zapalenie żołądka i jelit
Zapalenie żołądka i jelit (gastroenteritis) to stan zapalny obejmujący błonę śluzową żołądka i jelita cienkiego. Najczęstszą przyczyną są infekcje wirusowe (szczególnie rotawirusy, norowirusy), bakteryjne (Salmonella, Campylobacter, E. coli) lub pasożytnicze. Może również wystąpić w wyniku zatrucia pokarmowego, przyjmowania niektórych leków czy jako reakcja alergiczna.
Objawy zapalenia żołądka i jelit obejmują bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunkę, czasem gorączkę i ogólne osłabienie. Dolegliwości zwykle rozwijają się nagle i utrzymują od kilku dni do tygodnia. U pacjentów z grup ryzyka (dzieci, osoby starsze, z obniżoną odpornością) może prowadzić do odwodnienia wymagającego hospitalizacji.
Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych (morfologia, CRP, posiewy kału). W ciężkich przypadkach konieczne może być wykonanie dodatkowych badań obrazowych (USG jamy brzusznej) oraz endoskopowych. Leczenie jest głównie objawowe i polega na nawadnianiu, stosowaniu leków przeciwwymiotnych i przeciwbiegunkowych. Antybiotykoterapia jest wskazana tylko w wybranych przypadkach infekcji bakteryjnych.
Profilaktyka zapalenia żołądka i jelit obejmuje przestrzeganie zasad higieny, szczególnie mycie rąk, właściwe przechowywanie i przygotowywanie posiłków oraz unikanie potencjalnie skażonej żywności i wody. W przypadku niektórych patogenów dostępne są szczepienia ochronne, np. przeciwko rotawirusom u niemowląt.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Teva 25 mg
Lenalidomid, dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania klinicznego oraz schematu leczenia (monoterapia lub terapia skojarzona). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenia (60-80%), trombocytopenia (46-72%) oraz niedokrwistość, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak gorączka neutropeniczna i zwiększone ryzyko zakażeń, w tym zapalenia płuc (do 10,6%). Inne często występujące działania niepożądane to biegunka (30-45%), zaparcia (20-40%), zmęczenie (20-40%), neuropatia obwodowa (do 71,8% w schematach z bortezomibem), wysypka i świąd (16-25%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, które wymaga profilaktyki przeciwzakrzepowej i ścisłego monitorowania pacjentów.
astenia, biegunka, ból pleców, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, pokrzywka, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przeszczepienie autologicznych komórek macierzystych, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśnia, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Holoxan 2 g
Ifosfamid, substancja czynna leku Holoxan 2 g, jest przeciwwskazany w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, ze względu na udokumentowane ryzyko teratogenności i toksycznego wpływu na płód. Badania przedkliniczne wykazały uszkodzenia płodu u zwierząt podczas organogenezy, a dane kliniczne potwierdzają możliwość wystąpienia opóźnienia wzrostu płodu, niedokrwistości noworodków oraz licznych wad wrodzonych. Ekspozycja na ifosfamid lub pokrewne oksazafosforyny, takie jak cyklofosfamid, wiąże się także z ryzykiem poronień, leukopenii, pancytopenii oraz hipoplazji szpiku u noworodków. Stosowanie ifosfamidu w ciąży wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, a pacjentki powinny być szczegółowo informowane o potencjalnych zagrożeniach. Karmienie piersią podczas terapii jest przeciwwskazane, gdyż lek przenika do mleka i może wywołać u dziecka neutropenię, trombocytopenię, niedokrwistość oraz biegunkę.
amenorrhea, azoospermia, cyklofosfamid, genotoksyczność, hipoplazja szpiku, ifosfamid, kriokonserwacja nasienia, leukopenia, mutagenność, neutropenia, niedobór hemoglobiny, niedokrwistość noworodkowa, oksazafosforyna, oligospermia, oogeneza, pancytopenia, poronienie, spermatogeneza, toksyczność ifosfamidu, trombocytopenia, uszkodzenie materiału genetycznego, wada wrodzona, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symkinet MR 20 mg
Metylofenidat, substancja czynna leku Symkinet MR dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg, 30 mg i 40 mg w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia metabolizmu, w tym bardzo częste zmniejszenie łaknienia, które może prowadzić do istotnego zmniejszenia masy ciała i zahamowania wzrostu, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. W zakresie zaburzeń psychicznych często występują bezsenność i nerwowość, natomiast rzadsze, ale poważne objawy to m.in. zaburzenia psychotyczne, mania, próby samobójcze oraz uzależnienie. Neurologicznie najczęstszym działaniem jest ból głowy, a rzadziej drgawki i incydenty naczyniowo-mózgowe. W układzie sercowo-naczyniowym często obserwuje się nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca i kołatanie, a bardzo rzadko nagłą śmierć sercową. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności, suchość w jamie ustnej i ból brzucha, które zwykle ustępują po adaptacji do leczenia.
akatyzja, anoreksja, bezpieczeństwo farmakoterapii, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, drgawki, drgawki mięśniowe, duszność, ginekomastia, incydent naczyniowo-mózgowy, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, kaszel, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok mózgowy, labilność emocjonalna, leukopenia, małopłytkowość, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, podwyższenie enzymów wątrobowych, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, ruchy choreoatetotyczne, skurcz dodatkowy, śpiączka wątrobowa, szczękościsk, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie żołądka i jelit, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Eugia 15 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań, schematów dawkowania i cech pacjenta. W badaniach klinicznych, takich jak CALGB 100104, IFM 2005-02, SWOG S0777, MM-009, MM-010, MCL-002 i NHL-007, najczęściej obserwowano działania niepożądane hematologiczne (neutropenia do 79%, trombocytopenia do 72,3%, leukopenia do 31,7%, niedokrwistość do 31,4%), zakażenia (zapalenie płuc do 10,6%, zakażenia górnych dróg oddechowych do 26,8%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka do 54,5%, zaparcia do 56,1%), zmęczenie (do 73,7%), skurcze mięśni (do 33,4%) oraz neuropatię obwodową (do 71,8% w skojarzeniu z bortezomibem). Ciężkie działania niepożądane (≥5%) obejmowały m.in. zapalenie płuc, zakażenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, żylne choroby zakrzepowo-zatorowe oraz gorączkę neutropeniczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz zwiększone ryzyko nowotworów wtórnych podczas długotrwałego leczenia podtrzymującego.
alergiczne zapalenie skóry, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, ból brzucha, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, działanie niepożądane lenalidomidu, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nowotwór wtórny, pancytopenia, profil bezpieczeństwa lenalidomidu, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polalid 20 mg
Lenalidomid, substancja czynna Polalid, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wskazań klinicznych i schematów terapeutycznych, szczególnie w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka grudkowego. Najczęściej obserwowane ciężkie działania niepożądane to zapalenie płuc (10,6%), zakażenie płuc (9,4%), niewydolność nerek (6,3%), gorączka neutropeniczna (6,0%), niedokrwistość (5,3%), niedociśnienie tętnicze (6,5%) oraz żylna choroba zakrzepowo-zatorowa. Hematologiczne toksyczności, takie jak neutropenia (60,8%-83,3%), trombocytopenia (21,5%-72,3%) i niedokrwistość (21,0%-70,7%), występują bardzo często i wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza w pierwszych cyklach terapii. W leczeniu skojarzonym z bortezomibem i deksametazonem częstość neuropatii obwodowej sięga 71,8%, a hipokalcemii 50,0%.
astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, ból pleców, chłoniak grudkowy, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, kaszel, lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem, leukopenia, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, skurcz mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gastrolit –
Gastrolit, zawierający elektrolity (60 mmol/l Na+, 20 mmol/l K+) oraz glukozę, jest wskazany do leczenia odwodnienia, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, hiperkaliemią, ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, a także w anurii. Preparat nie powinien być podawany w stanach nagłych takich jak ciężkie odwodnienie wymagające dożylnej suplementacji, utrata przytomności z ryzykiem aspiracji, szok hemodynamiczny, niedrożność jelit oraz obfite wymioty uniemożliwiające utrzymanie leku w przewodzie pokarmowym. W tych sytuacjach konieczne jest leczenie szpitalne z monitorowaniem i dożylnym uzupełnianiem płynów i elektrolitów.
antagoniści receptora angiotensyny, anuria, aspiracja, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitory ACE, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne oszczędzające potas, nadwrażliwość, niedrożność jelit, niewydolność nerek, odwodnienie, porażenna niedrożność jelit, suchość błon śluzowych, szok hemodynamiczny, utrata przytomności, wymioty, zaburzenia połykania, zaburzenia świadomości, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piramil Biso 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Piramil Biso zawiera ramipryl i bisoprolol, których profil bezpieczeństwa odzwierciedla działania niepożądane obu substancji czynnych. Bisoprolol najczęściej powoduje bóle i zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia) oraz osłabienie i zmęczenie. Ramipryl charakteryzuje się przede wszystkim suchym kaszlem i reakcjami niedociśnieniowymi, a także ryzykiem obrzęku naczynioruchowego, hiperkaliemii, zaburzeń czynności nerek i wątroby, zapalenia trzustki, ciężkich reakcji skórnych oraz neutropenii lub agranulocytozy. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania, gdzie najczęstsze to m.in. niedociśnienie tętnicze, kaszel, bóle głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe i osłabienie mięśni.
agranulocytoza, arytmia, astma oskrzelowa, białkomocz, ból głowy, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, dławica piersiowa, eozynofilia, erytropenia, glossodynia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertrójglicerydemia, impotencja, jadłowstręt, kapsułka twarda, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, łuszczycopodobne zapalenie skóry, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, obrzęk obwodowy, onycholiza, osłabienie mięśni szkieletowych, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, pemfigoid, pokrzywka, porażenie, profil bezpieczeństwa, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła choroba płuc, ramipryl i bisoprolol, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchość błony śluzowej jamy ustnej, suchy kaszel, szumy uszne, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, utrata smaku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie równowagi, zaburzenie smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zimne kończyny, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie libido, żółtaczka cholestatyczna, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dulsevia 90 mg
Duloksetyna w dawce 90 mg, stosowana w postaci kapsułek dojelitowych (Dulsevia), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane to nudności, ból głowy, suchość w jamie ustnej, senność oraz zawroty głowy. Działania te mają zazwyczaj łagodny do umiarkowanego charakter i ustępują w trakcie kontynuacji terapii. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Wśród często zgłaszanych działań znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, lęk, myśli samobójcze), neurologiczne (drżenia, akatyzja, zespół serotoninowy), sercowo-naczyniowe (tachykardia, nadciśnienie tętnicze), żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, krwawienia), a także zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hiponatremia, SIADH). Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia i bóle głowy, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, duloksetyna, dysfagia, dyskineza, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra, kołatanie serca, migotanie przedsionków, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, opóźniona ejakulacja, ostre uszkodzenie wątroby, parestezja, pokrzywka, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, senność, śródmiąższowa choroba płuc, stan pobudzenia maniakalnego, suchość w jamie ustnej, szczękościsk, szumy w uszach, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia orgazmu, zapalenie krtani, zapalenie naczyń skóry, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie libido, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Metylofenidat – Działania niepożądane
Metylofenidat, stosowany głównie w terapii ADHD, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze obejmują ból głowy, bezsenność, nerwowość, zmniejszenie łaknienia oraz nudności i suchość w jamie ustnej. Szczególnie istotne są działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, a także rzadkie, ale poważne incydenty jak zawał mięśnia sercowego, zatrzymanie krążenia i nagła śmierć sercowa. Częstość występowania tych objawów waha się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadkich, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub czynnikami ryzyka. Ponadto, metylofenidat może indukować nadciśnienie tętnicze, obwodowe marznięcie oraz poważne zaburzenia naczyniowo-mózgowe, takie jak udary, krwotoki i zapalenia tętnic mózgowych.
afazja, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, bradykardia, bruksizm, depresja, drgawka, drżenie, dusznica bolesna, dysfemia, dyskineza, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, kołatanie serca, krwiomocz, krwotok mózgowy, lęk, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mania, migrena, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy typu grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omam, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, ruch choreoatetotyczny, rumień, rumień wielopostaciowy, senność, śpiączka wątrobowa, suchość w jamie ustnej, szmer sercowy, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, udar naczyniowy mózgu, urojenie, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka podróżnych – Objawy
Biegunka podróżnych, dotykająca 30-70% osób podróżujących do krajów o niższym standardzie sanitarnym, definiowana jest jako oddawanie ≥3 luźnych lub wodnistych stolców na dobę, często z towarzyszącymi objawami takimi jak skurcze brzucha, nudności, wymioty i gorączka. Okres inkubacji zależy od czynnika etiologicznego: bakterie (6-72 h), wirusy (6-24 h), pasożyty (1-3 tygodnie), toksyny (kilka godzin). Typowy czas trwania biegunki bakteryjnej wynosi 3-7 dni, wirusowej 2-3 dni, a pasożytniczej może trwać tygodnie lub miesiące. W większości przypadków choroba ma przebieg samoograniczający się, z około 50% pacjentów zdrowiejących w ciągu 48 godzin i średnim czasem trwania 4-5 dni. Cięższe postaci, zwłaszcza z gorączką ≥38°C, krwią w stolcu (dyzenteria) lub odwodnieniem, wymagają interwencji medycznej i często antybiotykoterapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na grupy ryzyka: niemowlęta, osoby starsze, immunosupresyjne oraz z chorobami przewlekłymi.
amebioza, biegunka podróżnych, Clostridioides difficile, cyklosporioza, dyzenteria, Entamoeba histolytica, enteropatia, Giardia duodenalis, giardioza, krew w stolcu, kryptosporydioza, niedobór disacharydazy, odwodnienie, PI-IBS, poinfekcyjny zespół jelita drażliwego, przerost bakteryjny jelita cienkiego, przewlekła biegunka, SIBO, skurcz brzucha, wodnista biegunka, wodnisty stolec, zaburzenie wchłaniania, zakażenie pasożytnicze, zanik kosmków, zapalenie błony śluzowej, zapalenie żołądka i jelit, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib SUN 140 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został oceniony na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej, 2388 dorosłych z opornością lub nietolerancją imatynibu oraz 188 pacjentów pediatrycznych. Mediana czasu leczenia u dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca, z podgrupą nowo rozpoznanych CML w fazie przewlekłej leczonych przez około 60 miesięcy. W populacji pediatrycznej mediana czasu terapii wyniosła 26,3 miesiąca, a u dzieci i młodzieży z CML w fazie przewlekłej – 42,3 miesiąca. Działania niepożądane występowały u większości pacjentów, a u 19% dorosłych skutkowały przerwaniem leczenia, podczas gdy w grupie pediatrycznej odsetek ten wyniósł jedynie 1,5%. Wśród działań niepożądanych dominowały zakażenia o różnej etiologii, w tym bakteryjne, wirusowe (w tym CMV) i grzybicze, z częstością bardzo częstą (≥1/10). Szczególnie istotne klinicznie były zapalenie płuc, posocznica/sepsa oraz ryzyko reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B.
biegunka infekcyjna, chromosom Philadelphia, CML w fazie przewlekłej, cytomegalowirus, dazatynib, nadciśnienie płucne, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, Ph+ ALL, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby, sepsa, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, WZW B, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie pasożytnicze, zakażenie przewodu pokarmowego, zakażenie wirusem Herpes, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cardura XL 4 mg
Produkt leczniczy Cardura XL (doksazosyna) w dawkach 4 mg i 8 mg, stosowany w terapii, może wywoływać liczne działania niepożądane, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zawroty głowy, ból głowy, senność, kołatanie serca, tachykardię, niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne, a także objawy ze strony układu oddechowego takie jak zapalenie oskrzeli, kaszel i duszność. Wśród działań niepożądanych o mniejszej częstości występują reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (niepokój, depresja, bezsenność), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, ból brzucha, niestrawność), a także poważniejsze, choć rzadkie, powikłania hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość) oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe (dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, bradykardia, arytmie). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki u pacjentów okulistycznych stosujących doksazosynę.
anoreksja, arytmia serca, bradykardia, dławica piersiowa, doksazosyna, dyzuria, ginekomastia, impotencja, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedrożność przewodu pokarmowego, nietrzymanie moczu, nokturia, obrzęk obwodowy, ortostatyczne zawroty głowy, parestezja, plamica, pokrzywka, poliuria, priapizm, reakcja alergiczna, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wsteczna ejakulacja, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mercaptopurinum VIS 50 mg
Przedawkowanie merkaptopuryny, stosowanej w terapii nowotworów i chorób autoimmunologicznych, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne wymagające natychmiastowej interwencji. Wczesne objawy obejmują dolegliwości żołądkowo-jelitowe takie jak nudności, wymioty, biegunka i jadłowstręt, pojawiające się krótko po przyjęciu nadmiernej dawki i stanowiące umiarkowane zagrożenie. Przewlekłe przedawkowanie prowadzi do poważnych powikłań hematologicznych (leukopenia, trombocytopenia), hepatotoksycznych (uszkodzenie wątroby, podwyższenie enzymów wątrobowych, żółtaczka) oraz przewodu pokarmowego (zapalenie żołądka i jelit, krwiste stolce), które manifestują się w ciągu kilku dni do tygodni i niosą wysokie ryzyko powikłań zagrażających życiu.
biegunka, ból brzucha, enzymy wątrobowe, hospitalizacja, jadłowstręt, krwisty stolec, leczenie podtrzymujące, leukocyty, merkaptopuryna, morfologia krwi, nudności, płukanie żołądka, płytki krwi, przedawkowanie leku, przedawkowanie przewlekłe, transfuzja krwi, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zapalenie żołądka i jelit, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja norowirusowa – Objawy
Norowirus jest wysoce zakaźnym patogenem odpowiedzialnym za wirusowe zapalenie żołądka i jelit, charakteryzującym się nagłym początkiem objawów 12-48 godzin po ekspozycji. Dominują wymioty (często gwałtowne, chlustające) oraz wodnista biegunka bez krwi, a także nudności, ból brzucha i skurcze. Okres trwania objawów wynosi zwykle 1-3 dni, choć u osób starszych i z obniżoną odpornością może się wydłużać do 9 dni lub więcej. Zakażenie przebiega z fazą ostrą intensywnych wymiotów i biegunki, po której następuje stopniowe ustępowanie symptomów. Wydalanie wirusa może trwać do dwóch tygodni po ustąpieniu objawów, co ma istotne znaczenie epidemiologiczne. Odwodnienie jest najczęstszym powikłaniem, szczególnie u dzieci, osób starszych i immunosupresyjnych, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów ≥65 lat.
biegunka wodnista, ból mięśniowy, ciężkie odwodnienie, dawka zakaźna, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, dyskomfort w jamie brzusznej, faza ostra, gorączka o niskim stopniu, krwawa biegunka, mikrobiota jelitowa, objaw ogólnoustrojowy, obniżona odporność, odrzucenie przeszczepu, okres inkubacji, ostra niewydolność nerek, podwyższona temperatura ciała, powikłanie zakażenia, szczep wirusa, wodnista biegunka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bezobjawowe, zakażenie norovirusem, zakaźność, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon substancji czynnych
Olejek mirtu zwyczajnego – Przeciwwskazania stosowania
Olejek mirtu zwyczajnego (Myrtus communis L. aetheroleum), składnik preparatu Respero Myrtol, jest przeciwwskazany u pacjentów ze stanami zapalnymi przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, ostre zapalenie żołądka i jelit) ze względu na ryzyko nasilenia zapalenia błony śluzowej. Również choroby dróg żółciowych (zapalenie pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych, brodawki Vatera) stanowią przeciwwskazanie, gdyż olejek może zaburzać przepływ żółci i nasilać dolegliwości. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są ciężkie choroby wątroby (marskość, ostre zapalenie, niewydolność), gdyż metabolizm składników olejku odbywa się głównie w wątrobie, co może prowadzić do kumulacji i hepatotoksyczności. Ponadto, nadwrażliwość na olejek mirtu lub inne olejki eteryczne w preparacie (eukaliptusowy, pomarańczowy, cytrynowy, cyneol) wyklucza jego stosowanie. Substancją pomocniczą jest sorbitol (do 50 mg/kapsułkę), który może wywoływać reakcje nadwrażliwości u predysponowanych pacjentów, zwłaszcza z dziedziczną nietolerancją fruktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
anafilaksja, choroba Leśniowskiego-Crohna, cyneol, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dziedziczna nietolerancja fruktozy, hepatotoksyczność, kamica żółciowa, kapsułka dojelitowa miękka, marskość wątroby, niewydolność wątroby, olejek cytrynowy, olejek eukaliptusowy, olejek mirtu zwyczajnego, olejek z pomarańczy słodkiej, ostre zapalenie wątroby, reakcja alergiczna, Respero Myrtol, sorbitol, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zapalenie brodawki Vatera, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie przewodu pokarmowego, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon substancji czynnych
Sód alginian – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Sód alginian, będący składnikiem preparatów takich jak Gaviscon duo tab, stosowany jest w terapii dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, jednak jego użycie powinno być ograniczone czasowo do 7 dni. Dłuższe stosowanie może maskować objawy poważniejszych schorzeń, w tym wrzodów żołądka, nowotworów przewodu pokarmowego czy zaawansowanego refluksu żołądkowo-przełykowego, co wymaga ponownej oceny klinicznej pacjenta. Preparaty te zawierają znaczące ilości sodu (223,7 mg w 4 tabletkach, co stanowi 11,18% maksymalnej dobowej dawki sodu wg WHO) oraz wapnia (300 mg w 4 tabletkach), co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, hiperkalcemią, kamicą nerkową oraz u osób na diecie niskosodowej, np. z zastoinową niewydolnością serca. U dzieci poniżej 12 roku życia oraz u pacjentów z hipofosfatemią lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hipernatremii i innych powikłań.
azorubicyna, fenyloketonuria, Gaviscon, hiperkalcemia, hipernatremia, hipofosfatemia, kamica nerkowa, kwas solny, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, nowotwór przewodu pokarmowego, refluks żołądkowo-przełykowy, sód alginianu, wapnica nerek, węglan wapnia, wodorowęglan sodu, wrzód żołądka i dwunastnicy, zaburzenia czynności nerek, zapalenie żołądka i jelit, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxazosin Aurovitas 2 mg
W badaniach klinicznych dotyczących stosowania doksazosyny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH) najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są objawy posturalne, w tym niedociśnienie tętnicze i niedociśnienie ortostatyczne, klasyfikowane jako często występujące (≥1/100 do <1/10). Inne często zgłaszane działania obejmują kołatanie serca, tachykardię, senność, zawroty głowy, ból głowy, bóle brzucha, niestrawność, suchość w ustach, nudności, zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność oraz zapalenie błony śluzowej nosa. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) występują m.in. dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, omdlenia, zaparcia, wymioty, zapalenie gardła, krwawienie z nosa, zaburzenia czynności wątroby oraz polekowe reakcje alergiczne. Bardzo rzadko (<1/10 000) odnotowano bradykardię, zaburzenia rytmu serca, cholestazę, zapalenie wątroby, żółtaczkę, skurcz oskrzeli, leukopenię, trombocytopenię i anemię.
anemia, anoreksja, bezsenność, ból brzucha, bradykardia, cholestaza, częstomocz, depresja, dławica piersiowa, dna moczanowa, doksazosyna, duszność, ginekomastia, hematuria, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nietrzymanie moczu, omdlenie, parestezja, pokrzywka, priapizm, przeczulica, senność, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w ustach, światłowstręt, szumy uszne, tachykardia, trombocytopenia, wielomocz, wytrysk wsteczny, zaburzenia akomodacji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zafrilla 2 mg
Stosowanie dienogestu 2 mg (Zafrilla) wiąże się z częstymi zmianami profilu krwawień menstruacyjnych, szczególnie w początkowych miesiącach terapii. W pierwszych 90 dniach leczenia u 38,3% pacjentek obserwowano przedłużone krwawienia, a u 35,2% nieregularne, natomiast brak miesiączki wystąpił u 1,7%. W czwartym okresie referencyjnym (około 360 dni) odsetek pacjentek z brakiem miesiączki wzrósł do 28,2%, a częstość przedłużonych krwawień spadła do 4,0%. Pomimo tych obiektywnych zmian, pacjentki rzadko zgłaszały je jako działania niepożądane. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (9,0%), dyskomfort piersi (5,4%), obniżony nastrój (5,1%) oraz trądzik (5,1%).
amenorrhea, autonomiczny układ nerwowy, BMD, ból głowy, dienogest, duszność, dyskomfort piersi, dysplazja włóknisto-torbielowata sutka, gęstość mineralna kości, grzybica pochwy, hirsutyzm, kołatanie serca, krwawienie z macicy, łysienie, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieregularne krwawienia, nudności, obniżony nastrój, szumy uszne, torbiel jajnika, trądzik, uderzenia gorąca, utrata libido, wzdęcie brzucha, zaburzenia pigmentacji, zakażenie dróg moczowych, zanikowe zapalenie sromu i pochwy, zapalenie dziąseł, zapalenie żołądka i jelit, zespół suchego oka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Minirin 0,1
Stosowanie desmopresyny w dawce 0,1 mg (Minirin 0,1) wymaga rygorystycznego ograniczenia podaży płynów od 1 godziny przed podaniem leku do co najmniej 8 godzin po, aby zapobiec zatrzymaniu wody i hiponatremii. Objawy hiponatremii obejmują ból głowy, nudności, wymioty, wzrost masy ciała oraz w ciężkich przypadkach drgawki. Lek zawiera 124 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp oraz zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć ciężkie zaburzenia czynności pęcherza moczowego i przeszkodę podpęcherzową.
chlorpromazyna, chlorpropamid, choroba układu krążenia, desmopresyna, działanie przeciwdiuretyczne, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiponatremia, karbamazepina, laktoza jednowodna, niedobór laktazy typu Lapp, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, NLPZ, nokturia, pierwotne izolowane moczenie nocne, przeszkoda podpęcherzowa, równowaga wodno-elektrolitowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, SSRI, stężenie sodu w surowicy, sulfonylomocznik, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uogólnione zakażenie, zaburzenia czynności pęcherza moczowego, zapalenie żołądka i jelit, zatrzymanie wody w organizmie, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Lenalidomid stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującą hematotoksycznością. Najczęściej obserwowane są neutropenia (do 79,0%), trombocytopenia (do 72,3%), anemia oraz gorączka neutropeniczna, które mogą osiągać stopień 3-4 ciężkości, wymagając ścisłego monitorowania morfologii krwi i ewentualnej modyfikacji dawkowania. W badaniach klinicznych odnotowano także wysoką częstość zakażeń, w tym zapalenia płuc (do 10,6%) i zakażeń górnych dróg oddechowych, a także objawy ze strony układu pokarmowego (biegunka do 54,5%, zaparcia do 56,1%) oraz układu nerwowego (neuropatia obwodowa do 71,8%, skurcze mięśni do 33,4%). W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem oraz rytuksymabem obserwuje się dodatkowo ryzyko niedociśnienia tętniczego, odwodnienia i gorączki neutropenicznej.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, parestezja, posocznica, skurcz mięśnia, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Merkaptopuryna – Przedawkowanie
Merkaptopuryna, stosowana w dawce 50 mg w preparacie Mercaptopurinum VIS, może powodować poważne powikłania w przypadku przedawkowania. Wczesne objawy dotyczą głównie układu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę oraz jadłowstręt, pojawiające się w pierwszych godzinach po zażyciu leku. Przewlekłe przedawkowanie prowadzi do hematologicznych i wątrobowych powikłań, takich jak leukopenia, trombocytopenia, hepatotoksyczność (manifestująca się podwyższonymi enzymami wątrobowymi i żółtaczką) oraz zapalenie żołądka i jelit. Objawy te rozwijają się w ciągu dni do tygodni i stanowią bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.
anemia ciężka, biegunka, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, jadłowstręt, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocyty, leukopenia, małopłytkowość, Mercaptopurinum VIS, merkaptopuryna, morfologia krwi, niewydolność wątroby, nudności, płukanie żołądka, płytki krwi, przedawkowanie przewlekłe, transfuzja krwi, trombocytopenia, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie przewodu pokarmowego, zapalenie żołądka i jelit, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja salmonellowa – Leczenie
Infekcja salmonellowa (salmonelloza) manifestuje się głównie jako zapalenie żołądka i jelit z objawami takimi jak biegunka, gorączka, bóle brzucha i wymioty, rozwijającymi się w ciągu 12-72 godzin od zakażenia i trwającymi zwykle 4-7 dni. Leczenie jest przede wszystkim objawowe, koncentrując się na zapobieganiu odwodnieniu poprzez doustne nawodnienie płynami zawierającymi elektrolity (np. Pedialyte) oraz uzupełnianie elektrolitów. Leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe, takie jak paracetamol czy ibuprofen, mogą być stosowane w celu łagodzenia objawów. Stosowanie leków przeciwbiegunkowych, np. loperamidu, jest kontrowersyjne i wymaga konsultacji lekarskiej, zwłaszcza u dzieci. Antybiotyki nie są rutynowo zalecane w niepowikłanej salmonellozie ze względu na brak skrócenia czasu trwania objawów, ryzyko przedłużonego wydalania bakterii oraz rozwój oporności.
amoksycylina, antybiotykooporność, antybiotykoterapia, azytromycyna, bakterie Salmonella, bakteriemia, bakteriofagi, biegunka, ból brzucha, cefalosporyny, ceftriakson, ciprofloksacyna, dieta BRAT, fluorochinolony, gastroenteritis, gorączka, ibuprofen, infekcja salmonellowa, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwgorączkowy, loperamid, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, odwodnienie, paracetamol, płyny dożylne, probiotyki, salmonelloza, siarkowodór, terapia fagowa, tętniak, trimetoprim-sulfametoksazol, wymioty, zakażenie pozajelitowe, zakażenie układu moczowego, zanieczyszczenie krzyżowe, zapalenie kości i stawów, zapalenie kości i szpiku, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Teva) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań klinicznych i schematów terapeutycznych, szczególnie w leczeniu szpiczaka mnogiego (MM), zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaków. W terapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) u pacjentów z MM najczęstsze ciężkie działania niepożądane to zapalenie płuc (10,6%), zakażenia płuc (9,4%) oraz neutropenia (60,8-79,0%) i trombocytopenia (23,5-72,3%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem dominują zmęczenie (73,7%), neuropatia obwodowa (71,8%) i hipokalcemia (50,0%). W schematach z deksametazonem obserwuje się także niewydolność nerek (6,3%) i zapalenie płuc (9,8%). U pacjentów z MDS i chłoniakami najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (do 76,8%), trombocytopenia (46,4%), biegunka (do 34,8%) oraz żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, stanowiąca istotne ryzyko kliniczne.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, ból pleców, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, Lenalidomide Teva, leukopenia, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, przeszczep komórek macierzystych, skurcze mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wysypka, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Norowirus (zakażenie jelit) – Objawy
Norowirus jest wysoce zakaźnym patogenem wywołującym ostre zapalenie żołądka i jelit, z okresem inkubacji 12-48 godzin. Objawy kliniczne obejmują nagły początek nudności, gwałtownych wymiotów (często projektylnych), wodnistej biegunki bez krwi, bólu brzucha oraz objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka do około 38,5°C, bóle głowy i mięśni, osłabienie i dreszcze. U większości pacjentów przebieg jest samoograniczający się, trwający 1-3 dni, jednak u osób starszych (>65 lat), małych dzieci oraz pacjentów z obniżoną odpornością objawy mogą utrzymywać się dłużej (do 9 dni), a ryzyko powikłań, w tym ciężkiego odwodnienia, sepsy, zachłystowego zapalenia płuc czy ostrej niewydolności nerek, jest znacznie podwyższone. Zakażeni mogą wydalać wirusa nawet do 2 tygodni po ustąpieniu objawów, co wymaga izolacji przez minimum 48 godzin po ich zaniku.
ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, doustny płyn nawadniający, flora bakteryjna jelit, grypa żołądkowa, hemodializa, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwwymiotny, mikrobiom jelitowy, objawy żołądkowo-jelitowe, odrzucenie przeszczepu, odwodnienie, okres inkubacji, ostra niewydolność nerek, płyn ustrojowy, powikłanie kardiologiczne, sepsa, wymioty i biegunka, wymioty projektylne, zaburzenia rytmu serca, zachłystowe zapalenie płuc, zakażenie bezobjawowe, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nifuroksazyd Aflofarm 200 mg
Nifuroksazyd Aflofarm w dawce 200 mg w formie tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia ostrych i przewlekłych biegunek o etiologii bakteryjnej, w tym biegunki podróżnych, biegunki pokarmowej oraz bakteryjnego zapalenia żołądka i jelit. Lek stosuje się u dorosłych oraz dzieci powyżej 6. roku życia, z dostosowaniem dawki do wieku i masy ciała. Tabletki mają postać okrągłą, o średnicy 10,0 mm ± 0,3 mm, białą, gładką powierzchnię i zawierają 200 mg substancji czynnej – nifuroksazydu. Preparat jest przeznaczony do stosowania w przypadkach biegunek z objawami sugerującymi bakteryjną etiologię, takimi jak gorączka, obecność śluzu lub krwi w stolcu, czy związek czasowy z konsumpcją potencjalnie zanieczyszczonej żywności lub podróżą do regionów o niższym standardzie sanitarnym.
biegunka bakteryjna, biegunka podróżnych, biegunka pokarmowa, działanie miejscowe w przewodzie pokarmowym, działanie niepożądane, etiologia bakteryjna biegunki, gorączka, interakcja lekowa, krew w stolcu, nifuroksazyd, ostra biegunka, przewlekła biegunka, tabletka powlekana, wchłanianie ogólnoustrojowe, zakażenie bakteryjne przewodu pokarmowego, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon substancji czynnych
Desmopresyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Desmopresyna wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hiponatremii i zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena pacjenta oraz monitorowanie stężenia sodu w surowicy, zwłaszcza u osób powyżej 65. roku życia, z niskim poziomem sodu, dużą diurezą (>2,8-3 l/dobę) oraz u kobiet stosujących dawkę 50 µg. Podaż płynów powinna być ograniczona od 1 godziny przed do co najmniej 8 godzin po podaniu leku, aby zapobiec zatrzymaniu wody i objawom hiponatremii, takim jak ból głowy, nudności, wymioty, przyrost masy ciała czy drgawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących leki zwiększające ryzyko hiponatremii (np. SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, karbamazepina, NLPZ, diuretyki tiazydowe i pętlowe) oraz osoby z chorobami sercowo-naczyniowymi, nerkowymi, astmą, mukowiscydozą, padaczką czy migreną.
alarm nocnego moczenia, astma, chlorek benzalkoniowy, ciśnienie śródczaszkowe, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dzienniczek mikcji, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiponatremia, interakcja lekowa, lek moczopędny, migrena, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedoczynność przysadki mózgowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wieńcowa, nocna poliuria, nocny wielomocz, nokturia, padaczka, pierwotne izolowane moczenie nocne, przeszkoda podpęcherzowa, retencja płynów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie sodu w surowicy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uogólnione zakażenie, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie żołądka i jelit, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Refluks u niemowląt – Diagnostyka i diagnoza
Refluks żołądkowo-przełykowy (GER) u niemowląt jest powszechnym zjawiskiem fizjologicznym, występującym u około 40% zdrowych niemowląt, z objawami pojawiającymi się zwykle przed 8. tygodniem życia i ustępującymi do końca pierwszego roku. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, z oceną przyrostu masy ciała oraz obecności objawów alarmowych, takich jak wymioty z krwią lub żółcią, trudności oddechowe, czy słaby przyrost masy ciała. Wskazaniem do dalszych badań diagnostycznych, takich jak badanie kontrastowe, ultrasonografia, endoskopia, 24-godzinny monitoring pH przełyku, wielokanałowa impedancja śródprzełykowa (MII-pH) czy scyntygrafia opróżniania żołądka, są objawy alarmowe, brak poprawy po leczeniu lub podejrzenie powikłań. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. alergię pokarmową, zwężenie odźwiernika, zapalenie przełyku eozynofilowe oraz infekcyjne, a także zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego i wrodzone wady anatomiczne.
alergia na białka mleka krowiego, alergia pokarmowa, badanie fizykalne, badanie kontrastowe przewodu pokarmowego, badanie ultrasonograficzne, choroba refluksowa przełyku, diagnostyka różnicowa, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, impedancja śródprzełykowa, inhibitory pompy protonowej, kolka niemowlęca, kwestionariusz diagnostyczny, malrotacja żołądka, nawracające zapalenie płuc, pepsyna, przepuklina rozworu przełykowego, refluks żołądkowo-przełykowy, scyntygrafia opróżniania żołądka, wymioty krwawe, wymioty żółciowe, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i jelit, zwężenie odźwiernika, zwężenie przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bonacard 150 mg
Kwas acetylosalicylowy w dawce 150 mg (Bonacard, tabletki dojelitowe) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującym wpływem na układ pokarmowy, hematologiczny oraz immunologiczny. Najczęściej obserwuje się objawy niestrawności, takie jak zgaga, nudności, wymioty i bóle brzucha (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują stany zapalne żołądka i jelit oraz choroba wrzodowa, które w bardzo rzadkich przypadkach mogą prowadzić do krwotoków i perforacji przewodu pokarmowego (częstość ≥1/10 000 do <1/1 000). Ponadto, lek może powodować przemijające zaburzenia czynności wątroby z podwyższeniem aminotransferaz (rzadko), zawroty głowy i szumy uszne (częstość nieznana, objawy przedawkowania), a także zwiększone ryzyko krwawień różnego pochodzenia, w tym ciężkich krwotoków z przewodu pokarmowego i mózgowych, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub stosujących leki hemostatyczne.
astma, choroba wrzodowa, ciężka reakcja alergiczna, cukrzyca, hipoglikemia, hipoperfuzja tkanek, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, leki hemostatyczne, mikrokrwawienie, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, obrzęk, odczyn skórny, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, ryzyko krwawienia, świąd, szumy uszne, wstrząs anafilaktyczny, wydłużony czas krwawienia, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie agregacji płytek, zapalenie żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Gastroenteritis wirusowa (potocznie „grypa żołądkowa”) – Diagnostyka i diagnoza
Gastroenteritis wirusowa to zapalenie żołądka i jelit wywołane przez wirusy, objawiające się nudnościami, wymiotami, biegunką (zwykle wodnistą, bez krwi), bólem brzucha oraz gorączką, zwykle poniżej 38,5°C. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie epidemiologicznym, z uwzględnieniem wykluczenia zakażeń bakteryjnych (np. obecność krwi w stolcu, wysoka gorączka, silny ból brzucha). Wskazaniem do badań laboratoryjnych jest utrzymywanie się objawów powyżej 48-72 godzin, ciężkie odwodnienie, gorączka >38,5°C, obecność krwi lub śluzu w stolcu, czy przynależność do grup ryzyka. W diagnostyce wirusów stosuje się testy immunoenzymatyczne (EIA), szybkie testy antygenowe oraz RT-qPCR, która jest metodą referencyjną o wysokiej czułości i swoistości, szczególnie w wykrywaniu norowirusa.
badanie fizykalne, biegunka wodnista, diagnostyka molekularna, gastroenteritis wirusowa, grypa żołądkowa, krew w stolcu, morfologia krwi, niedrożność jelit, nieswoista choroba zapalna jelit, norowirus, obniżone ciśnienie krwi, ognisko epidemiczne, posiew bakteriologiczny kału, posiew krwi, reakcja łańcuchowa polimerazy, rotawirus, RT-qPCR, szybki test antygenowy, test aglutynacji lateksowej, test immunoenzymatyczny, test multiplex PCR, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie Clostridioides difficile, zapalenie uchyłków, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie żołądka i jelit, zatrucie pokarmowe, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fumaran Dimetylu Adamed 240 mg
Fumaran dimetylu, stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS), charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane obejmują nagłe zaczerwienienia skóry (34% pacjentów) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), ból w nadbrzuszu (10%) i ból brzucha (9%), które pojawiają się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie reakcje skórne i poważne zaburzenia żołądkowo-jelitowe występują rzadziej (poniżej 1%), jednak 3-4% pacjentów przerwało terapię z powodu tych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych (n=2513, ekspozycja do 12 lat) obserwowano także podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych (ALT ≥3× GGN u 6%, AST ≥3× GGN u 2%), głównie w pierwszych 6 miesiącach leczenia, z koniecznością przerwania terapii w mniej niż 1% przypadków. Ponadto, fumaran dimetylu powoduje zmniejszenie liczby limfocytów o około 30%, z limfopenią występującą u 41% pacjentów, w tym ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L) u 2%, co wiąże się z ryzykiem poważnych infekcji, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML).
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bezwzględna liczba limfocytów, bilirubina całkowita, ból nadbrzusza, ciała ketonowe w moczu, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, limfocyty, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, parathormon, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, RRMS, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, transaminazy wątrobowe, uderzenia gorąca, układ pokarmowy, wirus Johna Cunninghama, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fumaran Dimetylu Adamed 120 mg
Fumaran dimetylu jest stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnego stwardnienia rozsianego (RRMS) i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienia skóry (34% vs 4% placebo) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), bóle w nadbrzuszu (10%) i ból brzucha (9%), pojawiające się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Ciężkie reakcje skórne występują rzadko (<1%), a przerwanie leczenia z powodu zaczerwienienia skóry i zaburzeń żołądkowo-jelitowych dotyczy odpowiednio 3% i 4% pacjentów. Ponadto obserwuje się podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych (ALT ≥3× GGN u 6%, AST ≥3× GGN u 2%) głównie w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii, z rzadkimi przypadkami polekowego uszkodzenia wątroby. W badaniach klinicznych odnotowano także częste występowanie limfopenii (41% pacjentów z liczbą limfocytów <0,91 × 10⁹/L), w tym ciężką limfopenię (<0,5 × 10⁹/L) u 6% pacjentów, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML).
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, ciała ketonowe, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, hipoksja, ketonuria, leukopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, niedociśnienie tętnicze, nieżyt nosa, obrzęk naczyniowo-ruchowy, parathormon, podwyższone transaminazy wątrobowe, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rumień uogólniony, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wirus JC, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zakażenia oportunistyczne, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Minirin Melt
Preparat Minirin Melt zawierający desmopresynę wymaga ścisłego przestrzegania restrykcji płynowych od 1 godziny przed podaniem leku do 8 godzin po jego zastosowaniu, aby zapobiec ryzyku nadmiernego zatrzymania wody i hiponatremii. Hiponatremia może manifestować się bólami głowy, nudnościami, wymiotami, wzrostem masy ciała, a w ciężkich przypadkach drgawkami. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z niskim stężeniem sodu w surowicy, niewydolnością nerek, chorobami układu krążenia, ryzykiem wzrostu ciśnienia śródczaszkowego oraz zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie ciężkich zaburzeń czynności pęcherza moczowego oraz przeszkody podpęcherzowej.
chloropromazyna, choroby układu krążenia, ciśnienie śródczaszkowe, desmopresyna, działanie antydiuretyczne, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiponatremia, karbamazepina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, nokturia, pierwotne izolowane moczenie nocne, przeszkoda podpęcherzowa, restrykcja płynowa, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie sodu w surowicy, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, uogólnione zakażenie, zaburzenia czynności pęcherza moczowego, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zapalenie żołądka i jelit, zatrzymanie moczu, zatrzymanie wody, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 7,5 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka z komórek płaszcza, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu leczenia. W terapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (60,8-79,0%), trombocytopenia (23,5-72,3%), biegunka (38,9-54,5%), wysypka (31,7%) oraz zakażenia dróg oddechowych (9,4-10,6%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu obserwuje się m.in. zmęczenie (73,7%), neuropatię obwodową (71,8%) i hipokalemię (50,0%). W leczeniu zespołów mielodysplastycznych i chłoniaka z komórek płaszcza istotne są ciężkie działania niepożądane, takie jak żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, neutropenia 3-4 stopnia oraz gorączka neutropeniczna, a także zwiększone ryzyko wczesnych zgonów u pacjentów z dużym rozmiarem guza (20% vs. 7% w grupie kontrolnej).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bakteriemia, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, parestezja, półpasiec, posocznica, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acecardin 75 mg
Kwas acetylosalicylowy w dawce 75 mg (Acecardin, tabletki dojelitowe) jest powszechnie stosowany, jednak wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego. Najczęstsze objawy to zgaga, nudności, wymioty i bóle brzucha (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują zapalenia żołądka i jelit oraz choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, które mogą prowadzić do krwotoków i perforacji. Rzadko obserwuje się przemijające zaburzenia czynności wątroby z podwyższoną aktywnością aminotransferaz (≥1/10 000 do <1/1 000). Objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy i szumy uszne, mogą wskazywać na przedawkowanie leku. Acecardin zwiększa ryzyko krwawień (różne lokalizacje, w tym krwotok okołooperacyjny, krwiaki, krwawienia z nosa, dróg moczowo-płciowych i dziąseł), a poważne krwawienia, choć rzadkie, mogą zagrażać życiu (krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy). Długotrwałe krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza.
aminotransferazy, astma, ból brzucha, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka reakcja alergiczna, cukrzyca, czas krwawienia, doustny lek przeciwcukrzycowy, hamowanie syntezy prostaglandyn, hipoglikemia, inhibicja agregacji płytek, insulina, krwawe wymioty, krwawienie, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z dróg moczowo-płciowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiak, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok okołooperacyjny, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hemostatyczny, nadciśnienie tętnicze, niedobór żelaza, niedokrwistość, niestrawność, objawy dyspeptyczne, obrzęk, odczyn skórny, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przedawkowanie leku, reakcja nadwrażliwości, stężenie glukozy we krwi, stolec smolisty, świąd, szum w uszach, tabletka dojelitowa, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 10 mg 10 mg
Chlorowodorek metylofenidatu w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu Medikinet CR wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układ nerwowy, psychiczny, sercowo-naczyniowy, pokarmowy, skórny oraz inne układy. Najczęściej obserwuje się ból głowy (≥1/10), bezsenność i nerwowość (≥1/10), tachykardię, kołatanie serca (≥1/100 do <1/10), nudności i suchość w jamie ustnej (≥1/10). Rzadziej występują poważne objawy, takie jak drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, próby samobójcze, zatrzymanie krążenia czy zawał mięśnia sercowego (<1/10 000). Występują także zaburzenia naczyniowo-mózgowe, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość) oraz zmiany w funkcji wątroby, w tym wzrost aktywności enzymów wątrobowych i rzadkie przypadki śpiączki wątrobowej. Objawy te wymagają szczególnej uwagi, zwłaszcza u pacjentów dorosłych, u których niektóre działania niepożądane występują częściej.
afazja, akatyzja, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, dusznica bolesna, dyskineza, dyspepsja, jadłowstręt, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, krwiomocz, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy typu grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, próba samobójcza, reakcja anafilaktyczna, rumień, rumień wielopostaciowy, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, szczękościsk, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, udar naczyniowy mózgu, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zapalenie nosogardzieli, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zespół suchego oka, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry