niewydolność wątroby
Niewydolność wątroby to stan kliniczny, w którym dochodzi do zaburzenia funkcji wątroby w stopniu uniemożliwiającym prawidłowe spełnianie jej licznych zadań metabolicznych. Może mieć charakter ostry (fulminant hepatic failure) lub przewlekły, rozwijający się powoli w przebiegu długotrwałego uszkodzenia miąższu wątroby.
W ostrym zespole niewydolności wątroby dochodzi do gwałtownego pogorszenia funkcji narządu u osoby bez wcześniejszej choroby wątroby. Charakteryzuje się encefalopatią wątrobową i zaburzeniami krzepnięcia (INR > 1,5) rozwijającymi się w ciągu 26 tygodni od wystąpienia objawów. Najczęstsze przyczyny to toksyczne uszkodzenie wątroby (np. paracetamol), infekcje wirusowe (HAV, HBV) oraz zaburzenia naczyniowe.
Przewlekła niewydolność wątroby rozwija się w przebiegu marskości wątroby i może prowadzić do nadciśnienia wrotnego, wodobrzusza, krwawień z żylaków przełyku, encefalopatii wątrobowej i zespołu wątrobowo-nerkowego. Główne przyczyny to przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby oraz schorzenia autoimmunologiczne.
Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów biochemicznych (bilirubina, albuminy, aminotransferazy, wskaźniki krzepnięcia), badania obrazowe (USG, TK, MR) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania niewydolności, a w ciężkich przypadkach jedyną opcją może być przeszczepienie wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Medreg 10 mg
Analiza bezpieczeństwa atorwastatyny (Atorvastatin Medreg) opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów ze średnim czasem terapii 53 tygodnie. Odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny wobec 4,0% w grupie placebo. Profil działań niepożądanych obejmuje zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipoglikemia, zwiększenie masy ciała), psychiczne (koszmary senne, bezsenność), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, neuropatia obwodowa, miastenia), a także objawy ze strony układu pokarmowego, wątroby, skóry, mięśniowo-szkieletowego oraz układu rozrodczego. Istotne jest podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (>3x GGN u 2,5%, >10x GGN u 0,4%), które są odwracalne i zależne od dawki. Profil bezpieczeństwa u dzieci (n=520) jest zbliżony do dorosłych, bez wpływu na wzrost i dojrzewanie.
aminotransferaza, amnezja, atorwastatyna, bezsenność, ból głowy, cholestaza, cukrzyca polekowa, dysfunkcja seksualna, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, koszmar senny, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szumy uszne, utrata słuchu, zaburzenie smaku, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diabufor XR
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem metabolicznym związanym ze stosowaniem metforminy w preparacie Diabufor XR, szczególnie w sytuacjach ostrego pogorszenia czynności nerek (GFR <30 ml/min), niewydolności serca, chorób układu krążenia i oddechowego oraz posocznicy. Nagłe pogorszenie funkcji nerek prowadzi do kumulacji metforminy i zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej. Objawy kliniczne obejmują duszność kwasiczą, ból brzucha, skurcze mięśni, astenie, hipotermię i w zaawansowanych przypadkach śpiączkę. Diagnostyka laboratoryjna wykazuje obniżone pH krwi (<7,35), podwyższone stężenie mleczanów (>5 mmol/l), zwiększoną lukę anionową oraz zaburzony stosunek mleczanów do pirogronianów. W przypadku wystąpienia objawów odwodnienia lub innych czynników ryzyka (np. nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, ketoza, stany niedotlenienia, stosowanie leków nefrotoksycznych) należy natychmiast przerwać podawanie metforminy i skonsultować się z lekarzem.
astenia, cukrzyca typu 2, czynność nerek, Diabufor XR, duszność kwasicza, hipoglikemia, hipotermia, ketoza, kontrola cukrzycy, kwasica mleczanowa, luka anionowa, meglitynidy, metformina, mleczany w osoczu, nefropatia kontrastowa, niedocukrzenie, niedotlenienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objawy kwasicy mleczanowej, pH krwi, pochodne sulfonylomocznika, śpiączka, spożycie alkoholu, środki kontrastowe z jodem, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Megapar 500 mg
Megapar, zawierający paracetamol 500 mg w formie tabletek musujących, jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia. Dawkowanie ustala się indywidualnie na podstawie masy ciała i wieku, z dawką pojedynczą wynoszącą 10-15 mg/kg masy ciała i maksymalną dawką dobową 60 mg/kg. Młodzież 12-15 lat o masie 41-50 kg przyjmuje 1 tabletkę co 6 godzin (maksymalnie 4 tabletki, czyli 2 g paracetamolu na dobę), natomiast młodzież 16-18 lat i dorośli (>50 kg) mogą stosować 1-2 tabletki co 4-6 godzin, maksymalnie 3 razy na dobę, co daje dobową dawkę do 3 g, którą w przypadku nasilonego bólu można zwiększyć do 4 g (8 tabletek). U pacjentów z niewydolnością nerek dawki są modyfikowane w zależności od wartości GFR: 500 mg co 6 godzin przy GFR 10-50 ml/min oraz 500 mg co 8 godzin przy GFR <10 ml/min. W przypadku zaburzeń czynności wątroby, zespołu Gilberta, odwodnienia, niedożywienia lub przewlekłego alkoholizmu dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g (60 mg/kg).
alkoholizm, dawka dobowa, dawkowanie paracetamolu, GFR, Megapar, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność nerek schyłkowa, niewydolność wątroby, odwodnienie, paracetamol, podanie doustne, przesączanie kłębuszkowe, schemat dawkowania, tabletka musująca, zaburzenie czynności wątroby, zespół Gilberta, żółtaczka niehemolityczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zibor 3500 j.m. anty Xa/0,2 ml
Bemiparyna sodowa (Zibor 3500 j.m. anty-Xa/0,2 mL) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z historią immunologicznie zależnej trombocytopenii wywołanej heparyną (HIT) oraz rozsianym krzepnięciem wewnątrznaczyniowym (DIC) w przebiegu HIT. Leku nie należy stosować przy aktywnym krwawieniu lub zwiększonym ryzyku krwawienia wynikającym z zaburzeń hemostazy, ciężkiej niewydolności wątroby i trzustki, a także po uszkodzeniach i zabiegach chirurgicznych ośrodkowego układu nerwowego, oczu i uszu wykonanych w ciągu ostatnich 2 miesięcy. Przeciwwskazania obejmują również ostre i przewlekłe bakteryjne zapalenie wsierdzia oraz zmiany organiczne z wysokim ryzykiem krwawienia, takie jak czynna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, udar krwotoczny, tętniak mózgu i nowotwory mózgu.
bakteryjne zapalenie wsierdzia, bemiparyna sodowa, choroba wrzodowa, czynne krwawienie, koagulopatia, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie śródczaszkowe, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, małopłytkowość, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, nowotwór mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie krwotoczne, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, roztwór do wstrzykiwań, tętniak mózgu, trombocytopenia indukowana heparyną, udar krwotoczny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie wsierdzia, Zibor - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Poltram 50 50 mg/ml
Poltram (tramadolu chlorowodorek) dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 50 mg/ml oraz 100 mg/2 ml. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 50-100 mg co 4-6 godzin, z maksymalną dawką dobową 400 mg, którą można przekroczyć jedynie w wyjątkowych sytuacjach klinicznych. U dzieci powyżej 1 roku życia dawka jednorazowa to 1-2 mg/kg masy ciała, a maksymalna dobowa nie powinna przekraczać 8 mg/kg, nie więcej niż 400 mg. U pacjentów do 75 roku życia bez niewydolności narządowej nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast u osób powyżej 75 lat oraz u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na opóźnioną eliminację tramadolu. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i/lub nerek.
ciężka niewydolność, dializa, działanie niepożądane, eliminacja tramadolu, infuzja dożylna, lekozależność, nadużywanie leków, nadzór lekarski, nasilenie bólu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, przedawkowanie, rozcieńczalnik do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, stan kliniczny pacjenta, terapia tramadolem, tramadolu chlorowodorek, uśmierzanie bólu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Formetic
Formetic 850 mg, zawierający 850 mg metforminy chlorowodorku, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej – rzadkiego, ale potencjalnie zagrażającego życiu powikłania metabolicznego. Kwasica mleczanowa najczęściej pojawia się przy nagłym pogorszeniu czynności nerek, chorobach układu krążenia, układu oddechowego lub w przebiegu posocznicy, a także w stanach odwodnienia (np. biegunka, wymioty, gorączka). Diagnostycznie charakteryzuje się pH krwi <7,35, stężeniem mleczanów >5 mmol/l oraz zwiększoną luką anionową i stosunkiem mleczanów do pirogronianów. Przed rozpoczęciem terapii należy oznaczyć GFR, a stosowanie metforminy jest przeciwwskazane przy GFR <30 ml/min. W trakcie leczenia konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych (np. diuretyków, leków przeciwnadciśnieniowych, NLPZ).
astenia, choroby układu krążenia, cukrzyca, cukrzyca typu 2, czynność nerek, diuretyki, duszność kwasicza, GFR, hipotermia, insulina, jodowe środki kontrastowe, katabolizm, ketoza, kwasica mleczanowa, leki hipotensyjne, luka anionowa, meglityniady, metformina chlorowodorek, mleczany, nefropatia kontrastowa, niedotlenienie tkanek, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność wątroby, odwodnienie organizmu, okres dojrzewania, ostre uszkodzenie nerek, pH krwi, pochodne sulfonylomocznika, posocznica, schorzenia układu oddechowego, śpiączka, spożycie alkoholu, współczynnik przesączania kłębuszkowego, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Minoksydyl – Dawkowanie i sposób podawania
Minoksydyl jest stosowany miejscowo w leczeniu łysienia androgenowego u obu płci, dostępny w stężeniach 2% (20 mg/ml) oraz 5% (50 mg/ml). Zalecane dawkowanie to aplikacja 1 ml roztworu na suchą, owłosioną skórę głowy dwa razy dziennie (maksymalnie 2 ml/dobę), co odpowiada dawce 40-100 mg minoksydylu na dobę. Stosowanie większych dawek nie zwiększa skuteczności, a może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Preparaty różnią się postacią farmaceutyczną i liczbą rozpyleń lub naciśnięć pompki odpowiadających 1 ml roztworu, co jest istotne dla precyzyjnego dawkowania. Terapia wymaga systematyczności i trwa minimum 2-4 miesiące, a brak poprawy po 4-6 miesiącach wskazuje na konieczność przerwania leczenia. Po odstawieniu minoksydylu obserwuje się cofnięcie efektów w ciągu 3-4 miesięcy.
aerozol na skórę, aplikacja miejscowa, aplikator rozpylający, dawka dobowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, faza anagenu, łysienie androgenowe, minoksydyl, nawrót łysienia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, piana na skórę, płyn na skórę, postać farmaceutyczna, roztwór minoksydylu, roztwór na skórę, stężenie minoksydylu, telogenowe wypadanie włosów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diaflix 5 mg
Dapagliflozyna (lek Diaflix) jest stosowana w dawce 10 mg raz na dobę w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. W przypadku cukrzycy typu 2, przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, zaleca się rozważenie zmniejszenia dawek tych leków w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawki, jednak nie zaleca się rozpoczynania terapii przy GFR <25 ml/min, a skuteczność hipoglikemizująca jest zmniejszona przy GFR <45 ml/min. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby dawka początkowa wynosi 5 mg, z możliwością zwiększenia do 10 mg, jeśli lek jest dobrze tolerowany. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz u dzieci powyżej 10 lat z cukrzycą typu 2 nie ma konieczności modyfikacji dawki.
cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, dawka początkowa, działanie hipoglikemizujące, GFR, glikemia, hipoglikemia, insulina, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pochodna sulfonylomocznika, przewlekła choroba nerek, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Leczenie
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) jest chorobą o potencjalnie ciężkim przebiegu, prowadzącą do marskości, raka wątrobowokomórkowego i niewydolności wątroby. Przełomem w leczeniu stały się leki przeciwwirusowe o bezpośrednim działaniu (DAA), które umożliwiają osiągnięcie trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR) u ponad 95% pacjentów w ciągu 8-12 tygodni terapii, z minimalnymi działaniami niepożądanymi. Schematy pangenotypowe, takie jak glekaprewir/pibrentaswir (Mavyret) i sofosbuwir/welpataswir (Epclusa), pozwalają na leczenie bez konieczności określania genotypu HCV, co upraszcza diagnostykę i terapię. Aktualne wytyczne AASLD/IDSA rekomendują leczenie wszystkich pacjentów z przewlekłym zakażeniem HCV, niezależnie od stopnia zaawansowania choroby, z wyjątkiem osób z krótkim przewidywanym czasem przeżycia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z marskością (F3-F4), koinfekcją HIV, po przeszczepie wątroby oraz z pozawątrobowymi manifestacjami zakażenia.
aktywne zakażenie HBV, elbaswir/grazoprewir, glekaprewir/pibrentaswir, HCV, ledipaswir/sofosbuwir, lek przeciwwirusowy o bezpośrednim działaniu, marskość niewyrównana, marskość wątroby, marskość wyrównana, niewydolność wątroby, ostre WZW C, ostre zapalenie wątroby, pegylowany interferon, przewlekłe zapalenie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, reaktywacja HBV, rybawiryna, sofosbuwir/welpataswir, trwała odpowiedź wirusologiczna, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włóknienie wątroby, WZW C - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid Uno 500 mg
Klarytromycyna w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Klacid Uno 500 mg) jest makrolidowym antybiotykiem, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne przeciwwskazania i ryzyko interakcji lekowych. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek, a także u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, gdyż tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu nie mogą być dzielone. Dodatkowo, preparat zawiera 115 mg laktozy i 15,3 mg sodu, co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów. Stosowanie klarytromycyny jest przeciwwskazane u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz u pacjentów z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, Klacid Uno, klarytromycyna, klirens kreatyniny, kolchicyna, lek przeciwpłytkowy, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, rabdomioliza, ranolazyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vicks Antigrip Zatoki i Katar (650 mg + 16 mg + 4 mg)/sasz
Vicks AntiGrip Zatoki i Katar to preparat w formie granulatu do sporządzania roztworu doustnego, zawierający 650 mg paracetamolu, 15,58 mg fenylefryny wodorowinianu (8,21 mg fenylefryny) oraz 4 mg chlorfenaminy maleinianu (2,8 mg chlorfenaminy) w jednej saszetce. Standardowe dawkowanie u dorosłych to 1 saszetka co 4-6 godzin, maksymalnie 6 saszetek na dobę. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby oraz osób w podeszłym wieku zaleca się ograniczenie dawki do 3 saszetek na dobę (2 g paracetamolu) z odstępem minimum 6-8 godzin. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u dzieci i młodzieży ze względu na ryzyko toksyczności paracetamolu.
chlorfenaminy maleinian, choroba alkoholowa, fenylefryny wodorowinian, glutation wątrobowy, granulat do sporządzania roztworu doustnego, hepatotoksyczność paracetamolu, nefrotoksyczność, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odwodnienie, pacjent w podeszłym wieku, paracetamol, podanie doustne, przeciwwskazanie, zespół Gilberta, żółtaczka niehemolityczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metformin hydrochloride Inventia
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, lecz poważnym powikłaniem metabolicznym terapii metforminą, najczęściej występującym w kontekście nagłego pogorszenia czynności nerek, chorób układu krążeniowo-oddechowego lub posocznicy. Czynniki ryzyka obejmują odwodnienie, stosowanie leków nefrotoksycznych (np. diuretyków, NLPZ), nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niekontrolowaną cukrzycę, ketoza, głodzenie oraz stany niedotlenienia tkanek. Klinicznie kwasica mleczanowa manifestuje się dusznością kwasiczą, bólem brzucha, skurczami mięśni, osłabieniem, hipotermią, a w zaawansowanych stadiach śpiączką. Diagnostycznie obserwuje się obniżenie pH krwi poniżej 7,35, wzrost stężenia mleczanów powyżej 5 mmol/l, zwiększoną lukę anionową oraz podwyższony stosunek mleczanów do pirogronianów. W przypadku podejrzenia kwasicy mleczanowej konieczne jest natychmiastowe przerwanie metforminy i pilna konsultacja lekarska.
cukrzyca, czynność nerek, duszność kwasicza, hipoglikemia, hipotermia, ketoza, kwasica mleczanowa, luka anionowa, meglitynidy, metformina, mleczany w osoczu, nefropatia kontrastowa, niedotlenienie tkanek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, pH krwi, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, śpiączka, środek kontrastowy jodowy, układ krążeniowo-oddechowy, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pravator 20 mg
Pravator, lek stosowany w terapii hipercholesterolemii, wymaga wykluczenia wtórnych przyczyn podwyższonego stężenia cholesterolu przed rozpoczęciem leczenia. Zalecana dawka u dorosłych wynosi od 10 do 40 mg raz na dobę, z efektem terapeutycznym widocznym już po pierwszym tygodniu i pełną skutecznością po 4 tygodniach. Maksymalna dawka dobowa to 40 mg. W prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego stosuje się stałą dawkę 40 mg/dobę. U pacjentów po przeszczepach narządów na leczeniu immunosupresyjnym dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg pod ścisłym nadzorem. Dzieci i młodzież z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną otrzymują dawki dostosowane do wieku: 10-20 mg/dobę dla dzieci 8-13 lat oraz 10-40 mg/dobę dla młodzieży 14-18 lat, z uwzględnieniem szczególnej ostrożności u dziewcząt w wieku rozrodczym. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 10 mg/dobę z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie monitorowania lipidów.
cholesterol całkowity, choroby układu sercowo-naczyniowego, cyklosporyna, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, kolestypol, kolestyramina, LDL cholesterol, leczenie immunosupresyjne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametry lipidowe, Pravator, prawastatyna, stężenie lipidów, żywice wiążące kwasy żółciowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vilpin 10 mg
Lek Vilpin zawiera amlodypinę benzenosulfonian w dawkach 5 mg i 10 mg, będąc antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn. Przeciwwskazania bezwzględne do stosowania obejmują nadwrażliwość na amlodypinę lub substancje pomocnicze, ciężkie niedociśnienie tętnicze, stany wstrząsu (w tym kardiogennego), istotne zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenozę aortalną) oraz niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. W tych sytuacjach podanie amlodypiny może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak wstrząs hipowolemiczny, pogorszenie perfuzji narządowej czy nasilenie zaburzeń hemodynamicznych.
amlodypina, antagonista wapnia, benzenosulfonian amlodypiny, inhibitor CYP3A4, lek hipotensyjny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niestabilna niewydolność serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, reakcja anafilaktyczna, stabilna niewydolność serca, stenoza aortalna, stenoza mitralna, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie perfuzji narządowej, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Jansitin Duo
Preparat Jansitin Duo, zawierający 50 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy chlorowodorku, jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 2, z wyłączeniem pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz kwasicą ketonową. Stosowanie sytagliptyny wiąże się z ryzykiem ostrego zapalenia trzustki, które objawia się uporczywym, silnym bólem brzucha; w przypadku podejrzenia zapalenia należy natychmiast przerwać terapię. Metformina może powodować rzadkie, ale poważne powikłanie w postaci kwasicy mleczanowej, szczególnie u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek (GFR < 30 mL/min), chorobami układu krążenia, oddechowego, posocznicą, odwodnieniem lub przyjmujących leki nefrotoksyczne (NLPZ, diuretyki, leki przeciwnadciśnieniowe). Monitorowanie GFR przed i w trakcie leczenia jest obligatoryjne, a w przypadku zaburzeń czynności nerek konieczne jest tymczasowe odstawienie leku.
anafilaksja, astenia, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, duszność kwasicza, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, ketoza, kwasica ketonowa, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, niedotlenienie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, sytagliptyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polpanto 40 mg
Polpanto (pantoprazol 40 mg) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do podawania dożylnego wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny i pod ścisłym nadzorem lekarskim, głównie w sytuacjach, gdy terapia doustna jest niemożliwa. Standardowa dawka dożylna w leczeniu choroby wrzodowej żołądka, dwunastnicy oraz refluksowego zapalenia przełyku wynosi 40 mg (1 fiolka) na dobę, podawana w infuzji trwającej 2-15 minut. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów z nadmierną sekrecją kwasu solnego, dawka początkowa wynosi 80 mg na dobę, którą można modyfikować w zależności od wyników badań sekrecji kwasu. Przy dawkach powyżej 80 mg/dobę zaleca się podawanie dawki podzielonej, a w wyjątkowych sytuacjach dobową dawkę można tymczasowo zwiększyć powyżej 160 mg, jednak nie dłużej niż jest to konieczne do uzyskania kontroli wydzielania kwasu (poniżej 10 mEq/h w ciągu 1 godziny). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę, natomiast u osób z niewydolnością nerek i w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania.
chlorek sodu, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, dawka dobowa, infuzja dożylna, nadmierna sekrecja kwasu solnego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pantoprazol, podanie dożylne, refluksowe zapalenie przełyku, rekonstytucja, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, sekrecja kwasu żołądkowego, stan chorobowy, terapia doustna, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka – Leczenie
Żółtaczka noworodkowa, występująca u około 60% noworodków donoszonych i 85% wcześniaków, jest spowodowana hiperbilirubinemią wynikającą z niedojrzałości metabolizmu bilirubiny przez wątrobę. Objawia się żółtym zabarwieniem skóry i białkówek, pojawia się zwykle około 3 dnia życia, osiąga szczyt między 5-7 dniem i ustępuje do 14-21 dnia życia. Leczenie łagodnej postaci opiera się na częstszym karmieniu (10-12 razy dziennie), kontynuacji karmienia piersią oraz monitorowaniu poziomu bilirubiny. Fototerapia, wykorzystująca światło niebiesko-zielone o długości fali 420-550 nm, jest podstawową metodą leczenia przy podwyższonym poziomie bilirubiny, przekształcającą bilirubinę w izomery rozpuszczalne w wodzie. Czas trwania fototerapii wynosi zwykle 24-48 godzin, a jej skuteczność zależy od dawki światła i powierzchni skóry eksponowanej na światło. W ciężkich przypadkach stosuje się transfuzję wymienną lub dożylne podanie immunoglobuliny (IVIG) w przypadku hemolizy wywołanej niezgodnością grup krwi.
antagoniści opioidów, bilirubina we krwi, cholecystektomia, cholestyramina, czerwone krwinki, drogi żółciowe, encefalopatia wątrobowa, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, ERCP, fototerapia, hiperbilirubinemia, immunoglobulina dożylna, kamica żółciowa, kernicterus, koagulopatia, kwasy żółciowe, laktuloza, leki przeciwhistaminowe, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, przeszczep wątroby, świąd, transfuzja wymienna, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sildenafil Synoptis 100 mg
Sildenafil Synoptis w dawce 100 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na syldenafil lub substancje pomocnicze, a także u osób stosujących azotany lub leki uwalniające tlenek azotu ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Przeciwwskazane jest także łączenie syldenafilu z riocyguatem, co może prowadzić do objawowego niedociśnienia. Leku nie należy stosować u mężczyzn, u których aktywność seksualna jest przeciwwskazana z powodu ciężkich schorzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak niestabilna dławica piersiowa czy ciężka niewydolność serca. Ponadto, syldenafil jest przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku z powodu niezapalnej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION).
alfa-adrenolityk, azotan, azotyn amylu, białaczka, cGMP, choroba naczyniowa siatkówki, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, cytrynian syldenafilu, degeneracja siatkówki, diuretyk, donor tlenku azotu, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza siatkówki, hipotonia, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, jaskra, lek hipotensyjny, NAION, neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, PDE5, priapizm, retinitis pigmentosa, riocyguat, Sildenafil Synoptis, syldenafil, szpiczak mnogi, tlenek azotu, udar mózgu, zaburzenie siatkówki, zawał serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – DHC Continus 60 mg
DHC Continus to lek zawierający dihydrokodeinę w formie winianu, dostępny w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 60 mg i 90 mg, przeznaczony do stosowania doustnego. Standardowa dawka początkowa dla dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia wynosi 60 mg co 12 godzin, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 120 mg co 12 godzin, co daje maksymalną dawkę dobową 240 mg. Tabletki należy połykać w całości, bez dzielenia, żucia czy rozgryzania, aby uniknąć przedawkowania spowodowanego szybkim uwolnieniem substancji czynnej. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat, a u młodzieży powyżej 12 lat stosowanie wymaga oceny korzyści i ryzyka przez lekarza. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią uzależnień oraz u osób z niewydolnością wątroby, nerek, niedoczynnością tarczycy oraz u osób w podeszłym wieku, gdzie konieczne jest indywidualne zmniejszenie dawki.
dawka dobowa, DHC Continus, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, korzyść terapeutyczna, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie doustne, podeszły wiek, potencjał uzależniający, protokół dawkowania, przedawkowanie, schemat dawkowania, substancja czynna, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, winian dihydrokodeiny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tiaprid PMCS 100 mg
Tiaprid PMCS zawiera 111,1 mg tiaprydu chlorowodorku, co odpowiada 100 mg tiaprydu w postaci tabletki o średnicy 9,5 mm, barwy prawie białej, z krzyżykiem umożliwiającym podział na cztery dawki. Dawkowanie leku jest indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych i stanu pacjenta. W zaburzeniach zachowania u pacjentów z demencją dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy dziennie, stopniowo zwiększana do 100 mg trzy razy dziennie, ze średnią dawką dobową 300 mg i maksymalną 400 mg. W zespole odstawienia alkoholu zalecana dawka to 300-400 mg na dobę przez 1-2 miesiące. W pląsawicy Huntingtona dawka może sięgać do 1200 mg na dobę, podawana w co najmniej trzech dawkach podzielonych, z późniejszym dostosowaniem do dawki podtrzymującej. U dzieci i młodzieży powyżej 6 lat standardowa dawka wynosi 100-150 mg na dobę, maksymalnie do 300 mg.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Theraflu Zatoki 650 mg + 10 mg
Theraflu Zatoki 650 mg + 10 mg, zawierający paracetamol i fenylefryny chlorowodorek, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i charakterze. Paracetamol, mimo szerokiego profilu bezpieczeństwa, może bardzo rzadko powodować trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i ostrą uogólnioną osutkę krostkową), skurcz oskrzeli u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ oraz zaburzenia czynności wątroby. Fenylefryna natomiast, jako sympatykomimetyk, może rzadko wywoływać nerwowość, ból głowy, zawroty głowy, bezsenność, podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz często nudności i wymioty, a rzadziej biegunkę. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne poważne powikłania, takie jak reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne, hepatotoksyczność oraz skurcz oskrzeli, które mogą stanowić zagrożenie życia.
działanie naczynioskurczowe, działanie sympatykomimetyczne, hepatotoksyczność, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość skórna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obstrukcja dróg oddechowych, ostra uogólniona osutka krostkowa, przedawkowanie paracetamolu, reakcja anafilaktyczna, receptor adrenergiczny, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vixam 75 mg
Lek Vixam zawierający 75 mg klopidogrelu w postaci tabletek powlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na klopidogrel lub substancje pomocnicze, takie jak laktoza (77,643 mg/tabletkę), olej rycynowy uwodorniony (3,3 mg) oraz czerwień koszenilowa (0,016 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby, ze względu na metabolizm leku w tym narządzie, oraz obecność czynnego patologicznego krwawienia, w tym czynnego wrzodu trawiennego, krwotoku wewnątrzczaszkowego i innych aktywnych krwawień, które mogą ulec nasileniu pod wpływem działania przeciwpłytkowego klopidogrelu.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, choroba von Willebranda, hemofilia, heparyna, klopidogrel, koagulopatia, krwawienie patologiczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja alergiczna, substancja czynna, warfaryna, właściwości przeciwpłytkowe, wrzód trawienny, zabieg chirurgiczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gripex 325 mg + 30 mg + 10 mg
Lek Gripex w formie tabletek powlekanych zawiera paracetamol (325 mg), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg) oraz dekstrometorfan bromowodorek (10 mg) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym barwniki E 110 i E 129. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują stosowanie inhibitorów MAO (oraz okres 2 tygodni po ich odstawieniu), wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (ryzyko hemolizy), ciężkie nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, ciężką niewydolność wątroby i nerek oraz astmę oskrzelową. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 6 lat, kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu i niemowlęcia. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol, pseudoefedrynę lub leki serotoninergiczne ze względu na ryzyko interakcji i działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy czy wzrost ciśnienia tętniczego.
astma oskrzelowa, choroba alkoholowa, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, dekstrometorfan, enzymopatia, hemoliza, hepatotoksyczność, inhibitory MAO, jaskra z wąskim kątem, krwinki czerwone, lek przeciwzakrzepowy, leki serotoninergiczne, leki sympatykomimetyczne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedobór dehydrogenazy G6PD, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, POChP, przerost gruczołu krokowego, pseudoefedryna, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tramal 100 mg/ml
Przed zastosowaniem tramadolu chlorowodorku w postaci kropli doustnych o stężeniu 100 mg/ml, konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (makroglicerolu hydroksystearynian, sacharoza, glikol propylenowy). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ostrym zatruciem alkoholem, lekami nasennymi, opioidami, lekami psychotropowymi oraz inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) stosowanymi w ciągu ostatnich 14 dni, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i depresji oddechowej. Tramadol obniża próg drgawkowy, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z lekooporną padaczką. Preparat nie jest wskazany w terapii uzależnienia od opioidów, gdyż może nasilać objawy odstawienia i prowadzić do uzależnienia krzyżowego.
ciśnienie śródczaszkowe, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie sedatywne, inhibitor MAO, lek przeciwdrgawkowy, nadwrażliwość, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, ostre zatrucie, padaczka lekooporna, próg drgawkowy, SSRI, tramadolu chlorowodorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uzależnienie od opioidów, zaburzenie oddychania, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Polfa-Łódź 500 mg
Produkt leczniczy Paracetamol Polfa-Łódź w dawce 500 mg w tabletkach wykazuje profil działań niepożądanych sklasyfikowanych według częstości występowania zgodnie z konwencją MedDRA. Najistotniejszym zagrożeniem jest hepatotoksyczność, która może wystąpić już przy dawce 6 g u dorosłych lub powyżej 140 mg/kg masy ciała u dzieci, prowadząc do uszkodzenia wątroby, a w większych dawkach do nieodwracalnej martwicy wątroby. Przewlekłe stosowanie w dawkach 3-4 g/dobę również niesie ryzyko uszkodzenia wątroby. Ponadto, paracetamol może wywoływać rzadkie, ale poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, trombocytopenia, leukopenia, anemia hemolityczna oraz pancytopenia, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny oraz ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) stanowią potencjalne zagrożenie życia i wymagają pilnej interwencji.
agranulocytoza, anemia hemolityczna, astma analgetyczna, bezmocz, ciężka reakcja skórna, dermatoza polekowa, duszność, hematuria, hepatotoksyczność, hipoglikemia, leukopenia, martwica wątroby, niedociśnienie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, sterylny ropomocz, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olanzapin Krka 10 mg
Olanzapin Krka, dostępny w tabletkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na olanzapinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, której zawartość wynosi odpowiednio 80,9 mg w dawce 5 mg, 161,8 mg w 10 mg, 242,7 mg w 15 mg oraz 323,5 mg w 20 mg. Pacjenci z nietolerancją laktozy lub galaktozy powinni unikać stosowania tego preparatu. Ponadto, olanzapina wykazuje działanie cholinolityczne, co może zwiększać ryzyko jaskry z wąskim kątem przesączania, dlatego lek jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaną jaskrą tego typu lub anatomiczną predyspozycją do jej rozwoju.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba okulistyczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie cholinolityczne, działanie niepożądane, jaskra z wąskim kątem przesączania, konsultacja okulistyczna, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, olanzapin, olanzapina, reakcja anafilaktyczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Ivabradine Genoptim, dostępny w tabletkach powlekanych 5 mg i 7,5 mg (zawierających odpowiednio 62 mg i 93 mg laktozy), jest przeciwwskazany u pacjentów z częstością rytmu serca w spoczynku poniżej 70 uderzeń/min, zaburzeniami automatyzmu i przewodzenia (np. zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia), a także u osób z elektrostymulacją serca. Nie należy stosować iwabradyny w ostrych stanach sercowo-naczyniowych, takich jak wstrząs kardiogenny, świeży zawał mięśnia sercowego, ciężkie niedociśnienie (<90/50 mm Hg), niestabilna niewydolność serca i niestabilna dławica piersiowa. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku. Ponadto, iwabradyna nie powinna być stosowana w ciąży, laktacji oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji.
antybiotyki makrolidowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, częstość pracy serca, diltiazem, dławica piersiowa, elektrostymulacja serca, fosfeny, inhibitory CYP3A4, inhibitory cytochromu P450, inhibitory proteazy, iwabradyna, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Biofibrat 267 mg
Biofibrat, zawierający 267 mg mikronizowanego fenofibratu w kapsułkach twardych, jest lekiem hipolipemizującym stosowanym w terapii ciężkiej hipertrójglicerydemii oraz mieszanej hiperlipidemii. Wskazaniem do jego zastosowania jest istotne podwyższenie stężenia trójglicerydów, zarówno z towarzyszącym niskim poziomem cholesterolu HDL, jak i bez niego, szczególnie gdy modyfikacja stylu życia nie przynosi efektów. W przypadku mieszanej hiperlipidemii Biofibrat jest alternatywą dla statyn, stosowaną u pacjentów z przeciwwskazaniami lub nietolerancją statyn. Lek powinien być stosowany jako uzupełnienie diety, aktywności fizycznej (minimum 150 minut tygodniowo) oraz redukcji masy ciała, a nie jako monoterapia.
cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroby układu sercowo-naczyniowego, fenofibrat mikronizowany, hiperlipidemia mieszana, hipertrójglicerydemia, lek hipolipemizujący, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, otyłość, profil lipidowy, statyny, tłuszcze nasycone, trójglicerydy, zaburzenie gospodarki lipidowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tuxanuva 75 mg
Dabigatran eteksylan, prolek podawany doustnie, ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego dabigatranu, którego biodostępność wynosi około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych osób, natomiast po zabiegach chirurgicznych wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co jest związane z działaniem znieczulenia ogólnego i porażeniem mięśniówki przewodu pokarmowego. Integralność kapsułek HPMC jest kluczowa, gdyż uszkodzenie otoczki zwiększa biodostępność leku nawet o 75%. Pokarm wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o 2 godziny, nie wpływając jednak na całkowitą ekspozycję (AUC). Dabigatran wykazuje umiarkowaną dystrybucję tkankową (Vd 60-70 L) i niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%). Metabolizm obejmuje sprzęganie do aktywnych acyloglukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% niezmienionego leku w moczu) z klirensem około 100 mL/min i okresem półtrwania 11-14 godzin u osób zdrowych.
acyloglukuronid, dabigatran, dabigatran eteksylan, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Maleinian feniraminy – Dawkowanie i sposób podawania
Maleinian feniraminy, stosowany w preparatach takich jak Fervex D, Fervex o smaku malinowym, Fluxin oraz Fervex Junior, wykazuje działanie przeciwhistaminowe i jest wskazany w leczeniu objawowym stanów przeziębieniowych i grypopodobnych. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wieku pacjenta oraz postaci leku: dla dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat zaleca się 25 mg (1 saszetka) 2-3 razy na dobę, co daje maksymalnie 75 mg na dobę, z odstępem minimum 4 godzin. Dzieci w wieku 6-10 lat otrzymują 10 mg 2 razy na dobę (maks. 20 mg/dobę), 10-12 lat 10 mg 3 razy na dobę (maks. 30 mg/dobę), a młodzież 12-15 lat 10 mg 4 razy na dobę (maks. 40 mg/dobę). Preparaty podaje się po rozpuszczeniu zawartości saszetki w szklance wody, przy czym w przypadku Fervex o smaku malinowym zaleca się stosowanie roztworu w gorącej wodzie wieczorem, jak najszybciej po wystąpieniu objawów.
ciężka niewydolność wątroby, działanie przeciwhistaminowe, Fluxin, funkcja nerek, funkcja wątroby, granulat do sporządzania roztworu doustnego, klirens kreatyniny, maleinian feniraminy, niewydolność wątroby, paracetamol i kwas askorbowy, stan grypopodobny, stan przeziębieniowy, witamina C, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek