Właściwości farmakokinetyczne
Recenum Junior 30 mg

Właściwości farmakokinetyczne racekadotrylu

Przedstawiona charakterystyka farmakokinetyczna dotyczy racekadotrylu, substancji czynnej produktu Recenum Junior w dawce 30 mg, który występuje w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej w saszetce. Opis obejmuje główne procesy farmakokinetyczne, w tym wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację substancji z organizmu.¹

Wchłanianie

Racekadotryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Istotną cechą jest to, że ekspozycja w stanie równowagi jest porównywalna z ekspozycją obserwowaną po podaniu pojedynczej dawki leku. Oznacza to, że nie następuje znacząca kumulacja substancji w organizmie przy podawaniu dawek wielokrotnych.²

Dystrybucja

Po doustnym podaniu racekadotrylu znakowanego węglem 14C wykazano, że ilość węgla radioaktywnego w osoczu była wielokrotnie większa niż w komórkach krwi oraz 3-krotnie większa niż we krwi pełnej. Świadczy to o niewielkim stopniu wiązania leku z krwinkami. Dystrybucja substancji radioaktywnej w innych tkankach organizmu była umiarkowana, co potwierdza średnia względna objętość dystrybucji w osoczu wynosząca 66,4 kg.³

Aktywny metabolit racekadotrylu, tiorfan [(RS)-N-(1-oksy-2-(merkaptometylo)-3-fenylopropylo) glicyna], w 90% wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. Ten wysoki stopień wiązania może wpływać na biodostępność substancji czynnej.⁴

Skuteczność działania racekadotrylu jest ściśle zależna od zastosowanej dawki. Maksymalne zahamowanie aktywności enkefalinazy w osoczu (około 90%) obserwuje się po około 2 godzinach od podania dawki 1,5 mg/kg. Czas hamowania aktywności tego enzymu wynosi około 8 godzin.⁵

Metabolizm

Okres półtrwania racekadotrylu, określony na podstawie stopnia zahamowania aktywności enkefalinazy w osoczu, wynosi około 3 godziny. Substancja ta podlega szybkiej hydrolizie do tiorfanu [(RS)-N-(1-oksy-2-(merkaptometylo)-3-fenylopropylo) glicyny], który jest aktywnym metabolitem.⁶

Tiorfan ulega dalszym przemianom do nieaktywnych metabolitów, wśród których wyróżnić można:

• Sulfotlenek S-metylotiorfanu – powstaje w wyniku utleniania grupy metylotiolowej
• S-metylotiorfan – produkt metylacji grupy tiolowej
• Kwas 2-metanosulfinylometylopropionowy – powstający w wyniku dalszego utleniania
• Kwas 2-metylosulfanylometylopropionowy – produkt utleniania łańcucha bocznego

Te cztery główne nieaktywne metabolity stanowią łącznie ponad 10% leku pierwotnego, na który organizm był narażony ogólnoustrojowo. Dodatkowo w moczu i kale zidentyfikowano inne, mniej znaczące metabolity.⁷

Badania in vitro wykazały, że racekadotryl i/lub tiorfan oraz cztery główne nieaktywne metabolity nie hamują aktywności kluczowych izoform cytochromu P450 (CYP 3A4, 2D6, 2C9, 1A2 i 2C19) w stopniu istotnym klinicznie. Ponadto, substancje te nie indukują istotnie aktywności głównych enzymów CYP (rodzina 3A, 2A6, 2B6, 2C9/2C19, rodzina 1A, 2E1) ani enzymów UGT odpowiedzialnych za wiązanie leków z kwasem glukuronowym w wątrobie.⁸

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Wyniki badań farmakokinetycznych przeprowadzonych w populacji pediatrycznej wskazują na podobieństwo parametrów do tych obserwowanych u osób dorosłych. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2,5 godziny od podania. Istotną informacją kliniczną jest brak kumulacji leku po podawaniu dawek wielokrotnych w schemacie co 8 godzin przez 7 dni.⁹

Eliminacja

Racekadotryl jest eliminowany z organizmu głównie w postaci aktywnych i nieaktywnych metabolitów. Dominującą drogą wydalania jest droga nerkowa, odpowiadająca za 81,4% eliminacji leku. Znacznie mniejsza ilość substancji (około 8%) wydalana jest z kałem. Eliminacja przez płuca ma marginalne znaczenie i stanowi mniej niż 1% podanej dawki.¹⁰