parametry farmakokinetyczne
Parametry farmakokinetyczne to wielkości liczbowe opisujące procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one absorpcję, dystrybucję, metabolizm i wydalanie substancji leczniczej, co przekłada się na jej stężenie w osoczu i tkankach w funkcji czasu.
Do najważniejszych parametrów farmakokinetycznych należą: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½) oraz pole pod krzywą stężenie-czas (AUC). Parametry te pozwalają na indywidualizację dawkowania leków, przewidywanie interakcji lekowych oraz ocenę wpływu chorób na losy leku w organizmie.
Znajomość parametrów farmakokinetycznych ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację leków oraz w populacjach szczególnych jak dzieci, osoby starsze czy kobiety w ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Bilastine MSN 20 mg
Bilastyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez wpływ na transportery jelitowe OATP1A2 i P-gp. Spożycie pokarmu lub soku grejpfrutowego zmniejsza biodostępność bilastyny o około 30%, co wynika z inhibicji OATP1A2 odpowiedzialnego za jej wychwyt. Podobny efekt obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów OATP1A2, takich jak rytonawir i ryfampicyna, co może wymagać modyfikacji dawkowania. Z kolei inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) oraz diltiazem (60 mg/dobę), powodują dwukrotne zwiększenie AUC i 2-3-krotne zwiększenie Cmax bilastyny (20 mg/dobę), jednak bez wpływu na jej profil bezpieczeństwa. Podobne ryzyko dotyczy także cyklosporyny, co wymaga monitorowania pacjenta.
benzodiazepiny, bilastyna, biodostępność leku, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, glikoproteina p, inhibicja OATP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, OATP1A2, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, profil bezpieczeństwa, ryfampicyna, rytonawir, sprawność psychomotoryczna, transporter wychwytu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fokusin 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek, zawarty w leku Fokusin 0,4 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną, z istotnym wpływem posiłku na wchłanianie – przyjmowanie leku krótko po jedzeniu zmniejsza absorpcję, dlatego zaleca się stałe przyjmowanie po tym samym posiłku. Lek wykazuje kinetykę liniową, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 6 godzin po pojedynczej dawce, a stan równowagi dynamicznej uzyskiwany jest po 5 dniach stosowania. W stanie równowagi Cmax wzrasta o około 66% w porównaniu do pojedynczej dawki, a stężenia tamsulosyny wykazują znaczną zmienność międzyosobniczą. Substancja silnie wiąże się z białkami osocza (~99%), a jej objętość dystrybucji jest niewielka (ok. 0,2 l/kg), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową.
dostępność biologiczna, działanie farmakodynamiczne, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, enzymy mikrosomalne wątroby, faza eliminacji, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, stan równowagi dynamicznej, tamsulosyny chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levobupivacaine Molteni 2,5 mg/ml
Lewobupiwakaina charakteryzuje się farmakokinetyką zbliżoną do bupiwakainy, z objętością dystrybucji po podaniu dożylnym wynoszącą 67 litrów, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek obwodowych. Lek wykazuje wysokie (>97%) wiązanie z białkami osocza w zakresie stężeń 0,1–1,0 µg/ml. Po dożylnym podaniu dawki 40 mg, okres półtrwania wynosi średnio 80 minut (±22 min), Cmax osiąga 1,4 µg/ml (±0,2 µg/ml), a pole pod krzywą stężenia (AUC) 70 µg·min/ml (±27 µg·min/ml). Po podaniu zewnątrzoponowym dawki 112,5 mg (0,75%) obserwuje się Cmax 0,58 µg/ml oraz AUC 3,56 µg·h/ml, z liniową zależnością parametrów farmakokinetycznych od dawki. Całkowity klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi około 39 l/h, a okres półtrwania końcowy 1,3 godziny.
białka osocza, blokada splotu ramiennego, CYP1A2, CYP3A4, cytochrom P450, debutylo-lewobupiwakaina, ester siarczanowy, klirens osoczowy, koniugat z kwasem glukuronowym, lewobupiwakaina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie zewnątrzoponowe, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aricogan 10 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Aricogan, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, które różnią się w zależności od grupy wiekowej. U dorosłych odnotowano przypadki przedawkowania do 1260 mg, manifestujące się letargiem, sennością, tachykardią, wzrostem ciśnienia tętniczego oraz objawami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, biegunka). U dzieci dawki przedawkowania sięgały do 195 mg i charakteryzowały się sennością, przejściową utratą świadomości oraz objawami pozapiramidowymi, takimi jak dystonia, drżenie i sztywność mięśniowa. W obu grupach brak było przypadków śmiertelnych, co wskazuje na stosunkowo niskie ryzyko zgonu przy nawet wysokich dawkach.
akatyzja, badania farmakokinetyczne, drżenie, dystonia, EKG, hemodializa, letarg, nadciśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, parametry farmakokinetyczne, parkinsonizm, przedawkowanie arypiprazolu, spowolnienie psychoruchowe, stan czuwania, sztywność mięśniowa, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Somatostatyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Somatostatyna, substancja czynna preparatu Somatostatin-Eumedica, nie została poddana kompleksowym badaniom oceniającym jej wpływ na procesy rozrodcze u ludzi, co ogranicza możliwość precyzyjnej oceny bezpieczeństwa stosowania leku w kontekście płodności. Badania na modelach zwierzęcych są niewystarczające i nie pozwalają na wiarygodną ekstrapolację wyników na organizm człowieka. W związku z brakiem danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania somatostatyny u kobiet w ciąży, preparat jest przeciwwskazany w tym okresie. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o konieczności unikania stosowania leku w ciąży oraz rozważyć alternatywne metody leczenia o lepiej udokumentowanym profilu bezpieczeństwa.
antykoncepcja, badania farmakokinetyczne, badania na zwierzętach, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, funkcje rozrodcze, karmienie piersią, laktacja, parametry farmakokinetyczne, płodność, procesy rozrodcze, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka matki, rozwój płodu, Somatostatin-Eumedica, somatostatyna, substancja czynna - Leksykon leków
Interakcje leku – Bilagra 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Biodostępność leku zmniejsza się o około 30% przy jednoczesnym spożyciu pokarmu lub soku grejpfrutowego, co wynika z hamowania transportera OATP1A2. Leki takie jak rytonawir i ryfampicyna również obniżają stężenie bilastyny w osoczu poprzez ten sam mechanizm, co może skutkować zmniejszoną skutecznością terapeutyczną. Z kolei ketokonazol (400 mg/dobę) i erytromycyna (500 mg trzy razy/dobę) powodują dwukrotny wzrost AUC i 2-3-krotny wzrost Cmax bilastyny, co jest efektem interakcji z glikoproteiną P (P-gp). Podobny, choć mniej nasilony, efekt (wzrost Cmax o 50%) obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu diltiazemu (60 mg/dobę). Cyklosporyna również zwiększa stężenie bilastyny w osoczu przez wpływ na P-gp. Mimo tych zmian farmakokinetycznych, nie odnotowano istotnych klinicznie negatywnych skutków bezpieczeństwa.
benzodiazepina, biodostępność bilastyny, cyklosporyna, diltiazem, działanie sedatywne, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, glikoproteina p, inhibitor OATP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje z żywnością, jelitowy wypływ transporterów, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, parametry farmakokinetyczne, polipeptyd OATP1A2, rytonawir, sok grejpfrutowy, sprawność psychomotoryczna, stężenie bilastyny we krwi - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eltrombopag Glenmark 50 mg
Eltrombopag, dostępny w dawkach 25 mg i 50 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne w zależności od populacji pacjentów oraz dawki. U dorosłych z pierwotną małopłytkowością immunologiczną AUC(0-τ) wzrasta od 47 µg/ml·h przy dawce 30 mg do 168 µg/ml·h przy dawce 75 mg, a Cmax od 3,78 µg/ml do 12,7 µg/ml. U pacjentów z przewlekłym zakażeniem WZW C wartości te są wyższe, np. przy dawce 75 mg AUC(0-τ) wynosi 301 µg/ml·h, a Cmax 16,71 µg/ml. Eltrombopag charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,9%), metabolizowany jest głównie przez CYP1A2 i CYP2C8 oraz transferazy UGT1A1 i UGT1A3, a wydalany głównie z kałem (59%) i moczem (31%). Okres półtrwania wynosi 21-32 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność jest obniżona przez jednoczesne podawanie z produktami zawierającymi wielowartościowe kationy (np. leki zobojętniające, nabiał, suplementy mineralne).
białko oporności raka piersi, biodostępność biologiczna, chelaty, eltrombopag, enzymy cytochromu P450, glukuronidacja, glutation, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, klirens osoczowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, statyny, transporter BCRP, transporter OATP1B1, WZW C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żyły wrotnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Sandoz GmbH 500 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z medianą czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącą 7 godzin (vs. 2,5 godziny). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz pole pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC) nie rosną proporcjonalnie do dawki, a po jednorazowym podaniu 2000 mg metforminy o przedłużonym uwalnianiu AUC jest porównywalne do podania 1000 mg formy natychmiastowej dwa razy dziennie. Podanie na czczo zmniejsza AUC o około 30%, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77%, Cmax o 26% i wydłuża tmax o około 1 godzinę. Po wielokrotnym stosowaniu dawek do 2000 mg nie obserwuje się akumulacji leku. Średnie Cmax po podaniu 1500 mg wynosi około 1193–1214 ng/ml, a tmax mediana to 5 godzin (zakres 4–12 godzin). Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, szeroką dystrybucję (Vd 63–276 l) oraz przenika do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji.
biorównoważność, erytrocyty, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie cefoperazonu (Cefobid) u dorosłych wynosi standardowo 2-4 g/dobę, podawane w 2 dawkach co 12 godzin, z możliwością zwiększenia do 8 g/dobę w ciężkich zakażeniach, a nawet do 12 g/dobę w szczególnie ciężkich przypadkach (3 dawki co 8 godzin). U pacjentów z obniżoną odpornością stosowano dawki do 16 g/dobę w ciągłej infuzji dożylnej bez powikłań. Kombinacja cefoperazonu z sulbaktamem (Sulperazon) podawana jest w dawce 2-4 g/dobę (1-2 g cefoperazonu) w 2 dawkach co 12 godzin, z możliwością zwiększenia do 8 g/dobę (4 g cefoperazonu i 4 g sulbaktamu). U dzieci dawka Sulperazon wynosi 40-80 mg/kg mc./dobę (20-40 mg/kg cefoperazonu i sulbaktamu) w 2-4 dawkach, a w ciężkich zakażeniach do 160 mg/kg mc./dobę. Noworodki w pierwszym tygodniu życia otrzymują Sulperazon co 12 godzin, maksymalnie 160 mg/kg mc./dobę (80 mg/kg sulbaktamu). Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z niewydolnością wątroby i/lub nerek, gdzie bez monitorowania stężenia leku nie należy przekraczać 2 g cefoperazonu na dobę. U pacjentów z GFR <18 ml/min lub stężeniem kreatyniny >3,5 mg/dl maksymalna dawka cefoperazonu to 4 g/dobę, a u pacjentów z klirensem kreatyniny 15-30 ml/min sulbaktamu do 2 g/dobę, a poniżej 15 ml/min do 1 g/dobę, podawane po dializie.
antybiogram, cefoperazon, cefoperazon z sulbaktamem, chlorowodorek lidokainy, ciągła infuzja dożylna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, mięsień pośladkowy większy, modyfikacja dawki, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór mleczanowy Ringera, schorzenie wątroby, stężenie kreatyniny, Sulperazon, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spitaderm (70 g + 0,5 g + 1,5 g)/100 g
Produkt leczniczy Spitaderm w postaci roztworu na skórę zawiera trzy substancje czynne: izopropanol 70 g/100 g, chloroheksydyny diglukonian 0,5 g/100 g oraz 30% wodoru nadtlenek 1,5 g/100 g. Preparat wykazuje działanie antyseptyczne i dezynfekujące, stosowany jest miejscowo na nieuszkodzoną skórę. Ze względu na specyfikę zastosowania, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych, co jest typowe dla leków o działaniu miejscowym, gdzie efekt terapeutyczny wynika z bezpośredniego kontaktu substancji czynnych z mikroorganizmami na powierzchni skóry, bez istotnego wchłaniania ogólnoustrojowego.
alkohol izopropylowy, chloroheksydyny diglukonian, działanie dezynfekujące, działanie miejscowe, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwdrobnoustrojowe, izopropanol, nadtlenek wodoru, parametry farmakokinetyczne, roztwór na skórę, środek antyseptyczny, stężenie substancji czynnych, stosowanie zewnętrzne, wchłanianie systemiczne, właściwości utleniające - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aciclovir Aurovitas 200 mg
Acyklowir wykazuje częściowe wchłanianie po podaniu doustnym, z proporcjonalnym wzrostem stężeń maksymalnych (Cssmax) i minimalnych (Cssmin) w osoczu przy dawkach 200 mg (3,1 μmol/0,7 μg/ml i 1,8 μmol/0,4 μg/ml), 400 mg (5,3 μmol/1,2 μg/ml i 2,7 μmol/0,6 μg/ml) oraz 800 mg (8,0 μmol/1,8 μg/ml i 4,0 μmol/0,9 μg/ml) podawanych co 4 godziny. Po dożylnym podaniu okres półtrwania wynosi około 2,9 godziny, a stężenia maksymalne i minimalne zależą od dawki (2,5 mg/kg: 22,7 μmol/l i 2,2 μmol/l; 5 mg/kg: 43,6 μmol/l i 3,1 μmol/l; 10 mg/kg: 92 μmol/l i 10,2 μmol/l). Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (9-33%) oraz dobrą penetracją do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 50% stężenia osoczowego), co jest kluczowe w terapii zakażeń OUN wywołanych wirusem Herpes. Acyklowir jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z udziałem filtracji kłębuszkowej i aktywnego wydzielania kanalikowego; metabolit 9-karboksymetoksymetyloguanina stanowi 10-15% dawki.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, AUC, białka osocza, eliminacja leku, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, podanie dożylne, probenecyd, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wirus herpes, wydzielanie kanalikowe, zakażenie OUN, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apixaban Aurovitas 5 mg
Przedkliniczne badania apiksabanu, substancji czynnej leku Apixaban Aurovitas, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa farmakologicznego bez istotnych zagrożeń dla kluczowych układów organizmu. W badaniach toksyczności dawki powtórzonej obserwowano efekty zgodne z mechanizmem działania apiksabanu na parametry krzepnięcia krwi, w tym nieznaczne krwawienia, jednak wyniki te należy interpretować ostrożnie ze względu na różnice międzygatunkowe. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani zdolności do indukcji aberracji chromosomowych, a badania długoterminowe nie potwierdziły potencjału karcinogennego. Ponadto, apiksaban nie wykazywał toksycznego wpływu na płodność, rozwój zarodkowo-płodowy ani profil toksykologiczny u młodych zwierząt laboratoryjnych, co sugeruje niskie ryzyko dla populacji pediatrycznej i reprodukcyjnej.
aberracja chromosomowa, aktywny transport, apiksaban, AUC, bezpieczeństwo farmakologiczne, Cmax, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, krwawienie, krzepnięcie krwi, mechanizm działania farmakodynamiczny, parametry farmakokinetyczne, parametry reprodukcyjne, populacja pediatryczna, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, profil bezpieczeństwa farmakologicznego, profil toksykologiczny, przenikanie do mleka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zomiren 1 mg
Alprazolam, substancja czynna leku Zomiren, jest triazolobenzodiazepiną z grupy pochodnych benzodiazepin (kod ATC: N05BA12), wykazującą działanie anksjolityczne, uspokajająco-nasenne, miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe. Mechanizm działania opiera się na nasileniu hamowania neuronalnego poprzez zwiększenie powinowactwa receptorów GABA-A do kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), co prowadzi do wzmocnienia hamującego wpływu GABA na ośrodkowy układ nerwowy. Alprazolam charakteryzuje się unikalnym profilem farmakodynamicznym wynikającym z jego struktury chemicznej i specyficznego oddziaływania z receptorami GABA, co determinuje jego zastosowanie kliniczne w leczeniu stanów lękowych i zaburzeń związanych z napięciem psychicznym.
aktywność drgawkowa, działanie anksjolityczne, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie uspokajająco-nasenne, GABA, kwas gamma-aminomasłowy, laktoza jednowodna, napięcie mięśniowe, napięcie psychiczne, neuroprzekaźnik, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, pochodne benzodiazepiny, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, receptor GABA-A, receptory GABA, triazolobenzodiazepina, triazolobenzodiazepiny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Krople żołądkowe Aflofarm –
Krople żołądkowe Aflofarm to złożony preparat ziołowy zawierający nalewki z korzenia kozłka lekarskiego (DER 1:4,0-4,5), liści mięty pieprzowej z olejkiem miętowym (DER 1:18-20), ziela dziurawca (DER 1:1) oraz nalewkę gorzką (DER 1:3,8-4,5), każda w ilości 25 g. Ekstrahentem jest etanol o stężeniu 70-96% V/V, a całkowita zawartość etanolu w produkcie wynosi 65-72% V/V, co może wpływać na rozpuszczalność i szybkość wchłaniania składników aktywnych. Preparat występuje w formie kropli doustnych o brunatnozielonej barwie, przezroczystej konsystencji oraz charakterystycznym ziołowo-miętowym zapachu i gorzkim smaku, co potencjalnie sprzyja szybszemu wchłanianiu w przewodzie pokarmowym w porównaniu do form stałych.
ADME, biodostępność, ekstrahent, farmakokinetyka, intraktum z dziurawca, kozłek lekarski, krople doustne, mięta pieprzowa, nalewka gorzka, nalewka z kozłka, nalewka z mięty, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stężenie etanolu, wchłanianie składników aktywnych, wiązanie z białkami osocza, ziele dziurawca, związki bioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Lysine InnFarm 200 mg
Lizynian ibuprofenu charakteryzuje się farmakokinetyką zbliżoną do wolnego kwasu ibuprofenowego, z istotną różnicą w szybkości wchłaniania. Po podaniu doustnym sól lizynowa osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) już po około 35 minutach na czczo, podczas gdy standardowy ibuprofen wymaga 1-2 godzin. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 99%, co jest zgodne z postacią wolnego kwasu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację i karboksylację, a okres półtrwania w fazie eliminacji mieści się w zakresie 1,8-3,5 godziny, bez różnic między formami leku. Eliminacja metabolitów odbywa się głównie drogą nerkową (90%) oraz w mniejszym stopniu z żółcią (10%).
absorpcja w żołądku, badanie biorównoważności, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, biotransformacja ibuprofenu, eliminacja nerkowa, enzym wątrobowy, hydroksylacja, karboksylacja, lizynian ibuprofenu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, sól lizynowa ibuprofenu, stężenie osoczowe, wchłanianie w jelicie cienkim - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tiorfan 100 mg
Tiorfan 100 mg, zawierający 100 mg racekadotrylu w kapsułce, jest wskazany do leczenia biegunki u dorosłych. Terapia rozpoczyna się od jednorazowego podania jednej kapsułki, następnie kontynuuje się dawką podtrzymującą 100 mg trzy razy dziennie, najlepiej przed głównymi posiłkami. Leczenie powinno trwać do momentu uzyskania dwóch normalnych stolców, jednak nie dłużej niż 7 dni. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, gdyż farmakokinetyka leku pozostaje niezmieniona w tej grupie.
biegunka, kapsułki twarde, laktoza jednowodna, monitorowanie stanu klinicznego, nietolerancja laktozy, normalizacja wypróżnień, pacjent w podeszłym wieku, parametry farmakokinetyczne, parametry laboratoryjne, racekadotryl, substancja czynna, tiorfan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby