encefalopatia

Encefalopatia to ogólny termin medyczny określający dysfunkcję mózgu, która może mieć różnorodne przyczyny. Określenie to pochodzi z języka greckiego, gdzie „enkephalos” oznacza mózg, a „pathos” – chorobę. Encefalopatia charakteryzuje się szeregiem objawów neurologicznych, w tym zaburzeniami świadomości, zmianami poznawczymi, zmianami osobowości, zaburzeniami ruchowymi oraz napadami drgawkowymi.

Przyczyny encefalopatii mogą być bardzo zróżnicowane i obejmują zaburzenia metaboliczne (np. niewydolność wątroby, nerek), infekcje (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), niedotlenienie mózgu, intoksykacje (alkohol, leki, toksyny środowiskowe), zaburzenia autoimmunologiczne, niedobory witaminowe (szczególnie witamin z grupy B) oraz schorzenia naczyniowe. Diagnostyka encefalopatii wymaga kompleksowego podejścia, w tym badań laboratoryjnych, neuroobrazowania (MRI, CT) oraz w niektórych przypadkach badania płynu mózgowo-rdzeniowego.

Leczenie encefalopatii jest ukierunkowane przede wszystkim na przyczynę podstawową. Przy encefalopatii wątrobowej kluczowe znaczenie ma ograniczenie podaży białka w diecie oraz zastosowanie laktulozy i antybiotyków redukujących florę bakteryjną jelit. W przypadku encefalopatii metabolicznych istotna jest korekta zaburzeń elektrolitowych i gospodarki kwasowo-zasadowej. Encefalopatia Wernickego, wynikająca z niedoboru tiaminy, wymaga natychmiastowej suplementacji witaminy B1. Rokowanie w encefalopatii zależy od przyczyny, nasilenia objawów oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alprox

Produkt leczniczy Alprox (alprazolam) wymaga stosowania z zachowaniem szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym uzależnienia fizycznego i psychicznego, objawów odstawiennych oraz efektu „z odbicia”. Terapia powinna trwać maksymalnie 2-4 tygodnie, a jej wydłużenie wymaga ponownej oceny stanu pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko depresji oddechowej i sedacji przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami, co wymaga ścisłego monitorowania i stosowania najmniejszych skutecznych dawek. Alprazolam może powodować tolerancję, amnezję anterogradną oraz reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja czy psychozy, które wymagają przerwania leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością oddechową, wątrobową lub nerkową konieczne jest dostosowanie dawkowania i szczególna ostrożność.
agresja, alprazolam, ataksja, benzodiazepina, bezsenność, ból głowy, ból mięśni, brak laktazy, depersonalizacja, depresja, depresja oddechowa, drażliwość, drgawki, efekt z odbicia, encefalopatia, fotofobia, halucynacja, hipomania, jaskra z wąskim kątem przesączania, koszmar senny, lęk, mania, nadwrażliwość słuchowa, napad wściekłości, niepamięć następcza, niepokój ruchowy, nietolerancja galaktozy, omamy, parestezje, psychoza, reakcja paradoksalna, sedacja, śpiączka, splątanie, tolerancja na lek, urojenia, uzależnienie fizyczne i psychiczne, zaburzenie snu, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ozased 2 mg/ml

Midazolam w postaci roztworu doustnego (Ozased, 2 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na midazolam, inne benzodiazepiny lub substancje pomocnicze (etanol, sód, gammadeks). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest miastenia, ze względu na ryzyko nasilenia blokady nerwowo-mięśniowej i pogłębienia osłabienia mięśniowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością układu oddechowego, anatomicznymi nieprawidłowościami układu oddechowego, chorobami płuc oraz zespołem bezdechu sennego, ze względu na ryzyko nasilonej depresji oddechowej i hipoksemii. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby podanie midazolamu może prowadzić do wydłużenia czasu działania leku, nadmiernej sedacji oraz kumulacji metabolitów, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
alkoholizm, benzodiazepina, bezdech, blokada nerwowo-mięśniowa, choroba autoimmunologiczna, choroba płuc, depresja oddechowa, dieta niskosodowa, encefalopatia, hipoksemia, hipoksemia nocna, kumulacja metabolitów, metabolizm midazolamu, miastenia, midazolam, nadwrażliwość, niewydolność układu oddechowego, osłabienie mięśniowe, ośrodek oddechowy, padaczka, sedacja, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie układu oddechowego, zespół bezdechu sennego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tetraxim 1 dawka (0,5 ml)

Szczepionka TETRAXIM zawiera antygeny błonicy (≥20 j.m., 30 Lf), tężca (≥40 j.m., 10 Lf), krztuśca (toksoid krztuścowy 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg) oraz inaktywowane wirusy polio (typ 1: 29 jednostek antygenu D, typ 2: 7 jednostek, typ 3: 26 jednostek), a także adiuwant wodorotlenek glinu (0,3 mg Al). Przeciwwskazania do podania obejmują znaną nadwrażliwość na składniki szczepionki, w tym substancje pomocnicze takie jak glutaraldehyd, neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B oraz fenyloalaninę (12,5 µg/dawka), co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią. Szczepionka jest również przeciwwskazana u pacjentów z postępującą encefalopatią oraz u tych, u których wystąpiła encefalopatia w ciągu 7 dni po poprzedniej dawce szczepionki zawierającej antygeny krztuśca, ze względu na ryzyko nasilenia objawów neurologicznych.
Przed kwalifikacją do szczepienia lekarz powinien szczegółowo przeanalizować historię medyczną pacjenta, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje alergiczne i neurologiczne po szczepieniach, zwłaszcza przeciw krztuścowi. W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań podanie TETRAXIM jest niedozwolone, a w sytuacjach tymczasowych, takich jak ostre infekcje z gorączką, szczepienie należy odroczyć do ustąpienia objawów. W razie wątpliwości wskazane jest konsultowanie się ze specjalistą immunologii lub chorób zakaźnych oraz rozważenie alternatywnych schematów immunizacji. Znajomość składu i potencjalnych alergenów szczepionki jest kluczowa dla bezpiecznego prowadzenia szczepień.
adiuwant, Bordetella pertussis, encefalopatia, encefalopatia postępująca, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, neomycyna, polimyksyna B, reakcja nadwrażliwości, reakcja poszczepienna, streptomycyna, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka pełnokomórkowa, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka Tetraxim, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus polio, wodorotlenek glinu
Leksykon substancji czynnych
L-seryna – Przedawkowanie

L-seryna, aminokwas obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Aminomel 10E, Aminomel 12,5E (zawartość L-seryny odpowiednio do 5,38 g/l), Aminosteril N-Hepa 8% (2,24 g/l), Vamin 18 Electrolyte-Free (4,5 g/l) oraz Vaminolact, może powodować poważne objawy przedawkowania. Do najczęstszych przyczyn należą podanie zbyt dużej objętości roztworu, zbyt szybka infuzja oraz niewłaściwe dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Klinicznie obserwuje się objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), zaburzenia wodno-elektrolitowe (hiperwolemia, hiperkaliemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia), a także zaburzenia metaboliczne takie jak kwasica metaboliczna, azotemia i zatrucie aminokwasami. Szczególnie niebezpieczne są powikłania u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby oraz u osób starszych i z chorobami kardiologicznymi.
aminotransferaza, azotemia, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, hemodializa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiperwolemia, kwasica metaboliczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk płucny, parametr nerkowy, parametr wątrobowy, przedawkowanie aminokwasów, równowaga kwasowo-zasadowa, uderzenie gorąca, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zaburzenie wydalania sodu, zakrzepowe zapalenie żył, zatrucie aminokwasami, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Manti 200 mg + 200 mg + 25 mg

Lek Manti w dawce 200 mg glinu wodorotlenku, 200 mg magnezu wodorotlenku oraz 25 mg symetykonu w formie tabletek do rozgryzania i żucia jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, ciężką niewydolnością nerek (szczególnie dializowanych), dzieci poniżej 6 roku życia, osób z fenyloketonurią (ze względu na 6,3 mg aspartamu w tabletce) oraz nietolerancją fruktozy (zawartość sorbitolu do 703,6 mg/tabletkę). U pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza z GFR < 60 ml/min/1,73m², istnieje ryzyko kumulacji jonów glinu i magnezu, co może prowadzić do encefalopatii, hipermagnezemii oraz zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej. Preparat nie jest zalecany także u osób z zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipermagnezemia, hipofosfatemia czy zaburzenia gospodarki wapniowej, oraz u pacjentów z zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego, w tym niedrożnością lub ciężkimi zaparciami.
aspartam, ciężka niewydolność nerek, dializoterapia, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, encefalopatia, fenyloketonuria, gospodarka wapniowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hipermagnezemia, hipofosfatemia, nadwrażliwość, niedrożność porażenna jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, nietolerancja fruktozy, przewlekła niewydolność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, sorbitol, symetykon, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia połykania
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw grypie dla dzieci – Diagnostyka i diagnoza

Szczepionka przeciw grypie u dzieci jest kluczowym narzędziem profilaktycznym, zalecanym corocznie od 6. miesiąca życia, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci poniżej 5 lat oraz tych z przewlekłymi schorzeniami (np. astma, cukrzyca, choroby serca, neurologiczne). Diagnostyka grypy opiera się na ocenie klinicznej oraz testach laboratoryjnych, takich jak szybkie testy antygenowe, PCR, immunofluorescencja i hodowla wirusowa. Przed szczepieniem należy przeprowadzić wywiad medyczny, ocenić stan zdrowia dziecka, historię szczepień oraz ewentualne alergie, zwłaszcza na składniki szczepionki. Dzieci poniżej 9 lat, które nie były wcześniej szczepione lub otrzymały tylko jedną dawkę, wymagają podania dwóch dawek szczepionki w odstępie co najmniej 4 tygodni. Szczepionka jest bezpieczna, a działania niepożądane, takie jak gorączka czy drgawki gorączkowe, występują rzadko i są monitorowane przez systemy nadzoru, m.in. Vaccine Safety Datalink i AusVaxSafety.
anafilaksja, badanie kohortowe, badanie laboratoryjne, badanie obserwacyjne, choroba grypopodobna, choroba neurologiczna, drgawki gorączkowe, encefalopatia, hodowla wirusowa, immunofluorescencja bezpośrednia, inaktywowana szczepionka przeciw grypie, inhibitor neuraminidazy, materiał genetyczny wirusa, nosogardziel, powikłanie grypy, reakcja alergiczna, szczepionka przeciw grypie dla dzieci, szybki test diagnostyczny, test antygenowy, test molekularny, wirus grypy, zaburzenie neurologiczne, zachorowalność i śmiertelność, zapalenie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Żółta febra – Patofizjologia i mechanizm

Żółta febra to ostra choroba wirusowa wywoływana przez wirus żółtej gorączki (YFV) z rodziny Flaviviridae, przenoszona przez komary Aedes i Haemagogus, endemiczna w tropikalnych rejonach Afryki i Ameryki Południowej. Inkubacja trwa 3-6 dni, po czym następuje faza ostra z objawami niespecyficznymi (gorączka, bóle mięśni, nudności), a u około 12% pacjentów rozwija się faza toksyczna z żółtaczką, krwotokami, niewydolnością wielonarządową i śmiertelnością 30-60%. Wirus replikuje się w układzie limfatycznym i szeroko rozprzestrzenia w organizmie, szczególnie uszkadzając wątrobę (martwica hepatocytów, ciałka Councilmana), nerki i inne narządy. Patogeneza obejmuje bezpośrednie uszkodzenie komórek oraz odpowiedź immunologiczną z burzą cytokinową (TNF-α, IL-6, IL-1), co prowadzi do koagulopatii i niewydolności narządowej. Diagnostyka opiera się na izolacji wirusa, RT-PCR i testach serologicznych (ELISA, PRNT).
białko E, burza cytokinowa, centralny układ nerwowy, ciałko Councilmana, encefalopatia, enzym wątrobowy, Flaviviridae, gorączka krwotoczna, hepatocyt, koagulopatia, limfopenia, martwica hepatocytów, miano wirusa, naciek zapalny, neurotropizm, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, objawy krwotoczne, obrzęk mózgu, odporność heterologiczna, retikulum endoplazmatyczne, steatoza, test amplifikacji kwasu nukleinowego, uszkodzenie wątroby, wirus otoczkowy, wirus żółtej gorączki, zapalenie mózgu, żółta febra, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotum 2 g

Produkt leczniczy Biotum zawiera ceftazydym w postaci pięciowodzianu buforowanego węglanem sodu, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują eozynofilię i nadpłytkowość (często), zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył przy podawaniu dożylnym (często), biegunkę (często), przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfataza alkaliczna) oraz wysypkę grudkowo-plamistą lub pokrzywkową (często). Dodatkowo, u około 5% pacjentów może wystąpić fałszywie dodatni wynik testu Coombs’a, co może zaburzać próbę zgodności krwi. Należy zwrócić uwagę na ryzyko powikłań neurologicznych u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym drżeń, mioklonii, drgawek, encefalopatii i śpiączki, szczególnie przy niewłaściwym dostosowaniu dawki ceftazydymu.
anafilaksja, biegunka, ceftazydym, Clostridioides difficile, drgawki, drżenie, encefalopatia, enzym wątrobowy, eozynofilia, kandydoza, leukopenia, mioklonia, nadpłytkowość, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pleśniawka jamy ustnej, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wysypka grudkowo-plamista, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zapalenie rzekomobłoniaste, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Esomeprazol Accord 40 mg

Esomeprazol Accord 40 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa podobnym do innych postaci leku, niezależnie od dawki, wskazań czy grupy wiekowej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Wśród poważniejszych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na rzadkie zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), zaburzenia elektrolitowe (hipomagnezemia, hipokalcemia, hiponatremia), a także zaburzenia wątroby (zapalenie, niewydolność) i ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, DRESS). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem częstości nieznanej dla niektórych zdarzeń.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, encefalopatia, esomeprazol, ginekomastia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, polip żołądka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, toczeń rumieniowaty, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie szyjki kości udowej
Leksykon substancji czynnych
Ifosfamid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Ifosfamid, lek cytotoksyczny z grupy oksazafosforyn, wiąże się z ryzykiem ciężkiej mielosupresji, immunosupresji oraz toksycznego działania na OUN, serce, nerki i pęcherz moczowy. Mielosupresja objawia się znacznym spadkiem leukocytów, osiągającym minimum około 2. tygodnia po podaniu, co wymaga monitorowania morfologii krwi i profilaktyki antybiotykowej przy leukopenii lub gorączce. Encefalopatia ifosfamidowa może pojawić się w ciągu kilku godzin do dni, manifestując się splątaniem, śpiączką, drgawkami i innymi objawami neurotoksycznymi, a jej ryzyko wzrasta przy hipoalbuminemii, niewydolności nerek i stosowaniu leków nefrotoksycznych. Toksyczność kardiologiczna obejmuje arytmie, kardiomiopatię i zapalenie osierdzia, szczególnie u pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na antracykliny lub radioterapię okolicy serca. Nefrotoksyczność manifestuje się zaburzeniami czynności kłębuszków i kanalików, a toksyczne działanie na pęcherz moczowy, w tym krwotoczne zapalenie, można ograniczyć stosując mesnę i odpowiednie nawodnienie.
antracykliny, azoospermia, brak miesiączki, choroba wenookluzyjna wątroby, częstoskurcz komorowy, czynnik wzrostu kolonii, diureza, encefalopatia, erytropoetyna, hipoalbuminemia, ifosfamid, immunosupresja, kardiomiopatia toksyczna, kardiotoksyczność, krwotoczne zapalenie pęcherza, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, mesna, mielosupresja, migotanie przedsionków, morfologia krwi, nefrotoksyczność, nudności i wymioty, oligospermia, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka, radioterapia serca, reakcja anafilaktyczna, splątanie, śródmiąższowe zapalenie płuc, tachykardia przedsionkowa, wynaczynienie, zapalenie jamy ustnej, zapalenie osierdzia, zespół SIADH, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Przedawkowanie – Coldrex Complex Grip 500 mg + 100 mg + 6,1 mg

Przedawkowanie Coldrex Complex Grip, zawierającego paracetamol (500 mg), gwajafenezynę (100 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (6,1 mg), niesie ryzyko poważnych powikłań zdrowotnych, w tym śmierci. Największe zagrożenie stanowi toksyczność paracetamolu, która może prowadzić do całkowitej i nieodwracalnej martwicy hepatocytów, niewydolności wątroby, kwasicy metabolicznej, encefalopatii, a w konsekwencji śpiączki i zgonu. Objawy uszkodzenia wątroby pojawiają się zwykle po 12-48 godzinach i obejmują podwyższone poziomy AST, ALT, bilirubiny oraz protrombiny. Szczególnie narażone na toksyczność są osoby starsze, dzieci, pacjenci z chorobami wątroby, przewlekłym alkoholizmem oraz niedożywieniem, u których dawki standardowe mogą być toksyczne. Przedawkowanie gwajafenezyny manifestuje się nudnościami, wymiotami oraz ryzykiem kamicy nerkowej przy długotrwałym stosowaniu, natomiast fenylefryna może wywołać objawy nadciśnienia, bradykardii odruchowej, drżeń, a w ciężkich przypadkach splątanie, halucynacje, drgawki i arytmie.
arytmia, bradykardia odruchowa, dziurawiec, encefalopatia, fenobarbital, fentolamina, fenylefryny chlorowodorek, fenytoina, gwajafenezyna, hipoglikemia, kamica moczowa, kamień nerkowy, karbamazepina, kwasica metaboliczna, martwica komórek wątroby, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, nudności, obrzęk mózgu, ostra niewydolność nerek, paracetamol, prymidon, ryfampicyna, transaminazy wątrobowe, węgiel aktywowany, zakażenie HIV, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Midazolam Hameln

Midazolam powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w warunkach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania układu oddechowego i krążenia, z uwzględnieniem ryzyka poważnych zdarzeń niepożądanych, takich jak depresja oddechowa, bezdech czy zatrzymanie krążenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, w tym osób powyżej 60. roku życia, pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową, nerek, wątroby, zaburzeniami serca, a także u dzieci niestabilnych krążeniowo. Wskazane jest stosowanie niższych dawek i ciągłe monitorowanie stanu pacjenta, zwłaszcza podczas sedacji z zachowaniem świadomości. Midazolam może wywoływać tolerancję i uzależnienie przy długotrwałym stosowaniu, szczególnie na oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM), a nagłe odstawienie może prowadzić do objawów odstawienia, takich jak drgawki, lęk, splątanie czy zaburzenia snu. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć tych powikłań.
benzodiazepina, bezdech, CYP3A4, depersonalizacja, depresja oddechowa, depresja OUN, drgawka, drgawki toniczno-kloniczne, drżenie mięśniowe, dysfagia, encefalopatia, hipowentylacja, lek opioidowy, midazolam, niepamięć następcza, niewydolność oddechowa, nużliwość mięśni, obturacja dróg oddechowych, omam, premedykacja, przedawkowanie, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność oddechowa, reakcja paradoksalna, resuscytacja oddechowo-krążeniowa, sedacja, sedacja z zachowaniem świadomości, śpiączka, tolerancja lekowa, uzależnienie, wysycenie hemoglobiny tlenem, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zatrzymanie oddechu, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia, zwiotczenie mięśni szkieletowych
Leksykon substancji czynnych
L-lizyna – Działania niepożądane

L-lizyna, jako niezbędny aminokwas stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego, odgrywa istotną rolę w syntezie białek, absorpcji wapnia i produkcji kolagenu. Jednakże jej podawanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, w tym poważnych reakcji immunologicznych takich jak reakcje anafilaktyczne (objawy: sinica, wstrząs, niedotlenienie, świst krtaniowy, obrzęk, rumień), których częstość jest nieznana, ale należą do rzadkich. Ponadto obserwuje się reakcje nadwrażliwości obejmujące objawy skórne, sercowo-naczyniowe, oddechowe i neurologiczne. Zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperkaliemia i hiperkalcemia (bardzo rzadko), oraz poważne zaburzenia funkcji wątroby (niewydolność, marskość, cholestaza) i nerek (azotemia) również zostały zgłoszone. W trakcie terapii mogą pojawić się także zaburzenia oddychania oraz reakcje w miejscu podania, w tym zakrzepowe zapalenie żył, które jest częste przy dożylnym podawaniu do żył obwodowych.
absorpcja wapnia, adrenalina, azot mocznikowy, azotemia, cholestaza, duszność, encefalopatia, hiperamonemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, kamica pęcherzyka żółciowego, lek przeciwhistaminowy, lizyna, marskość wątroby, nadciśnienie, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parametry wątrobowe, pokrzywka, preparat aminokwasowy, produkcja kolagenu, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, stłuszczenie wątroby, świst krtaniowy, świszczący oddech, synteza białek, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zator, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas L-asparaginowy – Przeciwwskazania stosowania

Kwas L-asparaginowy jest składnikiem aminokwasowym obecnym w preparatach do żywienia pozajelitowego Aminomel 10E (1,91 g/1000 ml) oraz Aminomel 12,5E (2,39 g/1000 ml). Stosowanie tych preparatów jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu aminokwasów, niestabilnym stanem krążeniowym (wstrząs), niedotlenieniem komórkowym, obrzękiem płuc oraz istotnie podwyższonym stężeniem elektrolitów (Na+, K+, Mg+). Preparaty charakteryzują się wysoką osmolarnością: Aminomel 10E – 1145 mOsm/l, Aminomel 12,5E – 1430 mOsm/l, co wymaga podawania przez dostęp centralny. Skład jonowy obejmuje m.in. Na+ (69 mmol/l w 10E, 87 mmol/l w 12,5E), K+ (45 mmol/l w 10E, 56,25 mmol/l w 12,5E), Ca++ i Mg++ (odpowiednio 5-6 mmol/l i 5-6 mmol/l w 10E, 6 mmol/l i 6 mmol/l w 12,5E). Preparaty nie są zalecane u dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na ryzyko zaburzeń rozwojowych.
encefalopatia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, hiponatremia, kwas L-asparaginowy, metabolizm aminokwasów, niedotlenienie komórkowe, niestabilny stan krążeniowy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność płuc, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, parametr hemodynamiczny, preparat hipertoniczny, równowaga kwasowo-zasadowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie metabolizmu aminokwasów, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kryzantaspaza – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Kryzantaspaza (L-asparaginaza z Erwinia chrysanthemi) wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą wystąpić zarówno po pierwszej, jak i kolejnych dawkach. Reaktywność krzyżowa z L-asparaginazą z E. coli jest minimalna lub nie występuje, co ma znaczenie przy zmianie preparatu. Reakcje nadwrażliwości pojawiają się zwykle w ciągu 24 godzin od podania, ale mogą wystąpić także później. W przypadku ciężkich reakcji leczenie należy przerwać. Kryzantaspaza może wywoływać zapalenie trzustki o różnym nasileniu, włącznie z przypadkami śmiertelnymi; monitorowanie aktywności amylazy i lipazy jest wskazane, a w przypadku ciężkiego zapalenia trzustki leczenie należy trwale przerwać. Ponadto, leczenie może prowadzić do hiperglikemii, kwasicy ketonowej oraz zaburzeń krzepnięcia, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie parametrów koagulacji (czas protrombinowy, czas częściowej tromboplastyny, fibrynogen, antytrombina III) oraz czynności wątroby (aminotransferazy, bilirubina, albumina).
aktywność aminotransferaz, aktywność amylazy i lipazy, anafilaksja, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, depresja OUN, działanie immunosupresyjne, encefalopatia, epinefryna, glikokortykosteroid dożylny, hiperamonemia, hiperglikemia, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, koagulopatia, kryzantaspaza, kwasica ketonowa, napad drgawkowy, niedowidzenie połowicze jednoimienne, nietolerancja glukozy, niewydolność wątroby, odpowiedź immunologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła niewydolność trzustki, przewlekłe zapalenie trzustki, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reaktywność krzyżowa, stężenie amoniaku w surowicy, stężenie bilirubiny, stężenie fibrynogenu, stłuszczenie wątroby, toksyczny wpływ na OUN, torbiel rzekoma trzustki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie trzustki, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii
Leksykon leków
Przedawkowanie – APAP ból i gorączka 500 mg

Przedawkowanie paracetamolu stanowi istotne zagrożenie hepatotoksyczne, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak przewlekłe stosowanie leków indukujących enzymy wątrobowe (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, ziele dziurawca), nadużywanie alkoholu, niedobór glutationu związany z zaburzeniami łaknienia, mukowiscydozą, zakażeniem HIV, niedożywieniem lub wyniszczeniem. Uszkodzenie wątroby może wystąpić już po jednorazowej dawce 10 g paracetamolu u osób dorosłych, a u pacjentów z wymienionymi czynnikami ryzyka dawka toksyczna może wynosić 5 g (10-krotność dawki terapeutycznej 500 mg). Przebieg zatrucia jest wielofazowy: w fazie wczesnej (0-24 h) dominują objawy niespecyficzne (nudności, wymioty, ból brzucha), w fazie pośredniej (12-48 h) pojawiają się biochemiczne cechy uszkodzenia wątroby (wzrost AspAT, AlAT, LDH, bilirubiny, wydłużenie czasu protrombinowego) oraz kwasica metaboliczna, a w fazie późnej (>48 h) rozwija się ciężka niewydolność wątroby z encefalopatią, krwotokami, hipoglikemią i obrzękiem mózgu, co może prowadzić do zgonu.
ból brzucha, czas protrombinowy, dehydrogenaza mleczanowa, encefalopatia, fenobarbital, fenytoina, gospodarka elektrolitowa, hepatotoksyczność paracetamolu, hipernatremia, induktory enzymów wątrobowych, karbamazepina, krwiomocz i białkomocz, kwasica metaboliczna, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk mózgu, ostra martwica kanalików, powikłania gastroenterologiczne, powikłania kardiologiczne, powikłania nefrologiczne, prymidon, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wirus HIV, wymioty, zapalenie trzustki, zatrucie paracetamolem, ziele dziurawca
Leksykon leków
Działania niepożądane – inVirum 200 mg

Lek inVirum zawierający acyklowir w dawce 200 mg w postaci tabletek może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z terminologią MedDRA. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha). Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak encefalopatia czy śpiączka, głównie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Rzadko obserwuje się reakcje anafilaktyczne, a także zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość), które wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii.
acyklowir, ataksja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nerek, duszność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, gorączka, hiperbilirubinemia, kreatynina, lek przeciwwirusowy, leukopenia, małopłytkowość, MedDRA, mocznik, morfologia krwi, niedokrwistość, nudności, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia neuropsychiatryczne, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, żółtaczka
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Biotaksym 1 g

Ocena wpływu cefotaksymu (substancji czynnej Biotaksymu) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn nie wykazuje bezpośredniego negatywnego wpływu przy standardowych dawkach terapeutycznych. Jednakże, w przypadku stosowania dużych dawek, u pacjentów z niewydolnością nerek lub z wywiadem neurologicznym, istnieje ryzyko kumulacji leku i wystąpienia encefalopatii, manifestującej się zaburzeniami świadomości, koordynacji ruchowej oraz drgawkami. Takie objawy stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Lekarz powinien indywidualizować zalecenia, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka, oraz dokładnie informować o potencjalnych działaniach niepożądanych i konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w przypadku ich wystąpienia.
antybiotyk, Biotaksym, cefotaksym, drgawka, działanie niepożądane, encefalopatia, farmakokinetyka leku, funkcja neurologiczna, niewydolność nerek, objaw neurologiczny, wywiad neurologiczny, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie poznawcze, zaburzenie ruchu, zaburzenie świadomości, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Tracutil –

Przedawkowanie preparatu Tracutil, zawierającego dziewięć pierwiastków śladowych w ilościach znacznie poniżej wartości toksycznych, jest w praktyce klinicznej wysoce nieprawdopodobne. W jednej ampułce znajduje się m.in. 35 μmol (2000 μg) żelaza, 50 μmol (3300 μg) cynku, 10 μmol (550 μg) manganu, 12 μmol (760 μg) miedzi oraz inne pierwiastki w śladowych ilościach. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast przerwać infuzję i wykonać badania laboratoryjne oceniające stężenia pierwiastków w organizmie. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, długotrwałą parenteralną suplementacją oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów zawierających pierwiastki śladowe, ze względu na ryzyko kumulacji i potencjalnej toksyczności.
choroba Wilsona, diagnostyka laboratoryjna, encefalopatia, hemoliza, hepatotoksyczność, hiperkalcemia, hipokaliemia, jodyzm, koncentrat do infuzji, kwasica metaboliczna, nefropatia, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osmolarność teoretyczna, pierwiastek śladowy, podaż parenteralna, upośledzenie funkcji poznawczej, uszkodzenie wątroby, zaburzenie funkcji tarczycy, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vetira 100 mg/ml

Vetira, zawierająca lewetyracetam w stężeniu 100 mg/ml jako koncentrat do infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony na podstawie badań klinicznych obejmujących 3416 pacjentów. Profil ten jest spójny we wszystkich grupach wiekowych i wskazaniach terapeutycznych, choć dane dotyczące podawania dożylnego są ograniczone i opierają się głównie na danych z podawania doustnego. Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (≥1/10), senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. Wśród rzadziej występujących działań odnotowano m.in. małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, zespół DRESS, hiponatremię, zaburzenia psychiczne (depresja, agresja, lęk, bezsenność), a także poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zahamowania czynności szpiku kostnego oraz encefalopatii, które ustępują po odstawieniu leku.
agranulocytoza, anafilaksja, ataksja, choreoatetoza, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, fosfokinaza kreatynowa, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, koncentrat do sporządzania roztworu, leukopenia, lewetyracetam, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, napad padaczkowy, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, topiramat, zaburzenia psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Oderwanie łożyska – Etiologia i przyczyny

Oderwanie łożyska (abruptio placentae) to poważne powikłanie ciąży, polegające na przedwczesnym oddzieleniu łożyska od ściany macicy, najczęściej po 20. tygodniu ciąży, zwłaszcza w III trymestrze. Patofizjologia obejmuje pęknięcie naczyń matczynych w doczesnej podstawnej, prowadzące do krwawienia zaołożyskowego, skurczu naczyń i niedokrwienia łożyska. Kluczowe czynniki ryzyka to nadciśnienie tętnicze (występujące w 44% przypadków), wcześniejsze oderwanie łożyska (ryzyko nawrotu 10-25%), zaburzenia krzepnięcia, infekcje wewnątrzmaciczne, ciąża mnoga, wielowodzie, urazy jamy brzusznej oraz czynniki demograficzne i stylu życia, takie jak wiek matki >35 lat, palenie tytoniu (podwaja ryzyko) i używanie kokainy (zwiększa ryzyko z 1% do 10%). Patomechanizm obejmuje także przewlekłe niedokrwienie łożyska i procesy zapalne, które prowadzą do martwicy i uszkodzenia naczyń.
abruptio placentae, chorioamnionitis, ciąża mnoga, decidua basalis, doczesna podstawna, encefalopatia, hiperhomocysteinemia, infekcja wewnątrzmaciczna, IUGR, macica dwurożna, martwica, martwicze zapalenie jelit, mięśniak macicy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niedotlenienie wewnątrzmaciczne, oderwanie łożyska, ostre uszkodzenie nerek, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, stan przedrzucawkowy, trombofilia, wielowodzie, wrodzona trombofilia, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błon płodowych, zapalenie naczyń, zespół antyfosfolipidowy, zrost wewnątrzmaciczny
Leksykon leków
Przedawkowanie – Coldrex MaxGrip (1000 mg + 10 mg + 40 mg)/sasz.

Coldrex MaxGrip to preparat zawierający 1000 mg paracetamolu, 10 mg chlorowodorku fenylefryny oraz 40 mg kwasu askorbinowego w jednej saszetce. Przedawkowanie leku jest szczególnie niebezpieczne ze względu na hepatotoksyczność paracetamolu, której dawka toksyczna zaczyna się od 5 g jednorazowo. Fenylefryna w toksycznych dawkach wywołuje objawy nadmiernej stymulacji układu współczulnego, jednak dawka ta jest zwykle powiązana z toksyczną dawką paracetamolu. Kwas askorbinowy, choć ma niską toksyczność, w dawkach powyżej 3 g może powodować dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Objawy zatrucia mają charakter fazowy, począwszy od nudności, wymiotów i bólu brzucha, przez uszkodzenie wątroby i encefalopatię, aż do ciężkiej niewydolności wielonarządowej i potencjalnego zgonu.
arytmia, białkomocz, biegunka osmotyczna, blokery receptorów alfa-adrenergicznych, bradykardia, chlorowodorek fenylefryny, encefalopatia, fentolamina, fenylefryna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, krwiomocz, krwotok, kwas askorbowy, kwasica metaboliczna, martwica kanalików nerkowych, metabolizm glukozy, metionina, N-acetylocysteina, nadciśnienie, niewydolność nerek, nudności, obrzęk mózgu, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, przeszczep narządu, toksyczność paracetamolu, układ współczulny, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, witamina C, wymioty, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Fenobarbital – Interakcje

Fenobarbital jest silnym induktorem mikrosomalnych enzymów wątrobowych (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8/9, CYP3A4), co prowadzi do przyspieszonego metabolizmu licznych leków, skutkując obniżeniem ich stężeń i efektywności terapeutycznej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie fenobarbital obniża ich stężenia, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki, a także ryzyko krwawień po odstawieniu fenobarbitalu. Indukcja metabolizmu dotyczy także glikokortykosteroidów, hormonów tarczycy (lewotyroksyna), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus) oraz wielu leków przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, prymidon, felbamat), co wymaga ścisłego monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Fenobarbital nasila metabolizm leków sercowo-naczyniowych (beta-adrenolityki, antagoniści kanałów wapniowych, digoksyna), co może prowadzić do zmniejszenia ich skuteczności i wymaga kontroli klinicznej. Ponadto, fenobarbital obniża stężenia witaminy D, co u pacjentów długotrwale leczonych wymaga suplementacji w dawkach 1200-2000 IU/dzień, zwłaszcza u dzieci.
acetazolamid, amiodaron, antagonista kanałów wapniowych, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, antykoagulant, antykoncepcja hormonalna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doksycyklina, encefalopatia, enfluran, erytromycyna, etosuksymid, felbamat, fenytoina, folian, glikokortykosteroid, gryzeofulwina, haloperydol, halotan, hiperamonemia, hormon tarczycy, ifosfamid, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, irynotekan, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, kofeina, kwas walproinowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek znieczulający ogólnie, leukoworyna, lewotyroksyna, meksyletyna, metoksyfluran, metotreksat, metyloksantyna, mikrosomalny enzym wątrobowy, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, opioid, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna hydantoiny, pochodna kwasu bursztynowego, prokarbazyna, prymidon, takrolimus, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, witamina D
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefotaxim-MIP 2 g 2 g

Cefotaxim-MIP, zawierający cefotaksym sodowy, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do najpoważniejszych należą reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i skurcz oskrzeli, choć częściej obserwuje się łagodne zmiany skórne, pokrzywkę, świąd oraz gorączkę polekową. W zakresie hematologicznym najczęściej występują leukopenia, eozynofilia i trombocytopenia, a rzadziej neutropenia, granulocytopenia i niedokrwistość hemolityczna; agranulocytoza stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko infekcji zagrażających życiu. Neurologiczne działania niepożądane obejmują drgawki, mioklonie, pobudzenie OUN oraz encefalopatię, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek przy dużych dawkach. Typowe objawy ze strony przewodu pokarmowego to biegunka i brak łaknienia, a rzadziej nudności, wymioty i rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Monitorowane są również zaburzenia czynności wątroby, manifestujące się wzrostem enzymów (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i bilirubiny, zwykle nieprzekraczającym dwukrotnej normy i przebiegającym bezobjawowo.
agranulocytoza, AlAT, antybiotyk beta-laktamowy, arytmia, AspAT, biegunka, bilirubina, borelioza, cefotaksym sodowy, cholestaza, drgawka, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, GGTP, gorączka polekowa, granulocytopenia, LDH, leukopenia, mioklonia, nadkażenie, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja Herxheimera, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk
Leksykon substancji czynnych
Sulfasalazyna – Działania niepożądane

Sulfasalazyna, stosowana w leczeniu chorób zapalnych jelit oraz reumatoidalnego zapalenia stawów, występuje w formie tabletek dojelitowych i powlekanych. Działania niepożądane obserwuje się u około 33% pacjentów, głównie dotyczą one układu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego, z 75% przypadków pojawiających się w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii. Najczęstsze objawy to zaburzenia żołądkowe i nudności (≥1/10 pacjentów), a także bóle brzucha, biegunka, wymioty, zawroty głowy, bóle głowy, leukopenia oraz utrata apetytu. Rzadziej występują trombocytopenia, depresja, duszność, łysienie, pokrzywka, obrzęk twarzy i wzrost enzymów wątrobowych. Bardzo rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne reakcje skórne to zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, choroba posurowicza, DRESS, encefalopatia, kamica nerkowa, krwiomocz, leukopenia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, proteinuria, reumatoidalne zapalenie stawów, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulfasalazyna, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, włókniejące zapalenie pęcherzyków płucnych, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia żołądkowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pylera

Produkt leczniczy Pylera, zawierający 140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, 125 mg metronidazolu oraz 125 mg chlorowodorku tetracykliny w dawce 3 kapsułek, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko działań niepożądanych neurologicznych, takich jak encefalopatia i neuropatia obwodowa, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. U pacjentów z chorobami OUN konieczna jest ostrożność. Tetracyklina może powodować kandydozę jamy ustnej, zapalenie sromu i pochwy oraz świąd odbytu, a także sprzyjać rozwojowi opornych pałeczek jelitowych (Pseudomonas spp., Proteus spp.), co może prowadzić do biegunek i poważnych powikłań, takich jak zapalenie jelit wywołane przez oporne gronkowce lub Clostridium difficile. Zaleca się odpowiednie nawodnienie podczas podawania leku, zwłaszcza przed snem, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przełyku. Ponadto, tetracyklina może wywoływać nadwrażliwość na światło, co wymaga unikania ekspozycji na promieniowanie UV i natychmiastowego przerwania terapii przy pierwszych objawach rumienia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bizmut potasu cytrynian zasadowy, Candida albicans, chlorowodorek tetracykliny, Clostridium difficile, dehydrogenaza mleczanowa, encefalopatia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przełyku, pałeczki jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, świąd odbytu, wydłużenie odstępu QT, zapalenie jelit, zapalenie sromu i pochwy, zespół guza rzekomego mózgu, zespół miasteniczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polopiryna Max Hot (500 mg + 300 mg + 50 mg)/sasz.

Polopiryna Max Hot, zawierająca 500 mg kwasu acetylosalicylowego, 300 mg kwasu askorbowego oraz 50 mg kofeiny w proszku do roztworu doustnego, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na kwas acetylosalicylowy, który wywołuje reakcje alergiczne u 0,3% populacji, a nawet do 20% u chorych z astmą oskrzelową lub przewlekłą pokrzywką. Lek nie powinien być stosowany u osób z astmą oskrzelową, przewlekłymi chorobami układu oddechowego, gorączką sienną, obrzękiem błony śluzowej nosa, aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca, zaburzeniami krzepnięcia (np. hemofilia, małopłytkowość), a także u pacjentów leczonych antykoagulantami (warfaryna, heparyna). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), podczas stosowania metotreksatu w dawkach ≥15 mg/tydzień, u dzieci poniżej 16 roku życia (ze względu na ryzyko zespołu Reye’a), w ostatnim trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią ze względu na przenikanie składników do mleka matki.
antagonista witaminy K, astma aspirynowa, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dna moczanowa, encefalopatia, gorączka sienna, hemofilia, heparyna, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Reye’a
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime AptaPharma 2 g

Cefepime AptaPharma, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje działania niepożądane typowe dla cefalosporyn. Najczęściej obserwuje się niedokrwistość i eozynofilię (często), biegunkę (często), wysypkę (często) oraz reakcje w miejscu infuzji (często). Rzadziej występują poważniejsze zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, neutropenia (≥1/1000 do <1/100), a także reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (bardzo rzadko, <1/10000). Neurotoksyczność, manifestująca się encefalopatią, drgawkami i zaburzeniami świadomości, jest szczególnie istotna u pacjentów z niewydolnością nerek i osób w podeszłym wieku, a jej częstość nie jest dokładnie określona. Ponadto, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, związane z zakażeniem Clostridioides difficile, stanowi poważne powikłanie wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, Clostridioides difficile, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, drgawki, drgawki miokloniczne, encefalopatia, eozynofilia, farmakovigilance, fosfataza alkaliczna, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, małopłytkowość, mikrobiota jamy ustnej, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, toksyczna nefropatia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie grzybicze, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.

Depakine Chronosphere, zawierający sodu walproinian i kwas walproinowy w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ściswego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwowane są zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość i trombocytopenia (bardzo często), a także hiponatremia i zwiększenie masy ciała (często), co może predysponować do zespołu policystycznych jajników. W zakresie układu nerwowego dominują drżenia (bardzo często), zaburzenia pozapiramidowe, senność, drgawki i zaburzenia pamięci (często), a także stany splątania i halucynacje. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby ze względu na częste uszkodzenia, zwłaszcza u niemowląt i dzieci poniżej 3 lat. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak niewydolność szpiku kostnego, zespół mielodysplastyczny, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz zmniejszenie gęstości mineralnej kości przy długotrwałej terapii.
agranulocytoza, aplazja krwinek czerwonych, ataksja, atrofia mózgu, ból głowy, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, czas trombinowy, czynnik krzepnięcia, Depakine Chronosphere, diplopia, drgawki, drżenie, encefalopatia, halucynacje, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiperplazja dziąseł, hiponatremia, hipotermia, kwas walproinowy, letarg, leukopenia, makrocytemia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadpobudliwość psychoruchowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedokrwistość makrocytowa, niepłodność męska, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, oczopląs, osłupienie, osteopenia, osteoporoza, otępienie, pancytopenia, parestezja, parkinsonizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, SIADH, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, zaburzenia pamięci, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia poznawcze, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół ciężkiej nadwrażliwości, zespół DRESS, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół policystycznych jajników, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Kwasica izowalerianowa – Zapobieganie i profilaktyka

Kwasica izowalerianowa (IVA) to autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne wynikające z niedoboru dehydrogenazy izowalerylo-CoA, prowadzące do zaburzeń rozkładu leucyny. Wczesna diagnostyka, zwłaszcza poprzez badania przesiewowe noworodków wykonywane między 24 a 48 godziną życia, jest kluczowa dla poprawy rokowania i zapobiegania powikłaniom neurologicznym, takim jak encefalopatia czy śpiączka. Diagnostyka prenatalna i badania genetyczne w rodzinach z historią IVA umożliwiają ocenę ryzyka i planowanie ciąż. Profilaktyka opiera się na długoterminowej diecie niskobiałkowej, ograniczającej leucynę, z suplementacją L-karnityny (100 mg/kg) i glicyny (150-600 mg/kg/dzień), co wspomaga eliminację toksycznych metabolitów. Regularne posiłki i unikanie głodzenia są niezbędne, szczególnie w okresach choroby, aby zapobiec kryzysom metabolicznym i ich powikłaniom.
badanie nosicielstwa, badanie przesiewowe noworodków, dehydrogenaza izowalerylo-CoA, dekompensacja metaboliczna, diagnostyka prenatalna, diagnostyka przedimplantacyjna, dieta niskobiałkowa, encefalopatia, gen IVD, glicyna, izowalerylo-glicyna, izowalerylokarnityna, jakość życia, katabolizm białek, kryzys metaboliczny, kwasica izowalerianowa, L-karnityna, leucyna, niepełnosprawność intelektualna, opóźnione rozpoznanie, powikłania neurologiczne, protokół awaryjny, sonda nosowo-żołądkowa, uszkodzenie mózgu, zespół metaboliczny
Leksykon leków
Przedawkowanie – Re-Algin 500 mg

Przedawkowanie metamizolu sodowego (Re-Algin) może prowadzić do wieloukładowych objawów toksycznych, w tym nudności, wymiotów, bólów brzucha, hipotermii, a w ciężkich przypadkach do wstrząsu, ostrej niewydolności nerek i wątroby, drgawek toniczno-klonicznych oraz śpiączki. Dawka pojedynczej tabletki wynosi 500 mg, a przedawkowanie wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Brak swoistego antidotum powoduje, że leczenie jest objawowe i obejmuje diurezę wymuszoną, resuscytację oddechową, terapię przeciwwstrząsową oraz nawadnianie, z jednoczesnym monitorowaniem funkcji nerek i wątroby. W przypadku drgawek stosuje się benzodiazepiny, a w stanach śpiączkowych konieczna jest intubacja i wspomaganie oddychania.
antidotum, ból brzucha, diureza wymuszona, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, encefalopatia, enzymy wątrobowe, hipotermia, hipotonia, intubacja, leczenie nerkozastępcze, leczenie przeciwwstrząsowe, lek przeciwdrgawkowy, lek wazopresyjny, metamizol sodowy, nudności, oddział intensywnej terapii, oliguria, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, resuscytacja oddechowa, śpiączka, tachykardia, wstrząs, wymioty, zaburzenia krzepnięcia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sagalix 10 mg

Omeprazol, będący inhibitorem pompy protonowej, wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa, potwierdzony zarówno w badaniach klinicznych, jak i w okresie po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane, występujące u 1-10% pacjentów, to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności i wymioty, bez zależności od dawki. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Omeprazol może powodować działania niepożądane obejmujące różne układy, m.in. hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), immunologiczne (reakcje nadwrażliwości), metaboliczne (hiponatremia, hipomagnezemia), psychiczne (bezsenność, pobudzenie, depresja), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, parestezje), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, polipy dna żołądka), wątrobowe (podwyższone enzymy, zapalenie wątroby), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (złamania, ból stawów), nerkowe (śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz inne.
agranulocytoza, dysgeuzja, encefalopatia, ginekomastia, hepatocyt, hiperhydroza, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przewodu pokarmowego, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omeprazol, parestezja, polip dna żołądka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Zinnat 125 mg

Przedawkowanie cefuroksymu aksetylu, substancji czynnej leku Zinnat, stanowi poważne zagrożenie neurologiczne, manifestujące się encefalopatią, drgawkami oraz śpiączką. Toksyczne stężenia cefuroksymu wpływają na ośrodkowy układ nerwowy, prowadząc do zaburzeń świadomości, dezorientacji i potencjalnie zagrażających życiu powikłań. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek, u których eliminacja leku jest upośledzona, co może skutkować kumulacją substancji nawet przy standardowych dawkach terapeutycznych (125 mg, 250 mg, 500 mg cefuroksymu w postaci aksetylu). W takich przypadkach konieczne jest dostosowanie dawki do funkcji nerek oraz monitorowanie stężenia leku w surowicy.
antybiotyk cefalosporynowy, cefuroksym aksetyl, dializa otrzewnowa, drgawki, działanie toksyczne, encefalopatia, hemodializa, intensywna terapia, lek przeciwdrgawkowy, nadzór medyczny, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, śpiączka, splątanie, tabletki powlekane, techniki nerkozastępcze, wspomaganie funkcji życiowych, zaburzenia funkcji mózgu
Leksykon leków
Przedawkowanie – Cytosar 20 mg/ml

Przedawkowanie cytarabiny, szczególnie w dawce 4,5 g/m² powierzchni ciała podawanej dożylnie co 12 godzin w 12 dawkach, wiąże się z wysokim ryzykiem nieodwracalnych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz znacznym wzrostem śmiertelności. Brak specyficznego antidotum dla Cytosar (20 mg/ml) wymusza stosowanie leczenia wspomagającego, które obejmuje transfuzje krwi i płytek krwi w celu przeciwdziałania mielosupresji oraz intensywną antybiotykoterapię w przypadku neutropenii i infekcji. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię, trwałe uszkodzenia neurologiczne, ciężką niewydolność szpiku kostnego oraz zwiększone ryzyko infekcji, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji neurologicznych i hematologicznych.
antybiotykoterapia, cytarabina, dysfagia, encefalopatia, funkcja neurologiczna, leczenie wspomagające, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niewydolność szpiku kostnego, objaw infekcji, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, powikłanie krwotoczne, preparat krwiopochodny, przedawkowanie cytarabiny, szpik kostny, transfuzja krwi, transfuzja płytek krwi, uszkodzenie neurologiczne, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, wlew dożylny
Leksykon leków
Interakcje leku – Oritop 100 mg

Topiramat, substancja czynna leku Oritop, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii polipragmazją. Współistniejące stosowanie topiramatu z lekami przeciwpadaczkowymi takimi jak fenytoina i karbamazepina może prowadzić do obniżenia stężenia topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki. Topiramat jest inhibitorem CYP2C19, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. diazepam, imipramina). W przypadku kwasu walproinowego obserwuje się ryzyko hiperamonemii i hipotermii, a także encefalopatii, co wymaga monitorowania stężenia amoniaku. Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (metformina, pioglitazon, glibenklamid) wpływają na ich farmakokinetykę, co wymaga ścisłej kontroli glikemii. Ponadto, topiramat zmniejsza ekspozycję na hormonalne środki antykoncepcyjne (o 18-30% przy dawkach 200-800 mg/dobę), co może obniżać skuteczność antykoncepcji i zwiększać ryzyko krwawień międzymiesiączkowych.
czas protrombinowy, digoksyna, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, fenytoina, glibenklamid, hiperamonemia, hipotermia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu CYP2C19, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, pioglitazon, PT/INR, rysperydon, stężenie amoniaku, topiramat, warfaryna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Endoxan 200 mg

Endoxan, zawierający 200 mg cyklofosfamidu, jest cytotoksycznym lekiem o szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują mielosupresję (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość), występującą u ≥1/10 pacjentów, z nadirem po 7-14 dniach i powrotem do normy po około 21 dniach. Charakterystycznym powikłaniem jest krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, związane z toksycznym działaniem metabolitu akroleiny, objawiające się krwiomoczem i dysurią, które wymaga profilaktyki w postaci odpowiedniego nawodnienia i stosowania mesny. Cyklofosfamid wykazuje także gonadotoksyczność prowadzącą do upośledzenia spermatogenezy, amenorrhoea oraz przedwczesnego wygaśnięcia czynności jajników, co wymaga rozważenia metod zachowania płodności przed leczeniem. Ponadto, lek zwiększa ryzyko nowotworów wtórnych, w tym ostrej białaczki i nowotworów pęcherza moczowego, co podkreśla konieczność długoterminowej obserwacji pacjentów.
agranulocytoza, amenorrhoea, arytmia, azoospermia, choroba śródmiąższowa płuc, cyklofosfamid, encefalopatia, enterokolitis, gonadotoksyczność, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hiponatremia, immunosupresja, infekcja oportunistyczna, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, leukopenia, limfopenia, martwica cewek nerkowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, mikrohematuria, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niepłodność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór pęcherza moczowego, ostra białaczka, ostra niewydolność oddechowa, pancytopenia, perforacja jelit, pulmonotoksyczność, rumień wielopostaciowy, substancja cytotoksyczna, toksyczne uszkodzenie wątroby, trombocytopenia, upośledzenie spermatogenezy, włóknienie płuc, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, zwłóknienie pęcherza moczowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ebozan 20 mg

Lek Ebozan zawiera torasemid, diuretyk pętlowy dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. Stosowanie preparatu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na torasemid, pochodne sulfonylomocznika oraz składniki pomocnicze, w tym laktozę (48 mg w dawce 2,5 mg, 97 mg w 5 mg, 193 mg w 10 mg i 386 mg w 20 mg). Ponadto, Ebozan nie powinien być stosowany u chorych z zagrażającą lub jawną śpiączką wątrobową, ze względu na ryzyko nasilenia encefalopatii i progresji do śpiączki, a także u pacjentów z bezmoczem w przebiegu niewydolności nerek, gdzie brak jest skuteczności terapii i istnieje ryzyko pogłębienia zaburzeń elektrolitowych.
bezmocz, diuretyk pętlowy, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, hipoperfuzja narządowa, hipotensja, hipowolemia, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, perfuzja mózgowa, pochodna sulfonylomocznika, reakcja krzyżowa, śpiączka wątrobowa, torasemid, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Thiotepa Fresenius Kabi 15 mg

Profil bezpieczeństwa tiotepy został oceniony na podstawie danych klinicznych obejmujących 6588 dorosłych oraz 902 dzieci i młodzieży stosujących lek w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego. Najczęstsze działania niepożądane to mielosupresja (leukopenia, trombocytopenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość) występujące bardzo często (≥1/10), zakażenia, ostra i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego oraz zapalenie błon śluzowych. Szczególną uwagę zwraca ryzyko leukoencefalopatii, zwłaszcza u pacjentów po intensywnej chemioterapii i radioterapii, która może prowadzić do zgonu. Ponadto, często obserwuje się chorobę zarostową żył wątrobowych, a u dzieci i młodzieży także niewydolność wątroby oraz specyficzne zaburzenia endokrynologiczne i zahamowanie wzrostu.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, ataksja, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba zarostowa żył wątrobowych, cytopenia, encefalopatia, granulocytopenia, hiperglikemia, idiopatyczne zapalenie płuc, kardiomiopatia, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, krwotok mózgowy, leukoencefalopatia, leukopenia, mielosupresja, neutropenia z gorączką, niedoczynność przysadki mózgowej, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oliguria, ostra choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, ototoksyczność, pancytopenia, plamica małopłytkowa, przeszczepienie komórek macierzystych, sepsa, tętnicze nadciśnienie płucne, tiotepa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, zaćma, zakażenie, zapalenie błon śluzowych, zapalenie mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wstrząsu toksycznego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Cyclophosphamide Accord 1000 mg

Przedawkowanie cyklofosfamidu, dostępnego w dawkach 500 mg i 1000 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, wiąże się z ryzykiem ciężkiej toksyczności narządowej, obejmującej głównie układ krwiotwórczy, moczowy, sercowo-naczyniowy, wątrobę, przewód pokarmowy, skórę oraz układ nerwowy. Klinicznie manifestuje się to m.in. mielosupresją z neutropenią, trombocytopenią i niedokrwistością, urotoksycznością z krwotocznym zapaleniem pęcherza moczowego, kardiomiopatią, chorobą wenookluzyjną wątroby, bolesnym zapaleniem błony śluzowej jamy ustnej, nasilonymi nudnościami i wymiotami, toksyczną nekrolizą naskórka oraz neurotoksycznością. Objawy te mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym zakażeń oportunistycznych, niewydolności narządów, a nawet zgonu.
choroba wenookluzyjna, cyklofosfamid, drgawki, dysuria, encefalopatia, hemodializa, infekcje oportunistyczne, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza, mesna, mielosupresja, morfologia krwi, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, roztwór do wstrzykiwań, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczność leku, toksyczność narządowa, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, urotoksyczność, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapalenie błony śluzowej, zwłóknienie pęcherza
Leksykon leków
Przedawkowanie – Gripex Control Duo 500 mg + 65 mg

Przedawkowanie leku Gripex Control Duo, zawierającego paracetamol (500 mg) i kofeinę (65 mg), niesie ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy dawkach ≥10 g paracetamolu jednorazowo, a u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. induktory enzymów wątrobowych, nadużywanie alkoholu, niedożywienie) już przy dawce ≥5 g. Toksyczność paracetamolu wynika z nagromadzenia hepatotoksycznego metabolitu NAPQI po wyczerpaniu glutationu wątrobowego, co prowadzi do martwicy hepatocytów i ostrej niewydolności wątroby. Przebieg zatrucia dzieli się na fazy: w pierwszych 24 godzinach dominują objawy niespecyficzne (nudności, wymioty, ból brzucha), w 12-48 godzin pojawia się żółtaczka i zaburzenia metaboliczne, a powyżej 48 godzin mogą wystąpić encefalopatia, krwotoki, hipoglikemia, obrzęk mózgu oraz ostra niewydolność nerek. Przedawkowanie kofeiny manifestuje się tachykardią, pobudzeniem OUN, drżeniem i napadami drgawek, jednak objawy te zwykle współistnieją z ciężkim uszkodzeniem wątroby wywołanym paracetamolem.
diureza, działanie hepatotoksyczne, encefalopatia, glutation wątrobowy, hepatocyty, hepatolog, hipoglikemia, karbamazepina, krwiomocz i białkomocz, kwasica metaboliczna, metionina, mukowiscydoza, N-acetylo-p-benzochinoimina, N-acetylocysteina, napady drgawkowe, obrzęk mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, ostra martwica kanalików, ostra niewydolność wątroby, paracetamol i kofeina, tachykardia, węgiel aktywowany, zapalenie trzustki, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lorabex

Podczas terapii lorazepamem (preparat Lorabex) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji i obrzęku naczynioruchowego, które mogą prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i zgonu. Benzodiazepiny są przeciwwskazane u pacjentów z historią obrzęku naczynioruchowego po ich podaniu. Lorazepam może wywołać depresję oddechową, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami układu oddechowego, a także nasilać działanie alkoholu i innych depresantów OUN. Istotne jest ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, które może rozwinąć się już po kilku tygodniach stosowania, nawet w dawkach terapeutycznych, szczególnie u osób z historią uzależnień. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienia, takie jak bóle głowy, lęk, bezsenność, drgawki czy omamy, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Terapia powinna trwać maksymalnie 4 tygodnie, wliczając okres odstawiania.
ataksja rdzeniowa, bezsenność z odbicia, depersonalizacja, depresja oddechowa, encefalopatia, hiperrefleksja, jaskra z wąskim kątem przesączania, majaczenie, nadużywanie leków, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja paradoksalna, substancja psychoaktywna, uspokojenie polekowe, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności układu oddechowego, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Worykonazol – Działania niepożądane

Profil bezpieczeństwa worykonazolu opiera się na danych z ponad 2000 pacjentów, w tym 1603 dorosłych i 270 w profilaktyce, obejmujących różne grupy kliniczne, m.in. pacjentów z nowotworami hematologicznymi, zakażonych HIV oraz zdrowych ochotników. Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia widzenia (występujące bardzo często, ≥1/10), gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, obrzęki obwodowe oraz nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby. Zaburzenia widzenia, takie jak chromatopsja, światłowstręt czy zmniejszenie ostrości widzenia, są przemijające, odwracalne i zwykle ustępują w ciągu 60 minut, jednak mogą być związane z wysokimi stężeniami leku w osoczu. Worykonazol może powodować ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Ponadto obserwowano hepatotoksyczność, w tym wzrost aminotransferaz >3× ULN u 18% dorosłych i 25,8% dzieci, a także przypadki niewydolności wątroby prowadzącej do zgonu.
agranulocytoza, aminotransferazy, aspergiloza, badania czynności wątroby, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Bowena, chromatopsja, ciężkie skórne reakcje niepożądane, elektroretinogram, encefalopatia, eozynofilia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, kandydemia, kandydoza przełyku, leukopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, martwica cewek nerkowych, męty w ciele szklistym, migotanie komór, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nieostre widzenie, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, oczopląs, oporne zakażenia grzybicze, ostry zespół niewydolności oddechowej, pancytopenia, rak kolczystokomórkowy skóry, reakcja anafilaktoidalna, reakcja polekowa z eozynofilią, rogowacenie słoneczne, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, siatkówka, ślepota nocna, światłowstręt, tachykardia komorowa, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, ubytek pola widzenia, widzenie z poświatą, wirus HIV, worykonazol, zaburzenia widzenia, zapalenie nerek, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Polkepral 1000 mg

Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Polkepral dostępnego w dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania. Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, bóle głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Profil bezpieczeństwa leku jest podobny u dorosłych i dzieci, jednak u pacjentów pediatrycznych częściej obserwuje się zaburzenia zachowania i psychiczne, takie jak agresja (8,2%), pobudzenie (3,4%) oraz wymioty (11,2% u dzieci 4-16 lat). Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych wymienia się pancytopenię, encefalopatię, zespół DRESS, a także wydłużenie odstępu QT w EKG. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko jadłowstrętu przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu oraz na występowanie łysienia, które ustępuje po odstawieniu leku.
agranulocytoza, anafilaksja, astenia, ataksja, choreoatetoza, dyskineza, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad padaczkowy, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, topiramat, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trund 250 mg

Lek Trund (lewetyracetam) w dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg stosowany w terapii padaczki charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które występują z różną częstością i dotyczą wielu układów narządowych. Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (≥1/10), senność, bóle głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Istotne są także zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, pancytopenia, neutropenia i agranulocytoza, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym zakażeń i krwawień. Wśród działań niepożądanych neurologicznych należy zwrócić uwagę na encefalopatię, zaostrzenie napadów padaczkowych oraz złośliwy zespół neuroleptyczny. Działania niepożądane psychiczne obejmują depresję, agresję, lęk, myśli i próby samobójcze, z czego agresja jest szczególnie częsta u dzieci w wieku 4-16 lat (8,2%). Ponadto, rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
agranulocytoza, anafilaksja, ataksja, ból głowy, choreoatetoza, dysfagia, dyskineza, działanie niepożądane, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, myśli samobójcze, napady częściowe, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, podwójne widzenie, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, terminologia MedDRA, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koncentracji uwagi, zaburzenia koordynacji ruchów, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Glin tlenek uwodniony – Działania niepożądane

Glinu tlenek uwodniony, stosowany jako substancja czynna w preparatach zobojętniających kwas żołądkowy (np. Alumag, Maalox), wykazuje profil bezpieczeństwa z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak zaparcia i biegunki, występujące niezbyt często (≥0,1% do <1%). Rzadko obserwuje się nudności, wymioty oraz jasne zabarwienie stolca. Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza w dużych dawkach, może prowadzić do poważnych zaburzeń metabolicznych, w tym hipermagnezemii (bardzo rzadko), hiperaluminemii oraz hipofosfatemii, co może skutkować osteomalacją i hiperkalciurią. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, niemowląt poniżej 2 lat oraz osób z niedostateczną podażą fosforanów.
biegunka, ból brzucha, encefalopatia, glinu tlenek uwodniony, hiperaluminemia, hiperkalciuria, hipermagnezemia, hipofosfatemia, jasne zabarwienie kału, niewydolność nerek, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, pokrzywka, preparat zobojętniający kwas żołądkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, resorpcja kości, świąd, wodorotlenek magnezu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji mózgu, zaburzenie gospodarki fosforanowej, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie
Leksykon substancji czynnych
Cytarabina – Interakcje

Cytarabina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii onkologicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie cytarabiny z 5-fluorocytozyną ze względu na antagonizm prowadzący do zmniejszenia skuteczności przeciwgrzybiczej. W przypadku glikozydów nasercowych, zwłaszcza digoksyny, obserwuje się odwracalne zmniejszenie stężenia leku w osoczu oraz zmniejszenie jego nerkowego wydalania, co prawdopodobnie wynika z uszkodzenia błony śluzowej jelit i ograniczonego wchłaniania doustnego. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny lub rozważenie zastosowania digitoksyny. Antagonizm cytarabiny z gentamycyną może obniżać skuteczność leczenia zakażeń Klebsiella pneumoniae, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji terapii. Ponadto, jednoczesne podawanie cytarabiny z idarubicyną zwiększa toksyczność, a koadministracja dożylnej cytarabiny z dokanałowym metotreksatem znacząco podnosi ryzyko ciężkich działań neurologicznych, takich jak encefalopatia, co wymaga unikania tej kombinacji lub ścisłego monitorowania neurologicznego pacjenta.
5-fluorocytozyna, antybiotyk cytotoksyczny, beta-acetylodigoksyna, cyklofosfamid, cytarabina, digitoksyna, digoksyna, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane, encefalopatia, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, idarubicyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, Klebsiella pneumoniae, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, metotreksat, prednizolon, prokarbazyna, terapia onkologiczna, winkrystyna, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ertapenem Eugia

Ertapenem, jako antybiotyk beta-laktamowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, zwłaszcza u pacjentów z historią alergii na penicyliny, cefalosporyny lub inne beta-laktamy. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Długotrwałe stosowanie ertapenemu może prowadzić do nadkażeń mikroorganizmami niewrażliwymi oraz do rozwoju zapalenia jelita grubego związanego z antybiotykoterapią, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, co wymaga monitorowania i odpowiedniego leczenia, w tym przerwania terapii i wdrożenia leczenia przeciwko Clostridium difficile. U dorosłych pacjentów stosowano dawkę 1 g raz na dobę, przy czym obserwowano ryzyko napadów drgawek, szczególnie u osób starszych, z zaburzeniami OUN lub niewydolnością nerek. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania ertapenemu z kwasem walproinowym ze względu na interakcje farmakologiczne.
antybiotyk beta-laktamowy, bakteriemia, cefalosporyna, Clostridium difficile, encefalopatia, ertapenem, kwas walproinowy, mioklonia, napad drgawkowy, penicylina, pozaszpitalne zapalenie płuc, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skala APACHE, stopa cukrzycowa, Streptococcus pneumoniae, walproinian sodowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie otrzewnej, zapalenie szpiku kostnego
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esogno 3 mg

Esogno, zawierający eszopiklon w dawkach 1 mg, 2 mg i 3 mg, jest wskazany do leczenia bezsenności u dorosłych. Zalecana dawka początkowa u pacjentów w wieku 18-64 lat wynosi 1 mg, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 3 mg w przypadku braku skuteczności, przy czym dawka dobowa nie powinna przekraczać 3 mg. U osób powyżej 65 roku życia dawka maksymalna wynosi 2 mg. Lek należy podawać jednorazowo, bezpośrednio przed snem, a tabletki należy połykać w całości, bez łamania czy rozkruszania. Standardowy czas terapii nie powinien przekraczać 4 tygodni, z możliwością wydłużenia do 6 miesięcy jedynie w uzasadnionych przypadkach, pod ścisłym nadzorem klinicznym ze względu na ryzyko uzależnienia i nadużywania. W przypadku stosowania eszopiklonu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem) dawka nie powinna przekraczać 2 mg, a u pacjentów ≥65 lat jest przeciwwskazany.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka początkowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, działanie niepożądane, encefalopatia, Esogno, eszopiklon, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, ketokonazol, leczenie bezsenności, przewlekła bezsenność, tabletka powlekana, uzależnienie od leków, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Worykonazol – Przedawkowanie

Przedawkowanie worykonazolu, choć rzadkie, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych, u których odnotowano maksymalnie pięciokrotne przekroczenie zalecanej dawki dożylnej. Najczęściej obserwowanym objawem jest światłowstręt, trwający około 10 minut, będący wskaźnikiem nadwrażliwości na światło. Inne potencjalne objawy przedawkowania obejmują zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, zmiany percepcji kolorów, diplopia), zaburzenia czynności wątroby (podwyższenie enzymów wątrobowych, żółtaczka), zaburzenia nerek, arytmie serca (wydłużenie odstępu QT), reakcje skórne oraz objawy neurologiczne (zawroty głowy, halucynacje, encefalopatia). Worykonazol nie posiada specyficznego antidotum, co wymaga stosowania leczenia objawowego i podtrzymującego oraz monitorowania funkcji wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego.
AlAT, arytmia, AspAT, bilirubina, EKG, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, fotosensytywność, GFR, hemodializa, hydroksypropylobetadeks, klirens, kreatynina, leczenie objawowe, lek przeciwgrzybiczy, monitorowanie funkcji życiowych, monitorowanie kardiologiczne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, sulfobutylobetadeks, światłowstręt, worykonazol, wydłużenie QT, zaburzenia neurologiczne
Leksykon leków
Przedawkowanie – Fervex ExtraTabs 500 mg + 4 mg

Przedawkowanie leku Fervex ExtraTabs, zawierającego 500 mg paracetamolu i 4 mg chlorofenaminy maleinianu, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, takich jak osoby starsze, dzieci, pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby, chorobą alkoholową, niedożywieni oraz przyjmujący leki indukujące enzymy wątrobowe. Toksyczna dawka paracetamolu wynosi 10 g u dorosłych oraz 150 mg/kg masy ciała u dzieci, a pierwsze objawy zatrucia (nudności, wymioty, jadłowstręt, bladość skóry, zawroty głowy, nadmierna potliwość, ból brzucha) pojawiają się do 24 godzin po przyjęciu. Przedawkowanie może prowadzić do cytolitycznego zapalenia wątroby, objawiającego się wzrostem aktywności aminotransferaz, dehydrogenazy mleczanowej, bilirubiny oraz skróceniem czasu protrombinowego w ciągu 12-48 godzin, a następnie do niewydolności wątroby, kwasicy metabolicznej, encefalopatii, śpiączki i śmierci. Rzadko obserwuje się ostre zapalenie trzustki. Chlorofenamina maleinian może wywołać drgawki, zaburzenia świadomości i śpiączkę, zwłaszcza u dzieci.
aminotransferaza wątrobowa, bilirubina, bladość skóry, ból brzucha, chlorofenaminy maleinian, choroba alkoholowa, cytolityczne zapalenie wątroby, czas protrombinowy, dehydrogenaza mleczanowa, drgawki, encefalopatia, jadłowstręt, kwasica metaboliczna, lek indukujący enzymy wątrobowe, martwica komórek wątrobowych, N-acetylocysteina, nadmierna potliwość, niewydolność wątroby, nudność, ostre zapalenie trzustki, paracetamol, płukanie żołądka, próba wątrobowa, przedawkowanie leku, przeszczep wątroby, śpiączka, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie świadomości, zawrót głowy