Właściwości farmakokinetyczne finasterydu

Finasteryd, substancja czynna leku Nezyr w dawce 1 mg, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę tych właściwości, istotnych dla personelu medycznego stosującego ten lek w praktyce klinicznej.¹

Wchłanianie

Biodostępność finasterydu po podaniu doustnym wynosi około 80%, co świadczy o dobrym wchłanianiu substancji. Istotną cechą jest brak wpływu pokarmu na ten parametr, co eliminuje konieczność uwzględniania pory posiłków przy dawkowaniu leku. Maksymalne stężenie finasterydu w osoczu (Cmax) jest osiągane po około 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Proces wchłaniania finasterydu zostaje zakończony w ciągu 6-8 godzin od podania, co oznacza całkowite wchłonięcie substancji w tym czasie.²

Dystrybucja

Finasteryd charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym około 93%. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi w przybliżeniu 76 litrów, z zakresem 44-96 litrów. Po podaniu dawki 1 mg na dobę maksymalne stężenie finasterydu w osoczu w stanie stacjonarnym wynosi średnio 9,2 ng/ml i jest osiągane po 1-2 godzinach od podania. Pole pod krzywą stężenia (AUC) w przedziale czasowym 0-24h wynosi 53 ng × h/ml.³

Obecność finasterydu została stwierdzona w płynie mózgowo-rdzeniowym, jednakże nie wykazuje on szczególnego powinowactwa do tego płynu. W nasieniu mężczyzn przyjmujących finasteryd wykrywano bardzo małe ilości tej substancji. Badania przeprowadzone na małpach z gatunku rezus potwierdziły, że tak niewielka ilość finasterydu nie stanowi zagrożenia dla rozwoju płodów płci męskiej.⁴

Metabolizm

Finasteryd podlega procesowi metabolizmu, który zachodzi głównie przy udziale podgrupy enzymów cytochromu P450 3A4. Warto zauważyć, że sam finasteryd nie wpływa na aktywność tego systemu enzymatycznego. W badaniach z użyciem finasterydu znakowanego izotopem węgla 14C, podawanego doustnie mężczyznom, zidentyfikowano dwa metabolity tej substancji. Działanie hamujące 5α-reduktazę tych metabolitów stanowi jedynie niewielki odsetek aktywności wykazywanej przez związek macierzysty.⁵

Eliminacja

W badaniach z użyciem finasterydu znakowanego izotopem węgla 14C stwierdzono, że około 39% (zakres 32-46%) dawki podanej doustnie mężczyznom jest wydalane z moczem w postaci metabolitów. Istotnym jest fakt, że praktycznie nie stwierdzono wydalania niezmienionego leku z moczem. Większość podanej dawki, tj. 57% (zakres 51-64%), jest wydalana z kałem.⁶

Klirens osoczowy finasterydu wynosi około 165 ml/min, z zakresem 70-279 ml/min. Z wiekiem pacjenta obserwuje się nieznaczne zmniejszenie szybkości wydalania finasterydu. Średni okres półtrwania w osoczu w końcowej fazie wynosi około 5-6 godzin (zakres 3-14 godzin), natomiast u mężczyzn w wieku powyżej 70 lat wynosi około 8 godzin (zakres 6-15 godzin). Te niewielkie różnice nie mają jednak znaczenia klinicznego, dlatego nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę finasterydu.⁸

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których klirens kreatyniny mieścił się w zakresie 9-55 ml/min, parametry farmakokinetyczne finasterydu pozostawały niezmienione w porównaniu do osób zdrowych. Dotyczy to pola powierzchni pod krzywą, maksymalnych stężeń, okresu półtrwania oraz stopnia wiązania niezmienionego finasterydu z białkami osocza po podaniu dawki jednorazowej finasterydu znakowanego izotopem węgla 14C.⁹

Parametry farmakokinetyczne finasterydu – zestawienie