymu CYP1A2, przekształcając anagrelid do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, a następnie do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorem CYP1A2, omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne zmniejszenie AUC i Cmax zarówno anagrelidu (AUC(0-∞) o 27%, Cmax o 36%), jak i 3-hydroksyanagrelidu (AUC(0-∞) o 13%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanego niezmienionego z moczem. Farmakokinetyka anagrelidu jest liniowa w zakresie dawek 0,5–2 mg, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, anagrelid, AUC, autoindukcja eliminacji, biotransformacja, chlorowodorek jednowodny, Cmax, CYP1A2, długotrwałe stosowanie, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, farmakokinetyka anagrelidu, induktor enzymu, interakcja enzymatyczna, kapsułka twarda, kumulacja leku, liniowość farmakokinetyki, metabolit anagrelidu, nadpłytkowość samoistna, nieaktywny metabolit, okres półtrwania w osoczu, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, stężenie leku w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon substancji czynnych
Oksyetylo-rutozyd – Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetyka hydroksyetylorutozydów, w tym oksyetylo-rutozydu, charakteryzuje się niską biodostępnością, wynoszącą mniej niż 10% podanej dawki, co wskazuje na ograniczone wchłanianie z przewodu pokarmowego. Po doustnym podaniu preparatu Troxerutin Synteza maksymalne stężenie we krwi (Tmax) osiągane jest w szerokim zakresie czasowym od 1 do 6 godzin, co może być związane z indywidualnymi różnicami pacjentów oraz wpływem czynników zewnętrznych, takich jak obecność pokarmu. Okres półtrwania (T1/2) substancji wynosi od 10 do 25 godzin, co sugeruje długotrwałe działanie i ma istotne znaczenie przy ustalaniu schematów dawkowania.
biodostępność, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, drogi eliminacji, eliminacja nerkowa, hydroksyetylorutozyd, okres półtrwania, oksyetylo-rutozyd, stężenie substancji czynnej, tetra hydroksyetylorutozyd, troxerutin synteza, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z żółcią, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Finospir 50 mg

Spironolakton, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się biodostępnością 25-70%, która wzrasta po podaniu z posiłkiem. Lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, a jego objętość dystrybucji wynosi 14,4 L/kg, z ponad 90% wiązaniem do białek osocza. Spironolakton podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, dając aktywne metabolity, takie jak kanrenon i 7-α-tiometylospironolakton, które wydłużają okres półtrwania do około 15 godzin (w porównaniu do 1,3-2 godzin samego leku). Klirens spironolaktonu wynosi 100 ml/kg/min, a eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową, z udziałem wydzielania do żółci i eliminacji jelitowej.
7-α-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, biodostępność substancji czynnej, dostępność biologiczna, droga jelitowa, droga nerkowa, dystrybucja w tkankach, działanie farmakologiczne, efekt moczopędny, farmakokinetyka, kanrenon, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, podanie leku, profil farmakokinetyczny, spironolakton, substancja czynna, terapia, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Afobam 0,25 mg

Alprazolam, substancja czynna preparatu Afobam, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Okres półtrwania leku wynosi 12-15 godzin, z wydłużeniem do około 16 godzin u osób starszych, co wymaga uwzględnienia przy ustalaniu dawkowania. Alprazolam wiąże się z białkami osocza w około 80%, co ma znaczenie dla biodostępności i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania dwóch metabolitów: alfa-hydroksyalprazolamu o aktywności biologicznej około połowę mniejszej niż lek macierzysty oraz nieaktywną pochodną benzofenonu. Zarówno alprazolam, jak i jego metabolity są eliminowane głównie przez nerki, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.
aktywność biologiczna, alfa-hydroksyalprazolam, alprazolam, biodostępność leku, dostosowanie dawkowania, efekt terapeutyczny, kumulacja leku, laktoza jednowodna, metabolizm wątrobowy, nietolerancja laktozy, okres półtrwania, pochodna benzofenonu, procesy oksydacyjne, stężenie maksymalne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vitaminum B1 Richter 25 mg

Chlorowodorek tiaminy (witamina B1) wykazuje efektywną absorpcję w przewodzie pokarmowym, głównie w dwunastnicy i jelicie cienkim, z maksymalnym wchłanianiem dobowym wynoszącym 10 mg. Ta wartość jest kluczowa przy ustalaniu dawkowania preparatu Vitaminum B1 Richter w dawce 25 mg, gdyż pozwala na skuteczne uzupełnienie niedoborów witaminy B1. Po wchłonięciu tiamina dystrybuuje się do tkanek, z akumulacją przede wszystkim w wątrobie, nerkach oraz mózgowiu, co podkreśla jej rolę w metabolizmie oraz neuroprotekcyjnym działaniu. Ponadto, tiamina przenika do mleka kobiet karmiących, co należy uwzględnić w terapii u matek karmiących piersią.
biologiczny okres półtrwania, chlorowodorek tiaminy, dwunastnica i jelito cienkie, działanie neuroprotekcyjne, metabolit nieaktywny, niedobór witaminy B1, penetracja do tkanek, przenikanie do mleka, schemat dawkowania, terapia niedoboru, tiamina, wchłanianie z przewodu pokarmowego, witamina B1, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Desmoxan 1,5 mg

Farmakokinetyka cytyzynikliny, substancji czynnej zawartej w Desmoxan (1,5 mg), została szczegółowo zbadana w modelach zwierzęcych oraz u ludzi. Po podaniu doustnym u myszy w dawce 2 mg/kg wchłanianie wynosiło 42%, a maksymalne stężenie we krwi osiągano po 120 minutach. Eliminacja obejmuje wydalanie z moczem (18% dawki w 24 h) oraz z kałem (3% w 6 h po podaniu dożylnym). Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 200 minut. Dystrybucja tkankowa wskazuje na wysokie stężenia w wątrobie, nadnerczach i nerkach, z intensywnym transportem wątrobowo-żółciowym (stężenie w żółci 200-krotnie wyższe niż we krwi). U królików podanie przezskórne wykazało dwufazowy profil wchłaniania, z objętością dystrybucji (Vd) 6,21 l/kg po podaniu doustnym i 1,02 l/kg po dożylnym. W badaniach na szczurach stężenie cytyzynikliny w mózgu stanowiło około 30% stężenia we krwi, co jest istotnie niższe niż w przypadku nikotyny (65%), wskazując na ograniczone przenikanie przez barierę krew-mózg.
bariera krew-mózg, cytyzyniklina, czas przebywania leku, Desmoxan, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, farmakokinetyka, metabolizm leku, nadnercze, nerka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, wątroba, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen TZF 400 mg

Ibuprofen charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 80-90% oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin, które ulega wydłużeniu przy podaniu z pokarmem. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%) oraz stosunkowo niewielką objętość dystrybucji u dorosłych (0,12-0,2 l/kg). Metabolizm ibuprofenu zachodzi w wątrobie przez cytochrom P450, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów: 2-hydroksyibuprofenu i 3-karboksyibuprofenu. Eliminacja jest głównie nerkowa, szybka i kompletna, z okresem półtrwania około 2 godzin. U pacjentów w podeszłym wieku bez niewydolności nerek farmakokinetyka nie różni się istotnie od młodszych osób, co nie wymaga rutynowej modyfikacji dawkowania.
alkoholowa choroba wątroby, białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P450, eliminacja leku, enancjomer, farmakokinetyka ibuprofenu, frakcja niezwiązana leku, hemodializa, hydroksyibuprofen, karboksyibuprofen, klasyfikacja Child-Pugh, klirens leku, koniugat glukuronowy, marskość wątroby, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Furosemidum Polfarmex 40 mg

Furosemid, diuretyk pętlowy, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą wchłanianie doustne na poziomie 60-70% u pacjentów z prawidłową funkcją przewodu pokarmowego, jednak w stanach patologicznych takich jak przewlekła niewydolność serca czy zespół nerczycowy wchłanianie może spaść poniżej 30%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), które ulega znacznemu obniżeniu do około 10% w przewlekłej chorobie nerek. Względna objętość dystrybucji wynosi 0,2 l/kg masy ciała, a metabolizm wątrobowy jest minimalny (~10%), co skutkuje dominującym wydalaniem substancji czynnej w stanie niezmienionym (~90%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (~67%) oraz drogą żółciowo-kałową (~33%).
białko osocza, diuretyk pętlowy, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, furosemid, interakcja metaboliczna, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prawidłowa czynność nerek, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, tabletka, wchłanianie z przewodu pokarmowego, współistniejąca choroba nerek, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zespół nerczycowy, zespół wątrobowo-nerkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 5 mg/ml

Ipidakryna chlorowodorek wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, głównie w dwunastnicy i jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1 godzinie od podania dawki 10 mg. Substancja wiąże się z białkami osocza w 40-55%, a jej dystrybucja do tkanek jest intensywna – po ustaleniu równowagi dystrybucyjnej jedynie 2% całkowitej ilości pozostaje w osoczu. Metabolizm ipidakryny zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową, jak i pozanerkową, z przewagą wydalania z moczem. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 40 minut, co wskazuje na szybkie usuwanie leku. Wydalanie nerkowe odbywa się głównie przez wydzielanie kanalikowe, z jedynie 1/3 dawki eliminowanej przez filtrację kłębuszkową. Po podaniu doustnym 3,7% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, natomiast po podaniu pozajelitowym odsetek ten wzrasta do 34,8%.
biotransformacja, dwunastnica, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, farmakokinetyka ipidakryny, filtracja kłębuszkowa, ipidakryna chlorowodorek, jelito cienkie, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, osmolalność, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Panadol Rapid 500 mg

Paracetamol zawarty w leku Panadol Rapid w dawce 500 mg charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 30-60 minut. Obecność pokarmu może spowolnić wchłanianie. Lek jest szeroko dystrybuowany w organizmie, z niewielkim wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie paracetamol ulega sprzęganiu do glukuronidów i siarczanów, które są wydalane z moczem. Około 5% dawki metabolizowane jest do hepatotoksycznego N-acetylo-p-benzochinoiminy (NAPQI), która w warunkach fizjologicznych jest unieczynniana przez sprzęganie z glutationem. Okres półtrwania paracetamolu wynosi 1-4 godziny, a ponad 90% dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów w ciągu 24 godzin.
białka osocza, ciężka niewydolność wątroby, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, glutation wątrobowy, kwas merkapturowy, martwica hepatocytów, metabolit hepatotoksyczny, metabolizm paracetamolu, metabolizm wątrobowy, N-acetylo-p-benzochinoimina, okres półtrwania, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, płyny ustrojowe, polarny metabolit, przewlekła niewydolność nerek, sprzęganie z glutationem, stężenie maksymalne, tabletka musująca, uszkodzenie hepatocytów, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wyrównana niewydolność wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maxon Active 25 mg

Syldenafil, substancja czynna leku MAXON ACTIVE (25 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax około 440 ng/ml po dawce 100 mg) w czasie 30-120 minut (średnio 60 minut) na czczo. Biodostępność doustna wynosi średnio 41% (zakres 25-63%), z istotną zmiennością międzyosobniczą. Spożycie posiłku opóźnia absorpcję, wydłużając tmax o około 60 minut i zmniejszając Cmax o 29%. Syldenafil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 105 litrów, co wskazuje na intensywne przenikanie do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i CYP2C9, prowadząc do powstania aktywnego N-demetylo metabolitu o 50% aktywności względem PDE5 i stężeniu w osoczu stanowiącym 40% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie drogą jelitową (80% dawki w kale) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (13% dawki w moczu).
biodostępność doustna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, enzymy mikrosomalne wątroby, fosfodiesteraza typu 5, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, Maxon Active, N-demetylo metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, syldenafil, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wolny syldenafil, zaburzenia czynności nerek, zależność dawka-odpowiedź
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine duo (500 mg + 3,125 mg Zn 2+)/5 ml

Produkt leczniczy Neosine duo zawiera dwie substancje czynne: inozynę pranobeks oraz cynku glukonian, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Inozyna pranobeks charakteryzuje się niemal całkowitym (≥90%) i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami DIP (3,7 μg/ml po 2 godzinach) oraz PacBA (9,4 μg/ml po 1 godzinie) w osoczu. Wydalanie z moczem wynosi około 85% dla PAcBA i 95% dla DIP, z okresem półtrwania odpowiednio 50 minut i 3,5 godziny. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, a biodostępność AUC wynosi ≥88% dla DIP i ≥77% dla PAcBA. Dystrybucja obejmuje wiele narządów, z największą aktywnością w nerkach, płucach i wątrobie. Cynk jest wchłaniany głównie w jelicie cienkim przez specyficzne transportery, z adaptacyjną regulacją wchłaniania i wydalania, co zapewnia homeostazę nawet przy zmiennym spożyciu. Przyswajanie cynku z pożywienia wynosi 15-60%, a jego dystrybucja w organizmie jest nierównomierna, z najwyższymi stężeniami we włosach, oczach i narządach płciowych.
acyloglukuronid, białko transportowe, biodostępność, cynk glukonian, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, dystrybucja narządowa, homeostaza cynku, inozyna pranobeks, kompleks inozyny, kwas acetamidobenzoesowy, metabolizm inozyny pranobeksu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w erytrocytach, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie jelitowe, wydalanie żółciowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin Forte 1000 mg

Groprinosin Forte zawierający 1000 mg inozyny pranobeksu to kompleks inozynowy złożony z inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje szybkie i niemal całkowite (90%) wchłanianie z przewodu pokarmowego, z wysoką biodostępnością potwierdzoną badaniami u małp Rhesus (94-100% składników aktywnych wykrywanych w moczu). Profil dystrybucji obejmuje liczne narządy, z najwyższą aktywnością promieniotwórczą w nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w organizmie, szczególnie w tkankach o wysokim przepływie krwi i intensywnym metabolizmie.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność leku, biodostępność po podaniu doustnym, degradacja puryn, Groprinosin Forte, inozyna pranobeks, intensywny metabolizm, kinetyka eliminacji, kompleks inozynowy, ksantyna i hipoksantyna, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, N, N-dimetylamino-2-propanol, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi, stężenie kwasu moczowego, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, znacznik radioaktywny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Scopolan 10 mg

Hioscyna butylobromek, substancja czynna Scopolan w postaci czopków 10 mg, charakteryzuje się słabym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co skutkuje niską dostępnością biologiczną. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w czasie 1-3 godzin po podaniu, a okres półtrwania (t0,5) wynosi około 4,8 godziny. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (8-13%), co wpływa na dostępność wolnej frakcji leku i potencjalne interakcje farmakokinetyczne.
Istotną cechą hioscyny butylobromku jest bardzo słabe przenikanie przez barierę krew-mózg, co ogranicza ryzyko ośrodkowych działań niepożądanych typowych dla leków cholinolitycznych. Ta właściwość farmakokinetyczna stanowi kliniczną przewagę w terapii, minimalizując działania niepożądane ze strony OUN. Wysokie stężenia leku w miejscu działania mimo niskiej dostępności systemowej podkreślają jego skuteczność terapeutyczną przy stosowaniu w formie czopków.
absorpcja leku, bariera krew-mózg, czopki Scopolan, dostępność biologiczna, działanie cholinolityczne, działanie terapeutyczne, hioscyna butylobromek, lek przeciwcholinergiczny, okres półtrwania leku, profil farmakokinetyczny, schemat dawkowania, stężenie maksymalne leku, stężenie terapeutyczne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ebozan 2,5 mg

Torasemid, substancja czynna preparatu Ebozan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 80-90% po podaniu doustnym oraz szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Objętość dystrybucji torasemidu wynosi około 16 litrów, co wskazuje na ograniczoną penetrację do tkanek pozanaczyniowych. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego farmakokinetykę i czas działania. Całkowity klirens torasemidu to około 40 ml/min, z czego klirens nerkowy stanowi około 25 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 80% dawki w postaci niezmienionej substancji czynnej i metabolitów, głównie przez wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania (T1/2) torasemidu wynosi około 3 godziny, co determinuje czas trwania efektu diuretycznego.
aktywność moczopędna, biodostępność, działanie diuretyczne, działanie terapeutyczne, eliminacja nerkowa, klirens całkowity, klirens nerkowy, lek diuretyczny, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, substancja czynna, torasemid, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aldan 5 mg

Amlodypina, substancja czynna leku ALDAN (5 mg, 10 mg), charakteryzuje się niemal całkowitym i powolnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) po 6-9 godzinach. Biodostępność wynosi 60-65%, niezmieniona przez posiłki, z wyjątkiem soku grejpfrutowego. W zakresie dawek terapeutycznych (2,5-10 mg) farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach. Lek wykazuje wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza i dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg). Metabolizm wątrobowy obejmuje dwustopniową biotransformację do nieaktywnych metabolitów, a eliminacja jest dwufazowa z okresem półtrwania 30-45 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (do 10% w formie niezmienionej, 60% jako metabolity) oraz z kałem (20-25%).
białko osocza, biodostępność amlodypiny, biotransformacja wątrobowa, dezaminacja, eliminacja dwufazowa, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pacjent geriatryczny, pole pod krzywą stężenia leku, przewód pokarmowy, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne we krwi, utlenianie dihydropirydyny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z kałem, zależność liniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Rubital Forte 1,73 g/5 ml

Produkt leczniczy Rubital Forte w postaci syropu zawiera wodny macerat z korzenia prawoślazu lekarskiego (Althaea officinalis L.), który może wpływać na farmakokinetykę innych leków poprzez opóźnienie ich wchłaniania z przewodu pokarmowego. Mechanizm ten związany jest z obecnością śluzu roślinnego tworzącego powłokę na błonie śluzowej, co może zmieniać szybkość absorpcji. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podaniem Rubital Forte a innymi lekami wynoszącego od 30 minut do 1 godziny. Syrop zawiera także etanol w ilości poniżej 0,5% (V/V), co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, chorobami układu nerwowego oraz u osób uzależnionych od alkoholu. Ponadto, preparat zawiera sacharozę (60,5 g/100 g syropu) oraz benzoesan sodu (200 mg/100 g syropu), które mogą wpływać na stan kliniczny pacjentów, np. poprzez podwyższenie podaży sodu lub wpływ na glikemię u diabetyków.
Althaea officinalis, badanie kliniczne, benzoesan sodu, choroba układu nerwowego, choroba wątroby, dieta niskosodowa, działanie sedatywne, farmakokinetyka leku, interakcja lekowa, korzeń prawoślazu lekarskiego, lek mukolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy leku, padaczka, parametr krzepnięcia, sacharoza, śluz roślinny, syrop prawoślazowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Simet 80 mg

Przedawkowanie leku Simet, zawierającego 80 mg symetykonu w formie tabletek do rozgryzania i żucia, nie zostało dotychczas odnotowane w praktyce klinicznej ani literaturze medycznej. Symetykon, jako substancja czynna o działaniu przeciwpieniącym, działa miejscowo w przewodzie pokarmowym poprzez zmniejszenie napięcia powierzchniowego pęcherzyków gazu, co ułatwia ich rozpad i eliminację. Ze względu na brak wchłaniania do krwiobiegu, ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych lub toksyczności jest minimalne, a potencjalne objawy przedawkowania ograniczają się do możliwych, łagodnych zaburzeń żołądkowo-jelitowych o niskim prawdopodobieństwie wystąpienia.
absorpcja ogólnoustrojowa, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, działanie miejscowe, działanie niepożądane, działanie przeciwpieniące, efekt ogólnoustrojowy, pęcherzyki gazu, postępowanie objawowe, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, symetykon, tabletki do rozgryzania i żucia, układ pokarmowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apap ból i gorączka C plus 500 mg + 300 mg

Produkt APAP ból i gorączka C plus zawiera paracetamol (500 mg) oraz kwas askorbinowy (300 mg), które wykazują odmienne profile farmakokinetyczne. Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1 godzinie. Wiązanie z białkami osocza wynosi 25-50%, a biologiczny okres półtrwania to 2-4 godziny. Działanie przeciwbólowe utrzymuje się przez 4-6 godzin, a przeciwgorączkowe przez 6-8 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (90% u dorosłych) i kwasem siarkowym (u dzieci), z wydalaniem metabolitów przez nerki. Niewielka część (5%) ulega przemianie do hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy, który w warunkach prawidłowych jest neutralizowany przez glutation wątrobowy, jednak w przypadku przedawkowania może prowadzić do uszkodzenia hepatocytów i ostrej niewydolności wątroby.
biotransformacja wątrobowa, dehydroaskorbinian, dwunastnica i jelito cienkie, dystrybucja leku, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, eliminacja leku, glutation, hepatotoksyczny metabolit, kwas askorbowy, maksymalne stężenie leku, martwica hepatocytów, N-acetylo-p-benzochinoimina, okres półtrwania leku, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, parametry farmakokinetyczne, powinowactwo do białek osocza, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z kwasem siarkowym, wchłanianie z przewodu pokarmowego, witamina C
Leksykon substancji czynnych
Kwas chlorogenowy – Przedawkowanie

Kwas chlorogenowy, będący głównym składnikiem aktywnym wyciągu z ziela jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum) w produkcie leczniczym Echinerba, występuje w dawce nie mniejszej niż 1 mg na tabletkę (100 mg preparatu). Przedawkowanie preparatów zawierających kwas chlorogenowy może wywołać głównie łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak dyskomfort w jamie brzusznej, nudności oraz biegunka. Nie określono konkretnej dawki progowej wywołującej objawy, jednak dostępne dane kliniczne wskazują, że toksyczność jest niska, a objawy mają charakter przejściowy.
adsorpcja substancji czynnej, biegunka, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, dyskomfort w jamie brzusznej, efekt toksyczny, kwas chlorogenowy, kwas polifenolowy, leczenie objawowe, nudność, objawy żołądkowo-jelitowe, odwodnienie, przedawkowanie, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węgiel leczniczy, wyciąg z jeżówki purpurowej, ziele jeżówki purpurowej, związek polifenolowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flegamina Classic Junior o smaku truskawkowym 2 mg/5 ml

Bromoheksyna, substancja czynna leku Flegamina Classic Junior (2 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 0,5-1 godziny po podaniu doustnym. Pomimo tego, biodostępność jest ograniczona z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstają aktywne metabolity, w tym ambroksol. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (90-99%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje farmakologiczne. Biologiczny okres półtrwania bromoheksyny wynosi około 12 godzin, co ma znaczenie przy ustalaniu schematu dawkowania.
ambroksol, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność bromoheksyny, bromoheksyna, bromoheksyny chlorowodorek, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja leku, eliminacja leku, Flegamina, glukuronidy, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania biologiczny, siarczany, stężenie maksymalne we krwi, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Deflegmin KIDS 15 mg/5 ml

Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna leku Deflegmin KIDS (15 mg/5 ml syrop), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-3 godzin po podaniu. Lek wykazuje proporcjonalność stężenia do dawki oraz wysokie (około 90%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Ambroksol dystrybuuje szybko, z największym stężeniem w miąższu płucnym, co jest kluczowe dla jego działania mukolitycznego i wykrztuśnego. Efekt pierwszego przejścia wynosi około 30%, a głównym miejscem metabolizmu jest wątroba, gdzie zachodzą procesy sprzęgania prowadzące do powstawania metabolitów.
ambroksolu chlorowodorek, białko osocza, biodostępność leku, Deflegmin KIDS, dystrybucja w organizmie, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, krążenie ogólnoustrojowe, kumulacja leku, miąższ płucny, okres półtrwania, proces sprzęgania, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, substancja czynna, wątroba, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie przez nerki
Leksykon substancji czynnych
Pokrzyk wilcza jagoda – Właściwości farmakokinetyczne

Pokrzyk wilcza jagoda (Atropa belladonna) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych dostępnych w różnych formach farmaceutycznych, takich jak roztwory doustne (np. Cholitol z 7 g/100 g Belladonnae tinctura), syropy (Drosetux 3CH, Malia Kaszel D6), tabletki (Homeovox 6CH 0,091 mg/tabletkę, Paragrippe 4CH 0,6 mg/tabletkę, Sedatif PC 6CH 0,05 mg/tabletkę) oraz preparaty do stosowania miejscowego (Traumeel S D1 0,05 g/100 g). Pomimo szerokiego zastosowania, w dokumentacji tych produktów brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki alkaloidów tropanowych zawartych w pokrzyku wilczej jagody, co utrudnia ocenę ich wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Brak ten wynika m.in. z niskich stężeń substancji czynnej w preparatach homeopatycznych, zróżnicowania postaci farmaceutycznych oraz złożonego składu preparatów, co komplikuje przeprowadzenie standardowych badań farmakokinetycznych.
absorpcja, alkaloid tropanowy, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja, dystrybucja ogólnoustrojowa, działanie niepożądane, eliminacja, metabolizm, metabolizm wątrobowy, nalewka z pokrzyku, parametr farmakokinetyczny, penetracja przez skórę, płyn doustny, pokrzyk wilcza jagoda, preparat do stosowania miejscowego, preparat homeopatyczny, preparat leczniczy, rozcieńczenie homeopatyczne, roztwór doustny, syrop, tabletka, tabletka drażowana, wchłanianie, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie substancji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piroxicam Jelfa 20 mg

Piroksykam, substancja czynna leku Piroxicam Jelfa, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~99%) oraz niewielką objętość dystrybucji (0,12-0,14 l/kg), co ogranicza jego dystrybucję poza kompartment naczyniowy. Kluczowym parametrem jest długi okres półtrwania wynoszący 37,5 ± 2,84 godziny, umożliwiający dawkowanie raz na dobę, jednak osiągnięcie stanu stacjonarnego wymaga 7-12 dni regularnego stosowania. Piroksykam podlega dwufazowemu metabolizmowi wątrobowemu (hydroksylacja przez CYP450 oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym), a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki (około 2/3 dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu z kałem (około 1/3 dawki). Klirens nerkowy wynosi około 0,28 ml/h/kg, co stanowi 10,4% całkowitego klirensu osoczowego, wskazując na dominujący udział metabolizmu wątrobowego w eliminacji leku.
białka osocza, biotransformacja, cytochrom P450, hydroksylacja, interakcje lekowe, klirens nerkowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas glukuronowy, metabolizm, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, piroksykam, stężenie substancji czynnej, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine forte 500 mg/5 ml

Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu Neosine forte (500 mg/5 ml), to kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzujący się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu doustnym wykazuje szybkie i niemal całkowite (≥90%) wchłanianie z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem metabolitów w osoczu: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) 3,7 µg/ml po 2 godzinach oraz PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) 9,4 µg/ml po 1 godzinie. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi odpowiednio 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Metabolity są szeroko dystrybuowane w organizmie, z wysoką koncentracją w nerkach, płucach, wątrobie i innych narządach. Inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego, którego maksymalne stężenie w surowicy waha się ±10% w pierwszych 3 godzinach po podaniu.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność leku, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, maksymalne stężenie w osoczu, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, odzyskiwanie z moczem, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą zależności stężenia od czasu, stan równowagi, substancja znakowana radioaktywnie, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon substancji czynnych
Fosforan sodu – Właściwości farmakokinetyczne

W preparacie homeopatycznym Rexorubia, zawierającym fosforan sodu (Natrium phosphoricum D4) w stężeniu 2,0 g na 100 g granulatu, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych. Brak jest danych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie z przewodu pokarmowego, dystrybucja w tkankach i płynach ustrojowych, metabolizm, eliminacja oraz biodostępność tej substancji. Podobna sytuacja dotyczy pozostałych składników preparatu, w tym Natrium sulfuricum D6, Silicea D6, Calcarea carbonica D8, Calcarea iodata D8, Calcarea phosphorica D4, Magnesia phosphorica D4, Ferrum phosphoricum D4, Rubia tinctoria D6 oraz Juglans pulvis D6.
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja w tkankach, eliminacja leku, fosforan sodu, krzemionka homeopatyczna, marzana barwierska, metabolizm, monitorowanie skuteczności leczenia, obserwacja kliniczna, parametry farmakokinetyczne, płyny ustrojowe, preparat homeopatyczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Kwas cytrynowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas cytrynowy, obecny w różnych preparatach leczniczych, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, z absorpcją głównie w jelicie cienkim opartą na mechanizmie wysycenia transportu, co ogranicza jego biodostępność. W preparacie Clensia (0,813 g kwasu cytrynowego bezwodnego w saszetce B) wchłanianie jest minimalne, a wydalanie z moczem nie różni się istotnie od grupy kontrolnej. W CitraFleet (0,01 g kwasu cytrynowego + 3,50 g sodu pikosiarczanu + 10,97 g tlenku magnezu na butelkę lub saszetkę) kwas cytrynowy działa miejscowo w okrężnicy i nie ulega wykrywalnemu wchłanianiu. Preparat Citrolyt zawiera kwas cytrynowy jednowodny w stężeniu 14,5 g/100 g granulatu, cechujący się bardzo dobrą rozpuszczalnością w wodzie, co sprzyja potencjalnej biodostępności, jednak wchłanianie jest nadal ograniczone przez mechanizm wysycenia transportu.
charakterystyka produktu leczniczego, CitraFleet, Citrolyt, Clensia, cytrynian potasu, cytrynian sodu, dystrybucja substancji czynnej, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka leku, jelito cienkie, krążenie ogólne, kwas cytrynowy, kwas cytrynowy bezwodny, kwas cytrynowy jednowodny, proszek do sporządzania roztworu, rozpuszczalność w wodzie, roztwór doustny, tlenek magnezu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z moczem, wysycenie transportu, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Macrogol Aurovitas 10 g

Makrogol 4000, składnik leku Macrogol Aurovitas, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Po podaniu doustnym substancja ta nie ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego, co oznacza, że działa wyłącznie miejscowo w świetle jelita, bez przenikania do krążenia ogólnoustrojowego. Brak absorpcji eliminuje dystrybucję do tkanek oraz metabolizm przez enzymy wątrobowe lub inne układy enzymatyczne, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych i działań niepożądanych związanych z obecnością substancji poza przewodem pokarmowym.
badanie farmakokinetyczne, dystrybucja ogólnoustrojowa, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie osmotyczne, interakcja metaboliczna, krążenie ogólnoustrojowe, makrogol 4000, metabolizm wątrobowy, podanie doustne, proces biotransformacji, profil bezpieczeństwa, przedłużone stosowanie, skuteczność terapeutyczna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, współistniejące schorzenie, wydalanie w postaci niezmienionej
Leksykon substancji czynnych
Kwas tolfenamowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas tolfenamowy, substancja czynna leku Migea, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 85%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1-1,5 godziny od podania doustnego, co sprzyja szybkiemu efektowi przeciwbólowemu. Spożycie leku z posiłkiem bogatym w tłuszcze zwiększa Cmax o około 44% oraz AUC o 11%. Kwas tolfenamowy wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), co może wpływać na interakcje lekowe oraz farmakokinetykę. Metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie dotyczy jedynie 15% dawki, co pozwala na utrzymanie wysokiego stężenia substancji czynnej w krążeniu ogólnym.
AUC, biodostępność substancji czynnej, Cmax, eliminacja leku, glukuronidy, krążenie jelitowo-wątrobowe, krążenie wątrobowe, kwas glukuronowy, kwas tolfenamowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, napad migreny, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, profil farmakokinetyczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Asparaginian lek 17 mg jonów magnezu + 54 mg jonów potasu

Asparaginian LEK zawiera 17 mg jonów magnezu (w postaci magnezu wodoroasparaginianu czterowodnego) oraz 54 mg jonów potasu (w postaci potasu wodoroasparaginianu półwodnego) i może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne z różnymi lekami i składnikami diety. Szczególną uwagę należy zwrócić na antybiotyki z grupy tetracyklin, których wchłanianie może być zmniejszone, co wymaga zachowania odstępu czasowego 2-4 godzin. Doustne leki przeciwzakrzepowe (pochodne hydroksykumaryny) mogą mieć zmienione stężenia w surowicy, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, preparaty zawierające fosforany, związki wapnia oraz żelaza wykazują wzajemne ograniczenie wchłaniania z Asparaginianem LEK, co również wymaga zachowania odstępów czasowych między podawaniem leków.
asparaginian LEK, działanie przeciwbakteryjne, fosforany, gospodarka wodno-elektrolitowa, interakcja lekowa, jony magnezu, jony potasu, lek przeciwzakrzepowy doustny, magnez wodoroasparaginian czterowodny, niedobór elektrolitów, parametry krzepnięcia, pochodna hydroksykumaryny, potas wodoroasparaginian półwodny, preparat żelaza, stężenie elektrolitów, tetracykliny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie potasu, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, związek wapnia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ipertrofan 40 40 mg

Mepartrycyna, substancja czynna leku Ipertrofan 40 w dawce 40 mg, charakteryzuje się całkowitym brakiem wchłaniania z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, co determinuje jej działanie miejscowe w świetle jelit bez efektów ogólnoustrojowych. Nie podlega dystrybucji tkankowej ani metabolizmowi wątrobowemu, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Eliminacja substancji odbywa się niemal całkowicie z kałem, co wyklucza kumulację w organizmie. Profil farmakokinetyczny mepartrycyny pozostaje stabilny u pacjentów z zaburzeniami czynnościowymi przewodu pokarmowego oraz u osób z dysfunkcją wątroby i nerek.
absorpcja jelitowa, biotransformacja w wątrobie, dystrybucja tkankowa, działanie miejscowe, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, interakcja enzymatyczna, mepartrycyna, metabolizm wątrobowy, profil farmakokinetyczny, tabletka powlekana, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z kałem, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Właściwości farmakokinetyczne

Sylibina, główny składnik sylimaryny, wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne, które obejmują wchłanianie z przewodu pokarmowego oraz dominujące wydalanie żółciowe, stanowiące ponad 80% wchłoniętej dawki. Metabolity sylibiny, głównie glukuronidy i siarczany, są obecne w żółci, co wskazuje na intensywny metabolizm wątrobowy. Mechanizm krążenia wątrobowo-jelitowego, potwierdzony na modelach zwierzęcych, wydłuża czas działania sylibiny, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 2,2 godziny oraz okresem półtrwania wydalania 6,3 godziny. Niskie stężenia sylibiny we krwi i niskie wydalanie nerkowe podkreślają dominującą rolę eliminacji żółciowej. Brak kumulacji sylibiny przy dawkowaniu wielokrotnym (150 mg sylimaryny dwa razy na dobę) potwierdza stabilność farmakokinetyczną i efektywność eliminacji.
dawkowanie wielokrotne, flawonolignany, glukuronid, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kumulacja sylibiny, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, ostropestu plamisty, podanie doustne, siarczan, sylibina, sylimaryna, szlak farmakokinetyczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wyciąg z ostropestu plamistego, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, wydalanie żółciowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Accupro 5 5 mg

Chinapryl chlorowodorek, substancja czynna Accupro, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Tmax około 1 godziny, z biodostępnością chinaprylu wynoszącą około 60%, a aktywnego metabolitu chinaprylatu 38%. Chinapryl jest intensywnie metabolizowany do chinaprylatu, którego Tmax wynosi około 2 godzin, a okres półtrwania to około 3 godziny, w porównaniu do 1 godziny dla chinaprylu. Oba związki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i nie przenikają bariery krew-mózg, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych ze strony OUN. Chinaprylat jest eliminowany głównie przez nerki, a jego okres półtrwania ulega wydłużeniu proporcjonalnie do stopnia niewydolności nerek, co wymaga uwzględnienia w dawkowaniu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Dializa ma minimalny wpływ na eliminację leku.
aktywny metabolit, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, chinapryl chlorowodorek, ciągła dializa otrzewnowa, czas do stężenia maksymalnego, dializa otrzewnowa, droga eliminacji, działanie farmakologiczne, ekspozycja na lek, eliminacja przez nerki, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka, przewlekła dializa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie chinaprylatu, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Angusta 25 mcg

Produkt leczniczy Angusta zawiera mizoprostol w dawce 25 μg, który po doustnym podaniu ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego kwasu mizoprostolowego, wykrywalnego w osoczu. Maksymalne stężenie (Cmax) kwasu mizoprostolowego osiągane jest około 30 minut po podaniu, a jego okres półtrwania wynosi około 45 minut. Kwas mizoprostolowy wiąże się z białkami osocza w stopniu poniżej 90%, niezależnie od stężenia w dawkach terapeutycznych. Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC dla dawki 25 μg (107,8 ± 53,16 h·g/ml) i 50 μg (128,1 ± 45,60 h·g/ml), nie wykazują istotnych różnic statystycznych, co wskazuje na liniowość farmakokinetyki w tym zakresie dawek.
aktywny metabolit, AUC, białka surowicy, biodostępność leku, charakterystyka produktu leczniczego, Cmax, ester, farmakokinetyka leku, kwas mizoprostolowy, maksymalne stężenie w osoczu, mizoprostol, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 75 mg

Pregabalina wykazuje przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny z biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu na czczo, a pokarm opóźnia tmax do około 3,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg, a lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych, a klirens osoczowy i nerkowy koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek. Hemodializa usuwa około 50% leku w trakcie 4-godzinnej sesji, wskazując na konieczność podania dawki uzupełniającej po zabiegu.
analiza farmakokinetyczna populacji, bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność po podaniu doustnym, ból przewlekły, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, eliminacja pregabaliny, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, racemizacja enancjomerów, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, trudność w połykaniu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Selgres 5 mg

Selegilina, podawana doustnie w dawce 5 mg (Selgres), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 30 minut po podaniu. Biodostępność leku wynosi około 10%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje dużą zdolność dystrybucji tkankowej (Vd = 500 l po dożylnym podaniu 10 mg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (75-85%). Selegilina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do trzech głównych metabolitów: N-demetylodeprenylu (t1/2 = 2,0 h), L-metamfetaminy (t1/2 = 17,7 h) oraz L-amfetaminy (t1/2 = 20,5 h). Okres półtrwania samej selegiliny wynosi około 1,6 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci metabolitów.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, centralny układ nerwowy, chlorowodorek selegiliny, choroba neurodegeneracyjna, dawkowanie leku, efekt pierwszego przejścia, L-amfetamina, L-metamfetamina, maksymalne stężenie we krwi, N-demetylacja, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, selegilina, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Akvir 500 mg

Produkt leczniczy AKVIR zawiera 500 mg inozyny pranobeksu, będącego kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molowym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje niemal całkowite wchłanianie (≥90%) i szybkie pojawienie się substancji czynnej w osoczu. Maksymalne stężenia składników po podaniu 1 g leku u ludzi wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (po 1 godzinie). Substancje dystrybuują się szeroko do narządów, z najwyższą aktywnością w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku DIP, PAcBA do o-acyloglukuronidu oraz inozyny do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, z eliminacją głównie przez nerki.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aktywność promieniotwórcza, biodostępność, degradacja puryn, ekspozycja na lek, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm purynowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, podanie dożylne, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie kwasu moczowego, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, znakowanie radioaktywne