sok grejpfrutowy
Sok grejpfrutowy to napój otrzymywany z owoców grejpfruta (Citrus paradisi), bogaty w witaminę C, potas, kwas foliowy oraz przeciwutleniacze, w tym flawonoidy. W kontekście medycznym sok grejpfrutowy znany jest przede wszystkim z interakcji z licznymi lekami, które mogą mieć poważne konsekwencje kliniczne.
Mechanizm interakcji soku grejpfrutowego z lekami opiera się głównie na hamowaniu aktywności izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450 w ścianie jelita cienkiego przez furanokumaryny, głównie bergamotynę i 6′,7′-dihydroksybergamotynę. Prowadzi to do zwiększenia biodostępności leków metabolizowanych przez ten izoenzym, co może powodować wzrost ich stężenia w surowicy do poziomów toksycznych.
Wśród leków wchodzących w interakcje z sokiem grejpfrutowym znajdują się: statyny (zwłaszcza simwastatyna, lowastatyna, atorwastatyna), leki przeciwarytmiczne (amiodaron, chinidyna), blokery kanału wapniowego (felodypina, nifedypina, werapamil), leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus), leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe oraz niektóre leki przeciwnowotworowe.
Zaleca się, aby pacjenci przyjmujący leki potencjalnie wchodzące w interakcje z sokiem grejpfrutowym całkowicie unikali jego spożywania lub stosowali minimum 4-godzinny odstęp między przyjęciem leku a spożyciem soku. Interakcje te mogą utrzymywać się nawet do 72 godzin po spożyciu soku grejpfrutowego z powodu nieodwracalnego hamowania CYP3A4, które wymaga syntezy nowych enzymów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelid Nordic 0,5 mg
Farmakokinetyka anagrelidu opiera się głównie na metabolizmie przez enzym CYP1A2, co implikuje potencjalne interakcje z inhibitorami tego enzymu (fluwoksamina, enoksacyna, omeprazol), które mogą zwiększać stężenie leku i ryzyko działań niepożądanych. W badaniach klinicznych wykazano, że digoksyna i warfaryna nie wpływają na farmakokinetykę anagrelidu, jednak współstosowanie z warfaryną wymaga monitorowania INR ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z kwasem acetylosalicylowym (ASA), gdzie jednoczesne podawanie może nasilać działanie antyagregacyjne i zwiększać ryzyko ciężkich krwotoków, co wymaga dokładnej oceny ryzyka i korzyści oraz ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z grup wysokiego ryzyka. Ponadto, anagrelid jako inhibitor PDE III może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol), co wymaga ostrożności i monitorowania efektów klinicznych.
agregacja płytek krwi, amrynon, biodostępność, cylostazol, CYP1A2, digoksyna, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, hipokaliemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor fosfodiesterazy typu III, klopidogrel, krwotok, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, odstęp QTc, olprynon, omeprazol, sok grejpfrutowy, tachykardia, teofilina, tiklopidyna, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 300 mg
Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej skuteczność terapeutyczną. Połączenie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Jednoczesne stosowanie z lekami cholinolitycznymi może nasilać działania niepożądane, takie jak suchość w ustach, zaparcia, zaburzenia widzenia i retencja moczu. Tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej efektywność.
cymetydyna, depresja oddechowa, działanie cholinolityczne, działanie hipotensyjne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipokaliemia, imipramina, induktor CYP3A4, induktor enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, walproinian sodu, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają ekspozycję na pazopanib (400 mg/dobę) o 66% w AUC₀₋₂₄ i 45% w Cₘₐₓ, co wymaga redukcji dawki pazopanibu do 400 mg/dobę, aby uniknąć toksyczności. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, co może skutkować utratą skuteczności. Pazopanib hamuje również CYP3A4, CYP2D6 i inne enzymy, wpływając na farmakokinetykę leków takich jak midazolam (wzrost AUC i Cₘₐₓ o ~30%), dekstrometorfan (wzrost metabolizmu o 33-64%) oraz paklitaksel (wzrost AUC o 26% i Cₘₐₓ o 31%). Hamowanie transporterów BCRP i P-gp przez pazopanib i jego metabolity może zwiększać ekspozycję na leki będące ich substratami, co wymaga ostrożności klinicznej.
antagoniści receptora H2, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, biodostępność leku, cetuksymab, CYP3A4, cytochrom P450, dekstrometorfan, esomeprazol, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory pompy protonowej, irynotekan, ketokonazol, kofeina, lapatynib, leki zobojętniające, midazolam, nudności, OATP1B1, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, paklitaksel, podwyższona aktywność AlAT, polimorfizm UGT1A1, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie leku w osoczu, symwastatyna, UGT1A1, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Bilagra ORO 20 mg
Bilastyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z pokarmem, sokiem grejpfrutowym oraz niektórymi lekami wpływającymi na transportery jelitowe. Spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność bilastyny o 30% dla tabletek 20 mg oraz o 20% dla tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej 10 mg. Sok grejpfrutowy, poprzez hamowanie transportera OATP1A2, redukuje biodostępność bilastyny o 30%. Inhibitory glikoproteiny P (P-gp), takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i erytromycyna (500 mg trzy razy na dobę), powodują dwukrotne zwiększenie AUC oraz dwu- do trzykrotne zwiększenie Cmax bilastyny, jednak bez wpływu na jej profil bezpieczeństwa. Diltiazem (60 mg/dobę) zwiększa Cmax bilastyny o 50%, również bez istotnych zmian w bezpieczeństwie terapii. Substancje takie jak rytonawir i ryfampicyna mogą zmniejszać stężenia bilastyny, natomiast cyklosporyna potencjalnie je zwiększa, co wymaga uwagi klinicznej.
biodostępność bilastyny, cyklosporyna, diltiazem, dysfunkcja OUN, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka bilastyny, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, jelitowy wypływ transporterów, lorazepam, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, polipeptyd OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sprawność psychomotoryczna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Cortiment MMX 9 mg
Budezonid, substancja czynna Cortiment MMX, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV (w tym kobicystat) oraz sok grejpfrutowy, znacząco zwiększają dostępność ogólnoustrojową budezonidu, co podnosi ryzyko działań niepożądanych glikokortykosteroidów. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub, jeśli jest to konieczne, zmniejszenie dawki budezonidu i ścisłe monitorowanie pacjenta. Induktory CYP3A4, np. karbamazepina, mogą obniżać stężenie budezonidu, co może wymagać zwiększenia dawki. Ponadto, glikozydy nasercowe (digoksyna) i leki moczopędne (furosemid, hydrochlorotiazyd) mogą nasilać ryzyko hipokaliemii, co wymaga monitorowania poziomu potasu i ewentualnej suplementacji.
antagonista receptora H2, budezonid, cholestyramina, Cortiment MMX, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, czynność nadnerczy, digoksyna, działanie niepożądane, działanie niepożądane glikokortykosteroidów, estrogen, furosemid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kobicystat, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek zobojętniający, niewydolność przysadki mózgowej, omeprazol, sok grejpfrutowy, tabletka antykoncepcyjna, test stymulacji ACTH, układ pokarmowy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cardilopin 5 mg
Cardilopin (amlodypina bezylan) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej, z dawką początkową u dorosłych wynoszącą 5 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do maksymalnie 10 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów geriatrycznych zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki, stosując standardowe dawkowanie 5-10 mg/dobę. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka początkowa powinna wynosić 2,5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem do 5-10 mg/dobę, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z bardzo powolnym zwiększaniem do maksymalnie 5 mg/dobę pod ścisłą kontrolą. U chorych z niewydolnością nerek, w tym dializowanych, stosuje się standardowe dawkowanie 5-10 mg/dobę, gdyż stężenie amlodypiny w surowicy nie koreluje ze stopniem uszkodzenia nerek, a lek nie jest usuwany podczas dializy.
amlodypina, badania farmakokinetyczne, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki alfa-adrenolityczne, leki beta-adrenolityczne, leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, leki przeciwdławicowe, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, sok grejpfrutowy, stężenie amlodypiny w surowicy, terapia skojarzona, tiazydowe leki moczopędne, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Cilostop 100 mg
Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Monoterapia cylostazolem w dawce 150 mg 2×/dobę nie wydłuża czasu krwawienia, jednak połączenie z ASA zwiększa hamowanie agregacji płytek o 23-25%, a jednoczesne stosowanie z co najmniej dwoma lekami przeciwpłytkowymi lub przeciwzakrzepowymi jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko krwawień (potwierdzone w badaniu CASTLE). W przypadku warfaryny i innych doustnych antykoagulantów nie stwierdzono istotnego wpływu na PT, APTT ani czas krwawienia, jednak zaleca się ostrożność i częste monitorowanie parametrów krzepnięcia. Cylostazol metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i CYP2C19, a jego aktywność farmakologiczna może być znacząco zwiększona przez inhibitory tych enzymów, co wymaga redukcji dawki do 50 mg 2×/dobę (np. erytromycyna, ketokonazol, omeprazol). Słabszy inhibitor CYP3A4, diltiazem, zwiększa AUC cylostazolu o 44% bez konieczności modyfikacji dawki.
agregacja płytek krwi, atorwastatyna, cylostazol, CYP2C19, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, diltiazem, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, dziurawiec, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketokonazol, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, nadmierny spadek ciśnienia, omeprazol, parametr hemodynamiczny, pimozyd, pochodna sporyszu, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tachykardia odruchowa, układ krzepnięcia, warfaryna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Coripren 20 mg + 20 mg
Coripren to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający 20 mg enalaprylu maleinianu oraz 20 mg lerkanidypiny chlorowodorku, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana rano, co najmniej 15 minut przed posiłkiem, aby zapewnić optymalną absorpcję. U pacjentów geriatrycznych dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie na podstawie oceny funkcji nerek, szczególnie klirensu kreatyniny. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. W przypadku łagodnego do umiarkowanego upośledzenia czynności nerek i wątroby dopuszcza się stosowanie leku z zachowaniem ostrożności i regularnym monitorowaniem parametrów nerkowych i wątrobowych.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, enalapryl maleinian, hemodializa, hepatopatia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, lerkanidypina chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, pacjent geriatryczny, parametr funkcji nerek, parametr nerkowy, parametr wątrobowy, sok grejpfrutowy, substancja czynna, tabletka powlekana - Leksykon leków
Interakcje leku – SimvaHexal 20 20 mg
Symwastatyna jest substratem enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B1 i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, mogą zwiększać ekspozycję na kwas symwastatyny nawet 10-11-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; z tego względu ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie symwastatyny z cyklosporyną, danazolem oraz gemfibrozylem (który zwiększa AUC kwasu symwastatyny 1,9-krotnie). W przypadku fenofibratu ryzyko miopatii nie jest większe niż suma ryzyk monoterapii, natomiast niacyna w dawkach ≥1 g/dobę może powodować rzadkie przypadki miopatii. Antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, amlodypina) zwiększają ekspozycję na kwas symwastatyny 1,6-2,7-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Sok grejpfrutowy, hamując CYP3A4 w jelicie, może zwiększyć ekspozycję na lek nawet 7-krotnie przy spożyciu >1 l/dobę, dlatego jego unikanie jest zalecane.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, białko oporności raka piersi, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glukuronidacja, hamowanie enzymu, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lomitapid, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia i rabdomioliza, nefazodon, pochodna kumaryny, pozakonazol, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, telaprewir, telitromycyna, tikagrelor, transporter leków, transporter OATP1B1, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Alerprof 10 mg
Rupatadyna w dawce 10 mg, stosowana u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami izoenzymu CYP3A4. Silne inhibitory, takie jak itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, pozakonazol, inhibitory proteazy HIV, klarytromycyna i nefazodon, powodują nawet 10-krotne zwiększenie ekspozycji na rupatadynę, co wymaga całkowitego unikania jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, flukonazol, diltiazem) zwiększają ekspozycję 2-3-krotnie, co wymaga zachowania ostrożności. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z sokiem grejpfrutowym, który powoduje 3,5-krotny wzrost stężenia leku, dlatego jego stosowanie z rupatadyną jest przeciwwskazane. Ponadto, rupatadyna może nasilać działanie sedatywne leków hamujących OUN oraz wykazuje potencjalne ryzyko interakcji z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym i statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (atorwastatyna, lowastatyna, symwastatyna), co wymaga monitorowania i ostrożności klinicznej.
antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, diltiazem, erytromycyna, flukonazol, fosfokinaza kreatynowa, glikoproteina p, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lowastatyna, miopatia, nefazodon, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, rupatadyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Tigrix 90 mg
Tikagrelor, aktywny składnik leku Tigrix, jest substratem i umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp). Interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na CYP3A4 mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 2,4-krotne zwiększenie Cmax i 7,3-krotne zwiększenie AUC tikagreloru, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. diltiazem, zwiększają Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, wymagając ostrożności. Induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają Cmax tikagreloru o 73% i AUC o 86%, co może zmniejszać skuteczność terapii i jest przeciwwskazane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cmax 2,3x, AUC 2,8x), co wymaga ostrożności. Spożycie dużych ilości soku grejpfrutowego podwaja ekspozycję na tikagrelor, choć zwykle bez istotnego znaczenia klinicznego. Morfina i inne opioidy zmniejszają ekspozycję na tikagrelor o 35%, co może obniżać skuteczność leczenia u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym.
ACT, antagoniści receptora angiotensyny, antagoniści wapnia, aPTT, beta-adrenolityki, bradykardia, CPK, cyklosporyna, doustne środki antykoncepcyjne, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, induktory CYP3A, inhibitor P-gp, inhibitor P2Y12, inhibitory ACE, inhibitory CYP3A4, inhibitory GpIIb/IIIa, inhibitory pompy protonowej, inhibitory SSRI, izoenzym CYP3A4, kwas atorwastatyny, ostry zespół wieńcowy, rabdomioliza, silne inhibitory CYP3A4, sok grejpfrutowy, statyny, tikagrelor - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramladio 5 mg + 10 mg
Ramladio to preparat złożony zawierający ramipryl i amlodypinę, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Lek nie jest wskazany do inicjacji leczenia, a pacjent powinien być wcześniej ustabilizowany na oddzielnych składnikach. Dawkowanie ustala się na podstawie dotychczas stosowanych dawek, przy czym w trakcie terapii modyfikacje dawkowania poszczególnych składników należy przeprowadzać oddzielnie. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie u pacjentów przyjmujących leki moczopędne, z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min: dawka początkowa ramiprylu 2,5 mg, maksymalna 10 mg; 30-60 ml/min: 2,5 mg i maks. 5 mg; 10-30 ml/min: 1,25 mg i maks. 5 mg; pacjenci hemodializowani: 1,25 mg, maks. 5 mg podawane po dializie) oraz u osób z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie maksymalna dawka ramiprylu wynosi 2,5 mg/dobę, a eliminacja amlodypiny może być wydłużona. U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się ostrożne zwiększanie dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18 lat oraz u bardzo starszych i wyniszczonych pacjentów.
amlodypina, czynność nerek, działanie niepożądane, eliminacja amlodypiny, interakcja lekowa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, odwodnienie, pacjent dializowany, pacjent hemodializowany, przeciwwskazanie, ramipryl, sok grejpfrutowy, stężenie potasu, substancja czynna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telam 80 mg + 10 mg
Lek Telam, zawierający 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny, jest wskazany do długoterminowego leczenia nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, z maksymalną dawką 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny. W przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia można rozważyć preparaty o niższej mocy lub dostosowanie dawek poszczególnych składników. U pacjentów z działaniami niepożądanymi amlodypiny, takimi jak obrzęk, rekomenduje się stosowanie Telam 40 mg + 5 mg. Nie zaleca się jednoczesnego spożywania grejpfrutów lub soku grejpfrutowego ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności amlodypiny i nasilenia działania hipotensyjnego. Preparat może być stosowany u osób powyżej 65 roku życia bez konieczności modyfikacji dawki, jednak z ostrożnością u bardzo starszych pacjentów.
biodostępność amlodypiny, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, hemodializa, hemofiltracja, kontrola ciśnienia, leczenie długoterminowe, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, populacja pediatryczna, preparat złożony, sok grejpfrutowy, Telam, telmisartan z amlodypiną, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Bilabella 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Spożycie pokarmu lub soku grejpfrutowego zmniejsza biodostępność bilastyny o około 30%, co wynika z hamowania transportera OATP1A2 odpowiedzialnego za jej wchłanianie. Leki takie jak rytonawir i ryfampicyna, będące substratami lub inhibitorami OATP1A2, mogą również obniżać stężenie bilastyny w osoczu, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Z kolei inhibitory P-gp, np. cyklosporyna, mogą zwiększać stężenie bilastyny, co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie ketokonazolu (400 mg/dobę) lub erytromycyny (500 mg 3×/dobę) powoduje dwukrotny wzrost AUC i 2-3-krotny wzrost Cmax bilastyny, natomiast diltiazem (60 mg/dobę) zwiększa Cmax o 50%, jednak te zmiany nie wpływają istotnie na profil bezpieczeństwa leku.
AUC, benzodiazepina, bilastyna, biodostępność leku, cyklosporyna, diltiazem, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, erytromycyna, glikoproteina p, inhibitor P-gp, jelitowy wypływ transporterów, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Corr 20 20 mg
Symwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B, co prowadzi do wzrostu stężenia leku i jego metabolitów w osoczu. Zwiększone stężenia symwastatyny podnoszą ryzyko miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna) oraz leków takich jak cyklosporyna, danazol i gemfibrozyl, gdzie stosowanie jest przeciwwskazane. Fibraty poza fenofibratem (bezafibrat, ciprofibrat, klofibrat) zwiększają ryzyko miopatii, dlatego dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę. W przypadku fenofibratu ryzyko miopatii nie jest większe niż przy monoterapii, jednak wymagana jest ostrożność i monitorowanie. Niacyna w dawkach ≥1 g/dobę oraz kwas fusydowy również zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
amiodaron, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, CYP3A4, danazol, daptomycyna, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek hipolipemizujący, miopatia, niacyna, OATP1B, rabdomioliza, sok grejpfrutowy, symwastatyna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Sildenafil Dr. Max 25 mg
Syldenafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy sakwinawir, znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (np. rytonawir podnosi Cmax o 300% i AUC o 1000%), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki początkowej do 25 mg lub całkowitego unikania kojarzenia (zwłaszcza z rytonawirem). Induktory CYP3A4, jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenia syldenafilu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Syldenafil wykazuje słabe działanie inhibitorowe wobec izoenzymów CYP, a jego wpływ na metabolizm innych leków jest ograniczony. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z azotanami i riocyguatem ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista endoteliny, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, bozentan, ciśnienie tętnicze, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, cytochrom P450, diuretyk pętlowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens syldenafilu, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Simvastatin Aurovitas 20 mg
Symwastatyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportery OATP1B, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenie symwastatyny w osoczu, co wiąże się z bardzo wysokim ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Leki takie jak cyklosporyna i danazol również hamują metabolizm i transport symwastatyny, co wymaga unikania kojarzenia. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl, wykazują wysokie ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, a ich łączne stosowanie z symwastatyną jest przeciwwskazane lub niezalecane. Niacyna w dawkach ≥1 g/dobę zwiększa ryzyko miopatii, dlatego dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę. Leki wpływające na przewodnictwo wapniowe (amiodaron, amlodypina, werapamil, diltiazem) oraz niektóre leki przeciwwirusowe (elbaswir, grazoprewir) wymagają ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę.
amiodaron, amlodypina, boceprewir, cyklosporyna, CYP3A4, danazol, daptomycyna, diltiazem, elbaswir, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kwas fusydowy, lek obniżający stężenie lipidów, lek przeciwwirusowy, lomitapid, miopatia, nefazodon, niacyna, pozakonazol, rabdomioliza, sok grejpfrutowy, telaprewir, telitromycyna, transporter OATP1B, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadamen MED 20 mg
Badania interakcji lekowych tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów i induktorów tego enzymu. Ketokonazol (200 mg/dobę) podwaja AUC tadalafilu 10 mg i zwiększa Cmax o 15%, a dawka 400 mg ketokonazolu czterokrotnie zwiększa AUC tadalafilu 20 mg oraz Cmax o 22%. Rytonawir (200 mg dwa razy na dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżyć skuteczność leku. Tadalafil wykazuje istotne interakcje z azotanami, nasilając ich działanie hipotensyjne, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania; efekt ten utrzymuje się ponad 24 godziny i ustępuje po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego i ryzyka omdleń, dlatego nie zaleca się takiego skojarzenia.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, azotan, bendroflumetiazyd, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptora alfa-adrenergicznego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor cytochromu P450, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek urologiczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, teofilina, terbutalina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Carvedilol-ratiopharm 25 mg
Karwedylol, będący substratem i inhibitorem glikoproteiny P oraz metabolizowany stereoselektywnie przez enzymy CYP2D6 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Induktory enzymów cytochromu P450 (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą obniżać stężenia karwedylolu nawet o 60%, natomiast inhibitory (np. amiodaron, fluoksetyna) zwiększają jego stężenia, szczególnie S-karwedylolu, co może nasilać β-blokadę. Współistniejące stosowanie karwedylolu z glikozydami nasercowymi podnosi stężenia digoksyny o około 20% i digitoksyny o 13%, wydłużając czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. U pacjentów po przeszczepach konieczna jest ścisła kontrola stężeń cyklosporyny, której dawka może wymagać redukcji średnio o 20%. Spożycie soku grejpfrutowego zwiększa AUC karwedylolu 1,2-krotnie, co wymaga ostrożności w diecie pacjentów.
amiodaron, antagonista kanału wapniowego, azotan, beta-adrenomimetyk, blok nerwowo-mięśniowy, bradykardia, cyklosporyna, CYP2E1, digitoksyna, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie przeciwnadciśnieniowe, ergotamina, fluoksetyna, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, induktor cytochromu P450, induktor glikoproteiny P, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, nadciśnienie, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, sympatykomimetyk, takrolimus, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie czynności serca