podanie domięśniowe
Podanie domięśniowe (iniekcja domięśniowa, i.m.) to metoda parenteralnego podawania leków bezpośrednio do tkanki mięśniowej. Technika ta pozwala na aplikację substancji leczniczych, które mogą być wchłaniane szybciej niż przy podaniu podskórnym, ale wolniej niż przy podaniu dożylnym.
Najczęściej wykorzystywane miejsca do podań domięśniowych to mięsień pośladkowy wielki, mięsień pośladkowy średni (okolica ventroglutealna), mięsień czworogłowy uda oraz mięsień naramienny. Wybór miejsca wstrzyknięcia zależy od objętości leku, jego właściwości, wieku pacjenta oraz dostępności danego obszaru.
Przy wykonywaniu iniekcji domięśniowej kluczowe jest przestrzeganie zasad aseptyki, prawidłowe określenie miejsca wkłucia, zastosowanie odpowiedniej techniki (zazwyczaj pod kątem 90° do powierzchni skóry) oraz użycie igły o odpowiedniej długości (zwykle 25-38 mm), aby zapewnić dotarcie leku do tkanki mięśniowej.
Podanie domięśniowe jest często stosowane w przypadku antybiotyków, szczepionek, leków przeciwbólowych, hormonów oraz innych preparatów, które wymagają powolnego, ale stosunkowo szybkiego wchłaniania. Ta droga podania pozwala uniknąć efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, który występuje przy podaniu doustnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
życica trwała – Przedawkowanie
Życica trwała (Lolium perenne) jest kluczowym alergenem stosowanym w immunoterapii swoistej, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Przedawkowanie tych preparatów może wywołać szerokie spektrum działań niepożądanych, od miejscowych reakcji takich jak rumień, obrzęk i ból w miejscu podania, po ciężkie objawy ogólnoustrojowe, w tym pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, duszność, hipotensję, tachykardię, nudności, zawroty głowy, a nawet wstrząs anafilaktyczny zagrażający życiu. Ryzyko powikłań wzrasta przy nieprzestrzeganiu odstępów między dawkami, podaniu nieprawidłowej dawki lub błędnym podaniu donaczyniowym bądź domięśniowym.
adrenalina, alergoid, duszność, hipotensja, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, niewydolność wielonarządowa, nudności, obrzęk miejscowy, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd skóry, świszczący oddech, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, życica trwała - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dysport 300 jednostek kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A/fiolkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej przy domięśniowym podaniu dawek do 12 jednostek na szczura w badaniach przewlekłych. W badaniach reprodukcyjnych u ciężarnych szczurów i królików nie stwierdzono toksycznego wpływu na zarodek i płód przy dawkach do 79 jednostek/kg masy ciała u szczurów oraz 42 jednostek/kg u królików. Wyższe dawki powodowały poronienia, jednak nie zaobserwowano działania teratogennego ani negatywnego wpływu na rozwój przed- i pourodzeniowy potomstwa F1 szczurów. Obniżona płodność u szczurów po dużych dawkach wynikała z porażenia mięśni utrudniającego łączenie się w pary, a nie z bezpośredniego uszkodzenia układu rozrodczego.
Clostridium botulinum, działanie teratogenne, działanie toksyczne, iniekcja domięśniowa, mięsień prążkowany, mięsień wypieracz pęcherza moczowego, neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, niewydolność oddechowa, pęcherz moczowy, podanie domięśniowe, porażenie mięśni, poziom dawkowania bez obserwowanych działań niepożądanych, rozwój neurobehawioralny, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Netenax 3 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa netylmycyny, substancji czynnej preparatu Netenax (3 mg/ml, krople do oczu), wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. Testy na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, takich jak szczury, psy, świnki morskie, świnie, koty, króliki oraz małpy, potwierdziły szeroki margines bezpieczeństwa. Dawki śmiertelne (LD50) dla netylmycyny wynosiły od 40 do 266 mg/kg w zależności od gatunku i drogi podania, co wskazuje na wysoką tolerancję substancji przy ekspozycji ogólnoustrojowej znacznie przekraczającej dawki stosowane miejscowo w okulistyce.
absorpcja systemowa, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, krople do oczu, LD50, margines bezpieczeństwa, netylmycyna, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie miejscowe, profil bezpieczeństwa, stosowanie kliniczne, stosowanie oczne, substancja czynna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Salbutamol WZF 0,5 mg/ml
SALBUTAMOL WZF w stężeniu 0,5 mg/ml jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań i może być podawany podskórnie, domięśniowo lub dożylnie, z dawkowaniem dostosowanym do drogi podania i masy ciała pacjenta. U dorosłych dawka podskórna i domięśniowa wynosi 0,5 mg (8 μg/kg mc.) co 4 godziny w razie potrzeby. Dożylne podanie obejmuje dawki od 0,25 mg do 0,5 mg (4-8 μg/kg mc.), które należy wstrzykiwać powoli, często po wcześniejszym rozcieńczeniu 0,5 mg leku do 10 ml wody do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 μg/ml. Wlew dożylny powinien być prowadzony z szybkością 5 μg/min, z monitorowaniem tętna i ciśnienia tętniczego oraz jednoczesną tlenoterapią i suplementacją potasu w celu zapobiegania hipoksemii i hipokaliemii. W przypadku nebulizacji zalecana dawka wynosi 2,5-5 mg, z możliwością powtarzania co 1-3 godziny w stanach astmatycznych. U dzieci brak jest wystarczających danych do ustalenia schematu dawkowania, dlatego stosowanie jest ograniczone do wyjątkowych sytuacji klinicznych.
ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, hipokaliemia, hipoksemia, nebulizacja, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie wziewne, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stan astmatyczny, suplementacja potasu, tlenoterapia, układ sercowo-naczyniowy, wlew kroplowy, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Encepur K 0,75 mcg inaktywowanego wirusa kleszczowego zapalenia mózgu, szczep K23/0,25 ml; 1 dawka (0,25 ml), dawka dla dzieci
Encepur K to inaktywowana szczepionka przeciw kleszczowemu zapaleniu mózgu, przeznaczona dla dzieci w wieku od 1 do 11 lat, zawierająca 0,75 µg inaktywowanego wirusa (szczep K23) w dawce 0,25 ml. Podstawowy cykl szczepienia obejmuje trzy dawki, które można podać według schematu klasycznego (dawka 1 w dniu 0, dawka 2 po 14 dni do 3 miesięcy, dawka 3 po 9-12 miesiącach) lub szybkiego (dawka 1 w dniu 0, dawka 2 po 7 dniach, dawka 3 po 21 dniach). Schemat klasyczny jest zalecany przy stałym ryzyku zakażenia, natomiast szybki przy konieczności szybkiego uodpornienia. Po szczepieniu przeciwciała utrzymują się co najmniej 3 lata po schemacie klasycznym i 12-18 miesięcy po schemacie szybkim.
kleszczowe zapalenie mózgu, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, przednio-boczna część uda, przyspieszony schemat klasyczny, schemat klasyczny szczepienia, schemat szybki szczepienia, serokonwersja, skaza krwotoczna, szczepienie podstawowe, szczepienie przypominające, szczepionka Encepur, wirus kleszczowego zapalenia mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – EpiPen Senior 0,3 mg/dawkę
Adrenalina (epinefryna) jest endogennym katecholaminą produkowaną przez rdzeń nadnerczy, podlegającą szybkiemu metabolizmowi głównie przez enzymy katecholo-O-metylotransferazę (COMT) oraz monoaminooksydazę (MAO), z dominującą rolą wątroby w degradacji, choć nie jest ona niezbędna. Po podaniu dawki 0,3 mg (300 µg) epinefryny, okres półtrwania w osoczu wynosi około 2,5 minuty. Wchłanianie leku podawanego podskórnie lub domięśniowo może być opóźnione przez miejscowy skurcz naczyń krwionośnych, co wydłuża czas działania terapeutycznego. Zaleca się rozmasowanie miejsca wstrzyknięcia w celu poprawy dystrybucji substancji czynnej.
adrenalina, automatyczny wstrzykiwacz, katecholo-O-metylotransferaza, monoaminooksydaza, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, podanie podskórne, profil farmakokinetyczny, rdzeń nadnerczy, skurcz naczyń krwionośnych, tkanka tłuszczowa podskórna, wstrząs anafilaktyczny, wstrzykiwacz EpiPen, wstrzyknięcie domięśniowe, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefazolin AptaPharma 1 g
Cefazolin AptaPharma to antybiotyk cefalosporynowy pierwszej generacji, zawierający 1 g cefazoliny (1048 mg cefazoliny sodowej) w każdej fiolce o pojemności 10 mL. Preparat występuje w postaci białego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, o pH 4,7-5,1 i osmolalności 308-675 mOsm/kg. Każda fiolka zawiera 50,6 mg sodu (2,2 mmole), co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Produkt przechowuje się w temperaturze do 25°C, chroniąc przed światłem, a okres ważności wynosi 2 lata. Po rekonstytucji roztwór należy podać niezwłocznie, bez przechowywania. Fiolki są wykonane ze szkła typu III, zamykane korkiem bromobutylowym i aluminiowym wieczkiem typu flip-off.
antybiotyk cefalosporynowy, cefazolina, cefazolina sodowa, chlorowodorek lidokainy, dawkowanie pediatryczne, drogi podania leku, guma bromobutylowa, infuzja dożylna, okres ważności leku, osmolalność, płyn Ringera, płyn Ringera z mleczanami, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie dożylne bezpośrednie, proszek do sporządzania roztworu, przechowywanie leku, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie i infuzja - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Influvac Tetra –
Influvac Tetra to inaktywowana szczepionka przeciw grypie zawierająca antygeny powierzchniowe wirusa (hemaglutynina i neuraminidaza) zgodne z rekomendacjami WHO i UE na dany sezon. Dawkowanie wynosi 0,5 ml dla wszystkich pacjentów powyżej 6 miesięcy. U dorosłych (≥18 lat) i młodzieży (9-17 lat) podaje się jedną dawkę 0,5 ml. U dzieci 6 miesięcy–8 lat dawka wynosi również 0,5 ml, jednak dzieci poniżej 9 lat, które nie były wcześniej szczepione, wymagają podania drugiej dawki po minimum 4 tygodniach. Szczepionka nie jest zalecana dla niemowląt poniżej 6 miesięcy ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
albumina jaja kurzego, ampułko-strzykawka, antygen powierzchniowy wirusa grypy, białko kurze, bromek cetylotrimetyloamoniowy, dawkowanie leku, formaldehyd, gentamycyna, hemaglutynina i neuraminidaza, Influvac Tetra, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, podanie podskórne, polisorbat 80, przeciwwskazanie, przednio-boczna część uda, skład antygenowy, szczepionka przeciw grypie, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Cynku siarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne dane dotyczące siarczanu cynku siedmiowodnego, stosowanego jako składnik produktów żywieniowych pozajelitowych z grupy SmofKabiven, wskazują na brak specyficznej toksyczności tej substancji w stężeniach fizjologicznych. Badania obejmowały farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczność, nie wykazując szczególnego zagrożenia dla pacjenta. Ocena bezpieczeństwa prowadzona była w kontekście całego składu preparatu, co pozwoliło na identyfikację potencjalnych interakcji między siarczanem cynku a innymi składnikami. W badaniach na królikach nie stwierdzono efektów teratogennych ani embriotoksycznych, a także nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność czy zdolności rozrodcze. Zawartość siarczanu cynku w poszczególnych produktach SmofKabiven waha się od 0,0027 g (0,017 mmol) do 0,017 g (0,10 mmol) na porcję, co odpowiada bezpiecznym dawkom stosowanym klinicznie.
badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, działanie anafilaktyczne, działanie uczulające, emulsja tłuszczowa, glicerofosforan sodu, infuzja dożylna, leczenie substytucyjne, martwica tkanek, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał alergenny, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, siarczan cynku siedmiowodny, SmofKabiven, SmofKabiven extra Nitrogen, SmofKabiven Low Osmo Peripheral, SmofKabiven Nutribase, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne, wpływ teratogenny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biofuroksym 1,5 g
BIOFUROKSYM to cefuroksym sodowy w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierający 1,5 g substancji czynnej na fiolkę. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, jednak każda fiolka zawiera 83 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Roztwór przygotowuje się z odpowiednią objętością wody do wstrzykiwań: 6 ml dla podania domięśniowego (stężenie około 216 mg/ml), co najmniej 15 ml dla wstrzyknięcia dożylnego i infuzji (stężenie około 94 mg/ml). Sporządzony roztwór należy stosować bezpośrednio lub przechowywać do 24 godzin w temperaturze 2-8°C; zmiana zabarwienia roztworu nie wpływa na jego skuteczność. Nie zaleca się mieszania cefuroksymu z aminoglikozydami w jednej strzykawce ze względu na ryzyko inaktywacji, a roztwory powinny mieć pH w zakresie 5-7, unikając rozpuszczalników o pH >7,5, np. wodorowęglanu sodu.
aminoglikozydy, azlocylina, cefuroksym, chlorek potasu, chlorowodorek lidokainy, dieta niskosodowa, fosforan hydrokortyzonu, heparyna, hydrokortyzon, infuzja dożylna, ksylitol, metronidazol, mleczan sodu, mleczanowy roztwór Ringera, niezgodność farmaceutyczna, podanie domięśniowe, roztwór fizjologiczny, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, sól sodowa, stężenie antybiotyku, wodorowęglan sodu, współczynnik przesuwu fazowego, wstrzyknięcie dożylne, zakres pH - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dalacin C 150 mg/ml
Lek Dalacin C zawiera klindamycynę fosforan w stężeniu 150 mg/ml, stosowaną w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie u dorosłych zależy od ciężkości zakażenia: 600-1200 mg/dobę w 2-4 dawkach dla zakażeń ciężkich, 1200-2700 mg/dobę dla bardzo ciężkich zakażeń jamy brzusznej i miednicy, a w stanach zagrażających życiu do 4800 mg/dobę. U dzieci powyżej 1 miesiąca życia dawka wynosi 20-40 mg/kg/dobę w 3-4 dawkach. U pacjentów powyżej 65 lat nie wymaga się modyfikacji dawkowania. W przypadku zaburzeń czynności wątroby i nerek konieczne jest monitorowanie stężenia klindamycyny, a w razie potrzeby dostosowanie dawki lub odstępów między dawkami, zwłaszcza przy ciężkiej niewydolności tych narządów. Klindamycyna nie jest usuwana podczas hemodializy, więc nie wymaga dodatkowego podawania leku w trakcie dializ.
bezmocz, bolus, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, Dalacin C, fosforan klindamycyny, hemodializa, infuzja dożylna, klindamycyna, miednica mniejsza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, rozpuszczalnik, stężenie roztworu, stężenie w osoczu, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon substancji czynnych
Wirus różyczki – Właściwości farmakodynamiczne
Wirus różyczki (szczep Wistar RA 27/3) stosowany w szczepionkach Priorix i Priorix-Tetra to żywy atenuowany szczep produkowany w ludzkich komórkach diploidalnych (MRC-5), z minimalnym stężeniem ≥ 10 CCID50 na dawkę. Szczep ten wykazuje wysoką immunogenność, potwierdzoną badaniami klinicznymi, w których pojedyncza dawka indukowała serokonwersję u 100% uprzednio seronegatywnych dzieci, w tym u niemowląt w wieku 9-10 miesięcy. Po 2 latach od szczepienia wskaźniki serokonwersji utrzymywały się na poziomie 100%, a długoterminowe obserwacje wykazały utrzymanie seropozytywności (przeciwciała ≥ 10 IU/ml) u 98,4% po 6 latach i 97,2% po 10 latach. Druga dawka szczepionki pełni funkcję przypominającą, wzmacniając odpowiedź immunologiczną, co jest szczególnie istotne u niemowląt, u których pierwsza dawka może być osłabiona przez interferencję przeciwciał matczynych.
immunogenność, komórki diploidalne ludzkie, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, podanie podskórne, serokonwersja, seropozytywność, szczep wirusowy, szczep Wistar RA 27/3, szczepienie przypominające, szczepionka MMR, szczepionka przeciw ospie wietrznej, wirus różyczki, wskaźnik serokonwersji, wskaźnik seropozytywności, żywy atenuowany szczep - Leksykon substancji czynnych
Olcha – Przedawkowanie
Przedawkowanie ekstraktów pyłku drzew zawierających alergen olchy (Alnus sp.) w terapii alergenowej, takich jak Perosall D (stosowany podjęzykowo, ze stężeniami od 10 JS do 5000 JS) oraz Pollinex Tree (podskórnie, w dawkach 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml), niesie ryzyko wystąpienia reakcji miejscowych (obrzęk, rumień, świąd) oraz ogólnoustrojowych o różnym nasileniu, włącznie z wstrząsem anafilaktycznym. Reakcje miejscowe częściej obserwuje się przy preparatach podawanych podskórnie, natomiast reakcje ogólnoustrojowe umiarkowane i ciężkie (bronchospazm, duszność, hipotensja, tachykardia) pojawiają się przy przekroczeniu zalecanych dawek lub nieprawidłowej drodze podania, np. donaczyniowej. Szczególnie niebezpieczne jest szybkie przejście do wyższych stężeń Perosall D (np. z 100 JS do 5000 JS) oraz podanie Pollinex Tree powyżej 4000 SU/ml lub drogą inną niż zalecana.
adrenalina, bronchospazm, glikokortykosteroid, hipotensja, immunoterapia alergenowa, lek przeciwhistaminowy, obrzęk krtani, obrzęk warg, Perosall D, płynoterapia, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podjęzykowe, Pollinex Tree, pyłek olchy, reakcja niepożądana, schemat leczenia, skurcz oskrzeli, tachykardia, terapia alergenowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zestaw przeciwwstrząsowy - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Dawkowanie i sposób podawania
Szczepionki zawierające inaktywowany wirus polio, takie jak Adacel Polio i Tetraxim, wymagają precyzyjnego dostosowania dawkowania i schematu podawania do wieku pacjenta oraz wcześniejszych szczepień. Adacel Polio, zawierająca 29 j. antygenu D typu 1, 7 j. typu 2 i 26 j. typu 3, stosowana jest u młodzieży i dorosłych jako dawka przypominająca w objętości 0,5 ml, powtarzana co 5-10 lat. Tetraxim, o identycznym składzie antygenowym, podawana jest niemowlętom i dzieciom w dawce 0,5 ml w schemacie 2 dawek w odstępie ≥2 miesięcy lub 3 dawek w odstępie ≥1 miesiąca, z dawką uzupełniającą po 12. miesiącu życia. Szczepionka Tetraxim jest również stosowana jako dawka przypominająca u dzieci w wieku 4-13 lat. Obie szczepionki podaje się domięśniowo, z preferowanym miejscem wstrzyknięcia zależnym od wieku (mięsień naramienny u starszych dzieci i dorosłych, przednio-boczna powierzchnia uda u niemowląt).
bierna ochrona, charakterystyka produktu leczniczego, dawka uzupełniająca, immunoglobulina przeciwtężcowa, inaktywowany wirus polio, jednostka antygenu D, krztusiec, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, poliomyelitis, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało ochronne, schemat szczepień, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepionka ADACEL POLIO, szczepionka Tetraxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus polio inaktywowany, wstrzyknięcie podskórne, wstrzyknięcie śródskórne, wywiad medyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Priorix-Tetra –
Szczepionka Priorix-Tetra zawiera żywe atenuowane wirusy odry, świnki, różyczki oraz ospy wietrznej i jest podawana w dawce 0,5 ml. Standardowy schemat szczepienia obejmuje dwie dawki u dzieci od 11 miesiąca życia, z odstępem między dawkami wynoszącym od 6 tygodni do 3 miesięcy, przy czym minimalny odstęp nie może być krótszy niż 4 tygodnie. W sytuacjach epidemiologicznych dopuszcza się wcześniejsze podanie pierwszej dawki już po ukończeniu 9. miesiąca życia, z drugą dawką podaną w ciągu 3 miesięcy. Alternatywne schematy obejmują podanie pojedynczej dawki Priorix-Tetra u pacjentów wcześniej szczepionych MMR i/lub szczepionką przeciw ospie wietrznej lub odwrotnie, zgodnie z lokalnymi zaleceniami. Szczepionka wymaga rekonstytucji przed podaniem, a każda dawka po rekonstytucji zawiera odpowiednie miana wirusów.
droga podskórna, miano wirusa, odpowiedź immunologiczna, odra, ospa wietrzna, podanie domięśniowe, podanie podskórne, profil bezpieczeństwa, rekonstytucja szczepionki, różyczka, schemat dwudawkowy, świnka, sytuacja epidemiologiczna, szczepionka MMR, szczepionka skojarzona, trombocytopenia, zaburzenia krzepnięcia, żywe atenuowane wirusy - Leksykon substancji czynnych
Dimeglumina gadopentetanowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dimeglumina gadopentetonianu, substancja czynna Magnevist (469,01 mg/ml, 0,5 mmol/ml), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów. Badania toksyczności ostrej i wielokrotnego dożylnego podawania potwierdziły bezpieczeństwo stosowania jednorazowego w diagnostyce. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały mutagenności, a badania na szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego. Ponadto, brak jest dowodów na toksyczny wpływ na tkanki szybko proliferujące oraz na ryzyko karcynogenezy u ludzi, co jest istotne w kontekście specyficznej farmakokinetyki i jednorazowego podania Magnevist.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dimeglumina gadopentetonianu, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, farmakokinetyka, Magnevist, mutacja genowa, nietolerancja miejscowa, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie podskórne, podanie pozanaczyniowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, środek kontrastowy, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, uczulenie kontaktowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Naklofen 25 mg/ml
Naklofen w postaci roztworu do wstrzykiwań (25 mg/ml) jest wskazany wyłącznie do krótkotrwałego leczenia stanów ostrych, z maksymalnym czasem stosowania do 2 dni. Standardowa dawka dobowa wynosi 75 mg (1 ampułka, 3 ml), podawana głęboko domięśniowo w górny zewnętrzny kwadrant pośladka. Maksymalna dawka dobowa to 150 mg (2 ampułki), stosowana jedynie w ciężkich przypadkach, z zachowaniem odstępu kilku godzin i podaniem w różnych pośladkach. Ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Preparat nie jest zalecany u dzieci i młodzieży ze względu na wysoką dawkę diklofenaku sodowego w jednej ampułce oraz inwazyjny charakter podania.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefuroxim-MIP 750 mg 750 mg
Cefuroxim-MIP (cefuroksym sodowy) jest antybiotykiem beta-laktamowym podawanym dożylnie lub domięśniowo, którego dawkowanie zależy od rodzaju zakażenia, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. U dorosłych i dzieci ≥40 kg dawki wahają się od 750 mg do 1,5 g co 6-8 godzin, w zależności od wskazania klinicznego (np. pozaszpitalne zapalenie płuc: 750 mg co 8 h; zakażenia tkanek miękkich: 1,5 g co 8 h; profilaktyka chirurgiczna: 1,5 g podczas indukcji z możliwością uzupełnienia). U dzieci <40 kg stosuje się dawki 30-100 mg/kg/dobę podzielone na 2-4 dawki, z typową dawką 60 mg/kg/dobę w większości zakażeń. Cefuroksym jest głównie wydalany przez nerki, dlatego dawkowanie należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny: przy klirensie <20 mL/min/1,73 m² dawki i częstotliwość podawania są zmniejszane (np. 750 mg raz lub dwa razy na dobę). U pacjentów hemodializowanych dawkę 750 mg podaje się po każdej dializie, a lek może być dodany do płynu dializacyjnego (250 mg/2 L). Zaburzenia czynności wątroby nie wymagają korekty dawkowania.
cefuroksym sodowy, cesarskie cięcie, charakterystyka produktu leczniczego, chirurgia przewodu pokarmowego, chirurgia sercowo-naczyniowa, ciągła tętniczo-żylna hemodializa, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka antybiotyku, hemodializa, infuzja kroplowa, klirens kreatyniny, niskoprzepływowa hemofiltracja, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, schemat dawkowania, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pabal 100 mcg/ml
Karbetocyna, klasyfikowana w grupie oksytocyny i jej analogów (kod ATC H01BB03), wykazuje selektywne powinowactwo do receptorów oksytocynowych w mięśniach gładkich macicy, indukując rytmiczne skurcze, zwiększenie ich częstości oraz napięcia mięśniówki. Po podaniu dożylnym lub domięśniowym pojedyncza dawka 100 µg powoduje szybkie i stabilne obkurczenie macicy w ciągu 2 minut, co jest kluczowe w profilaktyce krwotoków poporodowych. Działanie karbetocyny jest długotrwałe i porównywalne z wielogodzinnym wlewem oksytocyny, co upraszcza schemat terapeutyczny i zwiększa komfort stosowania. W badaniach klinicznych karbetocyna wykazała wyższą skuteczność niż oksytocyna (25 IU) w zapobieganiu atonii macicy po cięciu cesarskim, z istotnie mniejszym odsetkiem pacjentek wymagających dodatkowej interwencji (5% vs 10%, p=0,031). W populacji po porodzie naturalnym karbetocyna (100 µg i.m.) okazała się nie gorsza od oksytocyny (10 IU) pod względem zapobiegania krwotokowi poporodowemu (14,47% vs 14,38%, RR=1,01; 95% CI 0,95–1,06). Ponadto, skuteczność i bezpieczeństwo karbetocyny zostały potwierdzone także u młodocianych pacjentek (12–18 lat), co rozszerza zakres jej zastosowania w praktyce położniczej.
atonia macicy, badanie kontrolowane, bolus dożylny, cięcie cesarskie, grupa terapeutyczna, karbetocyna, krwotok poporodowy, mięśnie gładkie macicy, non-inferiority, obkurczenie macicy, oksytocyna, pierwszorzędowy punkt końcowy, podanie domięśniowe, podwójnie ślepa próba, poród naturalny, receptor oksytocynowy, ryzyko względne, skurcz macicy, środek uterotoniczny, wlew dożylny, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pseudovac –
Szczepionka Pseudovac jest poliwalentnym preparatem przeznaczonym do profilaktyki zakażeń wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa, zawierającym antygeny 7 immunotypów bakterii (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 3,7) w równych proporcjach po 0,125 ml na 1 ml roztworu. Podawana jest wyłącznie domięśniowo w formie roztworu o barwie od słomkowożółtej do jasnozielonej. Schemat dawkowania przewiduje stopniowe zwiększanie dawki od 0,2 ml w dniu 1 do 1,0 ml w dniu 10 (0,2 ml, 0,4 ml, 0,6 ml, 0,8 ml, 1,0 ml), co ma na celu optymalizację odpowiedzi immunologicznej przy minimalizacji działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest szybkie rozpoczęcie szczepienia u pacjentów z oparzeniami, najlepiej w ciągu 1-3 dni od urazu, ze względu na wysokie ryzyko zakażeń Pseudomonas aeruginosa w tej grupie.
antygen Pseudomonas aeruginosa, działanie niepożądane, immunotyp, ochrona immunologiczna, odczyn miejscowy, odczyn ogólny, odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, pałeczka ropy błękitnej, podanie domięśniowe, Pseudomonas aeruginosa, Pseudovac, roztwór do wstrzykiwań, schemat dawkowania, szczepionka poliwalentna, zakażenie Pseudomonas aeruginosa - Leksykon substancji czynnych
Wiechlina łąkowa – Przedawkowanie
Wiechlina łąkowa (Poa pratensis) jest jednym z alergenów zawartych w preparacie POLLINEX+Rye, stosowanym w swoistej immunoterapii alergenowej u pacjentów uczulonych na pyłki traw. Preparat zawiera mieszankę alergoidów pyłku 13 traw, chemicznie modyfikowanych aldehydem glutarowym i adsorbowanych na L-tyrozynie, co zmniejsza ich reaktywność, jednak przedawkowanie może wywołać poważne reakcje immunologiczne. Dawkowanie preparatu jest standaryzowane w jednostkach SU, dostępne w stężeniach 600 SU/ml, 1600 SU/ml oraz 4000 SU/ml, stosowanych odpowiednio w fazie wstępnej i podtrzymującej terapii. Przedawkowanie może nastąpić wskutek podania zbyt wysokiej dawki, nieprawidłowego odstępu między dawkami lub błędnej drogi podania (donaczyniowo lub domięśniowo zamiast podskórnie).
aldehyd glutarowy, alergia na pyłki traw, alergoidy pyłku traw, hipotensja, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, L-tyrozyna, leczenie objawowe, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, pokrzywka uogólniona, Pollinex+Rye, reakcja anafilaktyczna, reakcja immunologiczna, reakcja ogólnoustrojowa, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, tachykardia, wiechlina łąkowa, zaburzenie krążeniowe, zaburzenie układu oddechowego, zaburzenie układu pokarmowego, zestaw ratunkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Indywidualny Zestaw Autostrzykawek przeciwko Bojowym Środkom Trującym IZAS-05 Autostrzykawka Atropina: 2 mg/2 ml Autostrzykawka Diazepam: 10 mg/2 ml Autostrzykawka Pralidoksym + Atropina: 600 mg/2 ml + 2 mg/2 ml
Indywidualny Zestaw Autostrzykawek przeciwko Bojowym Środkom Trującym IZAS-05 zawiera trzy jednorazowe autostrzykawki do podania domięśniowego, przeznaczone do leczenia zatrucia bojowymi środkami trującymi. Zestaw obejmuje: autostrzykawkę z 2 mg atropiny siarczanu w 2 mL roztworu (pH 2,8-4,5), autostrzykawkę z 10 mg diazepamu w 2 mL roztworu (pH 6,0-7,5) oraz autostrzykawkę łączoną zawierającą 600 mg pralidoksymu chlorku w 2 mL (pH 2,0-3,0) oraz 2 mg atropiny siarczanu w 2 mL (pH 2,8-4,5). Atropinę można podawać wielokrotnie do zaniku objawów zatrucia, nie przekraczając dawki 100 mg w ciągu pierwszych 24 godzin, natomiast diazepam i połączenie pralidoksymu z atropiną stosuje się w stałych, jednorazowych dawkach.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Jext 150 mcg
Produkt leczniczy Jext, dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań w dwóch dawkach: 150 mikrogramów i 300 mikrogramów adrenaliny (w postaci winianu), jest stosowany w leczeniu anafilaksji. Dawkowanie należy dostosować do masy ciała pacjenta: dzieci i młodzież o masie ciała 15-30 kg otrzymują 150 mikrogramów, powyżej 30 kg – 300 mikrogramów. U dorosłych o masie ciała powyżej 30 kg standardowa dawka to 300 mikrogramów, natomiast osoby o masie ciała 15-30 kg (np. z niedowagą) powinny otrzymać 150 mikrogramów. Podanie u dzieci poniżej 15 kg nie jest zalecane ze względu na brak możliwości precyzyjnego dawkowania, chyba że w stanach zagrożenia życia na wyraźne zalecenie lekarza. Skuteczna dawka terapeutyczna adrenaliny mieści się zwykle w zakresie 0,005-0,01 mg/kg masy ciała, jednak w niektórych przypadkach może być konieczne podanie większej dawki lub powtórzenie wstrzyknięcia.
adrenalina w postaci winianu, anafilaksja, dawka terapeutyczna, duszność, jednorazowy użytek, podanie domięśniowe, pomoc medyczna, pozycja boczna ustalona, przednio-boczna część uda, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, stan kliniczny pacjenta, stan zagrożenia życia, wchłanianie leku, wstrzykiwacz półautomatyczny, wstrzyknięcie adrenaliny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gamma anty-D 50 50 mcg/ml
Preparat GAMMA anty-D 50 zawiera ludzką immunoglobulinę anty-D w stężeniu 50 µg/ml (250 j.m.) i charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla przeciwciał klasy IgG. Po podaniu domięśniowym wykrywalne miano przeciwciał pojawia się już po około 4 godzinach, natomiast maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest po około 5 dniach. Okres półtrwania immunoglobuliny anty-D u pacjentów z prawidłowym poziomem IgG wynosi średnio 2 tygodnie, co jest zgodne z typowym profilem eliminacji przeciwciał IgG, choć może wykazywać zmienność międzyosobniczą.
- Leksykon substancji czynnych
Ketamina – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie ketaminy powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając drogę podania, wiek pacjenta oraz stosowane leki współistniejące. Ketamina podawana dożylnie w dawce 1-4,5 mg/kg mc. (przeciętnie 2 mg/kg mc.) indukuje znieczulenie w ciągu 30 sekund do 1 minuty, utrzymujące się 5-10 minut, natomiast podanie domięśniowe w dawce 6,5-13 mg/kg mc. (najczęściej 10 mg/kg mc.) powoduje znieczulenie po 3-4 minutach, trwające 12-25 minut. Wprowadzenie do znieczulenia można także realizować infuzją ciągłą w dawce 0,5-2 mg/kg mc., z podtrzymaniem znieczulenia dawką 10-40 μg/kg mc./min (około 1-3 mg/min). W położnictwie zalecane dawki dożylne wynoszą 0,2-1 mg/kg mc., brak jest natomiast ustalonych dawek domięśniowych i podtrzymujących. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz osób starszych dawkę należy odpowiednio zmodyfikować. Ketamina może być stosowana samodzielnie lub w skojarzeniu z innymi środkami znieczulającymi, przy czym zaleca się premedykację lekami zmniejszającymi wydzielanie śliny (np. atropina) oraz benzodiazepinami (np. midazolam) w celu ograniczenia działań niepożądanych podczas wybudzania.
atropina, blokada nerwowo-mięśniowa, ciągły wlew, cięcie cesarskie, depresja oddechowa, diazepam, flunitrazepam, glikopyrrolat, hioscyna, infuzja dożylna, ketamina, lorazepam, majaczenie, marskość wątroby, midazolam, oczopląs, podanie domięśniowe, podanie dożylne, premedykacja benzodiazepinami, ruchy toniczno-kloniczne, środek zwiotczający mięśnie, zaburzenia czynności wątroby, znieczulenie chirurgiczne - Leksykon substancji czynnych
Metyloprednizolon – Dawkowanie i sposób podawania
Metyloprednizolon jest glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, stosowanym w wielu jednostkach chorobowych. Dawkowanie zależy od postaci farmaceutycznej, drogi podania oraz wskazania terapeutycznego. Tabletki dostępne są w dawkach 4, 8 i 16 mg, z dawką początkową od 4 do 48 mg/dobę, dostosowywaną indywidualnie. W ciężkich stanach, takich jak stwardnienie rozsiane, stosuje się dawki do 500-1000 mg/dobę przez kilka dni, a w przeszczepianiu narządów do 7 mg/kg mc./dobę. Terapia dożylna z solą sodową bursztynianu obejmuje m.in. pulsacyjne podawanie 1 g/dobę przez 1-5 dni w RZS, toczniu rumieniowatym i stwardnieniu rozsianym. W ostrych urazach rdzenia dawka początkowa wynosi 30 mg/kg mc. w bolusie, następnie wlew 5,4 mg/kg mc./godz. przez 23 godziny. Dawkowanie miejscowe i dostawowe octanu metyloprednizolonu jest dostosowane do wielkości stawu i ciężkości schorzenia (np. 20-80 mg w dużych stawach). Preparaty miejscowe (aceponian 0,1%) stosuje się raz dziennie przez maksymalnie 12 tygodni u dorosłych i 4 tygodnie u dzieci.
bursztynian sodu, dawka podtrzymująca, działanie immunosupresyjne, glikokortykosteroid, kłębuszkowe zapalenie nerek, nefropatia toczniowa, objawy odstawienia, obrzęk mózgu, octan metyloprednizolonu, opatrunek okluzyjny, oś przysadkowo-nadnerczowa, podanie domięśniowe, podanie dostawowe, podanie dożylne, podanie okołostawowe, przeszczep narządu, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, terapia pulsacyjna, toczeń rumieniowaty układowy, uraz rdzenia kręgowego, wlew ciągły, wlew doodbytniczy, wyprysk łojotokowy, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie płuc Pneumocystis carinii, zapaść naczyniowa, zespół Cushinga, zespół nadnerczowo-płciowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Midanium 5 mg/ml
Midazolam, substancja czynna leku Midanium, jest pochodną imidazobenzodiazepiny o kodzie ATC N05CD08, charakteryzującą się lipofilnością w formie wolnej i dobrą rozpuszczalnością w wodzie w postaci soli. Produkt dostępny jest jako roztwór do wstrzykiwań w stężeniach 1 mg/ml oraz 5 mg/ml, zawierający dodatkowo 3,16 mg sodu na 1 ml roztworu. Midazolam wykazuje szerokie spektrum działania farmakodynamicznego, obejmujące silne działanie sedacyjne, przeciwlękowe, przeciwdrgawkowe oraz zwiotczające mięśnie, co czyni go szczególnie użytecznym w anestezjologii i intensywnej terapii. Jego krótki czas działania wynika z szybkiego metabolizmu, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do krótkotrwałych procedur diagnostycznych i terapeutycznych.
amnezja anterogradowa, anestezjologia i intensywna terapia, drgawki, działanie farmakologiczne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające i nasenne, działanie zwiotczające mięśnie, imidazobenzodiazepina, lek nasenny i uspokajający, midazolam, niepamięć następcza, pochodna benzodiazepiny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, stan lękowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Fulvestrant Reddy 250 mg
Ocena wpływu leku Fulvestrant Reddy (roztwór do wstrzykiwań 250 mg w ampułko-strzykawce) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest kluczowa dla bezpieczeństwa farmakoterapii. Substancja czynna fulwestrant nie wykazuje istotnego bezpośredniego wpływu na funkcje psychomotoryczne, jednak często obserwowane działanie niepożądane – astenia – może znacząco obniżyć sprawność pacjentek. W związku z tym lekarze powinni szczegółowo informować pacjentki o ryzyku osłabienia i zalecać powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn w przypadku nasilonych objawów. Konieczne jest także monitorowanie nasilenia astenii podczas wizyt kontrolnych oraz rozważenie modyfikacji dawkowania lub wsparcia terapeutycznego, jeśli objawy utrudniają codzienne funkcjonowanie.
alkohol benzylowy, ampułko-strzykawka, astenia, benzyl benzoesan, charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie, działanie niepożądane, etanol, farmakoterapia, fulwestrant, podanie domięśniowe, postać farmaceutyczna, roztwór do wstrzykiwań, sprawność psychomotoryczna, substancje pomocnicze, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biodacyna 250 mg/ml
Biodacyna to roztwór do wstrzykiwań i infuzji zawierający amikacynę disiarczan w stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml, co odpowiada odpowiednio 125 mg i 250 mg amikacyny na mililitr roztworu. Dostępne opakowania to ampułki 2 ml (250 mg lub 500 mg amikacyny) oraz 4 ml (1 g amikacyny). Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak sodu pirosiarczyn (E 223) o potencjalnym działaniu uczulającym oraz sód w ilościach 3,73 mg/ml (0,16 mmol) dla stężenia 125 mg/ml i 7,49 mg/ml (0,32 mmol) dla stężenia 250 mg/ml. Roztwór jest bezbarwny lub jasnożółty, co nie wpływa na bezpieczeństwo stosowania. Biodacyna może być podawana domięśniowo bez rozcieńczania, natomiast do infuzji dożylnych wymaga rozcieńczenia do stężenia 2,5–5 mg/ml w odpowiednich płynach infuzyjnych (np. 0,9% NaCl, 5% glukoza, płyn Ringera z mleczanami).
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, chlorek sodu, cytrynian sodu, działanie przeciwbakteryjne, działanie uczulające, infuzja dożylna, kwas siarkowy, masa ciała, niezgodność farmaceutyczna, płyn Ringera, podanie domięśniowe, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, sodu pirosiarczyn, woda do wstrzykiwań, wodny roztwór - Leksykon leków
Skład i postać leku – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml
Fulvestrant Vipharm to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 250 mg/5 ml, zawierający 250 mg fulwestrantu w każdej ampułko-strzykawce. Preparat jest przezroczysty, bezbarwny do żółtego, lepki, bez widocznych cząstek stałych. Zawiera substancje pomocnicze: etanol 96% (500 mg), alkohol benzylowy (500 mg), benzylu benzoesan (750 mg) oraz oczyszczony olej rycynowy. Produkt wymaga przechowywania w temperaturze 2-8°C, z możliwością krótkotrwałego (do 28 dni) przechowywania w temperaturze do 25°C, przy czym przekroczenie 30°C jest niedopuszczalne. Ampułko-strzykawki wykonane są ze szkła typu I i wyposażone w igły z systemem zabezpieczającym BD SafetyGlide. Ze względu na brak badań zgodności, nie wolno mieszać leku z innymi preparatami.
alkohol benzylowy, ampułko-strzykawka, benzylu benzoesan, etanol, fulwestrant, górnoboczna okolica pośladka, igła z systemem osłaniającym, końcówka Luer-Lock, mięsień pośladkowy, nerw kulszowy, niezgodność farmaceutyczna, olej rycynowy, podanie domięśniowe, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, zakłucie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lidocaine Accord 20 mg/ml
Lidokaina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Lidocaine Accord, jest amidowym lekiem miejscowo znieczulającym o stężeniach 10 mg/ml oraz 20 mg/ml, dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań. Mechanizm działania opiera się na blokadzie kanałów sodowych w błonie neuronu, co prowadzi do zmniejszenia szybkości depolaryzacji, podwyższenia progu pobudzenia oraz stabilizacji błony komórkowej, skutkując odwracalnym miejscowym znieczuleniem. Lidokaina wykazuje również działanie antyarytmiczne poprzez obniżenie pobudliwości elektrycznej, spowolnienie przewodzenia impulsów oraz osłabienie siły skurczu mięśnia sercowego. Po podaniu dożylnym efekt znieczulający pojawia się w około 1 minutę i trwa 10-20 minut, natomiast po podaniu domięśniowym początek działania następuje po około 15 minutach, a czas działania wynosi 60-90 minut.
arytmia, blokada nerwu, budowa amidowa, depolaryzacja błony, grupa farmakoterapeutyczna, jon sodowy, lek antyarytmiczny, lek miejscowo znieczulający, lidokaina chlorowodorek, mięsień sercowy, miokardium, osmolalność, ośrodkowy układ nerwowy, parametry fizykochemiczne, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przepuszczalność błony neuronu, przewodzenie impulsów, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie tkanek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketonal Fast 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ketoprofenu z lizyną, składnika aktywnego produktu Ketonal Fast 50 mg, wykazały zróżnicowane wartości LD50 w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt. Po podaniu doustnym LD50 wynosiła 102 mg/kg u szczurów oraz 444 mg/kg u myszy, co stanowi odpowiednio 30- i 120-krotność dawki terapeutycznej wykazującej działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Po podaniu dootrzewnowym wartości LD50 wyniosły 104 mg/kg u szczurów oraz 610 mg/kg u myszy, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Długotrwałe podawanie ketoprofenu z lizyną u szczurów, psów i małp nie wywołało istotnych działań toksycznych przy dawkach terapeutycznych, choć wysokie dawki indukowały zmiany patologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach, typowe dla NLPZ.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, ketoprofen z lizyną, LD50, nerka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tisercin 25 mg/ml
Tisercin (lewomepromazyna) w roztworze do wstrzykiwań (25 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, pochodne fenotiazyny lub składniki pomocnicze. Nie należy go stosować u osób z chorobami neurologicznymi takimi jak choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, miastenia czy porażenie połowicze, ze względu na ryzyko nasilenia objawów. Przeciwwskazania obejmują także schorzenia układu krążenia, w tym ciężką kardiomiopatię i istotną klinicznie hipotonię, a także jaskrę z wąskim kątem przesączania i retencję moczu, gdzie działanie antycholinergiczne leku może pogorszyć stan pacjenta. Ponadto, lek jest niewskazany przy ciężkich zaburzeniach czynności nerek i wątroby, chorobach układu krwiotwórczego oraz porfirii.
agranulocytoza, choroba Parkinsona, choroba układu krwiotwórczego, dyskrazja krwi, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, działanie kardiodepresyjne, hipotonia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia, lek hipotensyjny, miastenia, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, objaw parkinsonowski, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, porażenie połowicze, porfiria, receptor dopaminergiczny, retencja moczu, roztwór do wstrzykiwań, spadek ciśnienia tętniczego, stwardnienie rozsiane, wlew kroplowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemodynamiczne, zapaść krążeniowa, zatrzymanie moczu, znieczulenie ogólne