Właściwości farmakokinetyczne leku Tertens-AM

Tertens-AM to złożony produkt leczniczy zawierający indapamid (1,5 mg) w postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg) w postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Badania farmakokinetyczne wykazały, że jednoczesne podanie obu substancji czynnych nie zmienia ich indywidualnych właściwości farmakokinetycznych w porównaniu do sytuacji, gdy są podawane oddzielnie.¹

Farmakokinetyka indapamidu

Indapamid w dawce 1,5 mg występuje w Tertens-AM w postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu, co jest możliwe dzięki zaawansowanemu systemowi macierzy, w którym substancja czynna jest utrzymywana w rozproszeniu wewnątrz tabletki. System ten zapewnia kontrolowane, powolne uwalnianie substancji czynnej.²

Wchłanianie indapamidu

Po podaniu doustnym część dawki indapamidu uwalnia się szybko i ulega całkowitemu wchłonięciu w przewodzie pokarmowym. Przyjmowanie leku z pokarmem nieznacznie przyspiesza proces wchłaniania, jednak nie wpływa na całkowitą ilość wchłoniętego leku. Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 12 godzinach. Warto zauważyć, że wielokrotne podawanie leku prowadzi do zmniejszenia różnic w stężeniach indapamidu w surowicy pomiędzy kolejnymi dawkami. Istnieją jednak indywidualne różnice w farmakokinetyce tego związku.³

Dystrybucja indapamidu

Indapamid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 79%. Okres półtrwania w fazie eliminacji mieści się w zakresie od 14 do 24 godzin, ze średnią wynoszącą 18 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach regularnego stosowania leku. Co istotne klinicznie, wielokrotne podawanie indapamidu nie prowadzi do jego kumulacji w organizmie.⁴

Eliminacja indapamidu

Eliminacja indapamidu zachodzi głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej z moczem. Pozostała część (22% dawki) jest wydalana z kałem. Należy podkreślić, że zarówno w moczu, jak i kale indapamid występuje w postaci nieczynnych metabolitów, co wskazuje na istotną rolę procesów biotransformacji w eliminacji tego leku.⁵

Indapamid u pacjentów z grup zwiększonego ryzyka

Badania wskazują, że parametry farmakokinetyczne indapamidu pozostają niezmienione u pacjentów z niewydolnością nerek, co jest istotną informacją kliniczną przy doborze dawkowania w tej grupie chorych.⁶

Farmakokinetyka amlodypiny

W przeciwieństwie do indapamidu, amlodypina w produkcie Tertens-AM jest dostępna w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, co determinuje jej profil farmakokinetyczny.⁷

Wchłanianie, dystrybucja i wiązanie z białkami osocza amlodypiny

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych amlodypina wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) obserwuje się po 6-12 godzinach od przyjęcia leku. Całkowita biodostępność amlodypiny mieści się w zakresie od 64% do 80%. Amlodypina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji wynoszącą około 21 l/kg, co świadczy o znacznym przenikaniu leku do tkanek. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% krążącej amlodypiny wiąże się z białkami osocza, co może wpływać na jej aktywność farmakologiczną i interakcje z innymi lekami. Co istotne, biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu, co umożliwia przyjmowanie leku niezależnie od posiłków.⁸

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji z osocza, wynoszącym około 35-50 godzin, co jest klinicznie korzystne, ponieważ pozwala na dawkowanie raz na dobę przy zachowaniu stałego efektu terapeutycznego. Metabolizm amlodypiny zachodzi w znacznym stopniu w wątrobie, gdzie jest przekształcana do nieaktywnych metabolitów. Z całkowitej dawki około 10% macierzystej, niezmienionej amlodypiny oraz 60% jej metabolitów jest wydalane z moczem. Ta droga eliminacji jest dominująca dla tego leku.⁹

Stosowanie amlodypiny w zaburzeniach czynności wątroby

Dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone. Wiadomo jednak, że u pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest zmniejszony, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia wartości pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) o około 40-60%. Z tego powodu u pacjentów z niewydolnością wątroby konieczne może być dostosowanie dawkowania i szczególna ostrożność podczas terapii amlodypiną.¹⁰

Stosowanie amlodypiny u pacjentów w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u osób młodszych. Jednak klirens amlodypiny wykazuje tendencję do zmniejszania się u osób starszych, co powoduje zwiększenie wartości AUC i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji. Podobne zmiany parametrów farmakokinetycznych obserwuje się u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdzie pole pod krzywą stężenia leku w czasie i okres półtrwania w fazie eliminacji zwiększają się odpowiednio do wieku pacjenta. Te zmiany farmakokinetyczne mogą wymagać modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością serca.¹¹

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych składników leku Tertens-AM