parametry farmakokinetyczne

Parametry farmakokinetyczne to wielkości liczbowe opisujące procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one absorpcję, dystrybucję, metabolizm i wydalanie substancji leczniczej, co przekłada się na jej stężenie w osoczu i tkankach w funkcji czasu.

Do najważniejszych parametrów farmakokinetycznych należą: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½) oraz pole pod krzywą stężenie-czas (AUC). Parametry te pozwalają na indywidualizację dawkowania leków, przewidywanie interakcji lekowych oraz ocenę wpływu chorób na losy leku w organizmie.

Znajomość parametrów farmakokinetycznych ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację leków oraz w populacjach szczególnych jak dzieci, osoby starsze czy kobiety w ciąży.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atofab 10 mg

Atomoksetyna, substancja czynna preparatu Atofab, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki w badaniach nieklinicznych generowały ekspozycję na atomoksetynę zbliżoną lub nieznacznie wyższą niż u osób z wolno metabolizującym CYP2D6 przy maksymalnej zalecanej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, badanie farmakologiczne, cytochrom CYP2D6, drożność pochwy, genotoksyczność, liczba plemników, masa najądrza, oddzielanie napletka, organogeneza, parametry farmakokinetyczne, płodność, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, wczesna resorpcja
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Iporel 0,075 mg

Klonidyna chlorowodorek, substancja czynna leku IPOREL 75 µg w formie tabletek, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie poprzez różne szlaki enzymatyczne, z efektem pierwszego przejścia. Eliminacja klonidyny zachodzi przede wszystkim przez nerki, z wydalaniem około 65% dawki w moczu, zarówno w formie niezmienionej, jak i metabolitów. Okres półtrwania (t½) u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi około 12-13 godzin, co umożliwia dawkowanie 2-3 razy na dobę.
biodostępność doustna, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, Iporel, klonidyna chlorowodorek, kumulacja leku, modyfikacja dawkowania, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, schemat dawkowania, stężenie maksymalne, upośledzona funkcja nerek, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cefotaxime Dali Pharma 0,5 g

Cefotaksym, podawany pozajelitowo w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dobrą penetracją tkankową. Po dożylnym podaniu 1 g stężenie w surowicy osiąga 81-102 mg/L po 5 minutach, a po 2 g – 167-214 mg/L po 8 minutach. Po podaniu domięśniowym 1 g maksymalne stężenie wynosi około 20 mg/L i osiągane jest po 30 minutach. Objętość dystrybucji wynosi 21-37 L, a wiązanie z białkami osocza to 25-40%, co wskazuje na znaczną ilość leku w formie wolnej, aktywnej farmakologicznie. Cefotaksym przenika przez barierę łożyskową (do 6 mg/kg w tkankach płodu) oraz do mleka matki (około 0,4 mg/L po dawce 2 g). W stanach zapalnych opon mózgowo-rdzeniowych lek i jego aktywny metabolit osiągają terapeutyczne stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym, co jest kluczowe w leczeniu zakażeń ośrodkowego układu nerwowego.
bakterie Gram-ujemne, bariera łożyskowa, biotransformacja, cefotaksym, dieta niskosodowa, farmakokinetyka, funkcja nerek, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penetracja tkankowa, pierścień beta-laktamowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pneumokok, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zakażenie bakteryjne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroFena 200 mcg

Fentanyl w tabletkach podpoliczkowych AuroFena charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie przez śluzówkę jamy ustnej i biodostępność bezwzględną na poziomie 65% (±20%). Po podaniu dawki 400 μg, około 50% fentanylu jest szybko absorbowane przez błonę śluzową policzka, a pozostała część ulega powolnemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z czego 30% unika metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 1,02 ng/ml (±0,42) i osiągane jest w czasie około 47 minut (zakres 20-240 minut). W porównaniu do doustnego cytrynianu fentanylu (OTFC), tabletki podpoliczkowe wykazują o 30-50% wyższą ekspozycję, co wymaga indywidualnego dostosowania dawki przy zmianie terapii. W badaniach klinicznych u pacjentów z zapaleniem błony śluzowej stopnia 1 obserwowano wzrost Cmax i AUC0-8 odpowiednio o 1% i 25%, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC0-8, biodostępność bezwzględna, biotransformacja leku, błona śluzowa policzka, Cmax, cytrynian fentanylu, działanie terapeutyczne, enzym CYP3A4, fentanyl, hydroksylacja, klirens leku, kwasica, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, niewydolność narządowa, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie podjęzykowe, podanie podpoliczkowe, proporcjonalność dawki, redystrybucja leku, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie osoczowe, trudność w połykaniu, upośledzona czynność nerek, upośledzona czynność wątroby, wiązanie z białkami osocza, zapalenie błony śluzowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memantin NeuroPharma 10 mg/ml

Memantyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Memantin NeuroPharma 10 mg/ml, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) w czasie 3-8 godzin, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Przy dawce dobowej 20 mg stężenia w osoczu utrzymują się w zakresie 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol) z dużą zmiennością osobniczą. Objętość dystrybucji wynosi około 10 l/kg, a współczynnik rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze to 0,52, co potwierdza efektywną penetrację do OUN. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie białkowym. Metabolizm jest ograniczony (~20% dawki), bez udziału enzymów cytochromu P450, a główną drogą eliminacji (>99%) jest wydalanie nerkowe, z klirensem całkowitym 170 ml/min/1,73 m² u osób z prawidłową funkcją nerek. Okres półtrwania wynosi 60-100 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę.
1-nitrozo-3, 5-dimetyloadamantan, 5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, hydroksymemantyna, interakcje lekowe, klirens, memantyna chlorowodorek, N-3, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, receptory NMDA, stała hamowania, stężenie leku w osoczu, wchłanianie zwrotne, wydalanie kanalikowe, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lapixen 6 mg

Lacydypina, substancja czynna preparatu Lapixen, charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 10%, co jest efektem ograniczonego wchłaniania z przewodu pokarmowego oraz intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 30-150 minut (Tmax). Metabolizm lacydypiny odbywa się głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4, prowadząc do powstania czterech głównych metabolitów o znikomej lub zerowej aktywności farmakodynamicznej. Eliminacja leku następuje głównie drogą metaboliczną, z wydalaniem około 70% dawki z kałem i 30% z moczem. Okres półtrwania (t₁/₂) w stanie stacjonarnym wynosi 13-19 godzin, co umożliwia stosowanie preparatu w schemacie raz lub dwa razy na dobę.
aktywność farmakodynamiczna, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, eliminacja leku, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, induktor enzymu, inhibitor enzymu, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, lacydypina, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przemiany metaboliczne, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, terapia skojarzona, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Modafen Grip 200 mg + 5 mg

Modafen Grip zawiera ibuprofen (200 mg) oraz fenylefrynę chlorowodorek (5 mg), które wykazują różne profile farmakokinetyczne. Ibuprofen charakteryzuje się szybką i dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 45 minutach na czczo, a po spożyciu posiłku czas ten wydłuża się do 1-3 godzin. Biodostępność ibuprofenu jest minimalnie zmieniana przez pokarm. Substancja ta wiąże się odwracalnie z białkami osocza, przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego w stężeniach poniżej 1 µg/ml. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a wydalanie odbywa się przede wszystkim przez nerki w postaci metabolitów, z okresem półtrwania około 2 godzin i całkowitym wydaleniem do 24 godzin po podaniu.
absorpcja z przewodu pokarmowego, bariera łożyskowa, biodostępność, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, fenylefryna chlorowodorek, ibuprofen, metabolizm, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doodbytnicze, przekrwienie błony śluzowej nosa, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aflegan 7,5 mg/ml

Ambroksol chlorowodorek, substancja czynna preparatu Aflegan (7,5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji, co wskazuje na efektywną dyfuzję pozanaczyniową do tkanek i narządów. Okres półtrwania leku wynosi około 10 godzin, co jest kluczowe przy ustalaniu schematu dawkowania. Po podaniu, ambroksol ulega biotransformacji w wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki – zarówno w postaci niezmienionej, jak i dwóch metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym.
ambroksol chlorowodorek, biotransformacja, biotransformacja wątrobowa, drogi oddechowe, farmakokinetyka, kwas glukuronowy, lepki śluz, mukowiscydoza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przewody trzustkowe, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Owoc Borówki czernicy –

Produkt leczniczy zawierający 100 g owocu borówki czernicy (Vaccinum myrtillus L., fructus) w 100 g produktu, dostępny w postaci ziół do zaparzania, nie posiada określonych właściwości farmakokinetycznych. W szczególności brak jest danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnych zawartych w owocu borówki czernicy, co wynika z braku przeprowadzonych badań w tym zakresie.
badania farmakokinetyczne, dystrybucja, metabolizm, owoc borówki czernicy, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy pochodzenia roślinnego, substancja czynna, Vaccinum myrtillus, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie, zioła do zaparzania
Leksykon substancji czynnych
Olejek cytronelowy – Właściwości farmakokinetyczne

Olejek cytronelowy (Citronellae aetheroleum) jest składnikiem aktywnym w preparatach leczniczych Amol (1,00 mg/g produktu) oraz Aromatol (0,1 g/100 g roztworu). W obu produktach olejek występuje w połączeniu z innymi substancjami czynnymi, takimi jak mentol (17,23 mg/g w Amolu), olejek goździkowy (1,00 mg/g w Amolu, 0,1 g/100 g w Aromatolu), olejek cynamonowy, olejek cytrynowy, olejek mięty pieprzowej oraz olejek lawendowy. Preparaty te mają różne drogi podania: Amol jest dostępny jako płyn doustny i do stosowania na skórę, natomiast Aromatol jako koncentrat do roztworu do płukania jamy ustnej, roztworu doustnego, aplikacji na skórę oraz inhalacji parowej. Główną substancją pomocniczą w obu preparatach jest etanol – w Amolu w stężeniu 96% v/v (638 mg/g produktu), a w Aromatolu 63–72% v/v.
charakterystyka produktu leczniczego, dane farmakokinetyczne, dawkowanie, implikacja kliniczna, inhalacja parowa, interakcja lekowa, lewomentol, olejek cynamonowy, olejek cytronelowy, olejek cytrynowy, olejek goździkowy, olejek lawendowy, olejek mięty pieprzowej, olejek mięty polnej, parametry farmakokinetyczne, płyn doustny, postać farmaceutyczna, praktyka medyczna, preparat Aromatol, produkty lecznicze, roztwór do płukania jamy ustnej, składniki aktywne, substancja czynna, substancja pomocnicza, właściwości farmakokinetyczne, złożony produkt leczniczy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goldesin alerstop 5 mg

Desloratadyna, aktywny składnik Goldesin alerstop, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z wykrywalnym stężeniem w osoczu już po 30 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 3 godzin po podaniu. Biodostępność jest liniowo zależna od dawki w zakresie 5-20 mg, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 27 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. U około 4% pacjentów, określanych jako wolni metabolizerzy, obserwuje się trzykrotnie wyższe Cmax (po około 7 godzinach) oraz wydłużony okres półtrwania do około 89 godzin, bez istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa. Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (83-87%), a jej farmakokinetyka nie ulega klinicznie istotnej kumulacji przy stosowaniu dawek 5-20 mg przez 14 dni. Warto podkreślić brak wpływu pokarmu, w tym wysokotłuszczowego posiłku, oraz soku grejpfrutowego na dystrybucję leku, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych w codziennej praktyce klinicznej.
3-hydroksydesloratadyna, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450 3A4, dawkowanie, desloratadyna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, glikoproteina p, kumulacja leku, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, systemy enzymatyczne, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon substancji czynnych
Leszczyna pospolita – Właściwości farmakokinetyczne

Leszczyna pospolita (Corylus avellana) jest kluczowym alergenem w preparacie Perosall D, stosowanym w immunoterapii alergenowej podjęzykowej. Produkt zawiera standaryzowane alergeny leszczyny wyrażone w jednostkach JS, dostępne w stężeniach od 1 JS/ml (stężenie „0”) do 5000 JS/ml (stężenie „4”), co umożliwia stopniowe zwiększanie dawki podczas terapii. Roztwór zmienia barwę wraz ze wzrostem stężenia, od bezbarwnego (1 i 10 JS/ml) do jasnożółtego i żółtego (100–5000 JS/ml). Preparat zawiera również alergeny pyłku olchy i brzozy, co jest istotne w kontekście wieloczynnikowej immunoterapii alergenowej.
alergeny leszczyny, alergeny pyłku drzew, biodostępność, błona śluzowa jamy ustnej, czas półtrwania, działanie farmakologiczne, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, indukcja tolerancji immunologicznej, jednostka standaryzowana, klirens, leszczyna pospolita, modulacja odpowiedzi immunologicznej, objętość dystrybucji, odpowiedź immunologiczna, parametry farmakokinetyczne, preparat alergenowy, pyłek brzozy, pyłek olchy, roztwór podjęzykowy, składnik alergenowy, wchłanianie dystrybucja metabolizm wydalanie, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Dinoprost – Właściwości farmakokinetyczne

Dinoprost, substancja czynna Enzaprost F 5, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które wpływają na jego zastosowanie kliniczne. Po podaniu doowodniowym dawki 40 mg, maksymalne stężenie we krwi osiąga wartość 3-7 ng/ml w czasie 6-10 godzin. W płynie owodniowym okres półtrwania wynosi 3-6 godzin, co wskazuje na powolne wchłanianie i długotrwałe działanie lokalne. W przeciwieństwie do tego, po podaniu dożylnym dinoprost wykazuje bardzo krótki okres półtrwania, poniżej 1 minuty, co świadczy o szybkim metabolizmie i eliminacji z krążenia ogólnego.
biotransformacja, dawkowanie leku, dinoprost, droga wydalania, dystrybucja leku, krążenie ogólne, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm leku, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn owodniowy, podanie doowodniowe, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, stężenie leku we krwi, substancja czynna, wskazanie kliniczne, wydalanie leku, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ostolek 70 mg

Lek Ostolek zawiera 70 mg kwasu alendronowego i charakteryzuje się niską biodostępnością doustną, wynoszącą 0,64% przy podaniu na 2 godziny przed posiłkiem, która znacząco spada do około 0,39%–0,46% przy krótszym odstępie czasowym oraz jest praktycznie zerowa przy podaniu z posiłkiem lub do 2 godzin po nim. Jednoczesne przyjmowanie z kawą lub sokiem pomarańczowym obniża biodostępność o około 60%. Alendronian wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~78%), niskie stężenia w osoczu po dawkach terapeutycznych (<5 ng/ml) oraz objętość dystrybucji ≥28 litrów (bez kości). Metabolizm nie jest istotny, a eliminacja przebiega dwufazowo: szybkie usuwanie z krążenia i długotrwałe uwalnianie z tkanki kostnej, z okresem półtrwania przekraczającym 10 lat. Klirens nerkowy wynosi 71 ml/min, a wydalanie ustrojowe nie przekracza 200 ml/min, z około 50% dawki wydalanej z moczem w ciągu 72 godzin po podaniu dożylnym.
biodostępność alendronianu, biodostępność doustna, dystrybucja leku, eliminacja leku, interakcje lekowe, klirens nerkowy, kwas alendronowy, metabolizm leku, modyfikacja dawki leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, osteoporoza, parametry farmakokinetyczne, prednizon, przyjmowanie leku, tkanka kostna, wiązanie z białkami osocza, wychwyt leku, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Czynnik grasiczy X – Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetyka czynnika grasiczego X (Thymostimulinum) zawartego w produkcie leczniczym TFX nie została dotychczas w pełni scharakteryzowana ze względu na brak określenia jego struktury biochemicznej. Produkt TFX dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml, co wskazuje na parenteralną drogę podania, eliminującą bariery wchłaniania z przewodu pokarmowego. Pomimo maksymalnej biodostępności wynikającej z formy farmaceutycznej, brak danych uniemożliwia ocenę kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie, dystrybucja, wiązanie z białkami osocza, metabolizm, eliminacja oraz okres półtrwania.
biodostępność, czynnik grasiczy X, droga parenteralna, dystrybucja w tkankach, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proszek i rozpuszczalnik, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, substancja zliofilizowana, thymostimulinum, Thymus Factor X, tiomersal, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klipal 600 mg + 50 mg

Lek Klipal zawiera paracetamol (600 mg) oraz kodeinę fosforan półwodny (50 mg, odpowiadający 36,8 mg kodeiny). Paracetamol charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30-60 minut. Dystrybucja jest szybka i szeroka, z niskim wiązaniem do białek osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (60-80%) i siarczanami (20-30%), z udziałem cytochromu P450 prowadzącym do powstania toksycznego metabolitu N-acetylobenzoimino-chinonu, szczególnie istotnego przy przedawkowaniu. Paracetamol jest eliminowany głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 2 godzin. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) obserwuje się spowolnienie eliminacji, natomiast u osób starszych procesy sprzęgania pozostają niezmienione.
bariera łożyskowa, białka osocza, cysteina, cytochrom P450, eliminacja paracetamolu, eliminacja przez nerki, klirens kreatyniny, kodeina fosforan półwodny, kodeino-6-glukuronid, kwas glukuronowy, kwas merkaptopurowy, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, N-acetylobenzoimino-chinon, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, okres półtrwania, paracetamol, parametry farmakokinetyczne, przedawkowanie leku, reszty siarczanowe, stężenie w osoczu, toksyczny metabolit, zredukowany glutation
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Matrifen 75 mikrogramów/godzinę system transdermalny 75 mcg/h

System transdermalny Matrifen umożliwia stałe uwalnianie fentanylu przez 72 godziny, z biodostępnością około 92%. Po pierwszej aplikacji stężenie fentanylu w surowicy stabilizuje się między 12 a 24 godziną i utrzymuje przez cały okres aplikacji. W stanie stacjonarnym, osiąganym po drugiej aplikacji, wartości AUC i Cmax są o około 40% wyższe niż po jednorazowym podaniu, co wynika z kumulacji leku. Farmakokinetyka fentanylu charakteryzuje się dużą zmiennością indywidualną, zależną od przepuszczalności skóry i szybkości eliminacji. Istotnym czynnikiem wpływającym na wchłanianie jest temperatura skóry – podgrzewanie plastra zwiększa AUC 2,2-krotnie i stężenie leku o 61%. Fentanyl wykazuje dużą objętość dystrybucji (3-10 l/kg), silne wiązanie z białkami osocza (~95%) oraz szybki metabolizm wątrobowy przez CYP3A4, z głównym nieaktywnym metabolitem norfentanylem. Okres półtrwania po aplikacji transdermalnej wynosi 20-27 godzin, co jest 2-3 razy dłuższe niż po podaniu dożylnym, a klirens mieści się w zakresie 34-66 l/h. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity, z mniej niż 10% dawki w postaci niezmienionej.
aplikacja transdermalna, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, dawkowanie pediatryczne, działania niepożądane, enzymy CYP3A4, farmakokinetyka, fentanyl, keratynocyty, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, marskość wątroby, model farmakokinetyczny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfentanyl, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przepuszczalność skóry, stan równowagi dynamicznej, stężenie toksyczne, stężenie w surowicy, system transdermalny, tolerancja na opioidy, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Propranolol Accord 40 mg

Propranolol chlorowodorek, substancja czynna leku Propranolol Accord, wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin na czczo. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją, z największymi stężeniami w płucach, wątrobie, nerkach, mózgu oraz sercu, co jest kluczowe dla jego działania na układ sercowo-naczyniowy i ośrodkowy układ nerwowy. Propranolol wiąże się z białkami osocza w 80-95%, co wpływa na biodostępność wolnej frakcji leku. Po podaniu doustnym około 90% dawki ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, co znacząco obniża biodostępność leku.
4-hydroksypropranolol, biodostępność leku, dystrybucja leku, faza eliminacji, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, podanie dożylne, profil metaboliczny, propranolol chlorowodorek, stężenie w osoczu, substancja czynna, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cidimus 5 mg

Takrolimus, substancja czynna leku Cidimus, charakteryzuje się zmienną farmakokinetyką zależną od stanu klinicznego pacjenta oraz czynników środowiskowych. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 20-25%, a maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest zwykle w ciągu 1-3 godzin na czczo. Spożycie posiłku, zwłaszcza bogatego w tłuszcze, znacząco obniża AUC o 27% i Cmax o 50%, jednocześnie wydłużając czas do osiągnięcia Cmax (tmax) o 173%. U pacjentów po przeszczepieniu wątroby stężenie w stanie stacjonarnym osiągane jest zwykle w ciągu 3 dni przy dawce 0,30 mg/kg mc./dobę. Takrolimus wykazuje silne wiązanie z erytrocytami (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>98,8%). Objętość dystrybucji w osoczu wynosi około 1300 l, a w pełnej krwi około 47,6 l u osób zdrowych.
albumina, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom P450, eliminacja leku, erytrocyty, hematokryt, immunosupresja, izoenzym CYP3A4, klirens, kortykosteroid, kwaśna α-1-glikoproteina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, ściana jelita, stan stacjonarny, takrolimus
Leksykon substancji czynnych
Ziele mniszka lekarskiego – Właściwości farmakokinetyczne

Produkt leczniczy Imupret zawiera 4,00 mg ziela mniszka lekarskiego (Taraxacum officinale F. H. Wigg., herba) na tabletkę drażowaną o średnicy 8,0-8,3 mm, wraz z innymi składnikami roślinnymi oraz substancjami pomocniczymi (glukoza jednowodna 0,93 mg, glukoza ciekła 1,39 mg, laktoza jednowodna 51,52 mg, sacharoza 62,00 mg). Charakterystyka produktu wskazuje na brak dostępnych danych farmakokinetycznych dla ziela mniszka lekarskiego oraz całego preparatu, co jest związane z złożonym składem siedmiu roślinnych substancji czynnych oraz brakiem standardowych badań farmakokinetycznych dla tradycyjnych leków roślinnych. W praktyce klinicznej oznacza to niemożność precyzyjnego określenia parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie, czas półtrwania czy maksymalne stężenie substancji czynnych w osoczu.
charakterystyka produktu leczniczego, czas półtrwania, glukoza ciekła, glukoza jednowodna, Imupret, interakcja lekowa, kora dębu, korzeń prawoślazu, kwiat rumianku, laktoza jednowodna, liście orzecha włoskiego, mniszek lekarski, parametry farmakokinetyczne, produkt leczniczy, sacharoza, stężenie substancji czynnej, substancja pomocnicza, substancja roślinna, tabletka drażowana, tradycyjny lek roślinny, właściwości farmakokinetyczne, ziele krwawnika pospolitego, ziele mniszka lekarskiego, ziele skrzypu
Leksykon substancji czynnych
Stokrotka pospolita – Właściwości farmakokinetyczne

Obecnie brak jest kompleksowych danych farmakokinetycznych dotyczących stokrotki pospolitej (Bellis perennis) w preparacie Traumeel S stosowanym miejscowo w formie maści i żelu. Substancja ta występuje w postaci nalewki macierzystej (TM) w stężeniu 0,1 g/100 g produktu i jest jednym z 14 składników aktywnych. Dokumentacja produktu nie zawiera informacji na temat kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie przezskórne, biodostępność, dystrybucja w tkankach, wiązanie z białkami osocza, metabolizm czy okres półtrwania.
aplikacja miejscowa, biodostępność, biotransformacja, dystrybucja w tkankach, działanie ogólnoustrojowe, nalewka macierzysta, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penetracja przez skórę, postać farmaceutyczna, postać leku, preparat homeopatyczny, skuteczność terapeutyczna, stokrotka pospolita, Traumeel S, wchłanianie przezskórne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anesteloc Max 20 mg

Pantoprazol, zawarty w preparacie Anesteloc Max, wykazuje liniową kinetykę osoczową w dawkach od 10 do 80 mg, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, bez różnic między podaniem jednorazowym a wielokrotnym. Po podaniu doustnym dostępność biologiczna wynosi około 77%, a maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) dla dawki 20 mg osiąga 1-1,5 µg/ml po 2,0-2,5 godzinach (tmax). Pantoprazol charakteryzuje się ograniczoną objętością dystrybucji (~0,15 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a klirens wynosi około 0,1 l/h/kg, z okresem półtrwania około 1 godziny. Metabolity, głównie demetylopantoprazol, są wydalane głównie przez nerki (około 80%), z okresem półtrwania metabolitu około 1,5 godziny. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez pokarm, choć obserwuje się zwiększoną zmienność opóźnienia czasowego (tlag).
AUC, biotransformacja, demetylopantoprazol, dializoterapia, dostępność biologiczna, interakcja z pokarmem, kinetyka osoczowa, klirens leku, marskość wątroby, metabolity leku, metabolizm wątrobowy, modyfikacja dawkowania, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pompa protonowa, skala Child-Pugh, tabletka dojelitowa, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibum Grip 200 mg + 30 mg

Ibuprofen, będący składnikiem leku Ibum Grip, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną na poziomie 71% (postać racemiczna) oraz szybkim okresem półtrwania około 2 godzin. W organizmie występuje jako mieszanina enancjomerów, z aktywnym S(+) ibuprofenem oraz R(-) ibuprofenem, który w około 60% ulega konwersji do formy aktywnej. Metabolizm ibuprofenu zachodzi w wątrobie, gdzie powstają pochodne karboksylowane i hydroksylowane, które wraz z niezmienionym lekiem są wydalane głównie przez nerki (około 75%), z czego 37% stanowią pochodne karboksylowane, 25% hydroksylowane, a 34% postać niezmieniona. Całkowita eliminacja leku wynosi 70-90% w ciągu 24 godzin od podania ostatniej dawki.
alkalizacja moczu, biodostępność ibuprofenu, deksibuprofen, działanie sympatykomimetyczne, enancjomer, IBUM GRIP, interakcje farmakokinetyczne, jelito cienkie, metabolizm wątrobowy, norpseudoefedryna, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodne hydroksylowane, pochodne karboksylowane, postać racemiczna, przewód pokarmowy, pseudoefedryna, pseudoefedryny chlorowodorek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Homeoptic –

Produkt leczniczy HOMEOPTIC to homeopatyczny roztwór w postaci kropli do oczu, zawierający substancje czynne w wysokich rozcieńczeniach: Cineraria maritima 5 CH (1,50 g/100 g), Euphrasia officinalis 3 DH (1,00 g/100 g), Calendula officinalis 3 DH (0,25 g/100 g), Kalium muriaticum 5 CH (0,25 g/100 g), Calcarea fluorica 5 CH (0,25 g/100 g), Magnesia carbonica 5 CH (0,25 g/100 g) oraz Silicea 5 CH (0,25 g/100 g). Ze względu na homeopatyczny charakter preparatu oraz wysokie rozcieńczenia CH i DH, nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki, w tym wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych po podaniu miejscowym w postaci kropli do oczu.
ADME, biodostępność substancji, Calcarea fluorica, calendula officinalis, Cineraria maritima, Euphrasia officinalis, Kalium muriaticum, krople do oczu homeopatyczne, Magnesia carbonica, parametry farmakokinetyczne, rozcieńczenie centezymalne Hahnemanna, rozcieńczenie homeopatyczne, Silicea, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bioxetin 20 mg

Fluoksetyna, substancja czynna leku Bioxetin 20 mg, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od spożycia pokarmu, oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~95%). Objętość dystrybucji wynosi 20-40 L/kg, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 6-8 godzinach. Fluoksetyna wykazuje nieliniowy profil farmakokinetyczny i jest intensywnie metabolizowana w wątrobie przez enzym CYP2D6 do aktywnego metabolitu norfluoksetyny. Okres półtrwania eliminacji wynosi 4-6 dni dla fluoksetyny i 4-16 dni dla norfluoksetyny, co powoduje utrzymywanie się leku w organizmie przez 5-6 tygodni po zakończeniu terapii. Stężenia terapeutyczne w stanie stacjonarnym osiągane są po kilku tygodniach stosowania (3-4 tygodnie u dzieci i młodzieży, kilka tygodni u dorosłych). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (około 60% dawki).
ADME, aktywny metabolit, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, chlorowodorek fluoksetyny, demetylacja, demetylofluoksetyna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, enzym CYP2D6, faza eliminacji, fluoksetyna, marskość poalkoholowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfluoksetyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, parametry kinetyczne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoRopin 4 mg

Ropinirol w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się biodostępnością około 50% (zakres 36-57%) oraz mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynoszącą 6-10 godzin. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (10-40%) i dużą objętość dystrybucji (~7 l/kg) ze względu na wysoką lipofilność. Metabolizm ropinirolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, a metabolity są wydalane głównie przez nerki. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmax i AUC wraz ze zwiększeniem dawki, jednak farmakokinetyka cechuje się znaczną zmiennością międzyosobniczą (Cmax 30-55%, AUC 40-70%). Wpływ wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC o 20% i Cmax o 44%, opóźniając Tmax o 3 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
AUC, biodostępność leku, choroba Parkinsona, Cmax, cytochrom P450, działania niepożądane, działanie dopaminergiczne, ekspozycja ustrojowa, enzym CYP1A2, hemodializa, izoenzym CYP1A2, klirens leku, krańcowa niewydolność nerek, lipofilność, maksymalne stężenie leku, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, ropinirol, stan stacjonarny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lexapro 10 mg

Escytalopram charakteryzuje się liniowym profilem farmakokinetycznym z wysoką biodostępnością doustną około 80%, niezależną od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 4 godzinach od podania dawki wielokrotnej, a stan stacjonarny stężenia osiąga się po około tygodniu, przy średnim stężeniu 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l) dla dawki 10 mg/dobę. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (<80%). Okres półtrwania eliminacyjnego (t½β) wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Escytalopram jest metabolizowany głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, do farmakologicznie czynnych metabolitów demetylowanego i didemetylowanego, które są częściowo wydalane w postaci glukuronidów.
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, biotransformacja leku, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram racemiczny, droga nerkowa, droga wątrobowa, escytalopram, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, metabolit N-tlenkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm CYP2C19, polimorfizm CYP2D6, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Kanrenoinian potasu – Właściwości farmakokinetyczne

Kanrenoinian potasu, sól potasowa kwasu kanrenonowego, jest stosowany jako antagonista aldosteronu podawany parenteralnie, np. w formie roztworu do wstrzykiwań Aldactone 20 mg/ml. Po podaniu szybko metabolizuje do aktywnego kanrenonu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu pierwszej godziny. Eliminacja przebiega dwufazowo ze średnim okresem półtrwania 5-14 godzin, a lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>98%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje farmakologiczne. Metabolizm i wydalanie odbywają się głównie przez wątrobę i nerki, z wydalaniem nerkowym w postaci glukuronianu. Po 5 dniach od podania pojedynczej dawki wydalane jest około 62% substancji (48% w moczu, 14% w kale).
antagonista aldosteronu, eliminacja dwufazowa, glukuronian, interakcje lekowe, kanrenoinian potasu, kumulacja leku, kwas glukuronowy, metabolit, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie pozajelitowe, roztwór do wstrzykiwań, substancje pomocnicze, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan Medical Valley 320 mg

Walsartan, substancja czynna produktu Valsartan Medical Valley 320 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-4 godzinach dla tabletek oraz 1-2 godzinach dla roztworu, z biodostępnością odpowiednio 23% i 39%. Spożycie pokarmu obniża AUC o około 40% i Cmax o około 50%, jednak nie wpływa klinicznie na skuteczność terapeutyczną, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Walsartan wykazuje ograniczoną dystrybucję (objętość dystrybucji około 17 l) i silne wiązanie z białkami osocza (94-97%, głównie albuminami). Metabolizm jest minimalny (około 20% dawki), a metabolity farmakologicznie nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć (około 83% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (około 13%), z okresem półtrwania około 6 godzin i klirensem osoczowym około 2 l/h.
biodostępność, biotransformacja, dializoterapia, dystrybucja metabolizm eliminacja, ekspozycja systemowa, hydroksymetabolit, kinetyka eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krzywa stężenia, metabolit nieaktywny, nadciśnienie tętnicze, narażenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil bezpieczeństwa, stężenie potasu, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami osocza, wpływ pokarmu na lek, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coffecorn mite 500 mcg + 25 mg

Coffecorn mite to preparat zawierający ergotaminę winian (500 µg) oraz kofeinę bezwodną (25 mg), które wykazują odmienne profile farmakokinetyczne. Ergotamina charakteryzuje się niską biodostępnością doustną ≤ 5%, co wynika z efektu pierwszego przejścia i niepełnego wchłaniania. Po podaniu dożylnym jej objętość dystrybucji wynosi 1,85 l/kg, a klirens 0,68 l/godz./kg. Ergotamina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, a do 90% dawki jest wydalane z żółcią i kałem w ciągu 96 godzin. Okres półtrwania wynosi 2-2,5 godziny. Maksymalne stężenie w surowicy po dawce 2 mg osiąga 0,33-0,36 ng/ml w czasie 30 minut do 2 godzin, a u pacjentów z migreną terapeutyczne stężenia 0,2-0,5 ng/ml utrzymują się przez 6 godzin.
absorpcja leku, biodostępność, efekt pierwszego przejścia, efektywność terapeutyczna, ergotamina winian, klirens, kofeina bezwodna, metabolizm wątrobowy, migrena, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, przewód pokarmowy, stężenie lecznicze, stężenie maksymalne, wydzielanie z żółcią, zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zypsila 40 mg

Zyprazydon charakteryzuje się farmakokinetyką liniową w dawkach terapeutycznych 40-80 mg podawanych dwukrotnie podczas posiłku, z maksymalnym stężeniem we krwi osiąganym po 6-8 godzinach. Bezwzględna biodostępność po dawce 20 mg wynosi 60%, a obecność pokarmu może podwoić tę wartość, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku podczas posiłku. Objętość dystrybucji wynosi około 1,1 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza przekracza 99%. Zyprazydon podlega intensywnemu metabolizmowi, głównie przez redukcję i metylację (około 2/3 metabolizmu) oraz utlenianie (około 1/3), z udziałem enzymów CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP1A2. Metabolity, takie jak S-metylodihydrozyprazydon i sulfotlenek zyprazydonu, wykazują potencjał do wydłużania odstępu QT. Okres półtrwania leku wynosi średnio 6,6 godziny, a stan stacjonarny osiągany jest po 1-3 dniach stosowania. Klirens dożylny wynosi 5 ml/min/kg, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (66%) i w mniejszym stopniu z moczem (20%).
biodostępność bezwzględna, CYP1A2, CYP3A4, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, marskość wątroby, metabolizm utleniający, metylotransferaza tiolowa, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, redukcja i metylacja, S-metylodihydrozyprazydon, stan stacjonarny, sulfon BITP, sulfotlenek benzoizotiazolopiperazyny, sulfotlenek zyprazydonu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zyprazydon
Leksykon substancji czynnych
Dezoksycholan sodu – Właściwości farmakokinetyczne

Dezoksycholan sodu jest stosowany jako składnik pomocniczy w procesie produkcji szczepionki przeciw grypie Fluarix Tetra, gdzie pełni funkcję rozszczepiania wirionów. W produkcie końcowym występuje jedynie w śladowych ilościach, co jest konsekwencją procesu technologicznego. Szczepionka zawiera inaktywowane wirusy grypy sezonowej, zgodne z rekomendacjami WHO na sezon 2024/2025, w tym szczepy A/Victoria/4897/2022 (H1N1)pdm09-podobny, A/Thailand/8/2022 (H3N2)-podobny, B/Austria/1359417/2021-podobny oraz B/Phuket/3073/2013-podobny. Obecność dezoksycholanu sodu oraz innych składników pomocniczych, takich jak albumina jaja kurzego, białko kurze, formaldehyd i siarczan gentamycyny, jest istotna z punktu widzenia bezpieczeństwa, zwłaszcza u pacjentów z potencjalnymi przeciwwskazaniami.
albumina jaja kurzego, ampułko-strzykawka, białko kurze, dezoksycholan sodu, Fluarix Tetra, formaldehyd, inaktywowany wirus grypy, parametry farmakokinetyczne, rozszczepianie wirionów, sezon grypowy, siarczan gentamycyny, składnik pomocniczy, śladowa ilość, Światowa Organizacja Zdrowia, szczepionka przeciw grypie, wchłanianie dystrybucja metabolizm wydalanie, właściwości farmakokinetyczne, zawiesina do wstrzykiwań
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rifamazid 150 mg + 100 mg

Rifamazid to preparat złożony zawierający ryfampicynę (150 mg lub 300 mg) oraz izoniazyd (100 mg lub 150 mg) w formie kapsułek twardych. Obie substancje charakteryzują się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym na czczo, jednak obecność pokarmu znacząco obniża ich wchłanianie, co może wpływać na skuteczność terapii. Ryfampicyna osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 10 µg/ml po 2-4 godzinach, wykazuje 80% wiązania z białkami osocza, a jej okres półtrwania zależy od dawki (3 godziny przy 600 mg, 5 godzin przy 900 mg). Izoniazyd osiąga Cmax po 1-2 godzinach, ma okres półtrwania 1-3 godzin i wiąże się z białkami osocza w 20-30%. Oba leki dobrze przenikają do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, co jest kluczowe w leczeniu gruźlicy ośrodkowego układu nerwowego.
bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, deacetyloryfampicyna, eliminacja leku, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, izoniazyd, kapsułki twarde, metabolizm wątrobowy, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm genetyczny, rifamazid, ryfampicyna, T1/2, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie OUN
Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek efedryny – Właściwości farmakokinetyczne

Chlorowodorek efedryny, obecny w preparatach takich jak Rubital Compositum (6,5 mg/5 ml) oraz Syrop prawoślazowy złożony (26 mg/10 ml), charakteryzuje się dobrą absorpcją doustną z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 2 godziny po podaniu. Wydalanie z moczem w ciągu 24 godzin obejmuje około 88% podanej dawki, głównie w formie niezmienionej, co wskazuje na ograniczony metabolizm pierwszego przejścia. Metabolity efedryny to norefedryna (produkt N-demetylacji), kwas benzoesowy oraz kwas hipurowy. Wydalanie efedryny jest zależne od pH moczu – w środowisku kwaśnym wzrasta eliminacja niezmienionej substancji, natomiast w zasadowym maleje, co może wydłużać jej czas działania.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność, biotransformacja, chlorowodorek efedryny, czas osiągnięcia Cmax, działanie bronchodylatacyjne, efekt bronchodylatacyjny, efekt chronotropowy dodatni, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, metabolity, metabolizm i eliminacja, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, norefedryna, parametry farmakokinetyczne, receptory β-adrenergiczne, rozszerzenie oskrzeli, Rubital Compositum, stan skurczowy dróg oddechowych, stężenie we krwi, syrop prawoślazowy złożony, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – TFX 10 mg

TFX to preparat zawierający czynnik grasiczowy X (Thymostimulinum) w dawce 10 mg/ml, dostępny w formie liofilizatu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Produkt składa się z białej lub prawie białej substancji liofilizowanej oraz przezroczystego, bezbarwnego rozpuszczalnika. Pomimo dostępności preparatu, właściwości farmakokinetyczne czynnika grasiczowego X nie zostały dotychczas określone, co wynika z braku pełnej charakterystyki strukturalnej substancji czynnej. W związku z tym nie dysponujemy danymi dotyczącymi wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania tej substancji.
biodostępność, czynnik grasiczowy X, farmakokinetyka, klirens, liofilizacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyny ustrojowe, profil bezpieczeństwa leku, roztwór do wstrzykiwań, thymostimulinum, Thymus Factor X, tiomersal
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auroamoxi DUO (400 mg + 57 mg)/5 ml

Lek Auroamoxi DUO zawiera amoksycylinę (400 mg/5 ml) oraz kwas klawulanowy (57 mg/5 ml), które po podaniu doustnym wykazują biodostępność około 70% i Tmax około 1 godziny. Amoksycylina osiąga Cmax 11,64 ± 2,78 μg/ml przy dawce 875 mg, a kwas klawulanowy 2,18 ± 0,99 μg/ml przy dawce 125 mg. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego, a wiązanie z białkami osocza to odpowiednio 18% i 25%. Oba składniki przenikają do tkanek narządów jamy brzusznej, skóry, mięśni, płynu maziowego i żółci, co determinuje ich zastosowanie w leczeniu zakażeń wewnątrzbrzusznych, skóry, tkanek miękkich, stawów oraz dróg żółciowych. Amoksycylina nie przenika natomiast efektywnie do płynu mózgowo-rdzeniowego, co ogranicza jej użycie w zakażeniach OUN. Metabolizm amoksycyliny obejmuje przekształcenie do nieczynnego kwasu penicylinowego (10-25% dawki), natomiast kwas klawulanowy ulega intensywnemu metabolizmowi i jest eliminowany z moczem, kałem oraz jako CO₂.
amoksycylina, biodostępność, dna moczanowa, dysfagia, filtracja nerkowa, hepatotoksyczność, interakcja lekowa, klirens całkowity, klirens surowiczy, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, podanie doustne, probenecyd, ropień, sekrecja kanalikowa, stężenie maksymalne leku, tkanka tłuszczowa, wchłanianie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 20 mg

Ipidakryna chlorowodorek, substancja czynna leku Ipidacrine hydrochloride Grindeks, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, głównie w dwunastnicy, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po dawce 10 mg. Wiązanie z białkami osocza wynosi umiarkowane 40-55%, a dystrybucja do tkanek jest intensywna, co potwierdza fakt, że po osiągnięciu równowagi dystrybucyjnej jedynie 2% leku pozostaje w osoczu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, choć szczegółowe szlaki metaboliczne nie są dokładnie opisane. Okres półtrwania eliminacji (T½) wynosi 40 minut, co wskazuje na szybkie usuwanie leku z organizmu.
białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, dwunastnica, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, filtracja kłębuszkowa, ipidakryna chlorowodorek, jelito cienkie, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, podanie pozajelitowe, równowaga dystrybucyjna, stężenie w osoczu, substancja czynna, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe, wydalanie pozanerkowe, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neurontin 100 100 mg

Gabapentyna, substancja czynna Neurontinu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, w którym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1,6-2,7 godzinach od podania doustnego, a okres półtrwania (t1/2) wynosi średnio 5,2-10,8 godzin w zależności od dawki (300-800 mg). Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 60% dla dawki 300 mg i zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyki w zakresie absorpcji. Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 57,7 l, a jej stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi około 20% stężenia w osoczu, co jest istotne dla skuteczności terapeutycznej. Lek nie ulega metabolizmowi, jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, a jego eliminacja jest liniowa i zależna od klirensu nerkowego, który koreluje z klirensem kreatyniny. W przypadku zaburzeń czynności nerek lub hemodializy konieczna jest modyfikacja dawkowania.
czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka gabapentyny, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm gabapentyny, modyfikacja dawkowania, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, oksydazy wątrobowe, padaczka, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stała szybkości eliminacji, stan stacjonarny
Leksykon substancji czynnych
Ziele macierzanki – Właściwości farmakokinetyczne

Produkt leczniczy Ziele macierzanki, zawierający 1g Thymus serpyllum L. s.l., herba na 1g produktu w formie ziół do zaparzania, nie posiada udokumentowanych danych farmakokinetycznych w oficjalnej Charakterystyce Produktu Leczniczego. Brak informacji dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji składników czynnych wynika prawdopodobnie z złożoności chemicznej substancji roślinnej, trudności analitycznych w oznaczaniu stężeń poszczególnych związków w płynach ustrojowych oraz ograniczonej liczby badań klinicznych oceniających te parametry.
badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, droga podania doustnego, dystrybucja, eliminacja składników czynnych, lek roślinny, los biologiczny, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, płyn ustrojowy, substancja roślinna, Thymus serpyllum, wchłanianie, ziele macierzanki, związek biologicznie czynny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gabapentin Teva 100 mg

Gabapentyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 1,6-2,7 godziny (tmax), z dostępnością biologiczną około 60% dla dawki 300 mg, która zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co eliminuje ryzyko interakcji na tym poziomie, a jego objętość dystrybucji wynosi 57,7 l, wskazując na szeroką dystrybucję tkankową. Gabapentyna przenika barierę krew-mózg, osiągając w płynie mózgowo-rdzeniowym około 20% stężenia osoczowego, co jest kluczowe dla jej działania w OUN. Nie ulega metabolizmowi wątrobowemu i jest eliminowana w postaci niezmienionej przez nerki, z okresem półtrwania (t1/2) wynoszącym średnio 5-7 godzin, niezależnym od dawki. W populacji pediatrycznej, zwłaszcza u dzieci poniżej 5 lat, obserwuje się mniejszą ekspozycję (AUC) i wyższy klirens w przeliczeniu na masę ciała, co wymaga dostosowania dawkowania.
bariera krew-mózg, charakterystyka produktu leczniczego, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dieta bogatotłuszczowa, dostępność biologiczna, gabapentyna, hemodializa, klirens gabapentyny, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Adartrel 2 mg

Ropinirol, aktywny składnik leku Adartrel, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenia ropinirolu w osoczu (Cmax o 60% i AUC o 84%), co może nasilać działania niepożądane i wymaga dostosowania dawki. Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, obniżając stężenia ropinirolu, co również może wymagać korekty dawkowania. Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) podnosi stężenia ropinirolu, a zmiany w jej stosowaniu mogą wymagać modyfikacji dawki. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z teofiliną i domperydonem, przy czym domperydon może być korzystny w kontroli nudności bez konieczności zmiany dawkowania ropinirolu.
agonista dopaminy, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, AUC, bariera krew-mózg, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, domperydon, działanie sedatywne, enoksacyna, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek neuroleptyczny, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, powikłanie krwotoczne, receptor dopaminowy, ropinirol, stężenie ropinirolu, substrat CYP1A2, sulpiryd, teofilina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopixol 10 mg

Zuklopentyksol (Clopixol) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym około 4 godziny po podaniu doustnym, z dostępnością biologiczną około 44%. Lek cechuje się wysoką objętością dystrybucji (Vd) na poziomie około 20 l/kg masy ciała oraz bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (98-99%), co może predysponować do interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie przez sulfoksydację, N-dealkilację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity nie wykazują aktywności psychofarmakologicznej. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a klirens układowy to około 0,86 l/min. Zuklopentyksol jest wydalany głównie z kałem, z niewielkim udziałem nerek (około 10% z moczem, z czego 0,1% w postaci niezmienionej), co minimalizuje ryzyko kumulacji u pacjentów z niewydolnością nerek.
białka osocza, Clopixol, dostępność biologiczna, kinetyka liniowa, klirens układowy, kwas glukuronowy, monitorowanie stężenia leku, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm oksydacji, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, sulfoksydacja, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zuklopentyksol
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Respero Myrtol 300 mg

Respero Myrtol 300 mg, w postaci kapsułek dojelitowych miękkich, zawiera destylat z rektyfikowanych olejków eterycznych, w tym 1,8-cyneol, limonen i α-pinen, które po podaniu doustnym szybko wchłaniają się do krwiobiegu. Maksymalne stężenia tych biomarkerów w osoczu osiągane są w ciągu 1-3 godzin, przy czym AUC dla 1,8-cyneolu jest około 20-krotnie wyższe niż dla limonenu i α-pinenu. Występuje znaczna zmienność wewnątrz- i międzyosobnicza parametrów farmakokinetycznych Cmax oraz AUC. U pacjentów z mukowiscydozą wykazano obecność tych substancji w wysokich stężeniach w plwocinie, co potwierdza ich zdolność do penetracji dróg oddechowych i uzasadnia zastosowanie w terapii schorzeń układu oddechowego.
2-diol, 8-cyneol, destylat olejków eterycznych, droga oddechowa, efekt terapeutyczny, glukuronidacja, hydroksylacja, kapsułki dojelitowe, kwas dihydro-perillowy, kwas perillowy, limonen, limonen-1, metabolizm leku, mukowiscydoza, olejki eteryczne, parametry farmakokinetyczne, plwocina, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie do krwioobiegu, wydalanie nerkowe, zmienność międzyosobnicza, α-pinen
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Althyxin 25 mcg

Lewotyroksyna sodowa, podawana doustnie w preparacie Althyxin, charakteryzuje się biodostępnością do 80%, zależną od postaci farmaceutycznej, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Tmax) osiąganym po 5-6 godzinach. Początek działania terapeutycznego jest opóźniony, obserwowany po 3-5 dniach od rozpoczęcia terapii, co jest istotne przy planowaniu leczenia niedoczynności tarczycy. Lek wykazuje bardzo wysokie, niekowalentne wiązanie z białkami osocza na poziomie 99,97%, co powoduje dynamiczną wymianę między formą związaną a wolną, biologicznie aktywną. Wysoki stopień wiązania wyklucza skuteczność hemodializy i hemoperfuzji w usuwaniu leku, co ma znaczenie kliniczne w przypadku przedawkowania.
biodostępność, hemodializa, hemoperfuzja, klirens metaboliczny, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, metabolizm i eliminacja, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przedawkowanie leku, stężenie leku w osoczu, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polfilin prolongatum 400 mg

Pentoksyfilina, będąca substancją czynną preparatu Polfilin prolongatum w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Jednakże intensywny metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie ogranicza jej biodostępność do 20-30%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 2 godzinach. Pentoksyfilina ulega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, a jej głównym aktywnym metabolitem jest 1-(5-hydroksyheksylo)-3,7-dimetyloksantyna, której stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż substancji macierzystej. Oba związki tworzą odwracalną równowagę biochemiczną i należy je traktować jako jedną jednostkę aktywności farmakologicznej.
1-(5-hydroksyheksylo)-3, 7-dimetyloksantyna, aktywność farmakologiczna, biologiczny okres półtrwania, charakterystyka produktu leczniczego, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, eliminacja leku, metabolity rozpuszczalne w wodzie, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pentoksyfilina, Polfilin prolongatum, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Recenum Junior 30 mg

Racekadotryl, substancja czynna produktu Recenum Junior (30 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz brakiem istotnej kumulacji przy dawkowaniu wielokrotnym. Maksymalna inhibicja aktywności enkefalinazy w osoczu (około 90%) osiągana jest po około 2 godzinach od podania dawki 1,5 mg/kg, a czas hamowania enzymu wynosi około 8 godzin. Okres półtrwania leku wynosi około 3 godziny. Aktywny metabolit tiorfan wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie albuminami, co może wpływać na biodostępność. Parametry farmakokinetyczne u dzieci i młodzieży są zbliżone do obserwowanych u dorosłych, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 2,5 godzinach od podania oraz brakiem kumulacji po 7-dniowym schemacie dawkowania co 8 godzin.
aktywny metabolit, albumina, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja w osoczu, enzymy UGT, inhibicja enkefalinazy, kumulacja leku, kwas 2-metanosulfinylometylopropionowy, kwas 2-metylosulfanylometylopropionowy, kwas glukuronowy, metabolity nieaktywne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, racekadotryl, S-metylotiorfan, sulfotlenek S-metylotiorfanu, szybkie wchłanianie, tiorfan, wiązanie leku z krwinkami, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Glukonian miedzi – Właściwości farmakokinetyczne

Glukonian miedzi (Cuprum gluconicum) w produkcie leczniczym Drosetux występuje w potencji homeopatycznej 3CH, co oznacza bardzo wysokie rozcieńczenie substancji czynnej. W 150 ml syropu Drosetux znajduje się glukonian miedzi oraz dziewięć innych substancji czynnych, każda w ilości 15 ml, m.in. Drosera 3CH, Arnica montana 3CH, Belladonna 3CH. Produkt ma postać syropu zawierającego również substancje pomocnicze, takie jak sacharoza i benzoesan sodu, które mogą potencjalnie wpływać na farmakokinetykę, jednak brak jest szczegółowych danych w tym zakresie.
benzoesan sodu, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, czas półtrwania, drogi eliminacji, dystrybucja, glukonian miedzi, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, potencja homeopatyczna, przemiany metaboliczne, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venolan 300 mg

Trokserutyna, substancja czynna preparatu Venolan 300 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) już po około 1 godzinie (Tmax = 1 godzina). Wchłanianie jest proporcjonalne do dawki w zakresie 0,5-4 g. Metabolizm przebiega dwutorowo: w przewodzie pokarmowym powstaje pochodna kwercetyny, a następnie zachodzi sprzęganie z kwasem glukuronowym, co zwiększa hydrofilność metabolitów i ułatwia ich eliminację. Okres półtrwania trokserutyny wynosi średnio 8,73 ± 0,88 godziny, a całkowity czas eliminacji sięga do 72 godzin, co jest związane z krążeniem wątrobowo-jelitowym. Główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią do dwunastnicy, natomiast wydalanie nerkowe ma charakter drugorzędny i zachodzi po sprzęganiu z kwasem glukuronowym.
bariera krew-mózg, biodostępność, droga eliminacji, eliminacja leku, hydroksyetylokwercetyna, kinetyka eliminacji, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas glukuronowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, przenikanie przez łożysko, przewód pokarmowy, sprzęganie leku, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, trokserutyna, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beto 50 ZK 47,5 mg

Metoprolol bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Beto ZK) charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Tabletki zawierają peletki z kontrolowanym uwalnianiem, które zapewniają ciągłe uwalnianie leku przez 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Maksymalne stężenie metoprololu w osoczu osiąga dwukrotność stężenia minimalnego. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (~10%), a objętość dystrybucji wynosi 5,5 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym CYP2D6, z wyraźnym polimorfizmem genetycznym wpływającym na szybkość metabolizmu i stężenia leku w osoczu. Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 h), a całkowity klirens około 1 l/min. Ponad 95% dawki jest wydalane z moczem, z czego 5% (do 30% w niektórych przypadkach) w postaci niezmienionej.
biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450 2D6, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, filtracja kłębuszkowa, klirens leku, kumulacja metabolitów, marskość wątroby, metoprolol bursztynian, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, polimorfizm genu, profil farmakokinetyczny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, układ cytochromu P450, wiązanie z białkami osocza, zespolenie wrotno-żylne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clarithromycin Genoptim 250 mg

Klarytromycyna wykazuje dobrą i szybką absorpcję z przewodu pokarmowego z biodostępnością około 50%, bez istotnej kumulacji w organizmie. Spożycie pokarmu zwiększa biodostępność o około 25%, co klinicznie jest marginalne, dlatego lek można podawać z posiłkiem lub na czczo. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 70% przy stężeniach terapeutycznych (0,45-4,5 μg/ml), a penetracja tkankowa jest znaczna, z najwyższymi stężeniami w wątrobie i płucach (stosunek tkanka/osocze 10-20). W stanie stacjonarnym po dawce 250 mg dwa razy na dobę maksymalne stężenie klarytromycyny w osoczu wynosi około 1 μg/ml, a jej metabolitu 14-OH-klarytromycyny 0,6 μg/ml, z okresami półtrwania odpowiednio 3-4 i 5-6 godzin. Przy dawce 500 mg dwa razy na dobę Cmax klarytromycyny wynosi 2,7-2,9 μg/ml, a metabolitu 0,83-0,88 μg/ml, z wydłużonym okresem półtrwania i nieliniowym metabolizmem przy wyższych dawkach.
14-hydroksymetabolit, 14-OH-klarytromycyna, absorpcja z przewodu pokarmowego, bariera krew-mózg, biodostępność klarytromycyny, interakcje farmakokinetyczne, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolizm klarytromycyny, Mycobacterium avium, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, terapia skojarzona, wiązanie z białkami osocza, zakażenie Mycobacterium avium