agranulocytoza

Agranulocytoza to niebezpieczne zaburzenie hematologiczne charakteryzujące się krytycznie niskim poziomem granulocytów (poniżej 500/μl), szczególnie neutrofili, które stanowią główną linię obrony organizmu przed infekcjami bakteryjnymi. Stan ten znacząco zwiększa podatność pacjenta na ciężkie, zagrażające życiu zakażenia.

Etiologia agranulocytozy obejmuje reakcje polekowe (najczęściej po stosowaniu leków przeciwtarczycowych, przeciwdrgawkowych, przeciwpsychotycznych, niektórych antybiotyków), choroby autoimmunologiczne, zakażenia wirusowe (zwłaszcza EBV, CMV, parwowirus B19), choroby hematologiczne (białaczki, zespoły mielodysplastyczne) oraz radioterapię. W około 50-70% przypadków przyczyną są reakcje na leki.

Objawy kliniczne obejmują wysoką gorączkę, dreszcze, ból gardła, zapalenie jamy ustnej z owrzodzeniami, zapalenie płuc oraz sepsa. Diagnostyka wymaga wykonania morfologii krwi z rozmazem, biopsji szpiku kostnego oraz wykluczenia czynników etiologicznych. Przy podejrzeniu agranulocytozy polekowej konieczne jest natychmiastowe odstawienie potencjalnie odpowiedzialnego leku.

Leczenie agranulocytozy obejmuje intensywną antybiotykoterapię empiryczną o szerokim spektrum działania, podawanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF), izolację pacjenta oraz leczenie przyczynowe. Rokowanie zależy od przyczyny, wieku pacjenta, chorób współistniejących oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia. Śmiertelność w agranulocytozie polekowej wynosi 5-10%, ale może wzrosnąć do 30% w przypadku rozwoju sepsy.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime AptaPharma 1 g

Cefepime AptaPharma, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania zgodnie z terminologią MedDRA. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje immunologiczne (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), poważne reakcje skórne (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia neurologiczne (encefalopatia, drgawki, śpiączka) oraz ciężkie zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość aplastyczna, hemolityczna, agranulocytoza) i nefropatie toksyczne. Neurotoksyczność cefepimu, manifestująca się encefalopatią, drgawkami i zaburzeniami świadomości, jest szczególnie niebezpieczna u pacjentów z niewydolnością nerek i osób w podeszłym wieku, a objawy ustępują po przerwaniu terapii lub hemodializie. Częstość występowania działań niepożądanych waha się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma zdarzeniami o częstości nieznanej ze względu na ograniczone dane.
agranulocytoza, antybiotyk beta-laktamowy, bilirubinemia, cefepim, dezorientacja, drgawki, drgawki miokloniczne, encefalopatia, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, małopłytkowość, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, omamy, padaczka, parestezje, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka, test Coombsa, toksyczna nefropatia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie świadomości, zakrzepowe zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Roxiper

Produkt leczniczy Roxiper, zawierający rozuwastatynę, peryndopryl i indapamid, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i interakcji lekowych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania litu, gdyż może to prowadzić do klinicznie istotnych zaburzeń. U pacjentów przyjmujących peryndopryl, inhibitor ACE, obserwowano rzadkie, ale poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość i niedokrwistość, zwłaszcza u osób z kolagenozą naczyń, leczeniem immunosupresyjnym, stosowaniem allopurynolu, prokainamidu lub z zaburzeniami czynności nerek. Zaleca się regularne monitorowanie liczby leukocytów i edukację pacjentów w zakresie natychmiastowego zgłaszania objawów infekcji, takich jak gorączka czy ból gardła.
afereza LDL, agranulocytoza, allopurynol, ewerolimus, gliptyna, indapamid, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, kolagenoza naczyń, lek immunosupresyjny, linagliptyna, małopłytkowość, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, peryndopryl, pierwotny hiperaldosteronizm, prokainamid, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozuwastatyna, saksagliptyna, sakubitryl z walsartanem, sitagliptyna, syrolimus, temsyrolimus, wildagliptyna, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Parkador 12,5 mg + 50 mg

Parkador, zawierający karbidopę jednowodną i lewodopę w dawkach 12,5 mg + 50 mg lub 25 mg + 100 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie ośrodkowych, związanych z farmakologicznym działaniem dopaminy. Najczęściej obserwowane są dyskinezy (ruchy pląsawicze, dystonie, ruchy mimowolne) oraz nudności. Wczesne objawy, takie jak drgania mięśni i kurcz powiek, wskazują na konieczność redukcji dawki, co może zmniejszyć nasilenie działań niepożądanych. Zaburzenia układu nerwowego, w tym efekt „on-off”, zawroty głowy, senność i omdlenia, występują często, natomiast rzadko obserwuje się złośliwy zespół neuroleptyczny, otępienie czy drgawki. Zaburzenia psychiczne, takie jak omamy, depresja (w tym skłonności samobójcze), dezorientacja i nietypowe sny, również są często zgłaszane, a zespół dysregulacji dopaminowej manifestuje się kompulsywnym przyjmowaniem leku. Dodatkowo, Parkador może indukować zaburzenia kontroli impulsów, w tym patologiczny hazard, hiperseksualność i kompulsywne zachowania zakupowe.
agranulocytoza, choroba Parkinsona, depresja, drganie mięśni, dysfagia, dyskineza, dystonia, efekt on-off, hiperseksualność, karbidopa, kurcz powiek, leukopenia, lewodopa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, omam, otępienie, owrzodzenie dwunastnicy, parkinsonizm, patologiczny hazard, plamica Schönleina-Henocha, pląsawica, priapizm, ruch mimowolny, test Coombsa, trombocytopenia, urojenie paranoidalne, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie napięcia mięśni, zespół dysregulacji dopaminowej, zespół Hornera, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ayupil

Klozapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Ayupil) wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego ze względu na ryzyko agranulocytozy. Wskazane jest stosowanie leku u pacjentów z prawidłową wyjściową liczbą leukocytów (WBC ≥3500/mm³, ANC ≥2000/mm³) oraz możliwością regularnego badania krwi (cotygodniowo przez pierwsze 18 tygodni, następnie co najmniej co 4 tygodnie). W przypadku obniżenia WBC do 3000-3500/mm³ lub ANC do 1500-2000/mm³ kontynuujemy leczenie z częstszym monitorowaniem, natomiast przy WBC <3000/mm³ lub ANC <1500/mm³ konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i codzienna kontrola morfologii. Pacjenci z eozynofilią >3000/mm³ lub małopłytkowością <50 000/mm³ powinni przerwać leczenie. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko powikłań kardiologicznych, takich jak zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia, niedociśnienie ortostatyczne oraz potencjalne zaburzenia rytmu, zwłaszcza w pierwszych dwóch miesiącach terapii. W przypadku podejrzenia tych powikłań leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjenta do konsultacji kardiologicznej.
agranulocytoza, badanie przedmiotowe, białe krwinki, częstoskurcz, dyslipidemia, działania niepożądane hematologiczne, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, fenyloketonuria, hiperglikemia, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, małopłytkowość, napad padaczkowy, neutrofile, niedociśnienie ortostatyczne, otępienie, parametry hematologiczne, porażenna niedrożność jelita, śpiączka hiperosmolarna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia perystaltyki, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Miansegen

Produkt leczniczy Miansegen (chlorowodorek mianseryny) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. Brak jest długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży, dlatego w przypadku konieczności leczenia tej grupy wiekowej wskazana jest ścisła obserwacja. U dorosłych, zwłaszcza poniżej 25 roku życia, pacjentów z historią zachowań samobójczych lub nasilonymi skłonnościami samobójczymi, ryzyko to również jest podwyższone, co wymaga monitorowania stanu klinicznego szczególnie w pierwszych tygodniach terapii oraz przy zmianie dawki. Pacjentów i opiekunów należy edukować w zakresie rozpoznawania nasilenia objawów choroby, myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia natychmiastowego kontaktu z lekarzem. Ze względu na ryzyko samobójstwa, na początku leczenia zaleca się ograniczenie liczby wydawanych tabletek.
agranulocytoza, chlorowodorek mianseryny, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca, depresja, drgawka, granulocytopenia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipomania, jaskra z wąskim kątem przesączania, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwdepresyjny, myśl samobójcza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, organiczna choroba serca, remisja, rozrost gruczołu krokowego, torsade de pointes, wrodzony zespół wydłużonego QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychiczne, zachowanie samobójcze, zahamowanie czynności szpiku, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidon Vipharm 2 mg

Risperidon Vipharm, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują z różną częstością i nasileniem. Najczęstsze działania niepożądane (≥10% pacjentów) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Występowanie parkinsonizmu i akatyzji wykazuje zależność od dawki. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza), endokrynologiczne (hiperprolaktynemia, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego), metaboliczne (zwiększenie masy ciała, cukrzyca z częstością 0,43%), neurologiczne (zespół pozapiramidowy, w tym parkinsonizm, akatyzja, dystonia), kardiologiczne (tachykardia, wydłużenie odstępu QT, migotanie przedsionków) oraz zaburzenia ze strony układu oddechowego, pokarmowego, skóry i mięśniowo-szkieletowego. U dzieci i młodzieży (5-17 lat) obserwuje się podobny profil działań niepożądanych, z większą częstością występowania senności, zmęczenia, bólu głowy, wzmożonego łaknienia i innych objawów.
agranulocytoza, akatyzja, arytmia komorowa, atetoza, choreoatetoza, cukrzyca, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, jaskra, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, migotanie komór, mlekotok, neutropenia, niedokrwistość, paliperidon, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, rysperydon, sedacja, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrucie wodne, zespół niespokojnych nóg, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Quetiapine Aurovitas

Profil bezpieczeństwa kwetiapiny wymaga indywidualnej oceny z uwzględnieniem rozpoznania i dawki. U pacjentów poniżej 18 lat stosowanie nie jest zalecane ze względu na brak danych długoterminowych (>26 tygodni) dotyczących wpływu na wzrost, dojrzewanie, rozwój poznawczy i behawioralny. U dzieci i młodzieży częściej obserwuje się działania niepożądane, takie jak zwiększone łaknienie, hiperprolaktynemię, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, objawy pozapiramidowe (EPS), drażliwość, wzrost ciśnienia tętniczego oraz zmiany czynności tarczycy. W badaniach klinicznych u dorosłych z ciężkimi epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej kwetiapina wiązała się ze zwiększonym ryzykiem EPS i akatyzji, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Ryzyko samobójstw i prób samobójczych jest podwyższone u pacjentów poniżej 25 lat, zwłaszcza we wczesnej fazie poprawy klinicznej, co wymaga ścisłego monitorowania i edukacji pacjentów oraz opiekunów.
agranulocytoza, akatyzja, bezwzględna liczba neutrofilów, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, ciężki epizod depresyjny, ciężkie skórne działania niepożądane, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, epizod maniakalny, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor enzymów wątrobowych, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia, kwetiapina, neutropenia ciężka, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, otępienie, polidypsja, polifagia, poliuria, reakcja polekowa z eozynofilią, receptor muskarynowy, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia maniakalne, zaburzenia połykania, zaburzenie poznawcze, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół bezdechu sennego, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarivid 200 200 mg

Ofloksacyna, substancja czynna leku Tarivid 200 mg, jest fluorochinolonem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Szczególnie istotne są rzadkie, ale potencjalnie nieodwracalne powikłania, takie jak zapalenie i zerwanie ścięgien (np. ścięgna Achillesa), neuropatie obwodowe, zaburzenia psychiczne (depresja, majaczenie, zaburzenia pamięci), a także poważne powikłania sercowo-naczyniowe, w tym tętniaki i rozwarstwienia aorty, arytmie komorowe oraz wydłużenie odstępu QT w EKG. Ponadto odnotowano ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym ostre niewydolności, które mogą prowadzić do zgonu, oraz zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości, takie jak wstrząs anafilaktyczny i zespół Stevensa-Johnsona. W trakcie terapii obserwowano także zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza, pancytopenia), zaburzenia neurologiczne (drgawki, objawy pozapiramidowe) oraz liczne objawy ze strony układu pokarmowego, oddechowego i mięśniowo-szkieletowego.
agranulocytoza, eozynofilia, fluorochinolon, hepatotoksyczność, leukopenia, miastenia, miopatia, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość na światło, neuropatia, neuropatia czuciowa, neuropatia czuciowo-ruchowa, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki serca, obrzęk naczynioruchowy, ofloksacyna, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, pancytopenia, porfiria, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, rzekomy guz mózgu, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lepsitam

Lewetyracetam (Lepsitam) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie konieczna może być modyfikacja dawkowania w zależności od stopnia dysfunkcji. U chorych z ciężką niewydolnością wątroby wskazana jest dokładna ocena funkcji nerek przed ustaleniem schematu terapeutycznego. Należy monitorować ryzyko ostrego uszkodzenia nerek, które może pojawić się od kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Ponadto, w początkowym okresie terapii obserwuje się rzadkie przypadki zaburzeń hematologicznych, takich jak neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość oraz pancytopenia, co wymaga rutynowej kontroli morfologii krwi u pacjentów z objawami predysponującymi. Istotne jest także monitorowanie stanu psychicznego pacjentów ze względu na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych oraz występowanie objawów psychotycznych i zaburzeń behawioralnych, w tym drażliwości i agresji, które mogą wymagać modyfikacji lub odstawienia leku zgodnie z zaleceniami.
agranulocytoza, brak laktazy, depresja, dysfagia, dysfunkcja nerek, funkcja endokrynologiczna, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, morfologia krwi, myśli samobójcze, napad padaczkowy, nefropatia, neutropenia, nietolerancja galaktozy, objaw psychotyczny, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, powikłanie hematologiczne, reakcja alergiczna, zaburzenie behawioralne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed

Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron, niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. Nie zaleca się rozpoczynania terapii inhibitorami ACE (ramipryl) lub AIIRA w ciąży, a w przypadku jej stwierdzenia należy natychmiast przerwać leczenie. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, zwłaszcza potasu i sodu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipokaliemii oraz zaburzeń równowagi elektrolitowej. Maksymalna dawka ramiprylu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie powinna przekraczać 2,5 mg, a produkt o dawkach innych niż 2,5 mg+5 mg+12,5 mg jest przeciwwskazany w tej grupie. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami współistniejącymi zaleca się szczegółową kontrolę parametrów biochemicznych i hemodynamicznych, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii.
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatriemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor neprylizyny, jaskra z zamkniętym kątem, kolagenoza, małopłytkowość, nadczynność przytarczyc, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śpiączka wątrobowa, tiazyd, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, torsade de pointes, twardzina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół wątrobowo-nerkowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Solufarma 500 mg

Cefepime Solufarma, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane na podstawie badań klinicznych obejmujących 5598 pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to dolegliwości żołądkowo-jelitowe (np. biegunka) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka i reakcje anafilaktyczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy. Profil bezpieczeństwa jest podobny u niemowląt, dzieci i dorosłych. Poważne powikłania hematologiczne obejmują agranulocytozę, leukopenię, neutropenię i trombocytopenię, natomiast powikłania neurologiczne, takie jak encefalopatia, drgawki i mioklonie, występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane. Wśród zmian laboratoryjnych najczęściej obserwowano podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (3,6%), aminotransferazy asparaginianowej (2,5%), fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej, anemię, eozynofilię, wydłużenie czasu protrombinowego i częściowej tromboplastyny (2,8%) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy u 18,7% pacjentów.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, cefalosporyna, cefepim, drgawki, drgawki miokloniczne, drożdżyca jamy ustnej, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, glukozuria, leukopenia, małopłytkowość, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Melobax 15 15 mg

Meloksykam w dawce 15 mg, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane na podstawie badań klinicznych obejmujących 15 197 pacjentów oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunkę. Poważne powikłania to choroba wrzodowa, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Meloksykam może również zwiększać ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, a także powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Rzadkie, ale ciężkie działania obejmują zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, agranulocytozę oraz ciężką niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba wrzodowa, ciężkie skórne działanie niepożądane, hiperkaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, lek mielotoksyczny, leukopenia, meloksykam, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica cewek nerkowych, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zaburzenie krwi i układu chłonnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie sodu i wody, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kwetina

Kwetiapina, stosowana w różnych wskazaniach psychiatrycznych, wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, wzrost ciśnienia tętniczego, podwyższone stężenie prolaktyny oraz ryzyko zaburzeń metabolicznych. U dorosłych pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową i depresją dwubiegunową konieczne jest ścisłe monitorowanie ryzyka samobójstw, szczególnie w pierwszych tygodniach terapii oraz po zmianie dawki. Zaleca się regularne kontrolowanie parametrów metabolicznych, w tym masy ciała, glikemii i profilu lipidowego, ze względu na ryzyko hiperglikemii, cukrzycy oraz dyslipidemii. W trakcie leczenia mogą wystąpić objawy takie jak akatyzja, niedociśnienie ortostatyczne, senność, a także poważne reakcje skórne (SCAR) i złośliwy zespół neuroleptyczny, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto, kwetiapina może powodować neutropenię (neutrofile <0,5 x 10⁹/l), co wymaga monitorowania liczby neutrofilów i obserwacji objawów infekcji.
agranulocytoza, akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężka neutropenia, ciężki epizod depresji, depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, lek serotoninergiczny, myśli samobójcze, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, receptor muskarynowy, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, wysypka z eozynofilią i objawami układowymi, zaburzenia połykania, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Symcloza 25 mg

Klozapina, substancja czynna Symcloza, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w postaci depot (np. risperidon Consta), ze względu na ryzyko neutropenii, agranulocytozy i niemożność szybkiego eliminowania leków w przypadku powikłań hematologicznych. Klozapina nasila działanie leków hamujących OUN (benzodiazepiny, alkohol), co zwiększa ryzyko zapaści krążeniowo-oddechowej, depresji oddechowej i zatrzymania akcji serca. Ponadto, interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi, hipotensyjnymi, adrenergicznymi, litowymi, kwasem walproinowym oraz lekami wydłużającymi odstęp QTc wymagają szczególnej ostrożności i monitorowania parametrów klinicznych, w tym EKG. Alkohol jest przeciwwskazany ze względu na nasilenie sedacji i ryzyko zapaści.
agranulocytoza, antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, cytochrom P450, depresja oddechowa, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hamowanie szpiku kostnego, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, mielosupresja, napad padaczkowy, odstęp QT, zaburzenie elektrolitowe, zapaść krążeniowa, zapaść oddechowa, zatrzymanie akcji serca, zespół neuroleptyczny, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrochlorothiazide Aurovitas 25 mg

Hydrochlorotiazyd (HCTZ), lek moczopędny z grupy tiazydów, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęściej obserwuje się zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia (bardzo często), hiponatremia i hipomagnezemia (często), które mogą prowadzić do poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, w tym arytmii (rzadko). Ponadto, HCTZ może powodować podwyższenie stężenia lipidów (bardzo często), hiperurykemię (często), a także rzadko hiperglikemię i glikozurię, co może zaostrzać przebieg cukrzycy. Wśród poważnych, choć rzadkich działań niepożądanych znajdują się zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, depresja szpiku kostnego, agranulocytoza oraz niedokrwistość aplastyczna, które mogą stanowić zagrożenie życia. Długotrwałe stosowanie HCTZ zwiększa ryzyko rozwoju nieczerniakowego raka skóry, w tym raka podstawnokomórkowego i płaskonabłonkowego, co koreluje z kumulacyjną dawką leku.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, astenia, biegunka, ból głowy, cholestaza wewnątrzwątrobowa, depresja, depresja szpiku kostnego, drgawki, dyskomfort w jamie brzusznej, gorączka, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, impotencja, jaskra z zamknięciem kąta, lek moczopędny, letarg, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nudności, ostra krótkowzroczność, ostra niewydolność nerek, ostre zaburzenie czynności nerek, parestezja, pokrzywka, porażenna niedrożność jelit, powikłania hematologiczne, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, śpiączka hipokaliemiczna, splątanie, toczeń rumieniowaty, toksyczna martwica naskórka, utrata apetytu, wymioty, wysięk do naczyniówki, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zagęszczenie krwi, zapalenie trzustki, zaparcia, zapaść, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cidimus 1 mg

Profil działań niepożądanych takrolimusu, w tym produktu leczniczego Cidimus, jest złożony i często trudny do jednoznacznego określenia ze względu na współistniejące choroby podstawowe oraz terapię skojarzoną. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęściej obserwuje się zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, cukrzyca, hiperkaliemia), zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia), infekcje o różnej etiologii, a także zaburzenia neurologiczne (drżenie, bóle głowy) i psychiczne (bezsenność, lęk, depresja). Takrolimus zwiększa ryzyko zakażeń, w tym nefropatii związanej z wirusem BK oraz postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML) związaną z wirusem JC, a także nowotworów, w tym limfoproliferacyjnych związanych z EBV i nowotworów skóry. Podanie doustne, jak w przypadku Cidimus, wiąże się z mniejszą częstością działań niepożądanych niż podanie dożylne.
agranulocytoza, choroba niedokrwienna serca, choroba śródmiąższowa płuc, cukrzyca, działanie niepożądane, encefalopatia, głuchota nerwowo-czuciowa, gorączka neutropeniczna, hipercholesterolemia, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipoproteinemia, hirsutyzm, incydent mózgowo-naczyniowy, incydent zakrzepowo-zatorowy, kardiomiopatia, koagulopatia, kwasica metaboliczna, lek immunosupresyjny, leukopenia, miastenia, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, nefropatia BK, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, plamica zakrzepowa małopłytkowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja alergiczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, tachykardia, takrolimus, toksyczna nefropatia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wirus Epsteina-Barr, wirus JC, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie limfoproliferacyjne, zaburzenie psychotyczne, zakrzepica tętnicy wątrobowej, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Lyella, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Risperidone Teva

Przed rozpoczęciem terapii Risperidone Teva należy zweryfikować tolerancję na rysperydon w formie doustnej, szczególnie u pacjentów bez wcześniejszej ekspozycji na ten lek. Produkt nie jest wskazany u osób w podeszłym wieku z otępieniem ze względu na brak badań oraz zwiększone ryzyko umieralności (4,0% vs 3,1% placebo; OR 1,21, 95% CI: 0,7-2,1). Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie z furosemidem, które wiąże się z wyższą śmiertelnością (7,3% vs 3,1% rysperydon, 4,1% furosemid). Ryzyko incydentów naczyniowo-mózgowych jest trzykrotnie wyższe (3,3% vs 1,2% placebo; OR 2,96, 95% CI: 1,34-7,50), a lek może powodować niedociśnienie ortostatyczne, wydłużenie QT oraz agranulocytozę (<1/10 000). Wskazane jest monitorowanie leukocytów, szczególnie u pacjentów z historią leukopenii lub neutropenii, oraz kontrola stężenia prolaktyny w przypadku objawów hiperprolaktynemii.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, bradykardia, choroba Parkinsona, działanie przeciwwymiotne, furosemid, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, kwasica ketonowa, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, próg drgawkowy, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, śpiączka cukrzycowa, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niepożądane naczyniowo-mózgowe, zespół Reye’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbagen 150 mg

Okskarbazepina (Karbagen) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej (>10%) występują senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Często obserwuje się hiponatremię, z poziomem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l u 2,7% pacjentów, zwykle bezobjawową i nie wymagającą modyfikacji dawki. Rzadko mogą pojawić się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia czy niedokrwistość aplastyczna. Reakcje nadwrażliwości, w tym wielonarządowe z objawami skórnymi i gorączką, są bardzo rzadkie, ale mogą obejmować różne układy, w tym wątrobę, nerki, płuca i układ nerwowy. W sferze neurologicznej często występują ataksja, drżenie mięśni, oczopląs, zaburzenia koncentracji i mowy, a także zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Wśród działań niepożądanych psychicznych dominują pobudzenie, chwiejność afektu, stan splątania, depresja i apatia.
agranulocytoza, ataksja, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, chwiejność afektu, depresja, drżenie mięśni, duszność, dyzartria, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, hamowanie szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość wielonarządowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie
Leksykon substancji czynnych
Flupentyksol – Działania niepożądane

Flupentyksol, dostępny w formie tabletek powlekanych (Fluanxol) oraz roztworu do wstrzykiwań (Fluanxol Depot), jest lekiem przeciwpsychotycznym o profilu działań niepożądanych silnie zależnym od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i obejmują zaburzenia pozapiramidowe, takie jak senność, akatyzja, hiperkineza, hipokineza, drżenie, dystonia oraz parkinsonizm polekowy. Dyskinezy późne, choć rzadsze (≥1/1000 do <1/100), mogą utrzymywać się po odstawieniu leku i nie reagują na leczenie lekami przeciwparkinsonowskimi, które z kolei są skuteczne w łagodzeniu innych zaburzeń ruchowych. Wczesna faza terapii charakteryzuje się największą częstością i nasileniem działań niepożądanych, które zwykle ulegają zmniejszeniu w trakcie kontynuacji leczenia. Nagłe odstawienie flupentyksolu może wywołać objawy odstawienia, takie jak nudności, wymioty, biegunka, pocenie się, bóle mięśniowe, parestezje, bezsenność, lęk i pobudzenie, pojawiające się w ciągu 1-4 dni i ustępujące w 7-14 dni. Ponadto, flupentyksol może powodować poważne, choć rzadkie działania niepożądane, w tym wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, agranulocytozę oraz żylne choroby zatorowo-zakrzepowe.
agranulocytoza, akatyzja, brak miesiączki, częstoskurcz komorowy, drżenie, dyskinezy, dyskinezy późne, dystonia, flupentyksol, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, komorowe zaburzenia rytmu, lek przeciw parkinsonizmowi, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, neutropenia, niedociśnienie, parkinsonizm, parkinsonizm polekowy, pochodne benzodiazepiny, propranolol, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia wytrysku, zaburzenia wzwodu, zaburzona tolerancja glukozy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Polpril 2,5 mg

Produkt leczniczy Polpril zawierający 2,5 mg ramiprylu wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującym suchym kaszlem oraz reakcjami hipotonicznymi. Częste działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują niedokrwienie mięśnia sercowego, tachykardię, zaburzenia rytmu serca, obrzęki obwodowe, niedociśnienie, bóle głowy, zawroty, zaburzenia nastroju, zaburzenia widzenia i słuchu, nieproduktywny kaszel, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności nerek, wysypkę, skurcze mięśni, hiperkaliemię oraz zespół SIADH. Poważne działania niepożądane, takie jak obrzęk naczynioruchowy, zapalenie trzustki, neutropenia/agranulocytoza, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz ostra niewydolność wątroby, występują rzadziej, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku i specjalistycznej interwencji. Monitorowanie parametrów kardiologicznych, nerkowych, hematologicznych oraz elektrolitów jest kluczowe w trakcie terapii.
agranulocytoza, aplazja szpiku, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, częstoskurcz, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, leukopenia, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pęcherzyca, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, udar niedokrwienny, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia lękowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie zatok przynosowych, zawał serca, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amizepin 200 mg

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Amizepin zawierającym 200 mg karbamazepiny, konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań u pacjenta. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na karbamazepinę lub leki o podobnej strukturze chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), uczulenie na substancje pomocnicze, jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub przełomu nadciśnieniowego, a także zaburzenia czynności szpiku kostnego (np. aplazja szpiku, agranulocytoza, małopłytkowość). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym oraz z porfirią wątrobową (w tym ostrą przerywaną, mieszaną i skórną późną), ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń rytmu serca oraz wywołania ataku porfirii.
agranulocytoza, aplazja szpiku, asystolia, biosynteza hemu, blok przedsionkowo-komorowy, cytopenia, inhibitory monoaminooksydazy, karbamazepina, małopłytkowość, nadwrażliwość na karbamazepinę, porfiria mieszana, porfiria ostra przerywana, porfiria skórna późna, porfiria wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dololibre 50 mg/ml

Naproksen, substancja czynna leku Dololibre, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, występującymi bardzo często (≥1/10) i często (≥1/100 do <1/10). Do najczęstszych należą nudności, wymioty, zgaga, ból żołądka, zaparcia lub biegunka oraz niewielka utrata krwi, która może prowadzić do niedokrwistości. Wrzody żołądka i dwunastnicy, krwawienia, perforacje oraz zapalenia przewodu pokarmowego występują z częstością od niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) do częstości nieznanej. Naproksen może również wywoływać poważne działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (bardzo rzadko: nadciśnienie, częstoskurcz, niewydolność serca), hematologicznego (niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia, leukopenia), immunologicznego (wysypka, reakcje anafilaktyczne), wątroby (podwyższenie aminotransferaz, zapalenie wątroby) oraz nerek (obrzęki, ostra niewydolność nerek). Występują także objawy neurologiczne (bóle głowy, zawroty, zaburzenia OUN) i skórne (plamica, łysienie, ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona). Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie narażeni na ciężkie powikłania przewodu pokarmowego, a długotrwałe stosowanie wymaga monitorowania parametrów hematologicznych i biochemicznych.
W praktyce klinicznej istotne jest szybkie rozpoznanie i natychmiastowe odstawienie naproksenu w przypadku wystąpienia objawów alarmowych, takich jak duszność, obrzęk twarzy lub gardła, krwawe wymioty, czarne stolce, silny ból brzucha lub głowy, zaburzenia świadomości, objawy ze strony serca czy ciężkie reakcje skórne. Lek Dololibre zawiera także substancje pomocnicze (E218, sacharozę, sorbitol, sód), które mogą wywoływać dodatkowe reakcje niepożądane, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub kontrolujących spożycie sodu. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży są podobne do dorosłych, jednak szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych ze względu na zwiększone ryzyko powikłań. Znajomość pełnego spektrum działań niepożądanych naproksenu oraz ich częstości jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania leku i minimalizacji ryzyka poważnych powikłań.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, biegunka, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz, eozynofilowe zapalenie płuc, fotodermatoza, hematuria, hiperkaliemia, hiperurykemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amisulpryd Holsten 200 mg

Amisulpryd Holsten w dawce 200 mg, stosowany jako lek przeciwpsychotyczny, może wywoływać liczne działania niepożądane, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwuje się objawy pozapiramidowe, takie jak drżenie, wzmożone napięcie mięśniowe, hipokineza, akatyzja oraz zwiększone wydzielanie śliny, które są zależne od dawki i zwykle mają umiarkowane nasilenie. Istotnym efektem jest również przemijające zwiększenie stężenia prolaktyny, prowadzące do hiperprolaktynemii manifestującej się mlekotokiem, zatrzymaniem miesiączki, ginekomastią, bólem piersi i zaburzeniami erekcji. Rzadziej mogą wystąpić poważne powikłania neurologiczne, takie jak ostra dystonia, późne dyskinezy oraz napady drgawkowe. Wśród działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego należy zwrócić uwagę na niedociśnienie, bradykardię oraz ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, tachykardii komorowej, migotania komór, a nawet nagłego zgonu. Zgłaszano także przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zatoru tętnicy płucnej i zakrzepicy żył głębokich.
agranulocytoza, akatyzja, amenorrhea, aminotransferazy, amisulpryd, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, drżenie, dyskinezy późne, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertonia mięśniowa, hipokineza, hipotensja, insomnia, kręcz szyi, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, napad drgawkowy, neutropenia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, sialorrhea, somnolencja, szczękościsk, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie krążenia, zespół odstawienny noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Senamina 12,5 mg

Senamina, zawierająca 12,5 mg doksylaminy wodorobursztynianu w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które są przeważnie łagodne i przemijające, najczęściej występujące na początku terapii. Najczęstsze działania niepożądane to senność (≥1/10) oraz objawy antycholinergiczne, takie jak suchość w jamie ustnej, zaparcia, niewyraźne widzenie, zatrzymanie moczu, zwiększone wydzielanie śluzu w oskrzelach i zawroty głowy, występujące z częstością 1-9%. Inne działania niepożądane o częstości od 1/100 do <1/10 obejmują ból głowy, bezsenność, nerwowość, zmęczenie, a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból w górnej części brzucha), podwójne widzenie, szumy uszne, niedociśnienie ortostatyczne oraz duszność. Rzadziej (1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się drżenia, drgawki, niedokrwistość hemolityczną, małopłytkowość, leukopenię i agranulocytozę.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie skóry, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból górnej części brzucha, doksylamina wodorobursztynian, drgawka, drżenie, duszność, efekt antycholinergiczny, kołatanie serca, koszmar senny, lek przeciwhistaminowy, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk obwodowy, parestezja, podwójne widzenie, refluks dwunastniczo-żołądkowy, senność, suchość jamy ustnej, szumy uszne, wymioty, zaburzenie koordynacji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu nerwowego, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Metronidazol 0,5% Polpharma 5 mg/ml

Metronidazol 0,5% Polpharma (5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań i infuzji) może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi lekarzy, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Do najpoważniejszych należą bardzo rzadko występujące zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia, pancytopenia) oraz encefalopatia i podostry zespół móżdżkowy manifestujące się objawami neurologicznymi, które mogą wymagać przerwania leczenia. Neuropatia obwodowa czuciowa i napady padaczkopodobne, obserwowane głównie przy intensywnym i długotrwałym stosowaniu, ustępują zwykle po odstawieniu lub zmniejszeniu dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zespołem Cockayne’a ze względu na ryzyko ciężkiej, nieodwracalnej hepatotoksyczności i ostrej niewydolności wątroby, które mogą prowadzić do zgonu.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, cholestatyczne zapalenie wątroby, encefalopatia, hepatotoksyczność, jadłowstręt, leukopenia, napad padaczkopodobny, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, obwodowa neuropatia czuciowa, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, podostry zespół móżdżkowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień polekowy, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zabarwienie moczu, zaburzenie psychotyczne, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie śluzówki jamy ustnej, zapalenie trzustki, zespół Cockayne’a, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clopizam 25 mg

Klozapina, substancja czynna produktu Clopizam, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o unikalnym profilu farmakodynamicznym, należącym do pochodnych diazepiny, oksazepiny i tiazepiny (kod ATC: N05AH02). Charakteryzuje się słabym powinowactwem do receptorów dopaminowych D1, D2, D3 i D5, przy silnym działaniu na receptor D4, a także wykazuje właściwości alfa-adrenolityczne, przeciwcholinergiczne, przeciwhistaminowe oraz antyserotoninergiczne. Klinicznie klozapina wykazuje szybkie i istotne działanie uspokajające oraz przeciwpsychotyczne, szczególnie u pacjentów ze schizofrenią oporną na inne terapie, łagodząc zarówno objawy pozytywne, jak i negatywne. W badaniu 12-miesięcznym u 319 pacjentów odnotowano poprawę u 37% już w pierwszym tygodniu oraz u kolejnych 44% pod koniec terapii, definiowaną jako ≥20% redukcja w Brief Psychiatric Rating Score, wraz z poprawą funkcji poznawczych.
agranulocytoza, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, dystonia, działanie alfa-adrenolityczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, ginekomastia, granulocytopenia, klasyczny neuroleptyk, klozapina, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, objaw antycholinergiczny, objawy negatywne, objawy parkinsonowskie, objawy pozapiramidowe, objawy pozytywne, pochodna diazepiny, powinowactwo do receptora, profil receptorowy, prolaktyna, receptor adrenergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, schizofrenia oporna na leczenie, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Działania niepożądane – LisiHEXAL 20 20 mg

Lizynopryl, substancja czynna leku LisiHEXAL 20, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości i nasileniu, co wymaga starannego monitorowania pacjentów podczas terapii. Do często występujących działań należą zawroty głowy, bóle głowy, suchy kaszel oraz działanie ortostatyczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne, które szczególnie u osób starszych może prowadzić do poważnych powikłań. Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko ciężkie stany jak agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna czy zahamowanie czynności szpiku kostnego. Reakcje anafilaktyczne o nieznanej częstości mogą mieć gwałtowny przebieg i stanowić zagrożenie życia. Ponadto, rzadko występuje zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) oraz hipoglikemia, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą lub stosujących leki hipoglikemizujące.
agranulocytoza, chłoniak rzekomy skóry, choroba autoimmunologiczna, działanie niepożądane leku, działanie ortostatyczne, eozynofilowe zapalenie płuc, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, lek hipoglikemizujący, leukopenia, limfadenopatia, lizynopryl, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, przeciwciało przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, zjawisko Raynauda
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fromilid 250 250 mg

Klarytromycyna, substancja czynna preparatu Fromilid 250 mg, jest antybiotykiem makrolidowym stosowanym zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które zwykle mają łagodne nasilenie. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach dobowych 1000 mg, częściej występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku), reakcje skórne (wysypka), zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz AspAT i AlAT. W około 2-3% przypadków stwierdzono istotne zwiększenie AspAT, AlAT oraz nieprawidłowości hematologiczne, takie jak leukopenia i trombocytopenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, depersonalizacja, drgawki, duszność, eozynofilia, jadłowstręt, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, neutropenia, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, suchość w jamie ustnej, trombocytopenia, trombocytoza, wymioty, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zakażenie Mycobacterium, zator płuc, zespół nabytego niedoboru odporności
Leksykon leków
Działania niepożądane – Penicillinum procainicum L TZF 1 200 000 j.m.

Benzylopenicylina prokainowa lecytynowana (Penicillinum Procainicum L TZF) może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane według MedDRA. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się zakażenia drożdżakami Candida, wynikające z zaburzenia flory bakteryjnej. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) występują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i niedokrwistość, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, reakcje posurowicze oraz reakcja Jarisch-Herxheimera, również występują rzadko i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz odpowiedniego leczenia. Drgawki, związane z dużymi dawkami i niewydolnością nerek, oraz rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, mogą pojawić się z częstością nieokreśloną.
adrenalina, agranulocytoza, aminotransferazy, atrofia mięśnia, benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, drgawki, drożdżaki, fosfataza alkaliczna, glikokortykosteroidy, kandydoza, kreatynina, leki przeciwhistaminowe, leukopenia, mocznik, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, plamica, pokrzywka, psychoza prokainowa, reakcja Jarisch-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zespół Hoignè, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Klabax 250 mg/5 ml 250 mg/5 ml

Terapia klarytromycyną (Klabax 250 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takich jak ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które mają zazwyczaj łagodne nasilenie. U pacjentów immunoniekompetentnych stosujących dawki 1000 mg i 2000 mg/dobę najczęściej obserwowano nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunkę, wysypkę, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (SGOT, SGPT). Dawka 4000 mg/dobę wiązała się z 3-4-krotnie wyższą częstością działań niepożądanych, w tym znacznym podwyższeniem enzymów wątrobowych oraz leukopenią i trombocytopenią u 2-3% pacjentów. U dzieci (6 miesięcy–12 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, a zalecana jest postać zawiesiny.
agranulocytoza, AIDS, allopurynol, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, drgawki, drżenie, duszność, dysfagia, dyskineza, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fibraty, głuchota, jadłowstręt, klarytromycyna, kolchicyna, leukopenia, mania, mięśnie prążkowane, migotanie komór, migotanie przedsionków, neutropenia, nudności, obniżona odporność, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, róża, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, senność, stan splątania, statyny, suchość w ustach, szumy uszne, torsade de pointes, triazolam, trombocytemia, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia słuchu, zaburzenia smaku, zakażenie mykobakteryjne, zapalenie żyły, zaparcie, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotrakson 2 g

Biotrakson zawiera ceftriakson sodowy w dawkach 1 g i 2 g, z zawartością sodu 83 mg/g (3,6 mmol). Terapia ceftriaksonem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym hematologicznych (eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna), żołądkowo-jelitowych (biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z Clostridium difficile, nudności, wymioty, zapalenie trzustki), immunologicznych (wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcja Jarischa-Herxheimera) oraz poważnych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, DRESS). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego, zwłaszcza parametrów morfologii krwi i funkcji wątroby oraz nerek.
agranulocytoza, ceftriakson, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, cukromocz, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gospodarka wodno-elektrolitowa, granulocytopenia, kernicterus, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, pozanerkowa niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skąpomocz, skurcz oskrzeli, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wytrącanie soli wapniowej, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lerivon 30 mg

Lek Lerivon (chlorowodorek mianseryny) w dawce 30 mg może wywoływać liczne działania niepożądane, których częstość występowania jest różna, jednak wiele z nich ma nieznaną częstość. Szczególnie istotne są hematologiczne powikłania, takie jak granulocytopenia i agranulocytoza, wymagające regularnego monitorowania morfologii krwi. Wśród działań neurologicznych najczęściej obserwuje się uspokojenie, które pojawia się głównie na początku terapii i zwykle ustępuje, jednak zmniejszenie dawki niekoniecznie redukuje ten efekt, a może obniżyć skuteczność przeciwdepresyjną. Ponadto, mogą wystąpić poważne zaburzenia neurologiczne, takie jak drgawki, hiperkineza (zespół niespokojnych nóg) oraz złośliwy zespół neuroleptyczny, stanowiący zagrożenie życia. W zakresie układu sercowo-naczyniowego opisano bradykardię po dawce początkowej, wydłużenie odstępu QT oraz torsade de pointes, a także niedociśnienie tętnicze, które może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń.
agranulocytoza, bradykardia, compliance, depresja, drgawki, enzymy wątrobowe, granulocytopenia, hiperkineza, hipomania, mianseryna, morfologia krwi, myśli samobójcze, niedociśnienie, sedacja, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, zaburzenia przewodnictwa, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – ApoTiapina PR 200 mg

ApoTiapina PR, zawierająca kwetiapinę w formie fumaranu, dostępna jest w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 200 mg, 300 mg i 400 mg. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej oraz objawy odstawienia. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższenie triglicerydów, cholesterolu całkowitego (zwłaszcza LDL), obniżenie HDL, wzrost masy ciała oraz zmniejszenie hemoglobiny. Istotne są także objawy pozapiramidowe. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane to agranulocytoza, napady drgawek, zespół Stevensa-Johnsona, zespół metaboliczny oraz myśli i zachowania samobójcze. Dodatkowo mogą wystąpić tachykardia, kołatanie serca oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, neutropenia i trombocytopenia.
agranulocytoza, ApoTiapina, ból głowy, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, duszność, dyspepsja, dyzartria, fumaran, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, kołatanie serca, kwetiapina, leukopenia, mlekotok, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objawy odstawienia, objawy pozapiramidowe, parasomnie, podwyższone aminotransferazy, priapizm, senność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, triglicerydy, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia widzenia, zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego, zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcie, zawroty głowy, zespół metaboliczny, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie łaknienia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ultop 10 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Ultop dostępna w kapsułkach dojelitowych w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują z różną częstością, od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Do najczęstszych należą bóle głowy, bóle brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności i wymioty. Szczególnie istotne są ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka (TEN), zespół DRESS oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto omeprazol może powodować poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), reakcje anafilaktyczne, hipomagnezemię prowadzącą do hipokalcemii i hipokalemii, a także uszkodzenia wątroby i zapalenie cewkowo-śródmiąższowe nerek, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z predyspozycjami do chorób wątroby i nerek.
agranulocytoza, ciężkie skórne działania niepożądane, encefalopatia, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, kapsułka dojelitowa, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omeprazol, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe nerek, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Duracef 500 mg

Cefadroksyl, stosowany w dawce 500 mg (Duracef), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla cefalosporyn. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak biegunka, niestrawność, nudności i wymioty, które mogą ulec złagodzeniu przy przyjmowaniu leku podczas posiłku. Istotnym, choć rzadkim powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, mogące wystąpić zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu. Reakcje alergiczne obejmują gorączkę, świąd, wysypkę, pokrzywkę oraz obrzęk naczynioruchowy, a w rzadkich przypadkach ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczno-rozpływna martwica naskórka. Ponadto, mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne i objawy choroby posurowiczej, które stanowią zagrożenie życia.
agranulocytoza, aminotransferazy, cefadroksyl, cefalosporyny, cholestaza, choroba posurowicza, idiosynkrazja, kandydoza narządów płciowych, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia układu krwiotwórczego, zakażenie pochwy, zapalenie pochwy, zapalna choroba jelit, zastój żółci, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Voriconazole Fosun Pharma 200 mg

Profil bezpieczeństwa worykonazolu został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 2000 dorosłych pacjentów oraz 288 dzieci w wieku od 2 do <18 lat, zróżnicowanych pod względem chorób podstawowych, w tym nowotworów hematologicznych, zakażeń HIV, kandydozy i aspergilozy. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia widzenia (występujące bardzo często, ≥ 1/10), gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, obrzęki obwodowe oraz nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby (aminotransferazy podwyższone >3 x ULN u 18,0% dorosłych i 25,8% dzieci). Zaburzenia widzenia mają charakter przemijający, odwracalny i zwykle ustępują w ciągu 60 minut, a ich mechanizm najprawdopodobniej związany jest z działaniem na siatkówkę, co potwierdzają odwracalne zmiany w elektroretinogramie. Reakcje skórne, w tym wysypka, występują bardzo często, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, a rzadziej obserwuje się ciężkie reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy DRESS. U dzieci zaobserwowano tendencję do częstszego występowania podwyższenia aminotransferaz (14,2%) oraz reakcji skórnych.
agranulocytoza, aspergiloza, elektroretinogram, encefalopatia, kandydemia, kandydoza przełyku, krwotok do siatkówki, leukopenia, małopłytkowość, martwica kanalików nerkowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, rak kolczystokomórkowy skóry, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toczeń rumieniowaty skórny, torsades de pointes, worykonazol, zaburzenia widzenia, zanik nerwu wzrokowego, zapalenie okostnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Guillain-Barrè, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Xanax 500 mcg

Alprazolam, substancja czynna leku Xanax, wykazuje działania niepożądane głównie wynikające z jego nadmiernego działania farmakologicznego, których nasilenie jest zależne od indywidualnej podatności pacjenta oraz dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane przy dużych dawkach to nadmierne uspokojenie, senność, zmęczenie, ataksja, upośledzona koordynacja i zaburzenia mowy. Rzadziej występują zmiany nastroju, zaburzenia pamięci, funkcji płciowych, poznawcze oraz zapalenie skóry. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozwoju zależności fizycznej i psychicznej, a nagłe odstawienie może wywołać objawy odstawienia, takie jak ból głowy, nasilony lęk, pobudzenie psychoruchowe, dezorientacja, omamy czy napady padaczkowe, zwłaszcza u pacjentów długotrwale leczonych dużymi dawkami.
agranulocytoza, alprazolam, anafilaksja, ataksja, benzodiazepiny, bezsenność, ciśnienie wewnątrzgałkowe, derealizacja, drżenie, dystonia, hiperprolaktynemia, hipomania, mania, nadmierne uspokojenie, napad padaczkowy, niepamięć, nieprawidłowa koordynacja, nieregularne miesiączkowanie, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, osobowość borderline, pobudzenie psychoruchowe, stan splątania, zaburzenia czynności płciowych, zaburzenia koordynacji, zaburzenia mowy, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zależność lekowa, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, zespół stresu pourazowego, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trexan Neo 2,5 mg

Metotreksat, substancja czynna leku Trexan Neo, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, drogi podania, częstotliwości oraz czasu ekspozycji. Do najpoważniejszych powikłań należą supresja szpiku kostnego (leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość), toksyczność płucna (śródmiąższowe zapalenie płuc), hepatotoksyczność (marskość i włóknienie wątroby), nefrotoksyczność (niewydolność nerek), neurotoksyczność oraz incydenty zakrzepowo-zatorowe i wstrząs anafilaktyczny. Bardzo często (≥1/10) obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zapalenie jamy ustnej, nudności, ból brzucha) oraz podwyższone parametry czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina, fosfataza zasadowa). Często (≥1/100 do <1/10) występują leukopenia, niedokrwistość, zapalenie płuc, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej i zmiany skórne.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, azotemia, białkomocz, ból brzucha, depresja szpiku kostnego, eozynofilia, hepatotoksyczność, hipogammaglobulinemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, jadłowstręt, krwawienie pęcherzykowe, krwiomocz, leukoencefalopatia, leukopenia, marskość wątroby, martwica kości szczęki, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niestrawność, niewydolność nerek, obrzęk mózgu, oligospermia, osteoporoza, owrzodzenie błony śluzowej, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, retinopatia, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie pęcherzyków płucnych, śródmiąższowe zapalenie płuc, supresja szpiku kostnego, tamponada serca, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyczność płucna, trombocytopenia, włóknienie śródmiąższowe, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie przeciążeniowe, zwyrodnienie tłuszczowe wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Metoclopramidum 0,5% Polpharma 5 mg/ml

Metoclopramidum 0,5% Polpharma (5 mg/ml metoklopramidu chlorowodorku, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony układu nerwowego, wynikającymi z blokady receptorów dopaminergicznych. Najczęściej obserwuje się senność (≥1/10), a także zaburzenia pozapiramidowe, takie jak objawy parkinsonizmu, akatyzja, dystonia i dyskineza, szczególnie u dzieci i młodzieży oraz po przekroczeniu zalecanych dawek. Rzadziej występują drgawki, bóle i zawroty głowy, a także poważne powikłania, takie jak dyskineza późna i złośliwy zespół neuroleptyczny. Metoklopramid może powodować istotne zaburzenia kardiologiczne, w tym spadek ciśnienia tętniczego (często), bradykardię (niezbyt często), a także zatrzymanie akcji serca, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie QT, torsade de pointes i tachykardię (częstość nieznana), zwłaszcza po podaniu dożylnym. Ponadto, obserwuje się zaburzenia endokrynologiczne związane z hiperprolaktynemią, takie jak brak miesiączki, mlekotok, ginekomastia i impotencja.
agranulocytoza, akatyzja, astenia, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Parkinsona, depresja, dezorientacja, drgawka, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, guz chromochłonny, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipotensja, leukopenia, methemoglobinemia, metoklopramid chlorowodorek, mlekotok, neutropenia, nietrzymanie moczu, obrzęk krtani, omam, omdlenie, ostre nadciśnienie tętnicze, porfiria, reakcja anafilaktyczna, receptor dopaminergiczny, reduktaza NADH cytochromu b5, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, sulfhemoglobinemia, sztywność mięśniowa, tachykardia, torsade de pointes, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie pozapiramidowe, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Działania niepożądane

Moksyfloksacyna, fluorochinolon stosowany w różnych zakażeniach bakteryjnych, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od postaci farmaceutycznej. Krople do oczu (np. Flomixa, Vigamox) są dobrze tolerowane, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból i podrażnienie oka (1-2%). W postaci doustnej i dożylnej (np. Floxitrat, Moxifloxacin Kabi) spektrum działań niepożądanych jest szersze, obejmując m.in. nudności, biegunkę (częstość ≥1/100 do <1/10), bóle głowy, zawroty głowy, parestezje, zaburzenia smaku, a także rzadkie, ale poważne reakcje neurologiczne (drgawki, neuropatie), psychiczne (depresja, psychozy) oraz kardiologiczne (wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes). Dodatkowo obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wątrobowe (często podwyższenie aminotransferaz), skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona) oraz mięśniowo-szkieletowe (ból stawów, zapalenie ścięgien, rzadko zerwanie ścięgna). U pacjentów poniżej 18 roku życia stosowanie kropli do oczu jest bezpieczne, z podobnym profilem działań niepożądanych jak u dorosłych.
agranulocytoza, anafilaksja, dławica piersiowa, fluorochinolon, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, małopłytkowość, miastenia, migotanie przedsionków, moksyfloksacyna, nadkażenie, niedomykalność zastawki serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, punkcikowate zapalenie rogówki, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, tachyarytmia komorowa, tętniak aorty, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wrzodziejące zapalenie rogówki, wydłużenie odstępu QT, zakażenie bakteryjne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ścięgna, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół DRESS, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kastel 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Kastel zawiera rozuwastatynę (w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg) oraz ramipryl, a profil działań niepożądanych wynika z właściwości obu substancji. Rozuwastatyna może powodować białkomocz (u <1% pacjentów, głównie kanalikowego pochodzenia), który zwykle jest przemijający, oraz rzadko krwiomocz. Działania niepożądane mięśniowe obejmują bóle mięśniowe (często), miopatię (niezbyt często) i rabdomiolizę (rzadko), z zależnym od dawki wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK). Wzrost CK > 5 × GGN wymaga przerwania leczenia. Ponadto obserwuje się łagodne, przemijające podwyższenie aminotransferaz, zaburzenia funkcji seksualnych oraz bardzo rzadko śródmiąższową chorobę płuc. Ramipryl charakteryzuje się typowymi działaniami niepożądanymi, takimi jak uporczywy suchy kaszel, niedociśnienie, a także poważniejszymi efektami, w tym obrzękiem naczynioruchowym, hiperkaliemią, zaburzeniami czynności nerek i wątroby, zapaleniem trzustki, ciężkimi reakcjami skórnymi oraz neutropenią/agranulocytozą.
agranulocytoza, aminotransferaza, białkomocz, ból mięśniowy, choroba nerek, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miopatia, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, ramipryl, reakcja skórna, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, suchy kaszel, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie hematologiczne, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kventiax 300 mg tabletki powlekane

Kwetiapina, stosowana w różnych wskazaniach psychiatrycznych, wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się częstsze działania niepożądane, takie jak zwiększony apetyt, podwyższone stężenie prolaktyny, omdlenia oraz wzrost ciśnienia tętniczego. U młodszych pacjentów stwierdzono także zmiany czynności tarczycy, a długoterminowy wpływ na rozwój poznawczy pozostaje nieznany. Istotne jest monitorowanie ryzyka samobójstw, szczególnie u osób poniżej 25. roku życia, gdzie w badaniach klinicznych odnotowano wzrost zachowań samobójczych (3% vs 0% placebo). Kwetiapina może powodować objawy pozapiramidowe (EPS), akatyzję, senność, niedociśnienie ortostatyczne oraz zaburzenia metaboliczne, w tym przyrost masy ciała, hiperglikemię i zmiany lipidowe, co wymaga regularnej kontroli parametrów metabolicznych i dostosowania terapii. W przypadku wystąpienia objawów dyskinez późnych lub ciężkiej neutropenii (neutrofile <1,0 x 10⁹/l) konieczne jest przerwanie leczenia i ścisła obserwacja pacjenta.
Kwetiapina wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak złośliwy zespół neuroleptyczny, ciężkie reakcje skórne (SCAR, w tym SJS, TEN, DRESS), zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia oraz zapalenie trzustki. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydłużeniem odstępu QT, zespołem bezdechu sennego, a także u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza z chorobą Parkinsona. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem niedrożności jelit, zaparć, dysfagii oraz żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1-2 tygodnie, aby uniknąć objawów odstawienia. Produkt zawiera 51,30 mg laktozy na tabletkę i jest praktycznie wolny od sodu (<23 mg/tabletkę). Wskazane jest monitorowanie i edukacja pacjentów oraz opiekunów w zakresie możliwych działań niepożądanych i konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem.
agranulocytoza, akatyzja, choroba Parkinsona, ciężka neutropenia, ciężkie skórne działania niepożądane, cukrzyca, dysfagia, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, morfologia krwi, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, parkinsonizm, psychoza związana z otępieniem, remisja, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia maniakalne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg

HYZAAR to preparat zawierający 50 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno efekty charakterystyczne dla losartanu, jak i hydrochlorotiazydu. W badaniach klinicznych jedynym działaniem niepożądanym występującym częściej niż w grupie placebo u ≥1% pacjentów były zawroty głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki zapalenia wątroby, hiperkaliemii oraz wzrostu aktywności AlAT, specyficzne dla kombinacji składników.
agranulocytoza, aktywność AlAT, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dławica piersiowa, hemoliza, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jadłowstręt, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty, toksyczna martwica naskórka, udar naczyniowy mózgu, wybroczyny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie krtani, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie ślinianki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Edicin 1000 mg

Edicin, zawierający wankomycynę w dawkach 500 mg lub 1 g do infuzji dożylnej, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze reakcje obejmują zapalenie żyły oraz zespół czerwonego człowieka, związany z szybkim podaniem leku. W zakresie hematologicznym rzadko obserwuje się odwracalną neutropenię, agranulocytozę, eozynofilię, trombocytopenię i pancytopenię, przy czym neutropenia pojawia się zwykle po przekroczeniu dawki 25 g lub po tygodniu leczenia. Reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwości mogą wystąpić podczas szybkiej infuzji, ustępując po przerwaniu podawania. Ototoksyczność, manifestująca się przejściową lub trwałą utratą słuchu, występuje niezbyt często, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerek lub stosujących inne leki ototoksyczne. Bardzo rzadko notowano zatrzymanie serca, natomiast częstość występowania obniżenia ciśnienia tętniczego jest wysoka i może wymagać modyfikacji leczenia.
agranulocytoza, antybiotyk aminoglikozydowy, biegunka, ciężkie skórne działania niepożądane, dreszcze, duszność, eozynofilia, gorączka polekowa, hipotensja, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, martwica tkanki, nefrotoksyczność, neutropenia odwracalna, niewydolność nerek, nudności, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoalergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, stridor, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata słuchu, wankomycyna, wymioty, zapalenie błon śluzowych, zapalenie naczyń, zapalenie żyły, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół czerwonego człowieka, zespół czerwonej szyi, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rostil max 500 mg

Lek Rostil max zawierający wapnia dobezylan jednowodny (500 mg tabletki) wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, które najczęściej dotyczą przewodu pokarmowego, układu nerwowego, skóry oraz układu krwiotwórczego. Do najczęściej obserwowanych należą nudności i biegunka (częstość rzadka, ≥1/10 000 do <1/1 000), zawroty głowy oraz gorączka polekowa. Szczególną uwagę należy zwrócić na bardzo rzadkie (<1/10 000) ale potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak agranulocytoza, objawiająca się drastycznym spadkiem granulocytów, gorączką, bólem gardła i owrzodzeniami jamy ustnej, oraz reakcje skórne w postaci swędzącej wysypki z rumieniem, wskazujące na nadwrażliwość na lek. Wystąpienie tych objawów wymaga natychmiastowego odstawienia leku i podjęcia odpowiednich działań diagnostycznych, w tym badania morfologii krwi z rozmazem.
agranulocytoza, calcii dobesilas monohydricus, działanie niepożądane, gorączka polekowa, granulocyt, monitorowanie działań niepożądanych, morfologia krwi, nudności, powikłanie hematologiczne, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, rumień, układ krwiotwórczy, układ nerwowy, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, wapnia dobezylan jednowodny, zaburzenia żołądka i jelit, zaburzenie elektrolitowe, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gripex Zatoki Caps 500 mg + 25 mg + 6,1 mg

Gripex Zatoki Caps zawiera paracetamol (500 mg), kofeinę (25 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (6,1 mg), a jego profil działań niepożądanych obejmuje różnorodne reakcje związane z każdym ze składników. Paracetamol może wywoływać rzadkie zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, agranulocytoza, leukopenia), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, zapalenie trzustki, krwotok), reakcje skórne (świąd, wysypka, pokrzywka, a w pojedynczych przypadkach ciężkie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona) oraz bardzo rzadkie poważne uszkodzenia wątroby (niewydolność, martwica). Fenylefryna często powoduje dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty), rzadko reakcje alergiczne i kardiologiczne (tachykardia, podwyższone ciśnienie), a bardzo rzadko objawy neurologiczne (lęk, drżenia, omamy). Kofeina może indukować zaburzenia sercowo-naczyniowe, zwłaszcza przy wyższych dawkach, takie jak kołatanie serca, nadciśnienie i częstoskurcz.
agranulocytoza, arytmia, biegunka, ból brzucha, częstoskurcz, duszność, fenylefryna, jadłowstręt, kofeina, kołatanie serca, krwotok, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nekroliza naskórka, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia krwi, zaburzenia nerek, zaburzenia trawienia, zaburzenia wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Fenpiweryna – Działania niepożądane

Fenpiweryny bromek, obecny w preparacie Spasmalgon w stężeniu 0,02 mg/ml (w roztworze do wstrzykiwań), jest stosowany w leczeniu bólów spastycznych. Preparat zawiera również metamizol sodu (500 mg/ml) i pitofenonu chlorowodorek (2 mg/ml), co utrudnia jednoznaczne przypisanie działań niepożądanych wyłącznie fenpiwerynie. Wśród działań niepożądanych obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (rzadko) oraz agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna (bardzo rzadko). Reakcje immunologiczne obejmują wysypki, reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne, zwłaszcza po podaniu pozajelitowym, które mogą wystąpić w trakcie lub kilka godzin po podaniu. Należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalnie zagrażające życiu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz zespół DRESS.
agranulocytoza, bezmocz, białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, fenpiweryna, hipotensja, leukopenia, metamizol, napad astmy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostre zapalenie wątroby, palpitacje serca, pitofenon, pokrzywka uogólniona, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcje skórne, sinica, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowa, wysypka polekowa, zaburzenia ostrości widzenia, zaburzenia rytmu serca, zapalenie żołądka, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitrendypina Egis 20 mg

Nitrendypina EGIS, dostępna w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek, wykazuje profil działań niepożądanych oparty na danych z badań klinicznych oraz monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (częstość 1/100 do 1/10) obejmują ból głowy (4,7%), kołatanie serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych (3,0%), obrzęki (6,2%), wzdęcie, złe samopoczucie oraz reakcje lękowe. Większość z nich jest związana z mechanizmem działania leku i ma charakter przemijający, szczególnie na początku terapii. Do działań niepożądanych o niższej częstości (≥ 1/1000 do < 1/100) należą niedociśnienie tętnicze, dusznica bolesna, reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Bardzo rzadko (< 1/10 000) obserwowano poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia i agranulocytoza.
agranulocytoza, ból głowy, dusznica bolesna, ginekomastia, kołatanie serca, krwotok miesiączkowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja lękowa, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, szum uszny, tachykardia, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zaburzenie wzwodu, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zawrót głowy pochodzenia ośrodkowego, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rostil max

Preparat Rostil max zawiera 500 mg wapnia dobezylanu jednowodnego i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, gdzie konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania. Istotnym ryzykiem jest agranulocytoza, objawiająca się znacznym spadkiem liczby granulocytów obojętnochłonnych, co zwiększa podatność na infekcje. Objawy takie jak gorączka, ból gardła, zakażenia jamy ustnej oraz inne symptomy infekcji powinny skłonić do natychmiastowego kontaktu z lekarzem i przerwania terapii. W przypadku podejrzenia agranulocytozy wskazane jest wykonanie morfologii krwi oraz konsultacja hematologiczna. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłym nieżytem błony śluzowej żołądka oraz chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, z uwzględnieniem monitorowania stanu klinicznego.
agranulocytoza, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dobezylan wapnia, granulocyt obojętnochłonny, infekcja, konsultacja hematologiczna, laktoza, morfologia krwi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, zaburzenie metabolizmu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Manti Extra 10 mg + 165 mg + 800 mg

Manti Extra to lek w formie tabletek do rozgryzania i żucia, zawierający famotydynę (10 mg), magnezu wodorotlenek (165 mg) oraz wapnia węglan (800 mg). Działania niepożądane występują rzadko i są zwykle łagodne oraz odwracalne po zaprzestaniu terapii. Najczęściej zgłaszane objawy to ból głowy (często), nudności i biegunka (niezbyt często). Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia neurologiczne (np. niepokój, zawroty głowy, omamy, splątanie), dolegliwości ze strony układu pokarmowego (dyskomfort, wzdęcia, suchość w jamie ustnej), parestezje i kurcze mięśni, a także reakcje skórne i alergiczne, w tym potencjalnie zagrażające życiu martwice toksyczne naskórka oraz anafilaksję. Występują również rzadkie zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia) oraz objawy uszkodzenia wątroby (żółtaczka cholestatyczna, podwyższone enzymy wątrobowe). W układzie rozrodczym mogą pojawić się impotencja i obniżone libido.
agranulocytoza, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, drgawki, dyskomfort brzuszny, enzymy wątrobowe, famotydyna, impotencja, kurcze mięśni, lęk, leki zobojętniające, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczna naskórka, niepokój, niestrawność, nudności, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, parestezje, pokrzywka, reakcja alergiczna, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu, wysypka, wzdęcia, zaburzenia smaku, zawroty głowy, żółtaczka cholestatyczna