parametry farmakokinetyczne

Parametry farmakokinetyczne to wielkości liczbowe opisujące procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one absorpcję, dystrybucję, metabolizm i wydalanie substancji leczniczej, co przekłada się na jej stężenie w osoczu i tkankach w funkcji czasu.

Do najważniejszych parametrów farmakokinetycznych należą: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½) oraz pole pod krzywą stężenie-czas (AUC). Parametry te pozwalają na indywidualizację dawkowania leków, przewidywanie interakcji lekowych oraz ocenę wpływu chorób na losy leku w organizmie.

Znajomość parametrów farmakokinetycznych ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację leków oraz w populacjach szczególnych jak dzieci, osoby starsze czy kobiety w ciąży.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Chorapur 1500 IU

Preparat Chorapur zawiera ludzką gonadotropinę kosmówkową (hCG) w dawkach 1500 IU oraz 5000 IU, podawaną domięśniowo, co zapewnia efektywne wchłanianie do krwiobiegu. Maksymalne stężenie hCG w surowicy osiągane jest około 10 godzin po iniekcji, a okres półtrwania wynosi około 30 godzin, co jest relatywnie długim czasem w porównaniu do innych hormonów peptydowych. Farmakokinetyka hCG charakteryzuje się możliwością kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, co ma istotne znaczenie przy planowaniu terapii długoterminowej. Wydalanie substancji czynnej odbywa się głównie przez nerki, z 10-20% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, a pozostała część ulega metabolizacji i jest wydalana jako fragment rdzeniowy beta podjednostki hCG.
Chorapur, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, degradacja metaboliczna, gonadotropina kosmówkowa, hormon peptydowy, ludzka gonadotropina kosmówkowa, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, surowica krwi, wstrzyknięcie domięśniowe, wydalanie przez nerki, wydalanie w postaci niezmienionej, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol + Paracetamol Medreg 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Tramadol + Paracetamol Medreg zawiera tramadol (37,5 mg) i paracetamol (325 mg), które charakteryzują się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi. Tramadol, będący mieszaniną racemicznych izomerów, osiąga maksymalne stężenia w surowicy odpowiednio 64,3 ng/ml (+) i 55,5 ng/ml (-) po 1,8 h, z okresem półtrwania 5,1/4,7 h. Paracetamol osiąga maksymalne stężenie 4,2 μg/ml po 0,9 h, z okresem półtrwania około 2,5 h. Biodostępność tramadolu wynosi około 75% po jednorazowej dawce doustnej, wzrastając do 90% przy długotrwałym stosowaniu, natomiast paracetamol wchłania się prawie całkowicie. Objętość dystrybucji tramadolu wynosi 203 ± 40 l, a paracetamolu około 0,9 l/kg, przy wiązaniu z białkami osocza na poziomie około 20% dla obu substancji. Spożycie posiłków nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu składników, co umożliwia ich podawanie niezależnie od posiłków.
biodostępność tramadolu, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, glutation, jelito cienkie, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, marskość wątroby, metabolit M1, mieszanina racemiczna, N-acetylo benzochinonoimina, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, parametry kinetyczne, stężenie w surowicy, tkanka tłuszczowa, Tramadol + Paracetamol, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Delta-9-tetrahydrokannabinol – Właściwości farmakokinetyczne

Delta-9-tetrahydrokannabinol (THC), główny składnik aktywny Sativexu (27 mg/ml w aerozolu do stosowania w jamie ustnej), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z błony śluzowej jamy ustnej, pojawiając się w osoczu już po 15 minutach. Po jednorazowej dawce 10,8 mg THC maksymalne stężenie (Cmax) wynosi około 4 ng/ml, osiągane w 45-120 minut, co jest dobrze tolerowane bez nasilonych efektów psychicznych. Spożycie pokarmu zwiększa biodostępność THC, podnosząc Cmax 1,6-krotnie i AUC 2,8-krotnie. Farmakokinetyka THC cechuje się wysoką zmiennością międzyosobniczą (CV dla Cmax ~57%, AUC ~58,5%), która nieznacznie zmniejsza się po 9 dniach stosowania. W porównaniu z podaniem wziewnym (waporyzacja lub palenie), podanie na błonę śluzową jamy ustnej skutkuje znacznie niższymi stężeniami maksymalnymi (Cmax 5,4 ng/ml vs. 118,6 i 162,2 ng/ml) i dłuższym czasem do osiągnięcia Cmax (Tmax 60 min vs. 9-17 min). THC wykazuje wysoką lipofilność i silne wiązanie z białkami osocza (~97%), co prowadzi do szybkiej redystrybucji do tkanki tłuszczowej i długotrwałego magazynowania (do 4 tygodni) z powolnym uwalnianiem i eliminacją przez kał i mocz.
biodostępność, błona śluzowa jamy ustnej, cytochrom P450, delta-9-tetrahydrokannabinol, dystrybucja tkankowa, faza eliminacji, interakcje lekowe, klirens, krwiobieg, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, redystrybucja, stężenie w osoczu, transportery błonowe, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tinctura Ginkgo bilobae Phytopharm –

Produkt leczniczy Tinctura Ginkgo bilobae Phytopharm to płyn doustny zawierający nalewkę z liści miłorzębu japońskiego w proporcji 1:5 (1 g surowca roślinnego na 5 ml nalewki). W 100 ml preparatu znajduje się 100 ml nalewki, a rozpuszczalnikiem ekstrakcyjnym jest etanol o stężeniu 70% V/V, co skutkuje zawartością etanolu w gotowym produkcie na poziomie 60-70% V/V. Brak jest dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnych zawartych w nalewce, co ogranicza pełne zrozumienie losów farmakokinetycznych tych związków w organizmie człowieka.
bezpieczeństwo stosowania, biodostępność, dane farmakokinetyczne, dystrybucja, etanol 70%, metabolizm, nalewka z liści miłorzębu, nalewka z miłorzębu japońskiego, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, praktyka kliniczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składniki aktywne, surowiec roślinny, Tinctura Ginkgo bilobae, wchłanianie, wiązanie z białkami, wydalanie, związki biologicznie czynne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Borez 10 mg

Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Borez, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 90%, co umożliwia efektywne wchłanianie i stabilne stężenia terapeutyczne przy podaniu raz na dobę. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~30%) oraz objętość dystrybucji wynoszącą 3,5 l/kg masy ciała, co świadczy o dobrym przenikaniu do tkanek. Całkowity klirens bisoprololu wynosi około 15 l/godz., a eliminacja odbywa się równomiernie przez metabolizm wątrobowy (50%) oraz wydalanie nerkowe w formie niezmienionej (50%). Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi 10-12 godzin, co pozwala na utrzymanie działania terapeutycznego przez 24 godziny po pojedynczej dawce dobowej.
biodostępność doustna, bisoprolol fumaran, dawka dobowa, klasyfikacja NYHA, klirens całkowity, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przewlekła niewydolność serca, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomide Orion 20 mg

Leflunomid, stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia do aktywnego metabolitu A771726, który jest odpowiedzialny za działanie terapeutyczne. Wchłanianie leflunomidu z przewodu pokarmowego wynosi 82-95%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu waha się od 1 do 24 godzin. Metabolit A771726 charakteryzuje się długim biologicznym okresem półtrwania około 2 tygodni, co uzasadnia stosowanie dawki nasycającej 100 mg przez 3 dni w celu szybszego osiągnięcia stanu równowagi. W stanie równowagi przy dawce 20 mg/dobę średnie stężenie A771726 wynosi około 35 μg/mL, a kumulacja stężenia w osoczu jest 33-35-krotna w porównaniu do pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (około 99,38% związane), głównie z albuminami, co może wpływać na interakcje lekowe, zwłaszcza z tolbutamidem, który zwiększa wolną frakcję A771726 dwukrotnie do trzykrotnie.
albumina, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, cholestyramina, cymetydyna, cytochrom P-450, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfunkcja wątroby, ekspozycja układowa, erytrocyt, farmakokinetyka, faza eliminacji, hemodializa, interakcja lekowa, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosom, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, parametry farmakokinetyczne, pochodna glukuronidowa, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, substancja czynna, trifluorometyloanilina, węgiel aktywny, wolna frakcja leku, wydalanie żółciowe, wypieranie leków, wypłukiwanie leku
Leksykon substancji czynnych
Piracetam – Właściwości farmakokinetyczne

Piracetam wykazuje liniowe właściwości farmakokinetyczne, z minimalną zmiennością międzyosobniczą, co jest związane z jego wysoką przenikalnością, rozpuszczalnością oraz brakiem metabolizmu. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi blisko 100%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1 godzinie na czczo (84 μg/ml dla dawki 3,2 g) i po 1,5 godzinie po posiłku, przy czym posiłek obniża Cmax o 17%. Stan stacjonarny stężenia piracetamu osiągany jest po 3 dniach podawania. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a lek nie wiąże się istotnie z białkami osocza. Okres półtrwania w osoczu to około 5 godzin, natomiast w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi około 8,5 godziny, co potwierdza zdolność przenikania przez barierę krew-mózg. Piracetam jest wydalany głównie przez nerki (80-100% dawki) w formie niezmienionej, a jego klirens całkowity wynosi 80-90 ml/min. W przypadku niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z bezmoczem, okres półtrwania wydłuża się do 59 godzin, co wymaga dostosowania dawki do klirensu kreatyniny.
badanie biorównoważności, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, bezmocz, biodostępność, klirens kreatyniny, klirens ustrojowy, kora móżdżku, kora mózgu, liniowość farmakokinetyczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, piracetam, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zwoje podstawy mózgu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voltaren Acti Forte 25 mg

Diklofenak potasowy, substancja czynna Voltaren Acti Forte, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 35 minut i Cmax około 591 ng/ml po dawce 25 mg podanej na czczo. Obecność pokarmu spowalnia wchłanianie, obniżając Cmax i wydłużając Tmax. Efekt pierwszego przejścia wątrobowego redukuje biodostępność o około 50%. Diklofenak wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy 99,4%) oraz stosunkowo niską objętość dystrybucji (0,12-0,17 l/kg). Lek przenika do płynu maziowego, gdzie osiąga maksymalne stężenia 2-4 godziny po osoczu i utrzymuje się tam dłużej (okres półtrwania 3-6 godzin), co sprzyja jego działaniu przeciwzapalnemu w obrębie stawów. Farmakokinetyka diklofenaku pozostaje liniowa i stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez kumulacji przy zalecanych odstępach dawkowania.
AUC, biodostępność, biotransformacja, diklofenak potasowy, działanie przeciwzapalne, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, glukuronidy, hydroksylacja, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, pochodne fenolowe, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zależność dawka-odpowiedź
Leksykon substancji czynnych
Ipratropiowy bromek – Właściwości farmakokinetyczne

Bromek ipratropiowy, jako antagonista receptorów muskarynowych, wykazuje miejscowe działanie rozszerzające oskrzela po podaniu wziewnym, przy czym efekt terapeutyczny nie koreluje z farmakokinetyką ogólnoustrojową. Po inhalacji 10-30% dawki osadza się w drogach oddechowych, a reszta (70-90%) jest połykana, jednak biodostępność po podaniu doustnym wynosi jedynie około 2%, co wskazuje na minimalną absorpcję z przewodu pokarmowego i ograniczony wpływ na stężenie w osoczu. Biodostępność z płuc jest niemal całkowita, a całkowita biodostępność ogólnoustrojowa po inhalacji wynosi 7-28%. Bromek ipratropiowy charakteryzuje się szeroką dystrybucją (objętość dystrybucji 338 l, około 4,6 l/kg), niskim wiązaniem z białkami osocza (<20%) oraz brakiem przenikania przez barierę krew-mózg, co ogranicza działania ośrodkowe.
absorpcja z przewodu pokarmowego, aerozol inhalacyjny, antagonista receptorów muskarynowych, bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, bromek ipratropiowy, czwartorzędowa amina, depozycja płucna, depozycja w drogach oddechowych, drogi oddechowe, farmakokinetyka ogólnoustrojowa, faza eliminacji, klirens, klirens nerkowy, metabolizm wątrobowy, nieaktywność farmakologiczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, podanie wziewne, powinowactwo do receptorów muskarynowych, rozszerzenie oskrzeli, stężenie w osoczu, technika inhalacji, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Indapamid – Właściwości farmakokinetyczne

Indapamid, diuretyk tiazydopodobny, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~93%) oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1-2 godzinach dla formy o natychmiastowym uwalnianiu (dawka 2,5 mg) oraz po około 12 godzinach dla formy o przedłużonym uwalnianiu (dawka 1,5 mg). Lek wiąże się z białkami osocza w 71-79%, ma objętość dystrybucji 24-25 l i wykazuje zdolność do kumulacji w erytrocytach oraz mięśniach gładkich naczyń, co jest istotne dla jego działania przeciwnadciśnieniowego. Indapamid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, z wytworzeniem farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (~70% dawki) i częściowo z kałem (~22-23%), przy okresie półtrwania 14-24 godzin (średnio 18 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po 4-7 dniach, a brak kumulacji przy wielokrotnym podawaniu potwierdza bezpieczeństwo długotrwałej terapii.
amlodypina, biodostępność, diuretyk tiazydopodobny, eliminacja leku, erytrocyt, lek przeciwnadciśnieniowy, maksymalne stężenie leku, metabolizm indapamidu, metabolizm wątrobowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, natychmiastowe uwalnianie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, peryndopryl, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny leku, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyfurax Junior 100 mg

Nifuroksazyd, substancja czynna leku Zyfurax Junior, charakteryzuje się brakiem absorpcji z przewodu pokarmowego, co determinuje jego działanie miejscowe w świetle jelit. Wskutek braku wchłaniania do krwiobiegu, nifuroksazyd nie ulega dystrybucji w tkankach ani metabolizmowi wątrobowemu, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych na poziomie enzymów cytochromu P450. Wysokie stężenia leku w świetle jelit są kluczowe dla jego skuteczności przeciwbakteryjnej, a szybkie wydalanie z kałem ogranicza czas ekspozycji flory jelitowej, zmniejszając ryzyko rozwoju oporności bakteryjnej.
absorpcja z przewodu pokarmowego, cytochrom P450, dystrybucja leku w tkankach, działania niepożądane, działanie miejscowe leku, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwbakteryjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzymy wątrobowe, flora jelitowa, interakcje metaboliczne, metabolizm systemowy, nifuroksazyd, oporność bakteryjna, parametry farmakokinetyczne, profil bezpieczeństwa leku, wchłanianie systemowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fraxiparine 9500 j.m. a.Xa/ml

Nadroparyna wapniowa, heparyna drobnocząsteczkowa, wykazuje szybkie osiągnięcie maksymalnej aktywności anty-Xa w osoczu po podaniu podskórnym (około 3 godziny) oraz okres półtrwania wynoszący 8-10 godzin przy wielokrotnym podawaniu. Aktywność anty-Xa utrzymuje się na poziomie klinicznie istotnym (>0,05 j.m./ml) przez co najmniej 18 godzin. Biodostępność leku wynosi około 88%. Farmakokinetyka nadroparyny jest monitorowana głównie przez aktywność biologiczną, a nie bezpośrednie stężenia w osoczu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, co ma kluczowe znaczenie w kontekście stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
aktywność anty-Xa, aminotransferaza, AUC, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynnik Xa, drogi nerkowe, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie podskórne, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ciprotic 3 mg/ml + 0,25 mg/ml

Produkt leczniczy Ciprotic, zawierający cyprofloksacynę (3 mg/ml) oraz fluocynolonu acetonid (0,25 mg/ml) w formie kropli do uszu, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne wynikające z miejscowej aplikacji. Badania kliniczne przeprowadzone u pacjentów z ostrym zapaleniem ucha środkowego (AOMT) wykazały, że po miejscowym podaniu do ucha stężenia obu substancji czynnych w osoczu są nieistotne lub nieoznaczalne, co potwierdza brak znaczącego wchłaniania ogólnoustrojowego.
analiza farmakokinetyczna, cyprofloksacyna, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, fluocynolonu acetonid, krople do uszu, ostre zapalenie ucha środkowego, parametry farmakokinetyczne, stan zapalny ucha, stężenie ogólnoustrojowe, stężenie substancji czynnych, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Sadziec przerośnięty – Właściwości farmakokinetyczne

Sadźiec przerośnięty (Eupatorium perfoliatum) w homeopatycznym rozcieńczeniu 4CH (1:10000) stosowany w preparacie Paragrippe w dawce 0,6 mg na tabletkę (masa tabletki 300 mg) nie posiada udokumentowanych właściwości farmakokinetycznych. Brak jest danych dotyczących biodostępności po podaniu doustnym, czasu półtrwania w osoczu, objętości dystrybucji, wiązania z białkami osocza, metabolizmu oraz dróg wydalania tej substancji. Charakter homeopatyczny oraz niskie stężenie składnika czynnego uniemożliwiają przeprowadzenie klasycznych badań farmakokinetycznych, co potwierdza oficjalna dokumentacja rejestracyjna produktu Paragrippe.
arnica montana, Belladonna, biodostępność doustna, czas półtrwania, drogi wydalania, dystrybucja, Eupatorium perfoliatum, Gelsemium sempervirens, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, rozcieńczenie homeopatyczne, sadziec przerośnięty, stężenie homeopatyczne, Sulfur, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast LEK-AM 5 mg

Montelukast w postaci tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmₐₓ) po około 2 godzinach na czczo oraz biodostępnością wynoszącą 73%, która ulega obniżeniu do 63% po posiłku. W przypadku tabletek powlekanych 10 mg Cmₐₓ osiągane jest po około 3 godzinach, a biodostępność wynosi 64% niezależnie od posiłku. Montelukast wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez cytochrom P450 2C8, z niewielkim udziałem CYP 3A4 i 2C9, przy czym metabolity nie osiągają znaczących stężeń w osoczu i mają minimalny udział w działaniu terapeutycznym. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a eliminacja zachodzi głównie z żółcią (86% wydalane z kałem), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,2%).
bariera krew-mózg, biodostępność leku, Cmax, cytochrom P450, czas osiągnięcia Cmax, eliminacja leku, enzym metabolizujący, enzymy CYP, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletki do rozgryzania, tabletki powlekane, teofilina, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Grinazole 100 mg/ml

Grinazole to pasta dentystyczna stosowana dokanałowo, zawierająca 100 mg metronidazolu na 1 g preparatu. Pomimo miejscowego podania, istnieje możliwość częściowej absorpcji ogólnoustrojowej metronidazolu, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z przeciwwskazaniami do systemowego stosowania tego leku. Pasta ma konsystencję umożliwiającą precyzyjne podanie dokanałowe i charakterystyczne zabarwienie od białego do kości słoniowej. Preparat zawiera także substancje pomocnicze, takie jak propylu i metylu parahydroksybenzoesan (E216, E218), które mogą wpływać na farmakokinetykę metronidazolu.
absorpcja miejscowa, absorpcja ogólnoustrojowa, biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja tkankowo-narządowa, farmakokinetyka, kanał zębowy, metabolizm i eliminacja, metronidazol, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, parametry farmakokinetyczne, pasta dentystyczna, podanie dokanałowe, wchłanianie systemowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lirra 0,5 mg/ml

Lewocetyryzyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką niezależną od dawki i czasu, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 270 ng/ml po pojedynczej dawce 5 mg i 308 ng/ml po dawkach wielokrotnych, z Tmax około 0,9 godziny u dorosłych. Stan stacjonarny ustala się po 2 dniach regularnego stosowania. Lek wiąże się w 90% z białkami osocza, ma niewielką objętość dystrybucji (0,4 l/kg), a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85,4% dawki z moczem), z okresem półtrwania około 7,9 ± 1,9 godziny u dorosłych. Metabolizm jest minimalny (<14%), głównie przez CYP3A4, bez istotnego wpływu na aktywność izoenzymów CYP, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens leku jest znacznie obniżony, co wymaga dostosowania dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny, zwłaszcza w schyłkowej niewydolności nerek, gdzie klirens zmniejsza się o około 80%.
bariera krew-mózg, biotransformacja, cetyryzyna, cytochrom P450, dealkilacja, efekt przeciwhistaminowy, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP 3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, lewocetyryzyna dichlorowodorek, marskość wątroby, metabolizm leku, objętość dystrybucji, odwrócenie chiralności, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, racemat, schyłkowa niewydolność nerek, sprzęganie z tauryną, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne leku, utlenianie pierścienia aromatycznego, wchłanianie i eliminacja leku, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej – Właściwości farmakokinetyczne

Wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej (Plantaginis lanceolatae folii extractum fluidum), będący głównym składnikiem aktywnym syropu Sirupus Plantaginis PLANTAGEN, jest otrzymywany z liści Plantago lanceolata L. przy użyciu 60% etanolu jako ekstrahenta, w stosunku surowca do ekstraktu 1:2,0. W produkcie leczniczym zawartość wyciągu wynosi 12 g na 100 g syropu (1,5 g/10 ml), a zawartość etanolu nie przekracza 7% (v/v). Produkt ma brunatną do ciemno-brunatnej barwę, jest klarowny lub lekko opalizujący i charakteryzuje się swoistym zapachem. Nie przeprowadzono jednak specjalistycznych badań farmakokinetycznych dotyczących tego wyciągu, co oznacza brak danych na temat wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu, wydalania oraz parametrów takich jak biodostępność, czas półtrwania czy objętość dystrybucji substancji czynnych.
babka lancetowata, biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja składników aktywnych, ekstrahent etanolowy, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm związków, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, personel medyczny, syrop brunatny, wchłanianie substancji czynnych, wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej, wydalanie substancji czynnych, zawartość etanolu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Phenazolinum 50 mg/ml

Antazolina w postaci mezylanu (Phenazolinum 50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, z początkiem działania w ciągu 15-30 minut i maksymalnym efektem terapeutycznym po 1-2 godzinach, utrzymującym się przez 4-6 godzin. Po podaniu dożylnym działanie przeciwarytmiczne pojawia się niemal natychmiast, natomiast efekt przeciwalergiczny występuje z opóźnieniem. Substancja czynna wykazuje zdolność przenikania przez barierę krew-mózg oraz łożysko, co ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w kontekście stosowania u kobiet w ciąży.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dystrybucja leku, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwarytmiczne, efekt terapeutyczny, metabolity leku, metabolizm leku, parametry farmakokinetyczne, Phenazolinum, podanie doustne, podanie dożylne, przenikanie przez łożysko, wchłanianie jelitowe, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betanil forte 24 mg

Betahistyna dichlorowodorek, stosowana w dawce 24 mg (Betanil Forte), charakteryzuje się niemal całkowitym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie metabolitu, kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA), osiągane jest około 1 godziny po podaniu na czczo. Betahistyna wykazuje bardzo niskie stężenia w osoczu (<100 pg/mL), co wymusza ocenę farmakokinetyki na podstawie stężenia metabolitu 2-PAA, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Wiązanie betahistyny z białkami osocza jest minimalne (<5%), co sprzyja szybkiemu rozprzestrzenianiu i metabolizmowi leku. Okres półtrwania metabolitu wynosi około 3,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 85% dawki początkowej w postaci metabolitu w moczu.
betahistyna dichlorowodorek, biotransformacja, dawka terapeutyczna, farmakokinetyka leku, kwas 2-pirydylooctowy, liniowa farmakokinetyka, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biotebal Max 10 mg

Biotyna, będąca składnikiem leku Biotebal Max (10 mg), wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, z całkowitym wchłanianiem w jelicie cienkim. Mechanizm absorpcji obejmuje transporter SMVT zależny od sodu przy niskich dawkach oraz dyfuzję bierną przy dawkach terapeutycznych. Po absorpcji biotyna wiąże się z białkami osocza w około 80%, a jej fizjologiczne stężenie we krwi wynosi 100-800 µg/l. Wydalana jest głównie z moczem (6-50 µg/dobę), w połowie w formie niezmienionej, a w połowie jako biologicznie nieaktywne metabolity. Okres półtrwania biotyny wynosi około 15 godzin i jest zależny od dawki, co ma znaczenie dla schematu dawkowania.
badanie in vivo, białka osocza, biodostępność doustna, choroba wątroby, doustny test tolerancji glukozy, dyfuzja bierna, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A, jelito cienkie, kreatynina w surowicy, metabolity, metabolizm ksenobiotyków, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać niezmieniona leku, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, transporter multiwitaminowy, wydalanie dawki, wydalanie z organizmu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Celbic 100 mg

Celekoksyb, dostępny w kapsułkach twardych po 100 mg, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-3 godzinach od podania doustnego. Spożycie leku z posiłkiem wysokotłuszczowym opóźnia Tmax do około 4 godzin i zwiększa biodostępność o około 20%, nie zmieniając jednak całkowitej ekspozycji (AUC). Lek wykazuje wysokie (ok. 97%) wiązanie z białkami osocza, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP2C9, z trzema nieaktywnymi metabolitami. Polimorfizm genetyczny CYP2C9, zwłaszcza homozygotyczna forma *3/*3, znacząco zwiększa Cmax i AUC (odpowiednio 4- i 7-krotnie przy dawce 200 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z upośledzonym metabolizmem. W populacji częstość homozygot *3/*3 wynosi 0,3–1,0%.
AUC, biodostępność leku, biotransformacja, celekoksyb, Cmax, CYP2C9, CYP2C9*3, cytochrom P450 2C9, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja nerkowa, inhibitor COX-1, inhibitor COX-2, interakcja lekowa, koniugat glukuronidowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny CYP2C9, powinowactwo do białek, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, T1/2, Tmax, upośledzenie metabolizmu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Dichromian potasu – Właściwości farmakokinetyczne

Dichromian potasu, obecny w preparacie TRUE Test 36 w stężeniu 54 µg/cm² (44 µg na płatek testowy), jest stosowany w diagnostyce alergii kontaktowej za pomocą naskórkowych testów płatkowych. Preparat składa się z 36 płatków podzielonych na 3 panele, z których każdy zawiera 12 alergenów kontaktowych, a dichromian potasu znajduje się na pozycji 4 w panelu nr 1. Jako substancja testująca, dichromian potasu ma działanie miejscowe, ograniczone do skóry, co umożliwia wywołanie reakcji alergicznej u osób uczulonych bez istotnego wchłaniania ogólnoustrojowego.
alergen kontaktowy, alergia kontaktowa, dichromian potasu, działanie miejscowe, farmakokinetyka, parametry farmakokinetyczne, penetracja skórna, reakcja alergiczna, test płatkowy, test prowokacyjny, TRUE Test 36, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Brimogen 2 mg/ml

Brymonidyna winian w kroplach do oczu o stężeniu 2 mg/ml (0,2%) wykazuje niskie ogólnoustrojowe wchłanianie po miejscowym podaniu, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 0,06 ng/ml oraz polem pod krzywą stężenia (AUC0-12h) wynoszącym 0,31 ng·godz/ml po 10 dniach stosowania dwa razy dziennie. Okres półtrwania leku we krwi wynosi około 3 godziny, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (~29%). Istotnym zjawiskiem jest kumulacja brymonidyny w tkankach oka bogatych w melaninę, gdzie stężenia po 2 tygodniach stosowania są 3-17-krotnie wyższe niż po pojedynczej dawce, co nie przekłada się jednak na istotne działania niepożądane w badaniach klinicznych i toksykologicznych. Zwiększenie stężenia roztworu (0,08%, 0,2%, 0,5%) nie powoduje liniowego wzrostu ekspozycji ogólnoustrojowej, co wskazuje na ograniczone wchłanianie i specyficzne właściwości farmakokinetyczne brymonidyny.
biomikroskopia, biotransformacja leku, brymonidyna winian, ciało rzęskowe, cytochrom P450, krople do oczu, kumulacja tkankowa, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, pacjent geriatryczny, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, siatkówka, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, toksyczność oczna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Trifas 20 5 mg/ml

Torasemid, zawarty w produktach leczniczych Trifas 10 (5 mg/ml, 2 ml, 10 mg torasemidu) oraz Trifas 20 (5 mg/ml, 4 ml, 20 mg torasemidu), może istotnie wpływać na zdolności psychomotoryczne pacjenta, w tym czas reakcji oraz zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Szczególne ryzyko występuje w początkowym okresie leczenia, po zwiększeniu dawki, po zmianie terapii na torasemid oraz podczas równoległego stosowania innych leków, a także przy jednoczesnym spożyciu alkoholu. Lekarz powinien szczegółowo informować pacjenta o tych zagrożeniach oraz zalecać okresowe powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, zwłaszcza na początku terapii. W dokumentacji medycznej należy odnotować fakt poinformowania pacjenta o możliwych ograniczeniach w zdolnościach psychomotorycznych.
choroby współistniejące, czas reakcji, działania niepożądane, funkcje psychomotoryczne, interakcje lekowe, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, prowadzenie pojazdów mechanicznych, roztwór do wstrzykiwań, sól sodowa torasemidu, terapia torasemidem, torasemid, Trifas 10, Trifas 20, zdolności psychomotoryczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Comfortin 25 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek w dawce 25 mg wykazuje szybkie wchłanianie doustne z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach, wynoszącego około 30 ng/ml dla dawki 25 mg i 70 ng/ml dla 50 mg. Biodostępność doustna wynosi około 80%, a lek ulega szerokiej dystrybucji z pozorną objętością dystrybucji 7-16 l/kg u dorosłych, z większym stężeniem w tkankach niż w osoczu, w tym w skórze i mózgu. Hydroksyzyna jest intensywnie metabolizowana do cetyryzyny (około 45% dawki), która wykazuje działanie blokujące obwodowe receptory H1 i jest wydalana z moczem w 25% dawki. Okres półtrwania hydroksyzyny u dorosłych wynosi średnio 14 godzin (zakres 7-20 h), a klirens około 13 ml/min/kg. Metabolity powstają m.in. z udziałem CYP3A4/5, co wskazuje na potencjalne interakcje lekowe.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bezwzględna, cetyryzyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, dystrybucja w organizmie, enzym CYP3A4/5, hemodializa, hydroksyzyna chlorowodorek, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit N-dealkilowany, metabolit O-dealkilowany, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, receptor H1, stężenie w osoczu, wartość AUC, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydłużenie okresu półtrwania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxepin Teva 10 mg

Doksepina, substancja czynna leku Doxepin Teva, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, jednak podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia wątrobowego (55-87% dawki), co prowadzi do powstania głównego metabolitu – demetylodoksepiny. Po podaniu pojedynczej dawki 75 mg, maksymalne stężenia doksepiny w osoczu wynoszą średnio 26,1 ng/ml (zakres 8,8-45,8 ng/ml) i osiągane są po 2-4 godzinach (średnio 2,9 godziny). Demetylodoksepina osiąga stężenia maksymalne średnio 9,7 ng/ml (4,8-14,5 ng/ml) w czasie 2-10 godzin po podaniu. Doksepina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (średnio 20 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~76%), co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych. Klirens osoczowy wynosi około 0,84 l/kg/h.
absorpcja z przewodu pokarmowego, czas do osiągnięcia Cmax, demetylacja, demetylodoksepina, doksepina, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, glukuronid, hydroksylacja, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przemiany metaboliczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie substancji czynnej w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pseudovac –

Produkt leczniczy Pseudovac jest szczepionką poliwalentną skierowaną przeciwko pałeczce ropy błękitnej Pseudomonas aeruginosa, zawierającą antygeny z 7 immunotypów zgodnie z klasyfikacją Fisher, Devlin i Gnabasik. Preparat podawany jest w formie roztworu do wstrzykiwań o przezroczystej do lekko opalizującej konsystencji oraz słomkowożółtym do jasnozielonego kolorze. Każdy mililitr szczepionki zawiera równe proporcje antygenów poszczególnych immunotypów (0,125 ml każdego), co zapewnia szerokie spektrum ochrony przeciwko różnorodnym szczepom Pseudomonas aeruginosa.
antygen, farmakokinetyka, immunotyp, odpowiedź immunologiczna, pałeczka ropy błękitnej, parametry farmakokinetyczne, produkt leczniczy, Pseudomonas aeruginosa, roztwór do wstrzykiwań, szczepionka poliwalentna, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Kłącze pluskwicy groniastej – Właściwości farmakokinetyczne

Preparat leczniczy Remifemin zawiera standaryzowany wyciąg izopropanolowy 40% (V/V) z kłącza pluskwicy groniastej (Cimicifugae racemosae rhizomae extractum fluidum) w ilości 0,018-0,026 ml na tabletkę, z stosunkiem surowca do ekstraktu wynoszącym 0,78-1,14:1. Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego, w dostępnej literaturze oraz dokumentacji produktu brak jest danych dotyczących farmakokinetyki tego wyciągu, w tym parametrów takich jak biodostępność, Tmax, okres półtrwania (T1/2), objętość dystrybucji (Vd) czy klirens. Brak tych informacji utrudnia pełne zrozumienie mechanizmu działania oraz optymalizację dawkowania preparatu.
biodostępność, celuloza sproszkowana, charakterystyka farmakologiczna, czas stężenia maksymalnego, działanie terapeutyczne, efekty farmakodynamiczne, ekstrakt z pluskwicy groniastej, farmakokinetyka, kłącze pluskwicy groniastej, klirens, laktoza jednowodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, wyciąg izopropanolowy, wyciąg z pluskwicy groniastej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Filofarm 500 mg

Paracetamol, będący substancją czynną tabletek Paracetamol Filofarm 500 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z efektem terapeutycznym pojawiającym się już po 30 minutach od podania doustnego. Maksymalne stężenie (Tmax) osiąga około 1 godziny, a biodostępność wynosi 60-70%. Biologiczny okres półtrwania (T1/2) mieści się w zakresie 2-4 godzin. Działanie przeciwbólowe utrzymuje się przez 4-6 godzin, natomiast przeciwgorączkowe przez 6-8 godzin. Paracetamol wiąże się z białkami osocza w 25-50% w dawkach terapeutycznych, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,8-1,36 L/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych.
biodostępność paracetamolu, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja wątrobowa, działanie przeciwgorączkowe, efekt przeciwbólowy, efekt terapeutyczny, glutation wątrobowy, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, maksymalne stężenie leku, metabolizm paracetamolu, N-acetylo-p-benzochinoimina, objętość dystrybucji, paracetamol, parametry farmakokinetyczne, płyny ustrojowe, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Pimekrolimus – Właściwości farmakokinetyczne

Pimekrolimus, substancja czynna kremu Elidel o stężeniu 10 mg/g, wykazuje bardzo niski poziom wchłaniania ogólnoustrojowego po aplikacji miejscowej, co potwierdzają badania na zwierzętach oraz kliniczne u dorosłych i dzieci z atopowym zapaleniem skóry. Biodostępność po aplikacji pod opatrunek częściowo okluzyjny wynosiła jedynie 0,03%, a stężenia pimekrolimusa we krwi u dorosłych pacjentów najczęściej były poniżej 0,5 ng/ml, z maksymalnym stężeniem 1,4 ng/ml. U dzieci stężenia te również pozostawały niskie, zwykle poniżej 2 ng/ml, nawet przy leczeniu zmian obejmujących do 92% powierzchni ciała. Wartości AUC (0-12h) u dorosłych mieściły się w zakresie 2,5–11,4 ng×h/ml, a u dzieci 5,4–18,8 ng×h/ml, niezależnie od rozległości zmian skórnych, co wskazuje na brak proporcjonalności między wielkością leczonej powierzchni a ekspozycją systemową. Długotrwałe stosowanie do 12 miesięcy nie powodowało kumulacji substancji w organizmie.
atopowe zapalenie skóry, badanie farmakologiczne, biodostępność, ekspozycja ogólnoustrojowa, Elidel, eliminacja leku, kumulacja substancji czynnej, metabolizm leku, narażenie ogólnoustrojowe, niska biodostępność, O-demetylacja, parametry farmakokinetyczne, powierzchnia ciała, profil farmakokinetyczny, stężenie we krwi, terapia miejscowa, wartość AUC, wchłanianie ogólnoustrojowe, znakowanie radioizotopem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketoprofen-SF 50 mg

Ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym i doodbytniczym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, natomiast po podaniu domięśniowym Cmax jest osiągane już po 20-30 minutach. Biodostępność leku jest wysoka: >90% po podaniu doustnym oraz >70% po podaniu domięśniowym i doodbytniczym. Ketoprofen wykazuje bardzo silne wiązanie z białkami osocza (~99%), co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację i sprzęganie, a metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej.
absorpcja ketoprofenu, białka osocza, biodostępność ketoprofenu, Cmax, dostępność ogólnoustrojowa, droga nerkowa, dystrybucja leku, eliminacja ketoprofenu, hydroksylacja, iniekcja, ketoprofen, maksymalne stężenie leku w osoczu, metabolit, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie doustne, sprzęganie, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xanax SR 0,5 mg

Leczenie preparatem Xanax SR (alprazolam) w dawkach 0,5 mg, 1 mg lub 2 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na benzodiazepiny lub substancje pomocnicze, w tym 221,7 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują myasthenia gravis, ciężką niewydolność oddechową oraz zespół bezdechu śródsennego, ze względu na ryzyko nasilenia osłabienia mięśniowego i depresji ośrodka oddechowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, gdzie upośledzony metabolizm może prowadzić do kumulacji alprazolamu i zwiększonego ryzyka sedacji oraz depresji oddechowej. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat jest niewskazane z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
alprazolam, benzodiazepiny, bezdech śródsenny, choroba płuc, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie miorelaksacyjne, działanie sedatywne, laktoza jednowodna, metabolizm wątrobowy, miastenia, nadmierna sedacja, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nużliwość mięśni, objawy depresyjne, parametry farmakokinetyczne, skłonność do uzależnień, tendencje samobójcze, transmisja nerwowo-mięśniowa, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia poznawcze, zaburzenia świadomości
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg

Produkt leczniczy Sylicynar zawiera 140 mg wyciągu suchego z ziela karczocha (DER 3-7:1) oraz 28,6 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu (DER 20-34:1). Nie przeprowadzono bezpośrednich badań farmakokinetycznych preparatu, dlatego ocenę parametrów farmakokinetycznych oparto na danych dotyczących poszczególnych składników aktywnych. W przypadku wyciągu z ziela karczocha brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych. Natomiast sylibina, główny składnik sylimaryny z łuski ostropestu, po podaniu doustnym szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu 0,34 μg/ml po dawce 560 mg sylimaryny (240 mg sylibiny) w czasie około 1,3 godziny. Sylibina wykazuje silne, odwracalne wiązanie z albuminą, co wpływa na jej dystrybucję, a jej okres półtrwania wynosi około 6,32 godziny.
albumina ludzka, bilans wydalania, dystrybucja w organizmie, kumulacja w organizmie, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, resorpcja w przewodzie pokarmowym, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibina, sylimaryna, wyciąg suchy z łuski ostropestu, wyciąg suchy z ziela karczocha, wyciąg z łuski ostropestu plamistego, wyciąg z ziela karczocha, wycięcie pęcherzyka żółciowego, wydalanie drogami żółciowymi, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Tamsudil 0,4 mg

Chlorowodorek tamsulosyny, stosowany w dawce 0,4 mg (Tamsudil), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wybranymi lekami, co ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC tamsulosyny o 2,8 raza i Cmax o 2,2 raza, co jest przeciwwskazane u pacjentów z fenotypem słabego metabolizmu CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna) wymagają ostrożności, natomiast inhibitory CYP2D6 (np. paroksetyna) powodują wzrost Cmax i AUC odpowiednio o 1,3 i 1,6 raza, bez konieczności modyfikacji dawki. Inne leki, takie jak cymetydyna i furosemid, wpływają na stężenia tamsulosyny w osoczu (odpowiednio wzrost i spadek), jednak nie wymagają zmiany dawkowania. Diklofenak i warfaryna mogą zwiększać szybkość eliminacji tamsulosyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii.
amitryptylina, antagoniści receptora alfa-adrenergicznego, atenolol, chlormadinon, chlorowodorek tamsulosyny, cymetydyna, diazepam, diklofenak, działanie hipotensyjne, enalapril, erytromycyna, furosemid, glibenklamid, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, inhibitory cytochromu P450, ketokonazol, metabolizm leku, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, parametry farmakokinetyczne, paroksetyna, propranolol, symwastatyna, tamsudil, teofilina, trichlorometazyd, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Właściwości farmakokinetyczne

Bizmut w postaci bizmutu potasu cytrynianu zasadowego (140 mg, odpowiadające 40 mg bizmutu tlenku) stosowany w leku Pylera wykazuje długi okres półtrwania eliminacji (T½el) w osoczu (21-90 godzin) oraz we krwi (192-605 godzin), co prowadzi do kumulacji substancji przy schemacie dawkowania 4 razy dziennie przez 10 dni w skojarzeniu z omeprazolem 20 mg dwa razy na dobę. Stan równowagi stężeń bizmutu w osoczu i krwi osiągany jest około 4. dnia terapii, a średnie stężenia w 10. dniu utrzymują się poniżej 50 μg/l, choć sporadycznie obserwowano krótkotrwałe przekroczenia 50 μg/l, a u pojedynczych pacjentów nawet powyżej 100 μg/l. Wchłanianie bizmutu jest istotnie zwiększone przez omeprazol (Cmax wzrasta z 8,1 do 25,5 μg/l, a AUC z 48,5 do 140,9 μg·h/l), natomiast pokarm zmniejsza AUC o 60%, co jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego i może wydłużać ekspozycję H. pylori na lek. Zaleca się przyjmowanie Pylera po posiłkach oraz przed snem z przekąską, w połączeniu z omeprazolem dwa razy dziennie.
biodostępność metronidazolu, biodostępność tetracykliny, bizmut potasu cytrynian zasadowy, chlorowodorek tetracykliny, dysfagia, dystrybucja bizmutu, ekspozycja na lek, eradykacja Helicobacter pylori, końcowy okres półtrwania, kumulacja substancji, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan równowagi stężeń, stężenie miejscowe, stosowanie omeprazolu, wchłanianie bizmutu, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – NO-SPA 40 mg

Chlorowodorek drotaweryny, substancja czynna leku NO-SPA (40 mg tabletki), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym i pozajelitowym, co umożliwia szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego w osoczu (Cmax w 45-60 minut). Związek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95%-98%, głównie albuminy oraz globuliny gamma i beta), a biodostępność po metabolizmie pierwszego przejścia wynosi około 65%. Metabolizm drotaweryny zachodzi głównie w wątrobie, a okres półtrwania leku wynosi 8-10 godzin, co pozwala na stosowanie wygodnych schematów dawkowania.
albuminy i globuliny, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, chlorowodorek drotaweryny, drotaweryna, efekt terapeutyczny, eliminacja leku, farmakokinetyka, metabolity, metabolizm drotaweryny, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, procesy farmakokinetyczne, skurcz mięśni gładkich, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Przedawkowanie – Subinit 50 mg

Przedawkowanie sunitynibu (Subinit) w dawkach 12,5 mg, 25 mg lub 50 mg stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się nasileniem działań niepożądanych charakterystycznych dla tego inhibitora kinazy tyrozynowej. Objawy obejmują zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), kardiologiczne (arytmie, nadciśnienie lub hipotensja), hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość), neurologiczne (senność, zawroty głowy, zaburzenia świadomości) oraz metaboliczne (zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemia). Intensywność symptomów koreluje z dawką leku, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów życiowych, morfologii krwi oraz biochemii. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie standardowych procedur leczenia przedawkowania, w tym eliminacji niewchłoniętej substancji czynnej poprzez wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, o ile nie ma przeciwwskazań klinicznych.
badania biochemiczne, ciśnienie tętnicze, elektrolity, hipoglikemia, leki przeciwwymiotne, morfologia krwi, niewydolność narządowa, objawy żołądkowo-jelitowe, odtrutka, parametry farmakokinetyczne, parametry nerkowe i wątrobowe, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa sunitynibu, prowokowanie wymiotów, przedawkowanie sunitynibu, saturacja krwi, sunitynib jabłczan, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Almozen 12,5 mg

Almotryptan, substancja czynna leku Almozen 12,5 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-3 godzinach. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu. Farmakokinetyka almotryptanu wykazuje liniową zależność parametrów Cmax i AUC od dawki w zakresie 5-200 mg, bez istotnych różnic między płciami. Objętość dystrybucji wynosi około 195 l, a okres półtrwania eliminacji (t1/2) u zdrowych osób to około 3,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ponad 75% dawki), z wydalaniem około 50% leku w formie niezmienionej zarówno z moczem, jak i kałem. Metabolizm almotryptanu zachodzi głównie przez deaminację oksydacyjną katalizowaną przez MAO-A oraz enzymy cytochromu P450 (3A4, 2D6) i monooksygenazę flawinową, a metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej.
almotryptan, biodostępność, cytochrom P450, deaminacja oksydacyjna, dystrybucja tkankowa, eliminacja nerkowa, izoenzym 3A4, kanalik nerkowy, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, migrena, monoaminooksydaza A, monooksygenaza flawinowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe leku, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aryfrenix 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aryfrenix, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz dobrym wchłanianiem, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin. Posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Arypiprazol wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu. Okres półtrwania leku jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z podwyższoną aktywnością oraz 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością tego enzymu. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie wątrobowy.
arypiprazol, AUC, biodostępność leku, Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, enzymy CYP3A4 i CYP2D6, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens arypiprazolu, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami surowicy, zdolność metaboliczna, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polamoklav 875 mg + 125 mg

Polamoklav, zawierający 875 mg amoksycyliny i 125 mg kwasu klawulanowego, charakteryzuje się biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 1 godziny dla obu składników. Amoksycylina osiąga Cmax 11,64 ± 2,78 µg/ml i AUC(0-24h) 53,52 ± 12,31 µg·h/ml, natomiast kwas klawulanowy Cmax 2,18 ± 0,99 µg/ml i AUC(0-24h) 10,16 ± 3,04 µg·h/ml. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego, z wiązaniem z białkami osocza na poziomie odpowiednio 18% i 25%. Substancje czynne przenikają do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym skóry, tkanek miękkich, płynu maziowego, otrzewnej, żółci oraz ognisk ropnych, jednak przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niedostateczne, co ogranicza zastosowanie w zakażeniach OUN. Amoksycylina i kwas klawulanowy przenikają przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji.
amoksycylina i kwas klawulanowy, antybiotyk penicylinowy, bariera łożyskowa, biodostępność, dystrybucja leku, eliminacja substancji czynnej, klirens całkowity, kwas penicylinowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penicylina, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, retencja tkankowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ambroxol Dr.Max 15 mg/5 ml

Ambroksol chlorowodorek, substancja czynna syropu Ambroxol Dr. Max (15 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z liniową zależnością od dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-2,5 godziny dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu oraz około 6,5 godziny (mediana) dla form o opóźnionym uwalnianiu. Biodostępność doustna tabletek 30 mg wynosi 79%, a posiłki nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Ambroksol wykazuje dużą objętość dystrybucji (552 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%), co może mieć znaczenie przy kojarzeniu z innymi lekami. Metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie obejmuje około 30% dawki, głównie przez glukuronidację i przekształcenie przez CYP3A4 do kwasu dibromoantranilowego.
ambroksol chlorowodorek, biodostępność ambroksolu, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, glukuronidacja, klirens całkowity, klirens nerkowy, kwas dibromoantranilowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, postać o natychmiastowym uwalnianiu, postać o opóźnionym uwalnianiu, spektrum terapeutyczne, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioizotopowe
Leksykon substancji czynnych
Butylobromek hioscyny – Właściwości farmakokinetyczne

Butylobromek hioscyny charakteryzuje się słabym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi (Cmax) w czasie 1-3 godzin po podaniu doustnym. Pomimo niskiej biodostępności systemowej, substancja kumuluje się w przewodzie pokarmowym, wątrobie i nerkach, co warunkuje jej skuteczność terapeutyczną, zwłaszcza działanie rozkurczowe. Wiązanie z białkami osocza wynosi 8-13%, a przenikanie przez barierę krew-mózg jest bardzo słabe, co ogranicza działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Okres półtrwania butylobromku hioscyny wynosi 4,8 godziny, co determinuje schemat dawkowania preparatu Scopolan compositum.
4-metyloaminoantypiryna, 4-metyloaminofenazon, bariera krew-mózg, biodostępność metamizolu, biodostępność systemowa, butylobromek hioscyny, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja w organizmie, działanie przeciwbólowe, działanie rozkurczowe, eliminacja metabolitów, metabolity metamizolu, metamizol sodowy jednowodny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, Scopolan compositum, sok żołądkowy, stężenie we krwi, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Kryzantaspaza – Właściwości farmakokinetyczne

Kryzantaspaza (L-asparaginaza z Erwinia chrysanthemi) wykazuje różnice farmakokinetyczne zależne od drogi podania, co ma kluczowe znaczenie w terapii ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL). Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi 6,4 ±0,5 godziny, natomiast po podaniu domięśniowym wydłuża się do około 16 godzin. Minimalne stężenie enzymu w surowicy ≥0,1 IU/ml jest predykcyjne dla skutecznej eliminacji asparaginy (<0,4 mcg/ml lub 3 μM). W badaniu AALL07P2 u dzieci z ALL podanie domięśniowe dawki 25 000 IU/m² utrzymywało aktywność enzymu powyżej 0,1 IU/ml u 92,5% pacjentów po 48 godzinach i 88,5% po 72 godzinach. W badaniu 100EUSA12 podanie dożylne tej samej dawki zapewniało utrzymanie aktywności ≥0,1 IU/ml u 83% pacjentów po 48 godzinach i 43% po 72 godzinach, co wskazuje na korzystniejszy profil farmakokinetyczny podania domięśniowego.
asparaginaza, eliminacja asparaginy, farmakologia kliniczna, kryzantaspaza, L-asparagina, leczenie indukcyjne, nadwrażliwość na asparaginazę, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, parametry farmakokinetyczne, pegaspargaza, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przeciwciała neutralizujące
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nitrocard 20 mg/g

Maść Nitrocard zawierająca 20 mg/g glicerolu triazotanu (nitrogliceryny) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jej skuteczność kliniczną. Po aplikacji przezskórnej substancja czynna przenika do układu krążenia z szybkością około 0,5 mg/cm²/24h, co umożliwia stopniowe uwalnianie i przedłużone działanie terapeutyczne. Początek działania następuje po 10-30 minutach, a efekt utrzymuje się przez 4-6 godzin. Krótki okres półtrwania nitrogliceryny w osoczu (1-4 minuty) wynika z szybkiej metabolizacji w wątrobie oraz ścianie naczyń krwionośnych, co jest kluczowe dla farmakodynamiki leku.
aktywne metabolity, biotransformacja, diazotan glicerolu, działanie farmakodynamiczne, filtracja kłębuszkowa, glicerol triazotan, monoazotan, nitrogliceryna, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penetracja przezskórna, podanie przezskórne, ściana naczyń krwionośnych, układ krążenia, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Succus Echinaceae Phytopharm 2,425 g/2,5 ml

Produkt leczniczy Succus Echinaceae Phytopharm w postaci płynu doustnego zawiera 100 ml soku ze świeżego ziela jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea L, herba) na 100 ml płynu, z zawartością etanolu wynoszącą 20-30% (V/V). Pomimo stosowania dawki 2,425 g/2,5 ml, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych, co oznacza brak danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji aktywnych zawartych w produkcie. Brak jest również informacji o kluczowych parametrach farmakokinetycznych, takich jak biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania czy klirens.
biodostępność, dystrybucja składników aktywnych, echinacea purpurea, eliminacja substancji, jeżówka purpurowa, klirens, metabolizm związków czynnych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn doustny, stabilizacja etanolem, substancje biologicznie czynne, wchłanianie substancji aktywnych, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml

Erybulina mezylan, substancja czynna leku Eribulin EVER Pharma (0,44 mg/ml), charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą długi czas półtrwania około 40 godzin oraz dużą objętość dystrybucji w zakresie 43-114 L/m², co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie w tkankach. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (49-65% przy stężeniach 100-1000 ng/mL), a metabolizm minimalny, z metabolitami stanowiącymi mniej niż 0,6% stężenia substancji wyjściowej. Klirens erybuliny jest niski (1,16-2,42 L/h/m²), a główną drogą eliminacji jest wydalanie żółciowe (82% dawki z kałem), podczas gdy wydalanie nerkowe stanowi jedynie 9%. Farmakokinetyka erybuliny jest liniowa w zakresie dawek 0,22-3,53 mg/m² i nie wykazuje kumulacji przy podawaniu raz w tygodniu. Erybulina nie jest istotnym inhibitorem ani substratem glikoproteiny P ani transportera OCT1, co ogranicza potencjał interakcji lekowych, co potwierdzają badania z ketokonazolem.
biodostępność leku, czas półtrwania leku, dysfunkcja narządów, eliminacja leku, Eribulin EVER Pharma, erybulina mezylan, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, interakcje lekowe, irynotekan, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja leku, marskość wątroby, mięsak tkanek miękkich, objętość dystrybucji, parametry AUC i Cmax, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przerzuty nowotworowe, skala Child-Pugh, stężenie metabolitów, terapia erybuliną, transporter OCT1, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopem węgla
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Strepsils Intensive bez cukru pomarańczowy 8,75 mg

Flurbiprofen w postaci pastylki twardej Strepsils Intensive bez cukru (dawka 8,75 mg) charakteryzuje się szybkim rozpuszczaniem w jamie ustnej (5-12 minut) oraz szybkim wchłanianiem, z wykrywalnością we krwi już po 5 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 40-45 minut po podaniu. Średnie stężenie flurbiprofenu w osoczu wynosi 1,4 µg/ml, co jest około 4,4 razy niższe niż po podaniu tabletki 50 mg. Mechanizm absorpcji opiera się na dyfuzji biernej w przedsionku jamy ustnej, a postać farmaceutyczna wpływa na szybkość osiągnięcia Cmax, zachowując jednocześnie podobną wartość stężenia jak po połknięciu równoważnej dawki. Flurbiprofen wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, co determinuje jego dystrybucję do tkanek docelowych oraz biodostępność wolnej frakcji leku.
biodostępność leku, biotransformacja, dyfuzja bierna, dystrybucja leku, farmakokinetyka leku, flurbiprofen, jama ustna, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, rozpuszczanie pastylki, stężenie w osoczu, Strepsils Intensive, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Kwiat rumianku – Właściwości farmakokinetyczne

Kwiat rumianku (Matricaria recutita L., flos) jest szeroko stosowany w różnych postaciach farmaceutycznych, takich jak płyny doustne (np. Digestonic, Iberogast Balance), tabletki drażowane (Imupret), czopki doodbytnicze (Hemorol) oraz preparaty miejscowe (Vagosan). Pomimo powszechnego zastosowania, dostępne charakterystyki produktów leczniczych nie zawierają szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tej substancji. Brak jest informacji o stopniu wchłaniania, czasie osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax), maksymalnym stężeniu w osoczu (Cmax), objętości dystrybucji, wiązaniu z białkami osocza, metabolizmie, drogach eliminacji oraz biologicznym okresie półtrwania (t½) składników aktywnych kwiatu rumianku. Różnorodność form podania oraz różne metody ekstrakcji (ekstrakty wodne vs. etanolowe) dodatkowo komplikują ocenę farmakokinetyki, zwłaszcza że ekstrakty etanolowe (np. Iberogast Balance) mogą zawierać więcej związków lipofilnych niż ekstrakty wodne (np. Hemorol).
biologiczny okres półtrwania, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, czopki doodbytnicze, dostępność biologiczna, ekstrahent, ekstrakt etanolowy, ekstrakt wodny, korzeń rzewienia, kwiat rumianku, liść mięty pieprzowej, maksymalne stężenie leku w osoczu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, owoc kolendry, owoc kopru włoskiego, owoc róży, parametry farmakokinetyczne, płyn doustny, podanie doodbytnicze, podanie doustne, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, tabletki drażowane, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg gęsty, wyciąg płynny, zastosowanie miejscowe, ziele dziurawca, zioła do zaparzania, związki lipofilne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hotlec (100 mg + 10 mg + 5 mg + 5 mg)/g

Produkt leczniczy Hotlec w postaci maści zawiera w 1 g: 100 mg salicylanu metylu, 10 mg kamfory, 5 mg olejku sosnowego oraz 5 mg olejku terpentynowego. Maść charakteryzuje się jednolitą, jasną konsystencją oraz zapachem salicylanu metylu. Ze względu na miejscowy sposób aplikacji i działanie, brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki substancji czynnych, takich jak wchłanianie przez skórę, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie.
droga ogólnoustrojowa, dystrybucja w tkankach, działanie miejscowe, kamfora, maść, metabolizm, olejek sosnowy, olejek terpentynowy, parametry farmakokinetyczne, preparat dermatologiczny, salicylan metylu, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie substancji czynnych