Właściwości farmakokinetyczne
Montelukast LEK-AM 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast charakteryzuje się określonymi parametrami farmakokinetycznymi, które warunkują jego dystrybucję w organizmie i skuteczność terapeutyczną. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych leku Montelukast LEK-AM (tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg) w podziale na kluczowe procesy.¹

Wchłanianie

Montelukast wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) osiągane jest w czasie około 2 godzin od przyjęcia leku na czczo. Średnia biodostępność montelukastu po podaniu doustnym w tej postaci farmaceutycznej wynosi 73%. Należy zaznaczyć, że standardowy posiłek zmniejsza tę wartość do 63%, co wskazuje na wpływ pożywienia na wchłanianie leku.²

Dla porównania, u dorosłych pacjentów przyjmujących tabletki powlekane 10 mg na czczo, średnie maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po około 3 godzinach, a średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64%. W przypadku tej postaci farmaceutycznej standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na wartość Cmₐₓ.³

Dystrybucja

Montelukast charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji leku w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie 8-11 litrów, co wskazuje na jego dobrą dystrybucję w organizmie.⁴

Badania przeprowadzone na szczurach z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Co istotne, po 24 godzinach od podania dawki, stężenia znakowanego radioaktywnie związku były minimalne również we wszystkich innych tkankach, co sugeruje brak znaczącej kumulacji leku w organizmie.⁵

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. Warto podkreślić, że w badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym.⁶

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. W procesie tym mogą dodatkowo uczestniczyć enzymy CYP 3A4 oraz 2C9, choć ich udział jest niewielki. Badania wykazały, że itrakonazol, będący inhibitorem CYP 3A4, nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg.⁷

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby udowodniono, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują działania następujących izoenzymów cytochromu P450: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Jest to istotna informacja z punktu widzenia potencjalnych interakcji lekowych. Co ważne, udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁸

Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, znaczącą część radioaktywności (86%) wykryto w kale zebranym w ciągu 5 dni, podczas gdy w moczu znaleziono mniej niż 0,2% radioaktywności.<sup data-drug="Montelukast LEK-AM" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 9

Powyższe dane, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, jednoznacznie wskazują, że lek i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią. Jest to kluczowa informacja dla zrozumienia procesu eliminacji leku z organizmu i potencjalnych konsekwencji u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.¹⁰

Stosowanie w szczególnych grupach pacjentów

Farmakokinetyka montelukastu u pacjentów w różnych grupach klinicznych przedstawia się następująco:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki.¹¹
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie jest wymagana modyfikacja dawkowania.¹²
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że modyfikacja dawki nie jest konieczna. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono odpowiednich badań klinicznych w tej grupie pacjentów.¹³
• Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby (>9 punktów w skali Childa-Pugha) – brak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu w tej grupie pacjentów, co wymaga zachowania ostrożności przy stosowaniu leku.^{9 punktów w skali Childa-Pugha).”>14}

Interakcje farmakokinetyczne

W badaniach klinicznych obserwowano, że podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej u osób dorosłych) dochodziło do zmniejszenia stężenia teofiliny w osoczu krwi. Co istotne, efektu tego nie stwierdzono podczas stosowania leku w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę. Jest to ważna informacja dla lekarzy prowadzących terapię skojarzoną u pacjentów przyjmujących jednocześnie montelukast i teofilinę.¹⁵

Parametry farmakokinetyczne montelukastu – zestawienie