Właściwości farmakokinetyczne
Anesteloc Max 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku

Pantoprazol zawarty w preparacie Anesteloc Max wykazuje liniową kinetykę osoczową w zakresie dawek od 10 do 80 mg, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Co istotne, nie obserwuje się różnic w farmakokinetyce leku pomiędzy jednokrotnym a wielokrotnym podaniem dawki.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym pantoprazol wchłania się szybko i całkowicie. Jego całkowita dostępność biologiczna w postaci tabletki dojelitowej wynosi około 77%. Maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) po doustnym podaniu pojedynczej dawki 20 mg występuje przeciętnie po 2,0-2,5 godziny (tmax) i osiąga wartość około 1-1,5 µg/ml. Warto zauważyć, że wartości te pozostają niezmienione przy wielokrotnym podawaniu leku. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność pantoprazolu (parametry AUC i Cmax), jednak zwiększa zmienność opóźnienia czasowego (tlag).²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji pantoprazolu wynosi około 0,15 l/kg, co świadczy o ograniczonym rozprzestrzenianiu się leku w organizmie. Pantoprazol charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami krwi, wynoszącym około 98%, co może mieć istotne znaczenie w kontekście interakcji z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza.³

Metabolizm

Pantoprazol podlega metabolizmowi prawie wyłącznie w wątrobie. Jest to istotna informacja w kontekście pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, u których procesy biotransformacji tego leku mogą być znacząco zaburzone.⁴

Eliminacja

Klirens pantoprazolu wynosi około 0,1 l/h/kg, a okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji (t½) to około 1 godzina. Istotną obserwacją kliniczną jest fakt, że odnotowano przypadki opóźnionej eliminacji pantoprazolu. Ze względu na specyficzne wiązanie się pantoprazolu z pompą protonową w komórkach okładzinowych, okres półtrwania dla fazy eliminacji nie koreluje z dłuższym okresem działania farmakologicznego, jakim jest zahamowanie wydzielania kwasu solnego.⁵

Metabolity pantoprazolu są wydalane głównie przez nerki (około 80%), a pozostała część (około 20%) wydalana jest z kałem. Głównym metabolitem występującym zarówno w osoczu, jak i w moczu jest demetylopantoprazol, który ulega sprzęganiu z siarczanem. Okres półtrwania tego głównego metabolitu wynosi około 1,5 godziny, co stanowi wartość nieznacznie wyższą od okresu półtrwania związku macierzystego.⁶

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, włączając chorych poddawanych dializoterapii, nie ma konieczności modyfikacji dawkowania pantoprazolu. Wynika to z faktu, że dializa usuwa tylko niewielkie ilości leku, a okres półtrwania pantoprazolu pozostaje krótki, podobnie jak u osób zdrowych. Chociaż okres półtrwania głównego metabolitu jest umiarkowanie wydłużony (2-3 godziny) u tych pacjentów, wydalanie nadal przebiega szybko i nie obserwuje się kumulacji leku.⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z marskością wątroby, klasyfikowanych według skali Child-Pugh (klasa A, B i C), farmakokinetyka pantoprazolu ulega istotnym zmianom. Okres półtrwania wydłuża się z 1 godziny obserwowanej u osób zdrowych do 3-7 godzin. Ponadto, wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) zwiększają się 3-6-krotnie. Pomimo tych znaczących zmian w eliminacji leku, maksymalne stężenie we krwi (Cmax) zwiększa się tylko nieznacznie, około 1,3-krotnie w porównaniu z osobami zdrowymi.⁸

Pacjenci w podeszłym wieku

U ochotników w podeszłym wieku obserwuje się nieznaczne zwiększenie wartości AUC oraz Cmax w porównaniu z młodszymi osobami. Te różnice farmakokinetyczne nie są jednak klinicznie istotne i nie wymagają dostosowania dawkowania pantoprazolu w tej grupie wiekowej.⁹

Parametry farmakokinetyczne pantoprazolu