Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Bilobil Forte

Bilobil Forte zawiera wyciąg z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.), który został poddany szczegółowym badaniom przedklinicznym w celu określenia jego profilu bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono kompleksowe dane z badań toksykologicznych przeprowadzonych na modelach zwierzęcych.¹

Toksyczność przewlekła

Badania toksyczności przewlekłej przeprowadzono na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych – szczurach i psach. Zwierzętom podawano doustnie wyciąg z Ginkgo biloba w różnych dawkach przez okres 6 miesięcy:²

• Dawki 20 mg/kg masy ciała i 100 mg/kg masy ciała, co odpowiada marginesowi bezpieczeństwa do 3,3 u szczurów i 11,6 u psów
• Dawki 300, 400 i 500 mg/kg masy ciała u szczurów (margines bezpieczeństwa do 16,8)
• Dawki 300 i 400 mg/kg masy ciała u psów (margines bezpieczeństwa do 40,6)

Wyniki tych badań wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa wyciągu z miłorzębu. Nieznaczne oznaki toksyczności zaobserwowano wyłącznie u psów, którym podawano najwyższą badaną dawkę (400 mg/kg masy ciała), co stanowi dawkę wielokrotnie przewyższającą dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi.³

Toksyczność reprodukcyjna

Dane dotyczące wpływu suchego ekstraktu miłorzębu na procesy reprodukcyjne są ograniczone i niejednoznaczne. Dostępne badania dostarczają mieszanych wyników:⁴

• Badania z negatywnymi wynikami: Jedno z wcześniejszych badań przeprowadzonych na szczurach i królikach oraz nowsze badanie z udziałem myszy nie wykazały potencjału teratogennego, działania embriotoksycznego ani niekorzystnego wpływu na funkcje rozrodcze.⁵
• Badania z pozytywnymi wynikami: Inne badanie na myszach wykazało wpływ na funkcje rozrodcze, w tym na płodność i zdolność do reprodukcji, a także zaobserwowano krwawienie pochwowe.⁶
• Badania na odmiennych wyciągach: Badania przeprowadzone na nieznanym lub nieznacznie różniącym się wyciągu z miłorzębu japońskiego wskazały na możliwość występowania wpływu na rozwój płodu (z lub bez równoczesnej toksyczności matczynej) oraz występowanie takich zaburzeń jak:⁷
  • Krwotoki podskórne
  • Hipopigmentacja
  • Zahamowanie wzrostu
  • Anoftalmia (wrodzony brak oczu) u kurzych embrionów

Należy podkreślić, że obecnie brakuje wystarczającej liczby kompleksowych badań dotyczących toksyczności reprodukcyjnej wyciągu z Ginkgo biloba, co uniemożliwia jednoznaczne określenie jego wpływu na procesy rozrodcze.⁸

Mutagenność i kancerogenność

Dla suchego ekstraktu Ginkgo biloba stanowiącego składnik preparatu Bilobil Forte nie są dostępne bezpośrednie testy mutagenności i kancerogenności. Badania przeprowadzone z zastosowaniem podobnego wyciągu wykazały:⁹

• Mutagenność:
  • Pozytywny wynik w teście mutagenności u bakterii
  • Negatywny wynik testu mikrojądrowego na mysich erytrocytach obwodowych u samców
  • Niejednoznaczny wynik testu mikrojądrowego u samic myszy¹⁰
• Kancerogenność:
  • Nowotwory gruczołu tarczowego stwierdzone w badaniu kancerogenności u szczurów
  • Rak wątrobowokomórkowy u myszy

Zaobserwowane nowotwory są uznawane za specyficzne dla gryzoni i związane z wysokimi dawkami induktorów enzymów wątrobowych, dlatego nie są uważane za istotne w kontekście bezpieczeństwa stosowania u ludzi.¹¹

Warto również dodać, że podawanie wyciągu z Ginkgo biloba w bardzo wysokich dawkach sięgających 2000 mg/kg masy ciała u myszy nie powodowało mierzalnego efektu genotoksycznego, co dodatkowo potwierdza akceptowalny profil bezpieczeństwa tego składnika.¹²

Interpretacja danych przedklinicznych w kontekście klinicznym

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania wyciągu z Ginkgo biloba zawartego w preparacie Bilobil Forte wskazują na jego ogólnie niską toksyczność w badaniach przewlekłych. Niejednoznaczne wyniki dotyczące toksyczności reprodukcyjnej oraz ograniczone dane na temat potencjału mutagennego i kancerogennego sugerują potrzebę zachowania ostrożności, szczególnie u kobiet w ciąży i planujących ciążę. Jednocześnie należy podkreślić, że dawki stosowane w badaniach przedklinicznych były wielokrotnie wyższe od dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi, co stwarza odpowiedni margines bezpieczeństwa dla dawkowania klinicznego.¹³