mutagenność
Mutagenność to zdolność substancji chemicznej, promieniowania lub czynnika biologicznego do wywoływania mutacji w materiale genetycznym komórki. Mutacje są trwałymi zmianami w sekwencji DNA, które mogą prowadzić do zmian w funkcjonowaniu genów i w konsekwencji do zmian fenotypowych organizmu.
Ocena mutagenności jest kluczowym elementem badań toksykologicznych nowych związków chemicznych, leków, pestycydów oraz innych substancji. Do standardowych testów oceniających potencjał mutagenny należą: test Amesa (na bakteriach), test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz testy z wykorzystaniem komórek ssaków. Badania mutagenności są obowiązkowe w procesie rejestracji nowych leków i substancji chemicznych.
Substancje mutagenne często wykazują również działanie kancerogenne, ponieważ uszkodzenia DNA mogą inicjować proces kancerogenezy. Z tego powodu identyfikacja potencjalnych mutagenów ma fundamentalne znaczenie dla zdrowia publicznego i bezpieczeństwa środowiskowego. W praktyce klinicznej znajomość mutagennego potencjału stosowanych terapii jest istotna szczególnie w przypadku pacjentów w wieku reprodukcyjnym, kobiet w ciąży oraz przy długotrwałym leczeniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ifosfamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne ifosfamidu, substancji czynnej leku Holoxan, wykazały istotne dane dotyczące jego profilu toksyczności. W toksyczności ostrej LD50 wynosiła 520-760 mg/kg u myszy oraz 150-300 mg/kg u szczurów po podaniu dootrzewnowym. Powtarzane dożylne dawki ≥100 mg/kg indukowały objawy toksyczności u szczurów. Toksyczność przewlekła obejmowała uszkodzenia układu krwiotwórczego (zaburzenia szpiku kostnego), układu pokarmowego (uszkodzenia błony śluzowej), pęcherza moczowego, nerek (zaburzenia funkcji wydalniczej), wątroby (uszkodzenia hepatocytów) oraz gonad (zaburzenia funkcji rozrodczych). Obserwacje te korelują z działaniami niepożądanymi zgłaszanymi klinicznie u pacjentów leczonych Holoxanem.
dawka śmiertelna 50, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gonada, Holoxan, ifosfamid, lek alkilujący, mutagenność, nerka, pęcherz moczowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, układ pokarmowy, uszkodzenie błony śluzowej, uszkodzenie hepatocytów, wada rozwojowa, wątroba, wiązanie krzyżowe DNA, właściwość mutagenna, zaburzenie funkcji rozrodczych, zaburzenie funkcji wydalniczej, zaburzenie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adipine 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące amlodypiny wskazują na brak działania rakotwórczego i mutagennego w badaniach długoterminowych na gryzoniach, gdzie stosowano dawki do 2,5 mg/kg/dobę (dwukrotnie większe niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi 10 mg w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozrodczych u szczurów i myszy zaobserwowano toksyczne efekty przy dawkach około 50-krotnie przekraczających dawki terapeutyczne, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u samców szczurów, przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi (do 10 mg/kg/dobę), stwierdzono obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, redukcję liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ amlodypiny na parametry płodności męskiej.
amlodypina, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, gospodarka hormonalna, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, niski poziom testosteronu, obniżona przeżywalność potomstwa, opóźnienie porodu, płodność, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, spermatydy, toksyczność, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Botox 200 j. Allergan kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa neurotoksyny Clostridium botulinum typu A (BOTOX 200 jednostek Allergan) obejmowały ocenę wpływu na reprodukcję, toksyczność ostrą i przewlekłą, tolerancję miejscową oraz potencjał mutagenny i antygenowy na modelach zwierzęcych. Najwyższe dawki niewywołujące skutków szkodliwych (NOAEL) wynosiły 4 j./kg u myszy, 1 j./kg u szczurów oraz 0,125 j./kg u królików, przy czym wyższe dawki powodowały obniżenie masy ciała płodu, opóźnione kostnienie i poronienia (króliki). W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej nie stwierdzono toksyczności układowej przy dawkach poniżej 50 j./kg u szczurów, a dawka LD50 u młodocianych małp wyniosła 39 j./kg. W 9-miesięcznym badaniu z powtarzanymi dawkami do mięśnia wypieracza dawki ≥24 j./kg powodowały opadanie powieki, zwiększoną śmiertelność oraz degenerację włókien mięśniowych, natomiast dawka 12 j./kg (trzykrotnie wyższa niż kliniczna dawka 200 j. dla pacjenta 50 kg) wywołała minimalne zmiany mięśniowe bez objawów klinicznych.
badanie toksykologiczne, Botox, Clostridium botulinum, dawka kliniczna, dawka LD50, degeneracja włókien mięśniowych, gęstość kości, mięsień wypieracz, mutagenność, narażenie ogólnoustrojowe, neurogenna nadczynność mięśnia wypieracza, nietrzymanie moczu, NOAEL, opadanie powieki, opóźnione kostnienie, organogeneza, potencjał mutagenny, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność układowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz na narządy docelowe przy stosowaniu skojarzonym. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano przewidywane zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych, a nie toksycznych. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak indywidualne badania każdej substancji aktywnej (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) wykazały brak działania genotoksycznego i karcynogennego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznika we krwi, bazofilia, bezylan amlodypiny, działanie karcynogenne, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, rakotwórczość, testosteron w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne immunoglobuliny króliczej przeciw ludzkim tymocytom, zawartej w preparacie Thymoglobuline 5 mg/ml, obejmowały ocenę bezpieczeństwa po podaniu pojedynczej oraz wielokrotnych dawek. Wyniki tych badań nie wykazały specyficznych działań toksycznych, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście toksykologicznym. Niemniej jednak, baza danych przedklinicznych jest ograniczona, gdyż nie przeprowadzono standardowych testów genotoksyczności, mutagenności ani badań wpływu na rozród, co stanowi istotne luki w ocenie bezpieczeństwa tej substancji czynnej.
badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dane przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie toksyczne, genotoksyczność, immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom, mutacja genetyczna, mutagenność, przebieg ciąży, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, Thymoglobuline, wiek rozrodczy, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały korzystny profil toksykologiczny obu substancji. Ramipryl nie wykazywał toksyczności ostrej u psów i gryzoni, a dawki tolerowane bez efektów szkodliwych wynosiły odpowiednio 2 mg/kg m.c./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg m.c./dobę u psów oraz 8 mg/kg m.c./dobę u małp. Zaobserwowano jednak nefrotoksyczność u młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w populacji pediatrycznej. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego, choć dawki ≥50 mg/kg m.c./dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał działania mutagennego ani genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
aparat przykłębuszkowy, bezylan amlodypiny, działanie karcynogenne, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anagrelid Nordic 0,75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa anagrelidu wykazały istotne działania niepożądane przy stosowaniu dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u psów, dawka ≥1 mg/kg m.c./dobę (12-16-krotność maksymalnej dawki u ludzi) indukowała krwotoki podwsierdziowe oraz ogniskową martwicę mięśnia sercowego, wskazując na potencjalne ryzyko kardiotoksyczności. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach, dawka 60 mg/kg m.c./dobę (720-krotność dawki u ludzi) powodowała zwiększoną resorpcję zarodków i obumarcie płodów, co sugeruje toksyczny wpływ na rozwijający się płód. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności anagrelidu, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa leku.
działanie farmakologiczne, enzym CYP1, epigenetyka, gruczolakorak macicy, guz chromochłonny nadnerczy, kardiotoksyczność, klastogenność, krwotok podwsierdziowy, martwica mięśnia sercowego, mutagenność, obumarcie płodu, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, profil bezpieczeństwa, resorpcja zarodków, toksyczność wielokrotna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały, że dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów stosowanie dawek 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważną toksyczność, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodny spadek leukocytów, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej (AUC).
atrezja odbytu, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie toksyczności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, grasica, komórki zarodkowe, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Iberis amara – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja iberis amara, będąca głównym składnikiem preparatu Iberogast (ekstrakt z ziela urzetu gorzkiego), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. Przeprowadzono badania toksyczności ostrej, podostrej oraz przewlekłej (trwające 3 i 6 miesięcy) na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych, co zwiększa wiarygodność wyników i ich ekstrapolację na populację ludzką. Dodatkowo oceniano wpływ substancji na funkcje rozrodcze, rozwój embrionalny, przedurodzeniowy oraz pourodzeniowy, a także przeprowadzono testy mutagenności w celu wykrycia potencjalnych właściwości genotoksycznych. W badaniach stosowano dawki nawet do 1200-krotnie wyższe niż zalecane dawki terapeutyczne, co pozwoliło na dokładną ocenę marginesu bezpieczeństwa.
badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, Iberis amara, margines bezpieczeństwa, monitorowanie bezpieczeństwa, mutagenność, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, urzet gorzki, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gripex Duo 500 mg + 6,1 mg
Produkt leczniczy Gripex Duo zawiera 500 mg paracetamolu oraz 6,1 mg chlorowodorku fenylefryny. Dane przedkliniczne wskazują, że dawki toksyczne dla obu substancji znacznie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Paracetamol wykazuje hepatotoksyczność, nefrotoksyczność, zmiany w układzie immunologicznym oraz hematologiczne jedynie przy przewlekłym stosowaniu dawek wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne. Badania genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję u zwierząt nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, choć odnotowano degenerację jąder oraz potencjalną rakotwórczość przy bardzo wysokich dawkach. Fenylefryna w dużych dawkach indukowała zapalenie i rozrost gruczołu krokowego, bez zwiększenia ryzyka nowotworów.
chlorowodorek fenylefryny, degeneracja nerek, degeneracja wątroby, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fenylefryna, genotoksyczność, Gripex Duo, hepatotoksyczność, mutagenność, nefrotoksyczność, paracetamol, rakotwórczość paracetamolu, rozrost gruczołu krokowego, rozwój zarodkowy, teratogenność, toksyczność ostra, zaburzenia spermatogenezy, zanik jąder, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxycodone Vitabalans 10 mg
Przedkliniczne badania oksykodonu przeprowadzone na szczurach i królikach wykazały, że substancja nie wpływa negatywnie na płodność oraz wczesny rozwój zarodkowy przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała u szczurów. W badaniach teratogennych u królików zaobserwowano zwiększoną częstość wad rozwojowych, takich jak obecność 27 kręgów przedkrzyżowych oraz dodatkowych par żeber, przy dawce 125 mg/kg m.c., która jednocześnie wywoływała ciężką farmakotoksyczność u ciężarnych zwierząt. W rozwoju przed- i poporodowym u szczurów dawka 6 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie masy ciała potomstwa F1, co korelowało z obniżoną masą ciała matek i zmniejszonym spożyciem pokarmu. Dawka NOAEL została określona na poziomie 2 mg/kg m.c., przy której nie obserwowano działań niepożądanych ani zaburzeń rozwoju fizycznego, ruchowego, sensorycznego czy reprodukcyjnego potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka toksyczna, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, farmakotoksyczność, kręg przedkrzyżowy, mutagenność, NOAEL, oksykodonu chlorowodorek, płodność, rozwój przed- i poporodowy, rozwój zarodkowy, stężenie terapeutyczne, teratogenność, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Relestat 0,5 mg/ml
Ocena bezpieczeństwa chlorowodorku epinastyny, substancji czynnej leku Relestat 0,5 mg/ml krople do oczu, opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych zagrożeń związanych z długotrwałym stosowaniem. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagennego potencjału substancji czynnej, co eliminuje ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego u pacjentów stosujących lek zgodnie z zaleceniami.
badania farmakologiczne, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, chlorowodorek epinastyny, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karcynogenność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ mutagenny, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulfacetamidum Polpharma 100 mg/ml
Produkt leczniczy Sulfacetamidum Polpharma, zawierający sulfacetamid sodowy w stężeniu 100 mg/ml w formie kropli do oczu, charakteryzuje się ograniczonymi danymi przedklinicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa stosowania. Brak jest specyficznych badań oceniających potencjał mutagenny, rakotwórczy oraz wpływ na płodność przy miejscowym podaniu do oka. Dostępne informacje opierają się głównie na obserwacjach dotyczących innych sulfonamidów, które przy długotrwałym, doustnym podawaniu wykazywały możliwość indukcji nowotworów tarczycy u szczurów. Należy jednak zaznaczyć, że droga podania oraz ekspozycja w przypadku kropli do oczu różnią się istotnie od warunków tych badań, co ogranicza bezpośrednią ekstrapolację wyników na stosowanie miejscowe.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanax SR 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu, substancji czynnej Xanax SR, wykazały brak mutagenności i rakotwórczości nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (10 mg/dobę). Testy mutagenności in vitro (test Amesa, test mikrojąder) nie wykazały aberracji chromosomowych przy dawce do 100 mg/kg mc. (500× dawka ludzka). Dwuletnie badania na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150× dawka ludzka) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50× dawka ludzka) nie potwierdziły działania rakotwórczego. Badania płodności u szczurów przy dawce 5 mg/kg mc./dobę (25× dawka ludzka) nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crohnax 500 mg
Mesalazyna, substancja czynna leku Crohnax, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Nefrotoksyczność była obserwowana jedynie przy dawkach 5-10-krotnie wyższych niż stosowane terapeutycznie u ludzi, co wskazuje na istotny margines bezpieczeństwa. Inne układy i narządy, takie jak przewód pokarmowy, wątroba oraz układ krwiotwórczy, nie wykazywały istotnych klinicznie działań toksycznych. Długoterminowe badania na szczurach nie potwierdziły potencjału kancerogennego mesalazyny, co dodatkowo wspiera jej bezpieczeństwo przy długotrwałym stosowaniu.
badania farmakologiczne, działanie nefrotoksyczne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kwas 5-aminosalicylowy, mesalazyna, mutagenność, nefrotoksyczność, nowotwór, płodność i rozwój płodu, potencjał kancerogenny, przewód pokarmowy, testy in vitro, toksyczność nerkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, wątroba, wpływ na reprodukcję, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Ramipryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, niezależnie od obecności pokarmu. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg, z maksymalnym stężeniem osiąganym po 2-4 godzinach. Ramiprylat, odpowiedzialny za efekt terapeutyczny, wykazuje okres półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg, z dłuższym okresem półtrwania przy mniejszych dawkach, co wiąże się z wysycalnym wiązaniem z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wolniejszą eliminację metabolitu, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się opóźniony metabolizm ramiprylu do ramiprylatu, choć maksymalne stężenia metabolitu pozostają niezmienione. U dzieci w wieku 2-16 lat klirens ramiprylatu koreluje silnie z masą ciała i dawką, a ekspozycja po dawce 0,05 mg/kg jest porównywalna do ekspozycji dorosłych po 5 mg, natomiast dawka 0,2 mg/kg powoduje ekspozycję przekraczającą tę uzyskiwaną u dorosłych po dawce 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Endoxan
Endoxan, zawierający cyklofosfamid, wymaga starannej oceny ryzyka toksyczności przed zastosowaniem, zwłaszcza u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności szpiku kostnego, immunosupresją, leukocytami <2500/μl lub płytkami <50 000/μl. Mielosupresja może prowadzić do leukopenii, neutropenii, trombocytopenii i anemii, zwiększając ryzyko ciężkich zakażeń, w tym reaktywacji utajonych infekcji. Monitorowanie hematologiczne jest kluczowe: liczba leukocytów powinna być kontrolowana przed każdym podaniem, początkowo co 5-7 dni, a przy spadku poniżej 3000/μl co 2 dni; płytki i hemoglobina również wymagają regularnej oceny. Cyklofosfamid może wywołać krwotoczne zapalenie pęcherza, nefrotoksyczność, hiponatremię, kardiotoksyczność (w tym zapalenie mięśnia sercowego i arytmie), a także toksyczne zapalenie płuc i zwłóknienie, z ryzykiem śmiertelnych powikłań. Profilaktyka obejmuje stosowanie mesny, odpowiednie nawodnienie i regularne opróżnianie pęcherza.
azoospermia, choroba wenookluzyjna płuc, choroba wenookluzyjna wątroby, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza, lek przeciwgrzybiczny, łysienie, mielosupresja, mutagenność, nefrotoksyczność, ostra białaczka, reakcja anafilaktyczna, SIADH, środek alkilujący, szpik kostny, tamponada serca, trombocytopenia, wtórny nowotwór, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół wątrobowo-nerkowy, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu i ramiprylu, składników produktu ACEBIS, wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu terapeutycznym. Bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, w tym zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową i opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl w badaniach ostrej i przewlekłej toksyczności u szczurów, psów i małp nie wykazał ostrej toksyczności przy dawkach do 250 mg/kg/dobę, jednak dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp. Wysokie dawki ramiprylu powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla jego aktywność farmakodynamiczną.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, bisoprolol, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, miedniczka nerkowa, mutagenność, narażenie środowiskowe, obraz krwi, ostra toksyczność, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne - Leksykon substancji czynnych
Sytagliptyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały toksyczność hepatologiczną i nefrologiczną u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność narażenia klinicznego u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Nieprawidłowości zębów u szczurów pojawiały się przy dawkach >67×, a neurotoksyczne objawy u psów przy około 23-krotnej ekspozycji, jednak przy dawkach klinicznych (do 6×) nie obserwowano takich efektów. Brak genotoksyczności i rakotwórczości u myszy oraz wtórny charakter guzów wątroby u szczurów (związany z przewlekłą hepatotoksycznością) podkreślają korzystny profil bezpieczeństwa. Ponadto, sytagliptyna nie wpływała negatywnie na płodność i rozwój przed- i pourodzeniowy przy dawkach terapeutycznych, a toksyczność reprodukcyjna u zwierząt pojawiała się dopiero przy ekspozycji >29×. W mleku karmiących samic szczurów stwierdzono znaczne przenikanie leku (wskaźnik mleko/osocze 4:1), co jest istotne dla oceny stosowania u kobiet karmiących piersią.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, gruczolak i rak wątroby, hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metformina, mutagenność, neurotoksyczność, płodność, potencjał kancerogenny, poziom bez obserwowanego działania, przenikanie do mleka, rozwój przed-pourodzeniowy, sytagliptyna, sytagliptyna w skojarzeniu z metforminą, toksyczność matczyna, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerwów, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tialorid 5 mg + 50 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Tialorid, zawierającego 5 mg amilorydu chlorowodorku oraz 50 mg hydrochlorotiazydu, obejmują badania toksyczności ostrej, karcynogenności, mutagenności oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla hydrochlorotiazydu wynosiła 2750 mg/kg masy ciała u szczurów (doustnie), natomiast dla amilorydu 56 mg/kg u myszy i 36-86 mg/kg u szczurów. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały działania karcynogennego dla obu substancji, przy dawkach odpowiednio do 600 mg/kg/dobę (myszy) i 100 mg/kg/dobę (szczury) dla hydrochlorotiazydu oraz 20-25-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi dla amilorydu przez okres do 104 tygodni. Hydrochlorotiazyd wykazał mieszane wyniki w testach mutagenności: negatywne w testach Amesa i in vivo, ale pozytywne w testach aberracji chromosomalnej i zmiany siostrzanej chromatydy in vitro. Amiloryd nie wykazywał działania mutagennego w testach na Salmonella typhimurium.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simet 80 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne leku Simet zawierającego symetykon w dawce 80 mg wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały efektów toksycznych ani negatywnego wpływu na narządy wewnętrzne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani klastogennego symetykonu, co eliminuje ryzyko uszkodzeń DNA.
badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, klastogenność, mutagenność, narządy wewnętrzne, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, symetykon, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, właściwości kancerogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fampridine Sandoz 10 mg
Famprydyna, substancja czynna leku Fampridine Sandoz 10 mg, wykazuje charakterystyczny profil toksyczności w badaniach przedklinicznych, głównie po wielokrotnym podawaniu doustnym u różnych gatunków zwierząt. Objawy niepożądane pojawiają się szybko, zwykle w ciągu 2 godzin od podania, i obejmują drżenie, drgawki, ataksję, prostrację, zaburzenia chodu, nadpobudliwość, duszność, przyspieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic oraz zwiększone ślinienie. W badaniach na szczurach odnotowano pojedyncze przypadki niedrożności układu moczowego prowadzące do zgonu, co może sugerować potencjalne ryzyko toksyczności układu moczowego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików wykazano, że dawki toksyczne dla samic ciężarnych powodowały zmniejszenie masy ciała płodów oraz obniżenie ich żywotności, jednak bez zwiększonego ryzyka wad rozwojowych (brak działania teratogennego) oraz bez wpływu na płodność.
ataksja, badanie przedkliniczne, duszność, działanie teratogenne, famprydyna, genotoksyczność, kancerogenność, klastogenność, mutagenność, niedrożność układu moczowego, objaw neurologiczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozszerzenie źrenic, ślinotok, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu moczowego - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa adenozyny są bardzo ograniczone, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji Charakterystyki Produktu Leczniczego dla preparatów Adenocor oraz Adenosine Kabi (oba o stężeniu 3 mg/ml). Brak jest szczegółowych informacji dotyczących toksyczności, genotoksyczności, mutagenności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój. Adenocor dostępny jest w fiolkach 2 ml (6 mg adenozyny), natomiast Adenosine Kabi w ampułko-strzykawkach o objętościach 1 ml (3 mg), 2 ml (6 mg) oraz 4 ml (12 mg). Oba produkty zawierają podobną ilość sodu – 3,54 mg (0,15 mmol) na 1 ml roztworu, co odpowiada 9 mg chlorku sodu na ml. Ograniczony zakres badań przedklinicznych może wynikać z naturalnego występowania adenozyny w organizmie, jej krótkiego okresu półtrwania w osoczu (<10 sekund) oraz wieloletniego doświadczenia klinicznego w kardiologii.
adenozyna, ampułko-strzykawka, charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, mechanizm działania, mutagenność, nukleozyd purynowy, okres półtrwania, osocze, przeciwwskazanie, roztwór, roztwór do wstrzykiwań, stan kardiologiczny, toksyczność, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Kwas tauroselcholowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwas tauroselcholowy znakowany izotopem 75Se, stosowany w preparacie SeHCAT w dawce 370 kBq na kapsułkę, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w zastosowaniach diagnostycznych. Badania przedkliniczne, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały margines bezpieczeństwa przekraczający 10 000-krotnie maksymalną dawkę doustną stosowaną u ludzi, co wskazuje na bardzo niskie ryzyko toksyczności ostrej. Preparat zawiera mniej niż 0,1 mg substancji czynnej na kapsułkę, a jednorazowy charakter podania dodatkowo ogranicza potencjalne ryzyko związane z ekspozycją na promieniowanie gamma emitowane przez 75Se (okres półtrwania około 118 dni, energie promieniowania 0,136 MeV i 0,265 MeV).
badanie przedkliniczne, dawka diagnostyczna, działanie niepożądane, ekspozycja na promieniowanie, izotop selenu-75, kwas tauroselcholowy, margines bezpieczeństwa, mutacja genetyczna, mutagenność, okres półtrwania, potencjał onkogenny, promieniowanie gamma, radioaktywność, rakotwórczość, substancja czynna, toksyczność jednorazowej dawki, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon substancji czynnych
Tetryzolina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tetryzolina chlorowodorek, stosowana miejscowo w kroplach do oczu, wykazuje działanie obkurczające naczynia krwionośne i charakteryzuje się dobrą tolerancją miejscową, co potwierdzają badania na królikach z użyciem roztworów 0,25% i 0,5% (pH 5,5) podawanych 2 razy dziennie przez 5 dni bez wywołania podrażnień. W badaniach toksyczności ostrej doustnej, LD50 wynosiła 420 mg/kg u myszy oraz 785 mg/kg u szczurów, wskazując na różnice gatunkowe wrażliwości. W badaniach przewlekłych, szczury nie wykazywały działań niepożądanych przy dawkach 10-30 mg/kg doustnie, natomiast u małp rezus obserwowano sedację i senność po podaniu dożylnym i doustnym w dawkach 5-10 mg/kg przez okres do 120 dni i 32 tygodni odpowiednio. Ze względu na znacznie niższe dawki stosowane klinicznie miejscowo, ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej jest minimalne.
dawka śmiertelna, działanie niepożądane, działanie ośrodkowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uspokajające, genotoksyczność, krople do oczu, LD50, małpa rezus, mutagenność, obkurczanie naczyń krwionośnych, podanie dożylne, podrażnienie oka, teratogenność, tetryzolina chlorowodorek, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Buscopan 10 mg
Butylobromek hioscyny, substancja czynna leku Buscopan, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z LD50 po podaniu doustnym wynoszącym 1000-3300 mg/kg m.c. u myszy i szczurów oraz 600 mg/kg m.c. u psów, natomiast po podaniu dożylnym LD50 spada do 10-23 mg/kg m.c. u myszy i 18 mg/kg m.c. u szczurów. Objawy toksyczności obejmują ataksję, zmniejszone napięcie mięśni, drżenia i drgawki u myszy oraz mydriasis, suchość błon śluzowych i tachykardię u psów. W badaniach przewlekłych NOAEL ustalono na poziomie 500 mg/kg m.c. (4 tygodnie, szczury), 200 mg/kg m.c. (26 tygodni, szczury) oraz 30 mg/kg m.c. (39 tygodni, psy). Wyższe dawki powodowały hamowanie czynności przewodu pokarmowego, zaparcia, śmiertelność oraz objawy neurologiczne. Miejscowa tolerancja była dobra, choć przy podaniu domięśniowym dawki ≥10 mg/kg m.c. obserwowano uszkodzenia mięśni w miejscu iniekcji.
aberracja chromosomalna, ataksja, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, butylobromek hioscyny, dawka śmiertelna 50, drgawki, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hipotonia mięśniowa, kserostomia, mutacja genowa, mutagenność, mydriasis, nabłonek łożyska, ognisko martwicze, podanie domięśniowe, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, poziom dawkowania bez obserwowanego działania niepożądanego, szpik kostny, tachykardia, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, zaparcie, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclonamine 250 mg
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego etamsylatu, substancji czynnej leku Cyclonamine w dawce 250 mg w postaci tabletek, wykazała brak działania mutagennego w przeprowadzonych badaniach. Jest to istotna informacja w kontekście długoterminowego stosowania leku, gdyż mutagenność jest kluczowym parametrem oceny ryzyka nowotworowego i teratogennego. Wyniki te wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa etamsylatu pod względem potencjalnego ryzyka mutagennego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glibenese GITS 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa glipizydu wykazały bardzo niski profil toksyczności ostrej, z wartością LD50 przekraczającą 4 g/kg masy ciała u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych. W badaniach toksyczności przewlekłej na psach i szczurach nie zaobserwowano działań toksycznych przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała, co odpowiada ekspozycji wielokrotnie przewyższającej dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Ocena potencjału rakotwórczego w długoterminowych badaniach na szczurach i myszach, przy dawkach do 75-krotnie wyższych niż u ludzi, nie wykazała działania onkogennego. Ponadto, testy mutagenności, w tym test Amesa oraz badania in vivo, potwierdziły brak genotoksyczności glipizydu.
badanie in vivo, cukrzyca typu 2, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, Glibenese GITS, glipizyd, LD50, lek przeciwcukrzycowy, mutagenność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie płodności, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Thyrozol 5 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące tiamazolu, substancji czynnej Thyrozolu, wskazują na niski poziom toksyczności ostrej, co sugeruje szeroki margines bezpieczeństwa przy przypadkowym przedawkowaniu. Badania toksyczności przewlekłej wykazały, że długotrwałe stosowanie w dawkach terapeutycznych nie powoduje istotnych zmian patologicznych poza farmakologicznym działaniem na tarczycę. Supresja szpiku kostnego była obserwowana jedynie przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie, co podkreśla konieczność monitorowania parametrów morfologicznych krwi podczas terapii. Ponadto, badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. W dwuletnim badaniu toksyczności przewlekłej u myszy, przy podawaniu tiamazolu w stężeniu 500 mg/l, zaobserwowano częstsze występowanie raka wątroby, jednak wynik ten nie osiągnął istotności statystycznej. Ani IARC, ani NTP nie sklasyfikowały tiamazolu jako substancji karcynogennej, co ogranicza kliniczne znaczenie tej obserwacji. Podsumowując, tiamazol charakteryzuje się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa w zalecanych dawkach terapeutycznych, z głównymi obszarami ryzyka obejmującymi supresję szpiku przy dawkach przekraczających terapeutyczne oraz niejednoznaczne dane dotyczące potencjalnego wpływu na nowotwory wątroby u myszy.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alprox 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu wykazały, że długotrwałe podawanie leku na modelach zwierzęcych może prowadzić do specyficznych działań niepożądanych, takich jak zaćma i rozrost naczyń w rogówce u szczurów (po 24 miesiącach stosowania) oraz drgawki i przypadki śmiertelne u psów przy dużych dawkach doustnych w badaniu 12-miesięcznym. Nie stwierdzono działania rakotwórczego w badaniach 2-letnich na szczurach (do 30 mg/kg/dobę, czyli 150-krotność maksymalnej dawki dobowej u ludzi 10 mg) oraz myszach (do 10 mg/kg/dobę, 50-krotność MDD). Testy mutagenności in vivo i in vitro nie wykazały potencjału mutagennego alprazolamu, nawet przy dawkach do 100 mg/kg (500-krotność MDD). Ponadto, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność u szczurów przy dawkach do 5 mg/kg/dobę (25-krotność MDD).
alprazolam, badanie in vitro, badanie in vivo, benzodiazepiny, drgawki, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja płodowa, karcynogeneza, model zwierzęcy, mutagenność, rozrost naczyń rogówki, test mikrojądrowy, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność przewlekła, wady wrodzone, wpływ na płodność, zaburzenia behawioralne, zaćma - Leksykon substancji czynnych
Meloksykam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne meloksykamu, obejmujące ocenę ostrej i przewlekłej toksyczności, wpływu na reprodukcję, mutagenności oraz karcynogenności, potwierdzają typowy dla NLPZ profil bezpieczeństwa. Długotrwałe podawanie wysokich dawek (5-10-krotnie przekraczających dawki kliniczne 7,5-15 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała dla osoby 75 kg) u zwierząt skutkowało owrzodzeniami przewodu pokarmowego oraz martwicą brodawek nerkowych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥1 mg/kg (toksyczne dla matki) wywoływały zmniejszenie owulacji, hamowanie implantacji i embriotoksyczność, jednak nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików. Meloksykam wykazuje toksyczny wpływ na płód w końcowym okresie ciąży, co jest charakterystyczne dla inhibitorów syntezy prostaglandyn. Obecność leku w mleku zwierząt karmiących wskazuje na konieczność ostrożności podczas laktacji.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, mutacja genowa, mutagenność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owulacja, resorpcja zarodka, synteza prostaglandyn, toksyczność płodowa - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg gęsty z ziela tymianku i korzenia pierwiosnka – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Produkt leczniczy Bronchosol zawiera wyciąg gęsty z ziela tymianku (Thymus vulgaris/Thymus zygis) i korzenia pierwiosnka (Primula veris/Primula elatior) w proporcji 7,6:1, ekstrakt 3:1, z rozpuszczalnikiem wodnym. W 1 ml syropu znajduje się 0,198 mg tymolu, a także substancje pomocnicze takie jak sacharoza (do 845 mg/ml) oraz etanol (do 0,5% m/m). Charakterystyka Produktu Leczniczego nie zawiera szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania wyciągu, co wskazuje na brak lub niewystarczającą dokumentację badań toksykologicznych, w tym oceny toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, mutagenności, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na reprodukcję i rozwój płodu.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, genotoksyczność, korzeń pierwiosnka, monitorowanie bezpieczeństwa, mutagenność, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, test toksykologiczny, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, tymol, wyciąg gęsty z ziela tymianku i korzenia pierwiosnka, wyciąg gęsty złożony, ziele tymianku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 20 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Dironorm opierają się na badaniach poszczególnych substancji czynnych: lizynoprylu i amlodypiny, gdyż nie przeprowadzono badań nieklinicznych z ich skojarzeniem. Standardowe badania lizynoprylu nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi, jednak inhibitory konwertazy angiotensyny mogą wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu, zwłaszcza w późnej ciąży, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizm tych zaburzeń obejmuje bezpośredni wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwienie wynikające z niedociśnienia u matki i zmniejszonego przepływu krwi łożyskowej, co prowadzi do niedotlenienia i niedożywienia płodu.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przetrwały przewód tętniczy, spermatyda, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Perindopril/Amlodipine Krka wykazały, że peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu doustnym, bez wykazania potencjału mutagennego ani rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo. Wpływ na reprodukcję nie ujawnił embriotoksyczności ani teratogenności samego peryndoprylu, jednak jako inhibitor ACE może on powodować zmiany w nerkach płodu oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową u zwierząt. Płodność szczurów nie była zaburzona, a długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały ryzyka nowotworowego. Amlodypina, podawana w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata szczurów i myszy, nie wykazała działania rakotwórczego ani mutagennego na poziomie genowym i chromosomowym.
antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie rozrodczości, działanie embriotoksyczne i teratogenne, działanie teratogenne, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl i amlodypina, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, stężenie testosteronu, uszkodzenie nerki, zaburzenie hormonalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilobil Forte 19,2-23,2 mg glikozydów flawonowych i 4,8-7,2 mg terpentów laktonowych/kapsułkę
Przedkliniczne badania toksykologiczne wyciągu z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.) zawartego w preparacie Bilobil Forte wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy przewlekłym podawaniu doustnym u szczurów i psów przez 6 miesięcy. Dawki stosowane w badaniach wynosiły od 20 mg/kg do 500 mg/kg masy ciała, co odpowiada marginesowi bezpieczeństwa do 3,3 u szczurów i 11,6 u psów przy niższych dawkach oraz do 16,8 i 40,6 przy najwyższych dawkach. Nieznaczne objawy toksyczności zaobserwowano jedynie u psów przy dawce 400 mg/kg, znacznie przekraczającej dawkę terapeutyczną u ludzi. Dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej są niejednoznaczne, z badaniami wskazującymi zarówno na brak, jak i obecność negatywnego wpływu na płodność i rozwój embrionalny, w tym obserwacje krwawień pochwowych i wad rozwojowych u kurzych embrionów. Brak jest jednak wystarczających kompleksowych badań, które pozwoliłyby jednoznacznie ocenić wpływ na funkcje rozrodcze.
anoftalmia, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, efekt genotoksyczny, ginkgo biloba, hipopigmentacja, induktor enzymów wątrobowych, kancerogenność, krwawienie pochwowe, krwotok podskórny, margines bezpieczeństwa, mutagenność, oznaki toksyczności, potencjał teratogenny, rak wątrobowokomórkowy, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg z miłorzębu japońskiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Upsarin C 330 mg + 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Upsarin C, zawierającego kwas acetylosalicylowy oraz kwas askorbowy, wykazały, że głównym narządem potencjalnie narażonym na toksyczność są nerki. W modelach zwierzęcych podawanie kwasu acetylosalicylowego prowadziło do nefrotoksyczności, manifestującej się uszkodzeniem nerek, natomiast nie zaobserwowano innych istotnych zmian chorobowych. Badania nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego kwasu acetylosalicylowego, co potwierdza brak zdolności do indukowania mutacji genetycznych i nowotworów w badanych organizmach. W zakresie bezpieczeństwa reprodukcyjnego, kwas askorbowy podawany w dawkach 20-4000 razy przekraczających dzienne zapotrzebowanie człowieka nie wykazał działania teratogennego u myszy i szczurów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alpraxil 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu, substancji czynnej preparatu Alpraxil, nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego. Test Amesa oraz test mikrojąder in vitro przy dawkach do 100 mg/kg mc. (500-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej 10 mg/dobę) nie potwierdziły potencjału mutagennego. Długoterminowe badania na szczurach i myszach, z dawkami odpowiednio do 30 mg/kg mc. (150-krotność dawki ludzkiej) i 10 mg/kg mc. (50-krotność dawki ludzkiej), nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów. Ponadto, badania na szczurach przy dawce 5 mg/kg mc. (25-krotność dawki terapeutycznej) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność zarówno u samców, jak i samic.
aberracje chromosomowe, alprazolam, badania toksykologiczne, dawka terapeutyczna, dawki terapeutyczne, działanie rakotwórcze, mutacje genetyczne, mutagenność, napady drgawkowe, narząd wzroku, nowotwory, parametry płodności, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojąder, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symamis 50 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne amisulprydu wykazały brak ogólnego ryzyka toksycznego oraz specyficznego działania szkodliwego na narządy. Nie stwierdzono potencjału teratogennego, mutagennego ani rakotwórczego. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt (szczury: 200 mg/kg/dobę, psy: 120 mg/kg/dobę) odpowiadały ekspozycji 2-7-krotnie wyższej niż u ludzi, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Zmiany obserwowane w badaniach na szczurach i psach miały charakter farmakologiczny i nie były toksykologicznie istotne w warunkach eksperymentalnych.
amisulpryd, antagonista receptorów dopaminowych, AUC, badanie karcynogenności, badanie teratogenności, dawkowanie u ludzi, działanie teratogenne, ekspozycja u ludzi, maksymalna tolerowana dawka, model zwierzęcy, mutagenność, pole pod krzywą stężenia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, wada wrodzona, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 2,5 mg 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na reprodukcję, mutagenność oraz efekty u młodych osobników, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (szczury, psy, małpy, króliki). Doustne podanie ramiprylu nie wywołało toksyczności ostrej u gryzoni i psów, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa przy jednorazowej dawce. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany w gospodarce elektrolitowej i obrazie krwi, typowe dla inhibitorów ACE, oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Dobrze tolerowane dawki wynosiły 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów i 8 mg/kg/dobę u małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę u szczurów w okresie ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (rozszerzenie miedniczki nerkowej).
aparat przykłębuszkowy, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności