skurcz oskrzeli
Skurcz oskrzeli (bronchospazm) to nagłe zwężenie dróg oddechowych spowodowane skurczem mięśni gładkich w ścianie oskrzeli. Jest to kluczowy mechanizm patofizjologiczny występujący w wielu chorobach układu oddechowego, przede wszystkim w astmie oskrzelowej, przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP) oraz w reakcjach anafilaktycznych.
W warunkach klinicznych skurcz oskrzeli objawia się dusznością, świszczącym oddechem (wheezing), kaszlem oraz uczuciem ściskania w klatce piersiowej. Nasilenie objawów może być różne – od łagodnych dolegliwości po stany zagrażające życiu, szczególnie w przypadku ciężkiego, opornego na leczenie skurczu oskrzeli.
Diagnostyka skurczu oskrzeli opiera się na badaniu podmiotowym, przedmiotowym oraz badaniach czynnościowych układu oddechowego, przede wszystkim spirometrii z próbą rozkurczową. Leczenie obejmuje podawanie leków rozszerzających oskrzela (beta-2-mimetyki, cholinolityki), glikokortykosteroidów oraz w przypadkach ciężkich – tlenoterapii i mechanicznego wspomagania wentylacji.
Profilaktyka skurczu oskrzeli u pacjentów z przewlekłymi chorobami układu oddechowego polega na systematycznym stosowaniu leków kontrolujących chorobę, unikaniu czynników wyzwalających oraz edukacji pacjenta w zakresie samodzielnego rozpoznawania objawów zaostrzenia i wdrażania planu postępowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biotum 1 g
Lek Biotum (ceftazydym), będący antybiotykiem cefalosporynowym, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na ceftazydym, inne cefalosporyny oraz substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych, zwłaszcza anafilaktycznych, na antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicyliny, monobaktamy i karbapenemy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Biotum zawiera znaczną ilość sodu (60 mg w dawce 1 g i 120 mg w dawce 2 g), co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nerek lub wątroby, a także u osób stosujących dietę niskosodową.
adrenalina, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, ceftazydym, choroba układu sercowo-naczyniowego, infuzja, karbapenem, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, monobaktam, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk nerek, penicylina, proszek do sporządzania roztworu, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, skurcz oskrzeli, sód, test skórny, wstrząs, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polfenon 300 mg
Lek Polfenon, zawierający chlorowodorek propafenonu w dawkach 150 mg i 300 mg, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca (np. zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównana zastoinowa niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, wstrząs kardiogenny, ciężka bradykardia), a także u osób z zaburzeniami przewodzenia elektrycznego serca (węzeł zatokowy, blok przedsionkowo-komorowy II° lub wyższy, blok odnóg pęczka Hisa bez stymulatora). Ponadto, lek jest przeciwwskazany przy ciężkim niedociśnieniu tętniczym, zaburzeniach elektrolitowych (szczególnie hipokaliemii), ciężkiej obturacyjnej chorobie płuc oraz miastenii. Należy także zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej w tabletkach (1,43 mg w dawce 150 mg i 2,86 mg w dawce 300 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub wrodzonym niedoborem laktazy.
blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek propafenonu, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, kanałopatia, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość na składniki, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obturacyjna choroba płuc, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rytonawir, skurcz oskrzeli, strukturalna choroba serca, wrodzony niedobór laktazy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia dziedziczne, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia węzła zatokowego, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Propranolol WZF 10 mg
Propranolol chlorowodorek, substancja czynna preparatu Propranolol WZF, jest nieselektywnym antagonistą receptorów beta-adrenergicznych (β1 i β2), co determinuje jego szerokie zastosowanie kliniczne w kardiologii i innych dziedzinach medycyny. Mechanizm działania opiera się na kompetycyjnym blokowaniu receptorów beta, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, co potwierdzono przesunięciem w prawo krzywej dawka-częstość rytmu serca dla beta-agonistów. Propranolol wykazuje działanie inotropowo ujemne, zmniejszając siłę skurczu mięśnia sercowego, oraz wpływa na spowolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, co jest wykorzystywane w terapii zaburzeń rytmu serca, choroby niedokrwiennej serca i nadciśnienia tętniczego. Dodatkowo, lek stabilizuje błony komórkowe przy stężeniach 1-3 mg/l, choć takie poziomy rzadko osiągane są w standardowej terapii doustnej.
akcja serca, aktywność sympatykomimetyczna, antagonista kompetycyjny, astma, choroba niedokrwienna serca, choroba obturacyjna płuc, działanie inotropowo ujemne, efekt pierwszego przejścia, izoprenalina, katecholamina, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, POChP, profil farmakokinetyczny, propranolol, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor adrenergiczny beta, receptor beta1, receptor beta2, skurcz oskrzeli, stabilizacja błony komórkowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vidotin 4 mg
Profil bezpieczeństwa peryndoprylu jest zgodny z charakterystyką inhibitorów ACE, z najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi takimi jak zawroty głowy (pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego), ból głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność, zaburzenia widzenia, szum uszny, bóle brzucha, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, świąd, wysypka, kurcze mięśni oraz astenia. Działania te występują z różną częstością, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Peryndopryl może powodować poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia (niezbyt często), agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem G-6PDH oraz małopłytkowość (bardzo rzadko). Ponadto, rzadko obserwuje się zespół SIADH, a także zaburzenia elektrolitowe, w tym hipoglikemię, hiperkaliemię i hiponatremię, które mogą mieć istotne implikacje kliniczne.
agranulocytoza, bezmocz, dławica piersiowa, dysgeusia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pemfigoid, peryndopryl, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, udar mózgu, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół SIADH - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xanconalon 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Xanconalon zawiera oksykodon chlorowodorek (10 mg) oraz nalokson chlorowodorek (5 mg) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Ze względu na farmakologiczne właściwości oksykodonu, stosowanie leku wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych charakterystycznych dla opioidów, takich jak depresja oddechowa, zwężenie źrenic, skurcz oskrzeli, skurcz mięśni gładkich oraz zahamowanie odruchu kaszlowego. Częstość działań niepożądanych jest zróżnicowana i obejmuje m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, splątanie, depresja, uzależnienie), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy, senność, drgawki), żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, wymioty, biegunka), a także reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozwoju zespołu odstawienia, tolerancji oraz poważnych powikłań oddechowych, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego oraz u noworodków matek stosujących Xanconalon w ciąży.
depresja oddechowa, dławica piersiowa, drgawki, dyzuria, hipogonadyzm, kolka żółciowa, letarg, nadwrażliwość, naloksonu chlorowodorek, niedrożność jelit, oksykodonu chlorowodorek, omamy, owrzodzenie jamy ustnej, parestezja, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, splątanie, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, tolerancja lekowa, uzależnienie lekowe, zaburzenia koordynacji, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zahamowanie odruchu kaszlowego, zastój żółci, zatrzymanie moczu, zespół abstynencyjny noworodków, zespół odstawienny, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salmex (500 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.
Przedawkowanie leku Salmex, zawierającego salmeterol (50 μg/dawkę inhalacyjną) oraz flutykazon propionian (100, 250 lub 500 μg/dawkę inhalacyjną), wymaga zróżnicowanego podejścia terapeutycznego ze względu na odmienny profil toksyczności obu substancji. Salmeterol, jako długo działający β2-agonista, może wywołać objawy takie jak drżenia, ból głowy, tachykardia (>100 uderzeń/min w spoczynku) oraz hipokaliemia (stężenie potasu ≤3,5 mmol/l), co wymaga zastosowania kardioselektywnych β-adrenolityków z ostrożnością u pacjentów z astmą lub skurczem oskrzeli. W przypadku hipokaliemii wskazana jest suplementacja potasu. W razie konieczności przerwania terapii salmeterolem, należy kontynuować leczenie wziewnym steroidem, aby utrzymać kontrolę choroby podstawowej.
ból głowy, długo działający beta-2 agonista, drżenie, flutykazon propionian, hipokaliemia, kardioselektywny beta-adrenolityk, kortykosteroid wziewny, kortyzol w osoczu, niewydolność kory nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osłabienie mięśniowe, poziom potasu w surowicy, receptor beta-2 adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rezerwa nadnerczowa, salmeterol, skurcz oskrzeli, steroid wziewny, suplementacja potasu, tachykardia, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności kory nadnerczy - Leksykon substancji czynnych
Flutykazon – Działania niepożądane
Flutykazon propionian, będący kortykosteroidem stosowanym w leczeniu astmy oskrzelowej, POChP oraz alergicznego nieżytu nosa, wykazuje wysoką skuteczność, jednak jego stosowanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła, zapalenie płuc i oskrzeli u pacjentów z POChP oraz zapalenie części nosowej gardła i krwawienia z nosa przy stosowaniu donosowym. Działania niepożądane o charakterze ogólnoustrojowym, takie jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zahamowanie wzrostu u dzieci i młodzieży oraz zmniejszenie gęstości mineralnej kości, występują rzadko, ale są istotne klinicznie. Częstość występowania hipokaliemii jest wysoka, zwłaszcza w terapii skojarzonej z beta-2-mimetykami, a hiperglikemia pojawia się niezbyt często. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują bardzo często bóle głowy oraz niezbyt często drżenia, a u dzieci mogą wystąpić zmiany zachowania i zaburzenia snu.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, ból głowy, cechy cushingoidalne, choroba niedokrwienna serca, chrypka, częstoskurcz nadkomorowy, działanie immunosupresyjne, flutykazon propionian, hiperglikemia, hipokaliemia, infekcja oportunistyczna, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kołatanie serca, kortykosteroid, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, owrzodzenie błony śluzowej nosa, paradoksalny skurcz oskrzeli, perforacja przegrody nosowej, pleśniawki, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie części nosowej gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga, złamanie pourazowe, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tiopental Panpharma 1 g
Tiopental sodu, stosowany w dawkach 500 mg i 1 g, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas jego podawania. Do często obserwowanych należą reakcje alergiczne i rzekomoalergiczne, takie jak skurcz oskrzeli, skurcz krtani oraz zmiany skórne (wysypka, obrzęk), a także reakcje psychiczne, w tym euforia u 10-12% pacjentów oraz marzenia senne u około 40%, z możliwością wystąpienia koszmarów sennych. Często występują również zaburzenia oddychania, w tym hipowentylacja z krótkotrwałym bezdechem oraz czkawka (2-5%). Rzadziej obserwuje się reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje uczuleniowe ze wstrząsem anafilaktycznym, hemolityczną niedokrwistość uczuleniową z uszkodzeniem nerek, a także lokalne powikłania naczyniowe, takie jak ból w obrębie naczynia, zakrzepica i zapalenie żyły.
bezdech, czkawka, depresja oddechowa, drżenie mięśni, dysfagia, euforia, hemolityczna niedokrwistość, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipowentylacja, koszmar senny, marzenia senne, mimowolny ruch, niewydolność nerek, nudności i wymioty, reakcja alergiczna i rzekomoalergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, środek anestetyczny, tiopental, tiopental sodu, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie oddychania, zaburzenie ruchowe, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica, zapalenie żyły - Leksykon substancji czynnych
Celiprolol – Działania niepożądane
Celiprolol, beta-adrenolityk stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się bóle głowy, zawroty głowy, senność, bezsenność, nudności, zmęczenie oraz objawy związane z aktywnością β2-agonistyczną, takie jak drżenia i kołatanie serca. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, w tym depresja, zapalenie płuc o podłożu alergicznym, skurcz oskrzeli, zaburzenia rytmu serca, blok przedsionkowo-komorowy, a także zaburzenia metaboliczne, w tym hipoglikemia i hiperglikemia. Beta-blokery mogą maskować objawy tyreotoksykozy i hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi diagnostycznej. W trakcie terapii obserwowano także zmiany w profilu lipidowym – obniżenie HDL i wzrost triglicerydów. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, skórnego oraz mięśniowo-szkieletowego, a ich częstość klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
alergiczne zapalenie płuc, aminotransferaza, artropatia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, celiprolol, cholesterol HDL, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, hiperglikemia, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, kołatanie serca, łuszczyca, małopłytkowość, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, parestezja, plamica, przeciwciała przeciwjądrowe, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, tachykardia, toczeń, transaminaza, triglicerydy, tyreotoksykoza, zaburzenie krążenia obwodowego, zahamowanie zatokowe, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zespół Raynauda - Leksykon substancji czynnych
Galantamina – Przeciwwskazania stosowania
Galantamina, inhibitor acetylocholinesterazy stosowany w terapii choroby Alzheimera, posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki preparatu, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <9 ml/min dla Galsya SR i <10 ml/min dla Nivalin), oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby (Child-Pugh >9 pkt dla Galsya SR). Dodatkowo, astma oskrzelowa stanowi przeciwwskazanie do stosowania formy do wstrzykiwań (Nivalin) ze względu na ryzyko zaostrzenia skurczu oskrzeli. W zakresie układu sercowo-naczyniowego przeciwwskazania obejmują bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, niedokrwienną chorobę serca oraz ciężką niewydolność serca, co wynika z cholinergicznego mechanizmu działania galantaminy i ryzyka nasilenia tych stanów. W formie iniekcyjnej przeciwwskazane jest także stosowanie u pacjentów z padaczką i hiperkinezą ze względu na możliwość obniżenia progu drgawkowego i nasilenia objawów ruchowych.
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Alzheimera, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie cholinergiczne, funkcja poznawcza, hiperkinezja, inhibitor acetylocholinesterazy, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niedokrwienna choroba serca, niedrożność jelit, obturacja dróg oddechowych, padaczka, POChP, profilaktyka przeciwwrzodowa, próg drgawkowy, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, receptor muskarynowy, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxis Turbuhaler 4,5 mcg/dawkę
Produkt leczniczy Oxis Turbuhaler zawierający formoterolu fumaras dihydricus wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla beta-2-mimetyków, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak drżenia mięśniowe oraz uczucie kołatania serca. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Do najważniejszych objawów należą tachykardia, zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy), nudności, skurcze mięśni, bóle głowy (6,5% vs. 6,2% placebo), hipokaliemia, hiperglikemia oraz reakcje nadwrażliwości, w tym skurcz oskrzeli, który jest bardzo rzadkim, ale potencjalnie zagrażającym życiu powikłaniem wymagającym natychmiastowego przerwania terapii i zastosowania leku rozszerzającego oskrzela.
beta-2-mimetyk, ból głowy, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, drżenie mięśniowe, dysgeusia, formoterol fumarat dwuwodny, hiperglikemia, hipokaliemia, insulina, kołatanie serca, laktoza jednowodna, migotanie przedsionków, niepokój ruchowy, nudności, Oxis Turbuhaler, paradoksalny skurcz oskrzeli, pobudzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, tachykardia, wolny kwas tłuszczowy, wydłużenie odstępu QTc, wyprysk, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zawrót głowy, zmiana ciśnienia tętniczego, związek ketonowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Scorbolamid 100 mg + 5 mg + 300 mg
Scorbolamid, zawierający 300 mg salicylamidu, 100 mg kwasu askorbinowego oraz 5 mg rutozydu, wykazuje profil działań niepożądanych zależny głównie od dawki salicylamidu. Przy dawkach 325-600 mg działania niepożądane występują rzadko, natomiast ich częstość i nasilenie rośnie przy wyższych dawkach. Najczęściej obserwowane są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, skurcze jamy brzusznej, uczucie palenia za mostkiem, brak łaknienia, biegunka, podrażnienie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy (nadżerki, owrzodzenia) oraz suchość w jamie ustnej. Warto podkreślić, że w przeciwieństwie do innych salicylanów, salicylamid nie wykazuje wyraźnego związku z krwawieniami z przewodu pokarmowego. Działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego obejmują zawroty głowy, senność i bóle głowy, a ze strony skóry – zaczerwienienie twarzy, wysypkę oraz nadmierną potliwość.
biegunka, brak łaknienia, cystyna, kamica nerkowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, moczany, nadżerki i owrzodzenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nieżyt nosa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie, pH moczu, podrażnienie błony śluzowej, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, rutozyd, salicylamid, salicylany, skurcz oskrzeli, skurcze jamy brzusznej, suche usta, szczawiany, wstrząs, wymioty, zaburzenia skóry, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądka i jelit, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy, zgaga - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Metafen 200 mg + 325 mg
Lek Metafen, zawierający 200 mg ibuprofenu i 325 mg paracetamolu w postaci tabletek, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub składniki pomocnicze, a także u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ, takimi jak astma aspirynowa, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, nieżyt błony śluzowej nosa czy pokrzywka. Przeciwwskazania obejmują również ciężką niewydolność nerek i/lub wątroby, chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy (czynna lub w wywiadzie), perforację lub krwawienia z przewodu pokarmowego związane z NLPZ, a także ciężkie schorzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak ciężkie nadciśnienie tętnicze, tachykardia, dławica piersiowa oraz niewydolność serca klasy IV wg NYHA. Lek jest także przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu i noworodka oraz u pacjentów ze skazą krwotoczną lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Dodatkowo, nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat, osób z zatrzymaniem moczu, wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej oraz u pacjentów z chorobą alkoholową ze względu na ryzyko hepatotoksyczności.
agregacja płytek krwi, astma aspirynowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dławica piersiowa, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, ibuprofen, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, pokrzywka, refluks żołądkowo-przełykowy, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zatrzymanie moczu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apoauronarami 5 mg
Apoauronarami, zawierający ramipryl w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, jest inhibitorem ACE stosowanym w terapii nadciśnienia i innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Profil działań niepożądanych obejmuje często występujące objawy, takie jak uporczywy suchy kaszel, hipotonia oraz podwyższone stężenie potasu we krwi. Istotne są również rzadkie, ale poważne powikłania, w tym obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym hematologicznego (leukopenia, aplazja szpiku), immunologicznego (reakcje anafilaktyczne), nerwowego (bóle i zawroty głowy), oddechowego (suchy kaszel, duszność), pokarmowego (zapalenie błony śluzowej, zapalenie trzustki), a także skórnego (wysypka, obrzęk naczynioruchowy). Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii i niewydolności nerek.
agranulocytoza, aplazja szpiku, białkomocz, dławica piersiowa, eozynofilia, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia, inhibitor ACE, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie OUN, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, TIA, udar niedokrwienny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zapalenie języka, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok przynosowych, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Nebiwolol – Przedawkowanie
Przedawkowanie nebiwololu, będącego beta-adrenolitykiem, manifestuje się typowymi objawami charakterystycznymi dla tej grupy leków, takimi jak bradykardia (często poniżej 50 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli oraz ostra niewydolność serca. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują blokadę receptorów beta-adrenergicznych w sercu i oskrzelach, co prowadzi do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, zwolnienia przewodnictwa bodźców oraz wzmożonego tonu przywspółczulnego. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia metaboliczne, w tym nieprawidłowości w gospodarce glukozowej, co wymaga monitorowania stężenia glukozy we krwi. W przypadku przedawkowania konieczna jest hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii oraz kompleksowa diagnostyka i monitorowanie funkcji życiowych pacjenta.
atropina, beta-adrenolityk, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, dobutamina, dopamina, działanie wagotoniczne, glikemia, glukagon, izoprenalina, katecholamina, metyloatropina, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, oddychanie wspomagane, ostra niewydolność serca, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, receptory beta-2, rozrusznik serca, rzut minutowy serca, skurcz oskrzeli, toksykologia kliniczna, układ bodźcoprzewodzący, układ przywspółczulny, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zastój krwi - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ketokaps Med
Ketokaps Med, zawierający ketoprofen, powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Stosowanie ketoprofenu wiąże się z ryzykiem krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą wystąpić bez objawów ostrzegawczych, nawet u pacjentów bez wcześniejszych problemów gastrologicznych. Czynniki ryzyka obejmują wysokie dawki NLPZ, historię choroby wrzodowej, podeszły wiek, jednoczesne stosowanie ASA, kortykosteroidów, leków przeciwzakrzepowych, SSRI oraz leków przeciwpłytkowych. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dawki oraz rozważenie stosowania leków ochronnych na błonę śluzową, takich jak mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej. Ponadto, ketoprofen może zaostrzać choroby zapalne jelit i zwiększać ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i mózgowych.
aminotransferaza, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, czerwień koszenilowa, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipowolemnia, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, ospa wietrzna, polip nosa, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, przewlekłe zapalenie zatok, skurcz oskrzeli, sorbitol, synteza prostaglandyn, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Ceftobiprol – Przeciwwskazania stosowania
Ceftobiprol, aktywny składnik Zevtera 500 mg, jest cefalosporynowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na ceftobiprol, jego postać farmaceutyczną (ceftobiprol medokarylu sodowego w dawce 666,6 mg odpowiadającej 500 mg ceftobiprolu) oraz na substancje pomocnicze, w tym 1,3 mmol (29 mg) sodu na fiolkę. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią reakcji alergicznych na inne cefalosporyny (np. ceftriakson, cefazolina, cefuroksym) oraz na beta-laktamy, w tym penicyliny i karbapenemy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych, które mogą prowadzić do ciężkich, zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych i innych powikłań immunologicznych.
anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, ceftobiprol, ceftobiprol medokaryl sodowy, ciężka reakcja skórna, farmakolog kliniczny, gorączka polekowa, nadwrażliwość na lek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja systemowa, skurcz oskrzeli, specjalista chorób zakaźnych, substancja czynna, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka skórna, zaburzenie hematologiczne, zespół Stevensa-Johnsona, Zevtera - Leksykon leków
Przedawkowanie – Catalet C stężenie 1-25 JS/ml, stężenie 2-250 JS/ml, stężenie 3-2500 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie 4-5000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Przedawkowanie alergoidów pyłku chwastów zawartych w leku Catalet C, dostępnego w stężeniach od 25 JS/ml do 5000 JS/ml, może prowadzić do szerokiego spektrum objawów miejscowych i ogólnoustrojowych. Reakcje miejscowe obejmują obrzęk tkanek miękkich przekraczający 5-10 cm, rumień, silny ból oraz intensywny świąd w miejscu iniekcji, których nasilenie jest proporcjonalne do dawki, szczególnie przy stężeniach 3 (2500 JS/ml) i 4 (5000 JS/ml). Objawy ogólnoustrojowe, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, zawroty głowy, spadek ciśnienia tętniczego ≥30%, tachykardia >100/min, nudności i wymioty, mogą pojawić się w ciągu 5-60 minut po podaniu i stanowią poważne zagrożenie dla życia pacjenta. Najcięższą konsekwencją jest wstrząs anafilaktyczny, szczególnie przy wyższych stężeniach, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.
alergoid pyłku chwastów, duszność, hipotensja, immunoterapia alergenowa, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, objaw niepożądany, objaw ogólnoustrojowy, obrzęk miejsca podania, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanek miękkich, pokrzywka, reakcja miejscowa, rumień, skurcz oskrzeli, tachykardia, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wysypka pokrzywkowa, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Przeciwwskazania stosowania
Adenozyna jest kluczowym lekiem w terapii napadowych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na adenozynę lub substancje pomocnicze, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez stymulatora, zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora, zespół długiego QT, ciężkie niedociśnienie tętnicze, niewyrównaną niewydolność serca oraz przewlekłą obturacyjną chorobę płuc z objawami skurczu oskrzeli. Przed podaniem adenozyny konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna, w tym wywiad alergiczny, analiza EKG, pomiar ciśnienia tętniczego, ocena wydolności serca i funkcji oddechowej, aby wykluczyć powyższe przeciwwskazania i zminimalizować ryzyko powikłań hemodynamicznych i arytmicznych.
Adenocor, adenosine kabi, adenozyna, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ciężkie niedociśnienie tętnicze, działanie wazodylatacyjne, hipoksemia, kardiowerter-defibrylator, nagły zgon sercowy, napadowe zaburzenie rytmu serca, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewyrównana niewydolność serca, perfuzja narządowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, rytm zatokowy, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zatrzymanie krążenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT, zespół wydłużonego QT - Leksykon substancji czynnych
Glatiramer octan – Przeciwwskazania stosowania
Octan glatirameru, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 40 mg/ml (co odpowiada 36 mg glatirameru zasady na ampułko-strzykawkę), z pH 5,5-7,0 i osmolarnością około 300 mOsmol/L. Jedynym wyraźnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed kwalifikacją pacjenta do terapii. Ze względu na złożony charakter chemiczny octanu glatirameru – mieszaniny polipeptydów o masie cząsteczkowej 5000-9000 daltonów, zawierających aminokwasy L-glutaminowy, L-alaninę, L-tyrozynę i L-lizynę – istnieje ryzyko nieprzewidywalnych reakcji nadwrażliwości, które mogą manifestować się jako reakcje skórne, objawy ze strony układu oddechowego i krążenia, a nawet reakcje anafilaktyczne.
ampułko-strzykawka, dysfagia, Glatiramer acetate Teva, kwas L-glutaminowy, L-alanina, L-lizyna, L-tyrozyna, masa cząsteczkowa, mieszanina polipeptydów, nadwrażliwość, octan glatirameru, osmolarność, pH, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, roztwór do wstrzykiwań, sekwencja aminokwasów, składniki pomocnicze, skurcz oskrzeli, stwardnienie rozsiane, syntetyczne polipeptydy, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenosine Kabi to roztwór do wstrzykiwań zawierający adenozynę w stężeniu 3 mg/ml, dostępny w ampułko-strzykawkach o objętościach 1 ml (3 mg adenozyny), 2 ml (6 mg) oraz 4 ml (12 mg). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na adenozynę lub substancje pomocnicze, w tym sód (3,54 mg/ml, 0,15 mmol/ml), co może mieć znaczenie u osób wymagających kontroli podaży sodu. Ze względu na wpływ adenozyny na układ przewodzący serca, nie należy stosować preparatu u chorych z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, chyba że pacjent posiada wszczepiony stymulator serca. Ponadto, adenozyna jest przeciwwskazana u pacjentów z POChP przebiegającą ze skurczem oskrzeli, astmą oskrzelową, zespołem długiego QT, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz niewyrównaną niewydolnością serca ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i pogorszenia stanu klinicznego.
adenozyna, ampułko-strzykawka, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, kardiolog, nadwrażliwość na adenozynę, niedociśnienie tętnicze, niewyrównana niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carvedilol Orion 12,5 mg
Przedawkowanie karwedylolu, substancji czynnej leku Carvedilol Orion dostępnego w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Klinicznie obserwuje się ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię (często poniżej 50 uderzeń/min), ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, a także zatrzymanie akcji serca. W układzie oddechowym mogą wystąpić skurcz oskrzeli i zaburzenia oddechowe, natomiast w układzie nerwowym – wymioty, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki oraz uogólnione drgawki. Objawy te wynikają z farmakologicznego działania karwedylolu jako nieselektywnego beta-adrenolityku z właściwościami alfa-blokującymi.
alfa-bloker, aminofilina, atropina, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-sympatykomimetyk, bradykardia, bronchospazm, Carvedilol Orion, diazepam, dobutamina, drgawki, duszność, glukagon, hemodializa, inhibitor fosfodiesterazy, izoprenalina, karwedylol, klonazepam, lek sympatykomimetyczny, lek wazopresyjny, niedociśnienie, niewydolność serca, noradrenalina, norfenefryna, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, POChP, skurcz oskrzeli, stymulacja serca, teofilina, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia świadomości, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pricoron 5 mg
Profil bezpieczeństwa peryndoprylu jest zgodny z innymi inhibitorami ACE, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak zawroty głowy, ból głowy, kaszel, niedociśnienie tętnicze, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz reakcje skórne. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania, gdzie częstość bardzo częsta to ≥1/10, a bardzo rzadka <1/10 000. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość) oraz ryzyko niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów z niedoborem G-6PDH. W układzie sercowo-naczyniowym odnotowano bardzo rzadkie przypadki zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, potencjalnie związane z nadmiernym niedociśnieniem, które jest jednym z najczęstszych działań niepożądanych peryndoprylu.
agranulocytoza, cholestatyczne zapalenie wątroby, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dławica piersiowa, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedobór G-6PDH, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, pemfigoid, peryndopryl z argininą, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, udar mózgu, zaburzenie erekcji, zaburzenie nastroju, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – MST Continus 200 mg
MST Continus to preparat zawierający siarczan morfiny w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, dostępny w dawkach 10 mg, 30 mg, 60 mg, 100 mg oraz 200 mg. Morfina jako substancja aktywna wywołuje liczne działania niepożądane, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze działania obejmują nudności i zaparcia (bardzo często), zaburzenia psychiczne takie jak obniżenie poziomu aktywności, bezsenność, zaburzenia funkcji poznawczych i sensorycznych (często), a także zawroty głowy, bóle głowy, nadmierną potliwość i senność (często). Istotne są również rzadziej występujące reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne o nieznanej częstości. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko uzależnienia, które może pojawić się nawet przy dawkach terapeutycznych, oraz na możliwość rozwoju tolerancji i zespołu odstawiennego. Morfina może powodować depresję ośrodka oddechowego zależną od dawki, co stanowi poważne zagrożenie kliniczne.
allodynia, amenorrhoea, anoreksja, centralny bezdech senny, depresja ośrodka oddechowego, dysforia, hiperalgezja, hiponatremia, kolka nerkowa, kolka żółciowa, mimowolny skurcz mięśni, napad drgawkowy, niedrożność jelit, niewydolność serca, noworodkowy zespół odstawienia, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, oczopląs, osutka krostkowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, siarczan morfiny, skurcz oskrzeli, skurcz zwieracza Oddiego, stan pobudzenia, stan splątania, sztywność mięśniowa, tachykardia, tolerancja lekowa, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół SIADH, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bupropion Accord 300 mg
Bupropion Accord w dawce 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według układów narządów i częstości występowania. Najczęstsze działania obejmują bezsenność (>10%), ból głowy (>10%), suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności i wymioty (bardzo często), a także reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka (1-10%). Rzadziej obserwuje się napady drgawkowe (około 0,1%), tachykardię, zaburzenia widzenia, szumy uszne, a także poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (bardzo rzadko). Istotne są również zaburzenia psychiczne, w tym lęk, pobudzenie, depresja, a także myśli i zachowania samobójcze, które mogą wystąpić zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu. Występują także zaburzenia metaboliczne, takie jak utrata apetytu, zmniejszenie masy ciała, hiponatremia oraz rzadkie przypadki zaburzeń stężenia glukozy we krwi.
ataksja, bezsenność, chlorowodorek bupropionu, choroba posurowicza, depersonalizacja, dystonia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jąkanie, leukopenia, łuszczyca, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parkinsonizm, pokrzywka, psychoza, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, splątanie, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, urojenie, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sugammadex Baxter 100 mg/ml
Sugammadex Baxter 100 mg/ml jest roztworem do wstrzykiwań zawierającym sugammadeks sodowy, stosowanym do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium lub wekuronium podczas znieczulenia ogólnego. Bezpieczeństwo leku oceniono na podstawie danych z badań klinicznych faz I-III obejmujących 3519 pacjentów, w tym 1078 leczonych sugamadeksem i 544 placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 to kaszel, powikłania oddechowe i związane ze znieczuleniem, niedociśnienie oraz powikłania po zabiegu. Reakcje nadwrażliwości, występujące niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), mogą mieć różne nasilenie – od miejscowych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, które mogą prowadzić do zgonu. W badaniach u zdrowych ochotników częstość reakcji nadwrażliwości wynosiła 6,6% przy dawce 4 mg/kg m.c. i 9,5% przy dawce 16 mg/kg m.c., z pojedynczym przypadkiem anafilaksji (0,7%) przy dawce 16 mg/kg m.c.
anafilaksja, bradykardia, klasyfikacja ASA, nawrót blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, niedociśnienie tętnicze, obrzęk gardła, obrzęk języka, obturacja płuc, otyłość chorobliwa, pokrzywka, powikłanie oddechowe, reakcja nadwrażliwości, rokuronium, skurcz oskrzeli, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sugammadeks sodowy, tachykardia, wekuronium, wstrząs anafilaktyczny, zatrzymanie krążenia, znaczna bradykardia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketonal Duo 150 mg
Ketonal Duo 150 mg, zawierający ketoprofen, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) wiążącym się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają starannego monitorowania podczas terapii. W zakresie hematologicznym mogą wystąpić rzadkie przypadki niedokrwistości pokrwotocznej oraz zaburzenia takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, niewydolność szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczna i leukopenia. Reakcje nadwrażliwości obejmują skórne reakcje alergiczne oraz potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, szczególnie u pacjentów z nadwrażliwością na ASA i inne NLPZ. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia i hiperkaliemia, występują z nieznaną częstością. W układzie nerwowym często obserwuje się astenię i złe samopoczucie, a rzadziej parestezje, jałowe zapalenie opon mózgowych, drgawki i zaburzenia smaku. Działania niepożądane ze strony narządów zmysłów obejmują rzadkie zaburzenia widzenia i szumy uszne.
agranulocytoza, aminotransferaza, astenia, astma oskrzelowa, bilirubina, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, enteropatia, fotodermatoza, hiperkaliemia, hiponatremia, jałowe zapalenie opon mózgowych, ketoprofen, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reaktywność dróg oddechowych, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skórna reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód trawienny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy pochodzenia obwodowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Napro 500 mg
Lek Apo-Napro (naproksen), należący do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują wrzody trawienne, perforacje oraz krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą mieć charakter zagrażający życiu, zwłaszcza u osób starszych. Objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia i ból brzucha są również często obserwowane. Naproksen może wywoływać reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, zaostrzenie astmy oraz różnorodne zmiany skórne, od wysypek po ciężkie dermatozy, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Istotne jest także ryzyko sercowo-naczyniowe, w tym zwiększone ryzyko zakrzepicy tętniczej, obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, krwawienie z żołądka, krwiomocz, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, naproksen, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, parestezja, perforacja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smołowaty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wymioty krwawe, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – ACC 200 mg
Acetylocysteina (ACC) w dawce 200 mg w formie tabletek musujących może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najważniejsze z nich to reakcje nadwrażliwości, w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne (bardzo rzadko), oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (bardzo rzadko). Działania niepożądane obejmują także objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, niezbyt często), układu oddechowego (duszność i skurcz oskrzeli, rzadko), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, niezbyt często), a także zaburzenia skórne (pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, świąd, niezbyt często). W badaniach potwierdzono zmniejszoną agregację płytek krwi, co może predysponować do krwotoków (bardzo rzadko), dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów ze skłonnością do krwawień.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, duszność, gorączka, krwotok, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skłonność do krwawień, skurcz oskrzeli, świąd, szumy uszne, tabletka musująca, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, wysypka, zapalenie jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona, zmiana śluzówkowa - Leksykon substancji czynnych
Molsydomina – Działania niepożądane
Molsydomina, substancja czynna preparatu Molsidomina WZF, wykazuje istotne działania niepożądane, przede wszystkim związane z układem sercowo-naczyniowym, w tym hipotonią obniżającą spoczynkowe ciśnienie tętnicze. U 1-10% pacjentów obserwuje się objawy hipotonii manifestujące się zawrotami głowy, co może wymagać redukcji dawki lub przerwania terapii. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) występuje ciężkie objawowe niedociśnienie, prowadzące do zapaści krążeniowej i wstrząsu, stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia. Hipotonia ortostatyczna występuje z nieustaloną częstością, szczególnie u osób starszych, zwiększając ryzyko omdleń i urazów. W zakresie układu nerwowego najczęstszym działaniem niepożądanym są bóle głowy (≥1/100 do <1/10), zwykle przemijające, możliwe do złagodzenia przez indywidualne dostosowanie dawki. Rzadziej pojawiają się zawroty głowy (≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą mieć podłoże ośrodkowe lub być wtórne do hipotonii.
alergiczna reakcja skórna, ból głowy, ciśnienie tętnicze krwi, czerwień koszenilowa, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, molsydomina, morfologia krwi, niedokrwienie narządów, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaczerwienienie twarzy, zapaść krążeniowa, zawroty głowy, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Concoram 5 mg + 10 mg
Concoram to preparat złożony zawierający bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Profil działań niepożądanych obejmuje objawy charakterystyczne dla obu substancji, klasyfikowane według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Amlodypina często wywołuje senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, obrzęki (w tym okolicy kostek), nudności i zmęczenie. Bisoprolol natomiast często powoduje zawroty głowy, ból głowy, uczucie ziębnięcia i drętwienia kończyn, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz zmęczenie. Do poważniejszych działań należą zawał serca (bardzo rzadko, amlodypina), nasilenie niewydolności serca (niezbyt często, bisoprolol), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka) oraz skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP.
alergiczny nieżyt nosa, amlodypina, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, częstoskurcz komorowy, duszność, dyslipidemia, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obturacyjna choroba płuc, parestezja, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pulmoterol 50 mcg/dawkę inh.
Salmeterol, aktywny składnik Pulmoterolu, jest długo działającym, selektywnym agonistą receptorów β2-adrenergicznych, którego efekt terapeutyczny utrzymuje się około 12 godzin dzięki unikalnej budowie molekularnej. W badaniach klinicznych wykazano, że salmeterol skutecznie zapobiega skurczowi oskrzeli wywołanemu histaminą oraz hamuje wczesną i późną fazę reakcji alergicznych na alergeny wziewne, zmniejszając nadreaktywność oskrzeli. W badaniu SMART, obejmującym 26 355 pacjentów z astmą, stosowanie salmeterolu w dawce 50 µg dwa razy na dobę wiązało się z różnicami w bezpieczeństwie, szczególnie u pacjentów afroamerykańskich (HR=4,10; 95% CI: 1,54–10,90) oraz u osób niestosujących wziewnych glikokortykosteroidów (HR=2,39; 95% CI: 1,10–5,22), co podkreśla konieczność kontynuacji terapii kortykosteroidami podczas leczenia salmeterolem.
astma oskrzelowa, długo działający agonista, długo działający β2-mimetyk, działanie bronchodylatacyjne, hazard względny, kortykosteroid, leczenie przeciwastmatyczne, nadreaktywność oskrzeli, parametr spirometryczny, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja na alergeny wziewne, receptor β2-adrenergiczny, rozszerzenie oskrzeli, selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, skurcz oskrzeli, wartość FEV1, wziewny glikokortykosteroid, zaostrzenie, zapalenie płuc