Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dimeglumina gadopentetanowa

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania dimegluminy gadopentetonianu

Dimeglumina gadopentetonianu, substancja czynna produktu Magnevist (469,01 mg/ml, 0,5 mmol/ml), została poddana szeregowi badań przedklinicznych w celu oceny jej bezpieczeństwa. Dane niekliniczne oparte na standardowych badaniach farmakologicznych, toksyczności, genotoksyczności, działania karcynogennego oraz wpływu na reprodukcję nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi.¹

Toksyczność ostra i przewlekła

Badania toksyczności ostrej dimegluminy gadopentetonianu wskazują, że ryzyko ostrego zatrucia po podaniu Magnevistu zgodnie z zaleceniami jest mało prawdopodobne.² Eksperymenty oceniające tolerancję układową po wielokrotnym dożylnym podawaniu tego środka kontrastowego w ciągu doby potwierdziły, że Magnevist może być bezpiecznie podawany jednorazowo w celach diagnostycznych u ludzi.³

Genotoksyczność i potencjał rakotwórczy

Badania genotoksyczności przeprowadzone zarówno w warunkach in vivo, jak i in vitro nie wykazały potencjału mutagennego dimegluminy gadopentetonianu. Analizy obejmowały ocenę wpływu substancji na mutacje genowe, chromosomowe oraz genomowe.⁴

W badaniach potencjału rakotwórczego prowadzonych na szczurach nie stwierdzono nowotworów zależnych od ekspozycji na Magnevist. Biorąc pod uwagę brak działania genotoksycznego, brak toksycznego wpływu na szybko proliferujące tkanki, specyficzną farmakokinetykę substancji oraz fakt, że Magnevist stosowany jest jednorazowo, nie stwierdzono dowodów świadczących o ryzyku rakotwórczego działania dimegluminy gadopentetonianu u ludzi.⁵

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Badania toksykologiczne dotyczące wpływu dimegluminy gadopentetonianu na reprodukcję nie wykazały działania teratogennego podczas ciąży.⁶ Potwierdza to również inna obserwacja przedkliniczna, wskazująca brak działania teratogennego lub embriotoksycznego Magnevistu po jego podaniu w trakcie ciąży.⁷

W szczegółowych badaniach na modelach zwierzęcych zaobserwowano jedynie nieznaczne opóźnienie rozwoju płodu i kostnienia po podaniu dimegluminy gadopentetonianu w dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane dawki kliniczne:

• U ciężarnych szczurów po codziennym podawaniu przez 10 dni dawki 12,5 raza większej od dawki zalecanej dla ludzi (w przeliczeniu na kg masy ciała)
• U ciężarnych królików po codziennym podawaniu przez 13 dni dawki co najmniej 7,5 razy większej od dawki zalecanej dla ludzi (w przeliczeniu na kg masy ciała)

⁸

Tolerancja miejscowa i właściwości uczulające

Ocena tolerancji miejscowej dimegluminy gadopentetonianu (Magnevist) przeprowadzona została w wielokierunkowych badaniach obejmujących:

• Podanie jednokrotne dożylne
• Podanie wielokrotne dożylne
• Jednokrotne podanie dotętnicze

Wyniki tych badań nie wskazały na ryzyko miejscowych objawów niepożądanych w naczyniach krwionośnych u ludzi.⁹

Przeprowadzono również badania oceniające tolerancję miejscową po podaniu pozanaczyniowym, obejmujące:

• Jednokrotne podanie podskórne
• Jednokrotne podanie domięśniowe

Wykazały one, że w przypadku nieumyślnego podania pozanaczyniowego dimegluminy gadopentetonianu mogą wystąpić niewielkie reakcje nietolerancji miejscowej w miejscu wstrzyknięcia.¹⁰

Istotne jest również, że w przeprowadzonych badaniach przedklinicznych nie stwierdzono kontaktowego uczulenia na produkt Magnevist, co jest ważnym aspektem bezpieczeństwa stosowania tej substancji.¹¹