okres półtrwania
Okres półtrwania (T1/2) to parametr farmakokinetyczny określający czas, w którym stężenie substancji czynnej w organizmie zmniejsza się o połowę. Jest to kluczowy wskaźnik stosowany w farmakologii do określania częstości dawkowania leków oraz czasu ich eliminacji z organizmu.
Stan stacjonarny leku we krwi jest osiągany zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania. Leki o krótkim okresie półtrwania (kilka godzin) wymagają częstszego podawania, natomiast te o długim okresie półtrwania (kilkadziesiąt godzin) mogą być stosowane raz na dobę lub rzadziej. Okres półtrwania zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, funkcji nerek i wątroby oraz interakcji z innymi lekami.
W diagnostyce medycznej okres półtrwania jest również istotny przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych, szczególnie przy oznaczaniu markerów biochemicznych, takich jak troponiny sercowe czy hormony. Znajomość tego parametru pozwala na właściwą ocenę dynamiki zmian stężeń tych substancji w czasie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zibor 2500 j.m. anty Xa/0,2 ml
Bemiparyna sodowa, substancja czynna leku Zibor, wykazuje liniową kinetykę pierwszego rzędu z wysoką biodostępnością (96%) po podaniu podskórnym. Maksymalna aktywność hamująca czynnik Xa osiągana jest po 2-3 godzinach dla dawek profilaktycznych (2500 j.m. – 0,34 ± 0,08 j.m./ml; 3500 j.m. – 0,45 ± 0,07 j.m./ml) oraz po 3-4 godzinach dla dawek terapeutycznych (5000 j.m. – 0,54 ± 0,06 j.m./ml; 7500 j.m. – 1,22 ± 0,27 j.m./ml; 10000 j.m. – 1,42 ± 0,19 j.m./ml; 12500 j.m. – 2,03 ± 0,25 j.m./ml). Przy dawkach terapeutycznych obserwuje się również niewielką aktywność anty-IIa (0,01 j.m./ml). Okres półtrwania wynosi 5-6 godzin niezależnie od dawki, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Brak jest danych dotyczących wiązania z białkami osocza, metabolizmu i dróg wydalania u ludzi.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność hamująca czynnik Xa, bemiparyna sodowa, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka profilaktyczna, dawka terapeutyczna, hamowanie czynnika Xa, kinetyka liniowa pierwszego rzędu, klirens kreatyniny, maksymalna aktywność anty-Xa, metoda amidolityczna, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, symulacja farmakokinetyczna, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketalar 10 10 mg/ml
Ketamina w postaci roztworu do wstrzykiwań Ketalar 10 mg/ml charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu pozajelitowym oraz wieloetapową dystrybucją, początkowo do tkanek o wysokiej perfuzji (serce, płuca, mózg), następnie do mięśni i tkanek obwodowych, a na końcu do tkanki tłuszczowej. Po dożylnym podaniu bolusowym w dawce 2,5 mg/kg okres półtrwania wynosi 10-15 minut, co koreluje z czasem trwania efektu anestezjologicznego około 20 minut. Maksymalne stężenia ketaminy w osoczu po podaniu dożylnym 2 mg/kg osiągają 1,8-2,0 μg/ml po 5 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym 6 mg/kg stężenia wynoszą 1,7-2,2 μg/ml po 15 minutach. W położnictwie wykazano transfer łożyskowy na poziomie 47% (1,72 μg/ml w żyły pępowinowej vs 0,75 μg/ml w aorcie matki) po podaniu domięśniowym dawki 250 mg (ok. 4,2 mg/kg), a średni czas porodu naturalnego od podania leku wynosił 12 minut.
chlorowodorek ketaminy, CYP2B6, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, efekt anestezjologiczny, efekt kliniczny, hydroksylacja pierścienia cykloheksanowego, izoenzym cytochromu P450, mikrosomy wątrobowe, N-demetylacja, norketamina, okres półtrwania, pochodna cykloheksanowa, podanie pozajelitowe, stężenie leku w osoczu, tkanka o wysokiej perfuzji, transfer łożyskowy, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arlevert 20 mg + 40 mg
Arlevert, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, wykazuje szybkie wchłanianie obu substancji czynnych z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania (t½) cynaryzyny i difenhydraminy wynosi 4-5 godzin, co pozostaje niezmienne niezależnie od formy podania (pojedynczo lub łącznie). Metabolizm cynaryzyny odbywa się głównie przez hydroksylację pierścieniową (częściowo zależną od CYP2D6) oraz N-dealkilację, natomiast dimenhydramina ulega sekwencyjnej N-demetylacji z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6. Obie substancje podlegają intensywnym przemianom wątrobowym, co ma kluczowe znaczenie dla ich farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych.
- Leksykon substancji czynnych
Arsen trójtlenek – Właściwości farmakokinetyczne
Trójtlenek arsenu, aktywny składnik preparatu Arsenic trioxide Sandoz, po rozpuszczeniu ulega hydrolizie do farmakologicznie aktywnego kwasu arsenawego (As III). Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (>400 l), co wskazuje na znaczną penetrację tkankową, z minimalnym wiązaniem do białek osocza. Metabolizm obejmuje utlenienie As III do As V oraz metylację oksydacyjną do MMA V i DMA V, które pojawiają się w osoczu po 10-24 godzinach i wykazują dłuższy okres półtrwania (odpowiednio 32 i 70 godzin) niż forma wyjściowa (10-14 godzin). Klirens całkowity As III wynosi średnio 49 l/godz., a nerkowy 9 l/godz., niezależnie od masy ciała i dawki (7-32 mg, 0,15 mg/kg mc.). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z około 15% dawki wydalanej jako niezmieniony As III. Trójtlenek arsenu nie hamuje aktywności głównych enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, enzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, kwas arsenowy, kwas dimetyloarsenowy, kwas monometyloarsenowy, metylacja oksydacyjna, mikrosomy wątrobowe, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, rak wątrobowokomórkowy, trójtlenek arsenu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roxan 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna Roxan 10 mg, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki około 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w okresie okołooperacyjnym zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, z eliminacją zarówno nerkową (w tym aktywnym wydzielaniem) jak i przez kał. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po dawce 10 mg raz na dobę stężenia rywaroksabanu w osoczu wynoszą średnio 101 µg/l (Cmax) i 14 µg/l (Cmin).
białka osocza, białko BCRP, biodostępność, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, podanie doustne, przewód pokarmowy, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność farmakokinetyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Detritin 4000 IU
Detritin w dawce 40 mg cholekalcyferolu (4000 IU witaminy D3) wykazuje farmakokinetykę typową dla witaminy D3, rozpuszczalnej w tłuszczach. Wchłanianie zachodzi w jelicie cienkim z udziałem kwasów żółciowych i miceli, a transport w krwi odbywa się głównie w formie chylomikronów oraz w związku z białkiem wiążącym witaminę D (DBP). Dystrybucja obejmuje głównie wątrobę, gdzie zachodzi pierwsza hydroksylacja do 25-hydroksywitaminy D3 (kalcydiolu), oraz tkankę tłuszczową, która pełni funkcję magazynu. Metabolizm witaminy D3 jest dwuetapowy: w wątrobie powstaje 25(OH)D3, a w nerkach aktywna forma 1,25(OH)2D3 (kalcytriol). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie 25(OH)D3 osiągane jest po około 7 dniach, a jego okres półtrwania wynosi około 50 dni, co wskazuje na długotrwały efekt terapeutyczny i potencjalną kumulację metabolitów przy stosowaniu wysokich dawek.
25-dwuhydroksywitamina D3, 25-hydroksycholekalcyferol, 25-hydroksywitamina D3, białko wiążące witaminę D, biodostępność, cholekalcyferol, chylomikron, Cmax, glukuronidacja, hydroksylacja, jelito cienkie, kalcydiol, kalcytriol, kwas żółciowy, micele, okres półtrwania, T1/2, układ chłonny, witamina D3 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mel 7,5 mg
Meloksykam, substancja czynna leku MEL w postaci tabletek do rozpadu w jamie ustnej (7,5 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% oraz biorównoważnością różnych form farmaceutycznych (tabletki, kapsułki, zawiesina). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach dla zawiesiny oraz po 5-6 godzinach dla postaci stałych. W stanie stacjonarnym, osiąganym po 3-5 dniach stosowania, stężenia meloksykamu wahają się od 0,4 do 1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz od 0,8 do 2,0 μg/ml dla dawki 15 mg. Lek wykazuje silne wiązanie z albuminami (99%) oraz małą objętość dystrybucji (11 litrów), co wskazuje na głównie naczyniowy rozkład. Meloksykam przenika do mazi stawowej, osiągając stężenia około połowy tych w osoczu, co jest istotne dla jego działania przeciwzapalnego w chorobach reumatycznych.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, albuminy, biodostępność, biotransformacja, CYP 2C9, CYP 3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, frakcja wolna leku, klirens osoczowy, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi, stężenie maksymalne, stężenie w stanie równowagi, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Ampicillin Adamed 2 g
Ampicylina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kilkoma grupami leków. Probenecyd hamuje kanalikowe wydalanie ampicyliny, co skutkuje wzrostem jej stężenia w osoczu i wydłużeniem okresu półtrwania, co może być klinicznie wykorzystane do zwiększenia ekspozycji na antybiotyk. Jednoczesne stosowanie ampicyliny z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny wymaga regularnego monitorowania INR ze względu na ryzyko zwiększonego krwawienia. Ampicylina może również hamować wydalanie metotreksatu, podnosząc jego stężenie i potencjalną toksyczność, co wymaga ścisłego monitorowania poziomów metotreksatu i obserwacji objawów niepożądanych. Współpodawanie z allopurynolem zwiększa ryzyko reakcji alergicznych skóry, a stosowanie ampicyliny w okresie podawania doustnej żywej szczepionki tyfoidalnej wymaga zachowania co najmniej 3-dniowego odstępu, aby nie obniżyć skuteczności szczepienia.
allopurynol, ampicylina, cytostatyki, działania niepożądane przewodu pokarmowego, farmakokinetyka, farmakokinetyka ampicyliny, INR, interakcje lekowe, krzepnięcie krwi, leki immunomodulujące, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, odpowiedź immunologiczna, okres półtrwania, polipragmazja, probenecyd, reakcja alergiczna skórna, stężenie leku we krwi - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Tamis 0,4 mg
Tamsulosyny chlorowodorek, substancja czynna Apo-Tamis 0,4 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 6 godzin po dawce 0,4 mg podanej po posiłku. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a stan równowagi osiągany jest do 5. dnia terapii, przy czym Cmax w stanie równowagi jest wyższe o około 2/3 w porównaniu do dawki jednorazowej. Wchłanianie tamsulosyny jest zmniejszone, gdy lek jest przyjmowany po posiłku, dlatego zaleca się stałe przyjmowanie leku po tym samym posiłku. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz małą objętość dystrybucji (~0,2 l/kg m.c.), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm tamsulosyny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, przy minimalnym efekcie pierwszego przejścia i niskim potencjale indukcji enzymatycznej. Hamowanie tych enzymów może zwiększać ekspozycję na lek, co może nasilać zarówno efekty terapeutyczne, jak i działania niepożądane. Tamsulosyna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem, z około 9% dawki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin po pojedynczej dawce i wydłuża się do około 13 godzin w stanie równowagi, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Znaczące różnice międzyosobnicze w stężeniach leku mogą wpływać na indywidualną odpowiedź terapeutyczną.
Apo-Tamis, cytochrom P450, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, indukcja enzymatyczna, indukcja enzymów mikrosomalnych, izoenzymy CYP, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, różnica międzyosobnicza, stan równowagi, substancja czynna, tamsulosyny chlorowodorek, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 10 mg
Wardenafil, metabolizowany głównie przez izoformę CYP3A4 oraz częściowo przez CYP3A5 i CYP2C, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te enzymy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak indynawir (800 mg TID), rytonawir (600 mg BID), ketokonazol (200 mg) oraz prawdopodobnie itrakonazol, powodują znaczące zwiększenie stężenia wardenafilu w osoczu (Cmax wzrasta 4-16-krotnie, AUC 10-49-krotnie), co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Szczególnie rytonawir wydłuża okres półtrwania wardenafilu do 25,7 godziny. Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 lat. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna (500 mg TID) i klarytromycyna, również zwiększają ekspozycję na wardenafil (Cmax 3-4-krotnie, AUC 4-krotnie), co może wymagać dostosowania dawki. Inne substancje, takie jak cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid czy alkohol (przy stężeniu 73 mg/dl), nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, alkohol etylowy, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P-450, digoksyna, dipirydamol, działanie hipotensyjne, erytromycyna, glibenklamid, indynawir, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek alfa-adrenolityczny, lek zobojętniający, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, obniżenie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, teofilina, terazosyna, wardenafil, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluoxetine Vitabalans 20 mg
Przed rozpoczęciem terapii lekiem Fluoxetine Vitabalans w dawce 20 mg (tabletki powlekane) konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na fluoksetynę lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z jednoczesnym stosowaniem nieselektywnych nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), takich jak iproniazyd, ze względu na ryzyko rozwoju zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Ponadto, u pacjentów z niewydolnością serca stosujących metoprolol, jednoczesne podawanie fluoksetyny jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu ryzyka zwiększenia stężenia metoprololu i nasilenia działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.
beta-adrenolityk, chlorowodorek fluoksetyny, działanie niepożądane, fluoksetyna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek przeciwdepresyjny, metoprolol, nadwrażliwość, niewydolność serca, norfluoksetyna, okres półtrwania, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ sercowo-naczyniowy, wywiad alergologiczny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toptelmi 40 mg
Telmisartan, substancja czynna produktu Toptelmi (dawki 40 mg i 80 mg), charakteryzuje się średnią bezwzględną biodostępnością około 50%, która u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wzrasta do niemal 100%. Wchłanianie leku jest szybkie, jednak obecność pokarmu zmniejsza AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i o 19% przy dawce 160 mg, choć stężenia w osoczu w ciągu pierwszych 3 godzin pozostają porównywalne niezależnie od przyjęcia leku na czczo lub z posiłkiem. Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminą i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, tworząc nieaktywny metabolit, bez istotnego udziału układu cytochromu P450.
alfa-1-glikoproteina kwaśna, AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, receptor angiotensyny II, różnice międzypłciowe, stan stacjonarny, stężenie telmisartanu, szybkie wchłanianie, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Pentaerytrytylu tetraazotan – Właściwości farmakokinetyczne
Pentaerytrytylu tetraazotan (PETN), substancja czynna leku Galpent 100 mg, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką obejmującą metabolizm jelitowy do pentaerytrytylu triazotanu, który jest szybko wchłaniany (60-70%) i podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu oraz w erytrocytach. Metabolity diazotanowe i monoazotanowe wykazują aktywność jako donory tlenku azotu (NO), co przekłada się na długotrwałe działanie terapeutyczne. Biodostępność PETN jest modyfikowana przez obecność pokarmu oraz stan czynnościowy nerek i wątroby, a także wiek pacjenta. Zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 30 minut przed posiłkiem lub 1 godzinę po posiłku, aby zapewnić optymalną absorpcję. Po podaniu 100 mg PETN, metabolity wykazują następujące parametry farmakokinetyczne: pentaerytrytylu diazotan – t½ 4,2 h, Cmax 17,4 ng/ml, tmax 2,5 h, AUCt 96,7 h·ng/ml; pentaerytrytylu monoazotan – t½ 10,4 h, Cmax 79,3 ng/ml, tmax 7,1 h, AUCt 1064 h·ng/ml. Stężenia metabolitów utrzymują się odpowiednio przez około 13 i 24 godziny, co potwierdza długi czas działania leku.
biodostępność, biotransformacja, denitryfikacja, donor tlenku azotu, działanie hemodynamiczne, farmakokinetyka, krążenie wątrobowo-jelitowe, maksymalne stężenie, mikroflora jelitowa, okres półtrwania, pentaerytrytylu diazotan, pentaerytrytylu monoazotan, pentaerytrytylu tetraazotan, pentaerytrytylu triazotan, pierwsze przejście wątrobowe, wchłanianie jelitowe, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nicorette Fruit 2 mg
Farmakokinetyka nikotyny z leku Nicorette Fruit 2 mg, tabletek do ssania, charakteryzuje się całkowitym rozpuszczeniem tabletki w jamie ustnej w czasie 16-19 minut, co umożliwia uwolnienie pełnej dawki nikotyny. Wchłanianie odbywa się przez błonę śluzową policzków oraz po połknięciu rozpuszczonej substancji. Maksymalne stężenie nikotyny w osoczu (Cmax) po pojedynczej dawce wynosi około 5 ng/ml. Nieprawidłowa technika stosowania, jak rozgryzienie tabletki lub jej przedwczesne połknięcie, prowadzi do zmniejszonego i opóźnionego wchłaniania. Nikotyna wykazuje dużą objętość dystrybucji (2,5 l/kg) i niski stopień wiązania z białkami osocza (4,9%-20%), co umożliwia szeroką dystrybucję do tkanek, zwłaszcza do mózgu, żołądka, nerek i wątroby, gdzie zachodzą kluczowe procesy farmakodynamiczne i metaboliczne.
absorpcja, biotransformacja nikotyny, błona śluzowa policzka, Cmax, klirens całkowity, klirens pozanerkowy, kotynina, kwas glukuronowy, N’-tlenek nikotyny, nikotyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pH moczu, reabsorpcja w kanalikach nerkowych, stężenie nikotyny w osoczu, tabletka do ssania, trans-3′-hydroksykotynina, wątroba, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nezyr 1 mg
Finasteryd, substancja czynna leku Nezyr w dawce 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~80%) niezależną od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynoszące średnio 9,2 ng/ml osiągane jest po około 2 godzinach, a całkowite wchłonięcie substancji następuje w ciągu 6-8 godzin. Finasteryd wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~93%) oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym około 76 litrów (zakres 44-96 l). Metabolizm zachodzi głównie przez enzymy cytochromu P450 3A4, przy czym sam finasteryd nie wpływa na aktywność tego systemu. Po podaniu dawki 1 mg/dobę, pole pod krzywą stężenia (AUC 0-24h) wynosi 53 ng × h/ml. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (~57%) oraz z moczem w postaci metabolitów (~39%), przy minimalnym wydalaniu niezmienionego leku. Okres półtrwania wynosi średnio 5-6 godzin, u osób powyżej 70 roku życia wydłuża się do około 8 godzin, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
5α-reduktaza, biodostępność finasterydu, cytochrom P450 3A4, dawkowanie leku, finasteryd, finasteryd znakowany izotopowo, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, Nezyr, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, stężenie finasterydu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby