hipoksja
Hipoksja to stan niedoboru tlenu w tkankach organizmu, który może prowadzić do upośledzenia ich funkcji. Jest to poważny stan kliniczny, wymagający szybkiej interwencji medycznej. Hipoksja może być spowodowana różnymi czynnikami, takimi jak zaburzenia układu oddechowego, choroby układu krążenia, niedokrwistość, zatrucie tlenkiem węgla czy przebywanie na dużych wysokościach.
Objawy hipoksji zależą od nasilenia niedotlenienia i mogą obejmować: duszność, sinicę, tachykardię, zaburzenia świadomości, niepokój, dezorientację, a w ciężkich przypadkach utratę przytomności. Diagnostyka obejmuje pomiar saturacji krwi tlenem za pomocą pulsoksymetru, gazometrię krwi tętniczej oraz badania obrazowe w celu ustalenia przyczyny.
Leczenie hipoksji skupia się na przywróceniu odpowiedniego utlenowania tkanek oraz identyfikacji i leczeniu przyczyny podstawowej. Tlenoterapia jest podstawową metodą interwencji, a w cięższych przypadkach może być konieczna wentylacja mechaniczna. Hipoksja nieleczona może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń narządów, szczególnie wrażliwych na niedotlenienie, takich jak mózg czy serce.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Uralex 5 mg
Przedawkowanie oksybutyniny chlorowodorku, substancji czynnej leku Uralex 5 mg, prowadzi do nasilenia działania parasympatykolitycznego, manifestującego się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (niepokój, podniecenie, dezorientacja, omamy, ataksja), układu krążenia (hipotensja, tachykardia >100/min, arytmia, zawroty głowy) oraz objawami przeciwcholinergicznymi (midriaza, suchość błon śluzowych, gorączka, zaczerwienienie skóry). W najcięższych przypadkach obserwuje się niewydolność oddechową i śpiączkę, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Diagnostyka opiera się na rozpoznaniu klinicznym objawów oraz historii przyjęcia leku.
arytmia, ataksja, cewnikowanie pęcherza, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diazepam, działanie parasympatykolityczne, fizostygmina, gorączka, hipoksja, hipotensja, intensywna terapia, midriaza, niewydolność krążenia, niewydolność oddechowa, objawy przeciwcholinergiczne, oksybutynina chlorowodorek, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, porażenie mięśni oddechowych, propranolol, śpiączka, sztuczna wentylacja, tachykardia, układ krążenia, węgiel aktywny, zachowanie psychotyczne, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olicard 40 retard
Monoazotan izosorbidu, substancja czynna produktu leczniczego Olicard 40 retard, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z określonymi schorzeniami kardiologicznymi. Lek nie jest wskazany w ostrych stanach, takich jak napady dławicy piersiowej czy świeży zawał mięśnia sercowego, gdzie preferowane są szybciej działające preparaty. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia oraz tamponadą osierdzia, gdyż działanie wazodylatacyjne może pogorszyć hemodynamikę. Monitorowanie ciśnienia tętniczego jest kluczowe, aby uniknąć spadków ciśnienia skurczowego poniżej 90 mmHg, co mogłoby prowadzić do niedokrwienia mięśnia sercowego. Ponadto, ostrożność jest wskazana u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej i mitralnej oraz u osób ze skłonnością do ortostatycznych zaburzeń krążenia i podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym.
choroba wieńcowa serca, ciśnienie napełniania serca, ciśnienie skurczowe krwi, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, hipoksja, kardiomiopatia przerostowa, monoazotan izosorbidu, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwienie mięśnia sercowego, nietolerancja fruktozy, niewydolność lewokomorowa, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, perfuzja wieńcowa, stosunek wentylacji do perfuzji, tamponada osierdzia, wazodylatacja, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tlen medyczny Spawmet nie mniej niż 99,5 % objętości
Tlenoterapia stanowi fundamentalny element leczenia w przypadkach hipoksji, niezależnie od jej etiologii, poprzez dostarczanie tlenu medycznego o czystości minimum 99,5% objętości. Jej zastosowanie jest kluczowe w stanach takich jak ostra i przewlekła niewydolność oddechowa z hipoksemią, zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zatorowość płucna, ostre zespoły wieńcowe, zatrucia tlenkiem węgla i cyjankami, a także w stanach okołooperacyjnych i chorobie wysokościowej. Tlenoterapia poprawia utlenowanie tkanek u pacjentów z prawidłowym metabolizmem tlenowym, u których obserwuje się obniżoną prężność tlenu w mieszanej krwi żylnej.
ARDS, choroba wysokościowa, gazometria krwi tętniczej, hiperkapnia, hipoksemia, hipoksja, obrzęk płuc, obrzęk płuc niekardiogenny, ostra niewydolność oddechowa, ostry zespół wieńcowy, POChP, prężność tlenu, przewlekła niewydolność oddechowa, tlen medyczny, tlenoterapia, uraz wielonarządowy, zatorowość płucna, zatrucie cyjankami, zatrucie tlenkiem węgla, zatrzymanie krążenia, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Siofor XR 500 mg 500 mg
Przedawkowanie metforminy chlorowodorku, zwłaszcza w dawkach przekraczających normę terapeutyczną (do 85 g), nie wywołuje hipoglikemii, jednakże prowadzi do rozwoju zagrażającej życiu kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się nagromadzeniem mleczanów, zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej (obniżone pH, zmniejszone stężenie wodorowęglanów, zwiększona luka anionowa) oraz objawami klinicznymi takimi jak nudności, wymioty, bóle brzucha, zaburzenia świadomości, oddech Kussmaula, hipotermia, hipotonia i bradykardia. Ryzyko jej wystąpienia wzrasta przy współistnieniu niewydolności nerek, wątroby, krążenia, odwodnieniu, alkoholizmie oraz hipoksji, które nasilają kumulację metforminy i produkcję mleczanów.
bradykardia, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipoksja, hipotermia, hipotonia, kwasica mleczanowa, leczenie wazopresyjne, luka anionowa, metformina chlorowodorek, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, oddech Kussmaula, równowaga kwasowo-zasadowa, wentylacja mechaniczna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuronium – Działania niepożądane
Bromek rokuronium jest związany z szeregiem działań niepożądanych, z których najpoważniejsze to reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne, mogące prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego objawiającego się skurczem oskrzeli, spadkiem ciśnienia tętniczego, tachykardią oraz zapaścią krążeniową, a w niektórych przypadkach nawet śmiercią. Częstość występowania bólu w miejscu wstrzyknięcia wynosi około 16% podczas indukcji znieczulenia w trybie nagłym z użyciem propofolu, natomiast u pacjentów pediatrycznych tachykardia występuje z częstością 1,4% przy dawkach do 1 mg/kg mc. Bromek rokuronium może również powodować uwalnianie histaminy, co skutkuje reakcjami miejscowymi i ogólnoustrojowymi, takimi jak świąd, rumień, skurcz oskrzeli czy hipotensja. Przedłużona blokada nerwowo-mięśniowa jest najczęstszym działaniem niepożądanym całej grupy niedepolaryzujących leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i może prowadzić do osłabienia mięśni, niewydolności oddechowej lub bezdechu, wymagając ścisłego monitorowania i wsparcia oddechowego.
bezdech, blok mięśniowo-nerwowy, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bromek rokuronium, ekstubacja pacjenta, fentanyl, hipoksja, hipotensja, histamina, kortykosteroid, miopatia, miopatia steroidowa, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni szkieletowych, pokrzywka, propofol, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja histaminopodobna, skurcz oskrzeli, tachykardia, tiopental, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zapaść krążeniowa, zespół Kounisa - Leksykon chorób i schorzeń
Odmrożenie – Zapobieganie i profilaktyka
Odmrożenie to uraz tkanek spowodowany zamarzaniem w wyniku ekspozycji na ekstremalnie niskie temperatury, najczęściej dotykający nos, uszy, policzki, palce rąk i stóp. Patofizjologia polega na przewyższeniu utraty ciepła nad zdolnością perfuzji do utrzymania temperatury tkanek, co prowadzi do zaburzeń czucia i zabarwienia skóry, a w ciężkich przypadkach do amputacji. Czynniki ryzyka obejmują zaburzenia krążenia obwodowego, choroby współistniejące (np. cukrzyca, choroba Raynauda), wcześniejsze odmrożenia, a także wiek (dzieci i osoby starsze). Profilaktyka opiera się na utrzymaniu odpowiedniej temperatury ciała i nawodnienia, unikaniu ciasnej odzieży ograniczającej przepływ krwi, stosowaniu warstwowej odzieży izolującej, ochronie skóry przed wilgocią i wiatrem oraz unikaniu alkoholu i nikotyny. Zaleca się także stosowanie ibuprofenu do 600 mg cztery razy dziennie w celu zmniejszenia skurczu naczyń i uszkodzeń tkanek oraz aktywatora plazminogenu tkankowego w głębokich odmrożeniach podanych w ciągu 24 godzin od urazu.
aktywator plazminogenu tkankowego, amputacja, choroba naczyń obwodowych, choroba Raynauda, cukrzyca, drętwienie, głębokie odmrożenie, hipoksemia, hipoksja, ibuprofen, krążenie obwodowe, mediatory zapalne, odmrożenie, perfuzja, powierzchowne odmrożenie, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skurcz naczyń, staw międzypaliczkowy proksymalny, ukrwienie tkanek, utrata czucia, zaczerwienienie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entonox 50% + 50%
Entonox to mieszanina gazów medycznych, zawierająca 50% podtlenku azotu (N₂O) i 50% tlenu (O₂) pod ciśnieniem 138 lub 170 bar w temperaturze 15°C. Podtlenek azotu w stężeniu 50% wykazuje silne działanie przeciwbólowe poprzez podwyższenie progu odczuwania bólu, z istotnym komponentem psychologicznym wpływającym na skuteczność. Preparat wywołuje ograniczony efekt anestetyczny, co pozwala na zachowanie świadomości pacjenta, a także działanie sedatywne i uspokajające, powodując częściowe oderwanie od otoczenia przy łatwej możliwości wybudzenia. Tlen w stężeniu 50%, ponad dwukrotnie wyższym niż w powietrzu atmosferycznym, zapewnia optymalne utlenowanie tkanek i maksymalne wysycenie hemoglobiny, zapobiegając hipoksji podczas stosowania podtlenku azotu.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Orizon 2 mg
Rysperydon, stosowany w preparacie Orizon, wykazuje antagonistyczne działanie na receptory dopaminergiczne D2, co prowadzi do hiperprolaktynemii i potencjalnego wpływu na oś podwzgórze-przysadka-gonady, skutkując zaburzeniami funkcji rozrodczych u kobiet (np. nieregularne miesiączkowanie, zaburzenia owulacji) oraz mężczyzn (zaburzenia spermatogenezy, zmniejszenie libido). W okresie ciąży brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania rysperydonu, a badania przedkliniczne wykazały toksyczność reprodukcyjną bez teratogenności. Szczególnie istotne jest ryzyko działań niepożądanych u noworodków eksponowanych na lek w trzecim trymestrze, takich jak objawy pozapiramidowe, odstawienne, zaburzenia napięcia mięśniowego, drżenia, senność patologiczna, zaburzenia oddychania i problemy z karmieniem, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego noworodka po porodzie.
9-hydroksyrysperydon, drżenie, gonadoliberyna, gonadotropiny przysadkowe, hiperprolaktynemia, hipertonia, hipoksja, hipotonia, nieregularne miesiączkowanie, objawy pozapiramidowe, pobudzenie psychoruchowe, receptory dopaminergiczne D₂, rysperydon, senność patologiczna, steroidogeneza gonadowa, toksyczność reprodukcyjna, trzeci trymestr ciąży, zaburzenia karmienia, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia oddychania, zaburzenia owulacji, zaburzenia spermatogenezy, zespół odstawienny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Digoxin Teva
Digoksyna charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia leku w surowicy oraz uważnej oceny klinicznej, zwłaszcza w kontekście ryzyka arytmii serca, które mogą imitować pierwotne zaburzenia rytmu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zespołem chorej zatoki oraz niepełnym blokiem przedsionkowo-komorowym, u których digoksyna może nasilać bradykardię lub pogłębiać blok przewodzenia. Dawkowanie wymaga korekty u osób w podeszłym wieku, z obniżonym klirensem nerkowym oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy – w niedoczynności dawkę należy zmniejszyć, a w nadczynności rozważyć jej zwiększenie, z późniejszą redukcją po kontroli stanu tarczycy. Wskazane jest także monitorowanie elektrolitów (K⁺, Ca²⁺, Mg²⁺) ze względu na ich wpływ na toksyczność digoksyny, zwłaszcza w przypadku hipokaliemii, hipomagnezemii, hiperkalcemii oraz hipoksji.
amyloidoza serca, arytmia serca, azotemia, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, choroba beri-beri, elektrolit, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, indeks terapeutyczny, kardiowersja elektryczna, klirens nerkowy, laktoza jednowodna, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, stężenie digoksyny, toksyczność digoksyny, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie zatokowo-przedsionkowe, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół złego wchłaniania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sevoflurane Baxter 100%
Przedawkowanie sewofluranu (Sevoflurane Baxter, 100% płyn do inhalacji parowej) prowadzi do ciężkiej depresji oddechowej i niewydolności krążenia, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. Mechanizm toksycznego działania obejmuje nadmierne hamowanie ośrodka oddechowego w pniu mózgu oraz rozszerzenie naczyń obwodowych i zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego. Objawy kliniczne to zmniejszenie częstości i głębokości oddechów, hipoksja, hiperkapnia, hipotensja oraz zaburzenia rytmu serca. Warto podkreślić, że nieleczone przedawkowanie może skutkować zatrzymaniem krążenia, uszkodzeniem mózgu, kwasicą oddechową i niewydolnością wielonarządową.
depresja oddechowa, drożność dróg oddechowych, działanie anestetyczne, hipoksja, hipoperfuzja, hipotensja, inhalacja parowa, intubacja dotchawicza, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica oddechowa, leki inotropowe, niewydolność krążenia, niewydolność wielonarządowa, ośrodek oddechowy, perfuzja tkanek, płynoterapia, retencja dwutlenku węgla, rozszerzenie naczyń, rurka ustno-gardłowa, sewofluran, środki znieczulające wziewne, uszkodzenie mózgu, wentylacja kontrolowana, wentylacja tlenem, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia, znieczulenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Anafranil 10 mg
Przedawkowanie chlorowodorku klomipraminy, substancji czynnej Anafranilu, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko ciężkich powikłań neurologicznych i kardiologicznych. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 4 godzin od przyjęcia nadmiernej dawki, z maksymalnym nasileniem po 24 godzinach, a zagrożenie może utrzymywać się nawet 4-6 dni z powodu przedłużonego wchłaniania, długiego okresu półtrwania i krążenia wątrobowo-jelitowego metabolitów. Klinicznie obserwuje się szerokie spektrum objawów, w tym senność, osłupienie, śpiączkę, ataksję, drgawki, a także poważne zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz >100/min, przedłużenie QTc, torsades de pointes), niedociśnienie, wstrząs, niewydolność serca i zatrzymanie akcji serca. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia oddychania, termoregulacji oraz funkcji nerek, np. skąpomocz lub bezmocz.
antidotum, ataksja, bezmocz, bradykardia, chlorowodorek klomipraminy, częstoskurcz, częstoskurcz komorowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, drgawki, hemodializa, hipoksja, intubacja dotchawicza, krążenie wątrobowo-jelitowe, leczenie przeciwdrgawkowe, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, niedociśnienie, niemiarowość serca, niewydolność serca, okres półtrwania, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie kardiologiczne, przedłużenie odstępu QT, rozszerzenie źrenic, ruchy mimowolne, sinica, skąpomocz, sztywność mięśniowa, torsades de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie przedłużone, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie oddychania, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxydolor Fast 5 mg
Przedawkowanie chlorowodorku oksykodonu, zawartego w preparatach Oxydolor Fast (5 mg, 10 mg, 20 mg), stanowi poważne zagrożenie dla życia z powodu silnej depresji ośrodka oddechowego w pniu mózgu, prowadzącej do hipoksji i potencjalnego uszkodzenia mózgu lub zgonu. Charakterystyczne objawy kliniczne obejmują miozę, depresję oddechową, senność przechodzącą w stupor lub śpiączkę, zmniejszenie napięcia mięśni szkieletowych oraz hipotensję. W ciężkich przypadkach obserwuje się zapaść krążeniową, bradykardię (<60 uderzeń/min) oraz nie-kardiogenny obrzęk płuc, które dodatkowo pogarszają perfuzję i oksygenację tkanek, zwiększając ryzyko zgonu.
benzodiazepina, bradykardia, depresja oddechowa, działanie opioidowe, efekt depresyjny, farmakodynamika, farmakokinetyka, hipoksja, hipotensja, lek przeciwhistaminowy, mioza, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc niekardiogenny, oksykodon, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, Oxydolor Fast, pień mózgu, receptor opioidowy, zaburzenie hemodynamiczne, zapaść krążeniowa - Leksykon chorób i schorzeń
Odra – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Odra to wysoce zakaźna choroba wirusowa wywoływana przez Morbillivirus z rodziny Paramyxoviridae, charakteryzująca się gorączką powyżej 38,3°C (101°F), kaszlem, nieżytem nosa, zapaleniem spojówek oraz charakterystyczną plamisto-grudkową wysypką pojawiającą się 7-14 dni po ekspozycji. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, obecności plamek Koplika oraz badaniach serologicznych, w tym testach na przeciwciała IgM i PCR z wymazów z jamy nosowo-gardłowej. Odra może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie płuc, zapalenie mózgu, a także wtórne infekcje bakteryjne, szczególnie u dzieci poniżej 5 lat, dorosłych powyżej 20 lat, kobiet ciężarnych i osób z obniżoną odpornością. Leczenie jest objawowe, obejmuje kontrolę gorączki, nawodnienie, suplementację witaminą A (zmniejszającą śmiertelność o około 50%) oraz leczenie powikłań bakteryjnych antybiotykami. Kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych, stanu układu oddechowego i skóry oraz stosowanie środków izolacyjnych przez minimum 4 dni od pojawienia się wysypki.
badania serologiczne, bakteryjne zapalenie płuc, hipertermia, hipoksja, immunosupresja, krup, leczenie onkologiczne, nawodnienie dożylne, niska masa urodzeniowa, obniżona odporność, okres inkubacji, paramyxoviridae, plamki Koplika, poronienie, przeciwciała IgM, respirator N95, suplementacja witaminy A, szczepionka MMR, szczepionka żywa, szczepionka żywa atenuowana, wysypka plamisto-grudkowa, zakażenie wtórne, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie krtani, zapalenie mózgu, zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – MEL MAX 15 mg
Przedawkowanie meloksykamu, NLPZ, manifestuje się spektrum objawów od letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu w nadbrzuszu, po poważne powikłania zagrażające życiu. Kluczowe zagrożenia obejmują krwawienia z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, ostrą niewydolność nerek, zaburzenia czynności wątroby, depresję oddechową, śpiączkę, drgawki, zapaść sercowo-naczyniową oraz zatrzymanie czynności serca. Warto podkreślić, że reakcje anafilaktoidalne mogą wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych, manifestując się obrzękiem, pokrzywką, skurczem oskrzeli i nagłym spadkiem ciśnienia tętniczego. Stopień zagrożenia poszczególnych objawów waha się od umiarkowanego (letarg, nudności) do krytycznego (zatrzymanie akcji serca, reakcje anafilaktoidalne).
ból nadbrzusza, cholestyramina, ciężkie zatrucie, depresja oddechowa, drgawki, hipoksja, krwawienie z przewodu pokarmowego, letarg, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, perfuzja narządów, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, skurcz oskrzeli, śpiączka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie czynności serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bexon (50 mg + 50 mg + 0,5 mg)/ml
Przedawkowanie preparatu Bexon, zawierającego tiaminy chlorowodorek (50 mg/ml), pirydoksyny chlorowodorek (50 mg/ml) oraz cyjanokobalaminę (0,5 mg/ml), jest rzadko opisywane w literaturze, a brak jest szczegółowych danych dotyczących toksyczności po podaniu domięśniowym. Dawka toksyczna dla witamin z grupy B wynosi około 1 grama jednorazowo, co znacznie przekracza zawartość pojedynczej ampułki (100 mg tiaminy, 100 mg pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy w 2 ml roztworu). W preparacie znajduje się także 40 mg alkohol benzylowy na ampułkę, który może nasilać objawy toksyczności. Główne objawy przedawkowania dotyczą ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego i obejmują depresję układu oddechowego, drgawki toniczne i kloniczne oraz zapaść sercowo-naczyniową.
alkohol benzylowy, bradykardia, cyjanokobalamina, depresja układu oddechowego, drgawki toniczne i kloniczne, hipoksja, hipotensja, intensywna terapia, lek przeciwdrgawkowy, neurotoksyczność, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, pirydoksyny chlorowodorek, postępowanie kardiologiczne, spadek ciśnienia tętniczego, splątanie, sztywność mięśniowa, tachykardia, tiaminy chlorowodorek, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suprane –
Przedawkowanie desfluranu (Suprane) prowadzi do nasilenia działania anestetycznego oraz depresji układów krążenia i oddechowego, co może skutkować zagrażającymi życiu stanami. Objawy obejmują pogłębienie znieczulenia, depresję krążeniową (spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, zmniejszenie rzutu serca) oraz depresję oddechową (zmniejszenie częstości i głębokości oddechów, możliwe zatrzymanie oddechu). U pacjentów wentylowanych mechanicznie pojawiają się późne objawy hiperkapnii (zwiększone stężenie CO2 we krwi, prowadzące do kwasicy oddechowej) oraz hipoksji (niedobór tlenu w tkankach), które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. Monitorowanie parametrów życiowych i gazometrii jest kluczowe dla wczesnego wykrycia tych zaburzeń.
anestetyk wziewny, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja układu krążenia, desfluran, gazometria, hiperkapnia, hipoksja, kwasica oddechowa, lek inotropowy, lek wazopresyjny, monitorowanie stężenia leku, perfuzja narządowa, podaż tlenu, protokół postępowania medycznego, Suprane, wentylacja kontrolowana, zaburzenia układu krążenia - Leksykon chorób i schorzeń
Priapizm (bolesne erekcje) – Zapobieganie i profilaktyka
Priapizm definiowany jest jako przedłużona, bolesna erekcja trwająca ponad 4 godziny, niezwiązana ze stymulacją seksualną i niereagująca na wytrysk, stanowiąc pilny przypadek medyczny. Najczęstszą formą jest priapizm niedokrwienny (ok. 95% przypadków), charakteryzujący się minimalnym lub zerowym napływem tętniczym do ciał jamistych, prowadzącym do hipoksji, hiperkapnii, hipoglikemii i kwasicy. Czas trwania priapizmu jest kluczowym czynnikiem prognostycznym – interwencje po 48-72 godzinach mają ograniczone znaczenie w zapobieganiu trwałej dysfunkcji erekcyjnej. Leczenie ostrego priapizmu niedokrwiennego obejmuje aspirację i irygację ciał jamistych oraz iniekcje alfa-adrenergicznych agonistów (np. fenyloefyryny), a w przypadku niepowodzenia – wykonanie shuntu naczyniowego. U pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową istotne jest nawodnienie, stosowanie hydroksymocznika, transfuzje wymienne oraz regularne opróżnianie pęcherza moczowego.
agonista GABA, antagonista GnRH, antyandrogen, baklofen, bikalutamid, bolesna erekcja, ciało jamiste, cyproteron, detumescencja, dysfunkcja erekcyjna, finasteryd, gabapentyna, hiperkapnia, hipoglikemia, hipoksja, hydroksymocznik, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kwasica, leuprorelina, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, priapizm, priapizm jąkający się, priapizm niedokrwienny, priapizm wysokiego przepływu, proteza prącia, przetoka naczyniowa, pseudoefedryna, terbutalina, transfuzja wymienna, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenie erekcji, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych - Leksykon substancji czynnych
Monoazotan izosorbidu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Monoazotan izosorbidu, stosowany w preparatach Olicard 40 retard (40 mg monoazotanu izosorbidu, 206,4 mg sacharozy) oraz Olicard 60 retard (60 mg monoazotanu izosorbidu, 261,7 mg sacharozy), wymaga szczególnej ostrożności w praktyce klinicznej. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego. Należy unikać jego stosowania u pacjentów z kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia, tamponadą osierdzia, zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej oraz u osób z niskim ciśnieniem napełniania serca, szczególnie gdy ciśnienie skurczowe spada poniżej 90 mmHg, co może pogorszyć perfuzję wieńcową. Ponadto, lek może nasilać ortostatyczne spadki ciśnienia tętniczego oraz powodować przemijającą hipoksję i niedokrwienie u pacjentów z chorobą wieńcową, zwłaszcza przy współistniejących schorzeniach płuc i serca.
ciśnienie napełniania serca, ciśnienie skurczowe, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dławica piersiowa, dziedziczne zaburzenia, hipoksja, hipotensja, kardiomiopatia przerostowa, monoazotan izosorbidu, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność lewokomorowa, ortostatyczne zaburzenia krążenia, stosunek wentylacji do perfuzji, tamponada osierdzia, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon substancji czynnych
Metadon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Metadon, silny opioid o długim okresie półtrwania, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko kumulacji i potencjalnego przedawkowania prowadzącego do śmierci. Zaleca się zmniejszenie dawki u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek (GFR 10-50 ml/min – odstępy między dawkami ≥32 h, poniżej 10 ml/min – ≥36 h), ciężkimi zaburzeniami wątroby oraz w złym stanie ogólnym. Metadon może wywoływać depresję oddechową, szczególnie u chorych z astmą, POChP, hipoksją czy hiperkapnią, a także zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotonergicznych. W dawkach powyżej 100 mg/dobę obserwowano wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka kardiologicznego. Przerwanie terapii powinno być stopniowe, aby uniknąć długotrwałych objawów odstawiennych.
buprenorfina, choroba Addisona, depresja oddechowa, guz chromochłonny, hiperkapnia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipoksemia nocna, hipoksja, hipomagnezemia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, nadciśnienie śródczaszkowe, nalokson, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, oczopląs, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy bezdech senny, przerost gruczołu krokowego, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serce płucne, torsade de pointes, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, uzależnienie od opioidów, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie używania opioidów, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zespół abstynencyjny noworodków, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zwężenie cewki moczowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide 100%
Przedawkowanie podtlenku azotu stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wynikające głównie z hipoksji spowodowanej wypieraniem tlenu z mieszaniny oddechowej, a nie z bezpośredniego działania toksycznego gazu. W zastosowaniach przeciwbólowych objawy przedawkowania są indywidualnie zmienne i obejmują zawroty głowy, utratę przytomności, sinicę oraz w skrajnych przypadkach zgon, bez określonego krytycznego stężenia. W anestezji ogólnej za przedawkowanie uznaje się wdychanie podtlenku azotu w stężeniu przekraczającym 70%, co prowadzi do objawów hipoksji takich jak tachykardia, duszność, niepokój i zaburzenia świadomości, wymagających natychmiastowej interwencji.
drożność dróg oddechowych, duszność, hipoksja, mieszanina gazowa, niedotlenienie tkanek, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, parametry wentylacji, parametry życiowe, podtlenek azotu, postępowanie anestezjologiczne, procedury resuscytacyjne, saturacja, sinica, tachykardia, utrata przytomności, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zolafren 5 mg
Przedawkowanie olanzapiny, substancji czynnej leku Zolafren, manifestuje się szerokim spektrum objawów neurologicznych, sercowo-naczyniowych i oddechowych, których nasilenie koreluje z dawką, ale wykazuje dużą zmienność indywidualną. Do bardzo częstych objawów (>10% przypadków) należą częstoskurcz, pobudzenie lub agresywność, dyzartria, objawy pozapiramidowe (dystonia, akatyzja, parkinsonizm polekowy) oraz obniżony poziom świadomości od sedacji do śpiączki. Znaczące klinicznie objawy to delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca (<2% przypadków) oraz zatrzymanie krążenia i oddychania. Zgłaszano zgony po dawkach nieprzekraczających 450 mg, ale także powroty do zdrowia po dawkach około 2 g, co podkreśla indywidualną tolerancję leku.
akatyzja, aspiracja treści żołądkowej, beta-agonista, beta-stymulacja, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, delirium, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, dyzartria, hipoksja, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niedociśnienie, niewydolność krążenia, objawy pozapiramidowe, olanzapina, parkinsonizm polekowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie olanzapiny, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, sedacja, śpiączka, środki sympatykomimetyczne, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia i oddychania, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tlen medyczny Spawmet nie mniej niż 99,5 % objętości
Tlen medyczny SPAWMET, zawierający minimum 99,5% objętości tlenu, jest kluczowym produktem w tlenoterapii, której celem jest przywrócenie prawidłowego ciśnienia parcjalnego tlenu w tkankach, niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania komórek, zwłaszcza mitochondriów (minimum 1,3 kPa). Zwiększenie stężenia tlenu w gazach wdychanych podnosi prężność tlenu w pęcherzykach płucnych i we krwi tętniczej, co stanowi podstawę terapeutycznego działania tlenoterapii. Skuteczność terapii jest zależna od rodzaju hipoksji: w hipoksji hipoksycznej jest wysoka, w hipoksji anemicznej i zastoinowej ograniczona, a w hipoksji histotoksycznej nieskuteczna ze względu na zaburzenia wykorzystania tlenu na poziomie komórkowym.
- Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wczesne skurcze komorowe (PVCs) to przedwczesne, ektopowe impulsy pochodzące z komór serca, które manifestują się szerokim, nietypowym zespołem QRS na EKG. PVCs są powszechne i mogą występować u pacjentów zarówno bez strukturalnej choroby serca, jak i z różnymi jej formami. Częstość PVCs definiuje się jako >5 na minutę na EKG lub >10-30 na godzinę podczas monitorowania Holterowskiego, a wysoka częstotliwość to 20-40% uderzeń serca w ciągu 24 godzin. Objawy mogą obejmować uczucie „przeskoczenia” uderzenia, kołatanie, duszność, zawroty głowy czy ból w klatce piersiowej, choć większość pacjentów pozostaje bezobjawowa. Czynniki wyzwalające to m.in. stres, stymulanty (kofeina, alkohol), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), hipoksja oraz leki takie jak digoksyna. Diagnostyka obejmuje 12-odprowadzeniowe EKG, 24-godzinne monitorowanie Holterowskie, echokardiografię, testy wysiłkowe i badania laboratoryjne.
ablacja cewnikowa, ablacja cewnikowa o częstotliwości radiowej, arytmia serca, bigeminia, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, duszność, echokardiogram, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, hiperkalcemia, hiperkapnia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, kardiomiopatia, kardiomiopatia indukowana tachykardią, kołatanie serca, lek sympatykomimetyczny, mechanizm reentry, migotanie komór, monitoring holterowski, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, pęczek Hisa, pojemność minutowa serca, przerost lewej komory, rytm zatokowy, strukturalna choroba serca, tachykardia komorowa, trigeminia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wczesny skurcz komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół QRS - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxodil PPH
Produkt leczniczy Oxodil PPH zawiera formoterol w dawce odmierzanej 12 µg (dawka dostarczona 9 µg) i jest wskazany jako uzupełnienie terapii wziewnymi kortykosteroidami u pacjentów z astmą, u których kontrola objawów jest niewystarczająca. Nie powinien być stosowany jako monoterapia ani w ostrych, ciężkich zaostrzeniach astmy. Maksymalne dawki dobowe nie powinny przekraczać 36 µg u dorosłych z astmą, 18 µg u dzieci z astmą oraz 18 µg u pacjentów z POChP. Należy monitorować pacjentów pod kątem zaostrzeń astmy, konieczności zwiększenia dawki β2-agonistów oraz działań niepożądanych, a także zachęcać do kontynuacji leczenia przeciwzapalnego. W przypadku poprawy stanu klinicznego możliwe jest stopniowe zmniejszanie dawki, przy zachowaniu najmniejszej skutecznej dawki.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, długo działający β2-agonista, formoterol, glikogenoliza, guz chromochłonny nadnercza, hipokaliemia, hipoksja, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, leczenie przeciwzapalne, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, paradoksalny skurcz oskrzeli, pochodne ksantynowe, POChP, receptor β2-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, teofilina, tętniak, wydłużenie odstępu QTc, zaostrzenie astmy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie aorty, β2-mimetyk - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hypnogen 10 mg
Przedawkowanie winianu zolpidemu, substancji czynnej preparatu Hypnogen, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta, zwłaszcza gdy jest stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi substancjami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego, w tym alkoholem. Objawy przedawkowania obejmują wzmożoną senność, zaburzenia świadomości od splątania do otępienia, śpiączkę, depresję oddechową, zaburzenia hemodynamiczne (hipotonia, bradykardia, arytmie) oraz w najcięższych przypadkach zgon. Nasilenie objawów koreluje z dawką przyjętego leku oraz obecnością innych substancji depresyjnych. Depresja oddechowa wymaga natychmiastowej interwencji, a śpiączka stanowi stan zagrożenia życia.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, bradykardia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, drożność dróg oddechowych, flumazenil, hemodializa, hipoksja, hipotonia, otępienie, padaczka, parametry życiowe, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, receptor GABA-A, śpiączka, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, winian zolpidemu, wzmożona senność, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości - Leksykon chorób i schorzeń
Tetralogia fallota – Zapobieganie i profilaktyka
Tetralogia Fallota to złożona wada wrodzona serca obejmująca ubytek przegrody międzykomorowej, nadaortyczne położenie aorty, zwężenie drogi odpływu z prawej komory oraz przerost prawej komory. Profilaktyka obejmuje suplementację kwasem foliowym w dawce 400 µg/dobę, szczepienie przeciw różyczce przed ciążą, unikanie alkoholu, tytoniu i toksyn, kontrolę cukrzycy i innych chorób przewlekłych oraz regularną opiekę prenatalną. Zalecane jest także badanie przesiewowe noworodków pulsoksymetrią w celu wczesnego wykrycia wady. U pacjentów z nieskorygowaną tetralogią Fallota kluczowe jest zapobieganie napadom siniczym poprzez unikanie czynników obniżających opór naczyniowy obwodowy, hipoksji, kwasicy, hipotermii, tachykardii i hipowolemii oraz odpowiednie nawodnienie i ograniczenie wysiłku fizycznego.
allograft, duszność, dysfunkcja lewej komory, dysfunkcja rozkurczowa, fenyloketonuria, hipoksja, hipotermia, hipowolemii, homograft, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kontrola cukrzycy, kwas foliowy, kwasica, lek beta-adrenolityczny, napad siniczy, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, opór naczyniowy obwodowy, profilaktyka antybiotykowa, proteza zastawkowa, przeciek prawo-lewy, przerost prawej komory, pulsoksymetria, sinica, szczepienie przeciwko różyczce, tachykardia, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zastawka płucna, zespół QRS - Leksykon substancji czynnych
Omega-3-kwasów triglicerydy – Przeciwwskazania stosowania
Preparaty do żywienia pozajelitowego zawierające omega-3-kwasy triglicerydy, takie jak Lipidem (200 mg/ml lipidów, w tym 20,0 g/l omega-3-kwasów triglicerydów), wymagają szczególnej uwagi ze względu na liczne przeciwwskazania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka hiperlipidemia z hipertriglicerydemią ≥ 1000 mg/dl (11,4 mmol/l), gdyż podanie emulsji lipidowych może pogorszyć zaburzenia metaboliczne. Ponadto preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki takie jak jaja, ryby, orzeszki ziemne, białko soi (Lipidem zawiera 80,0 g/l oleju sojowego) oraz inne substancje pomocnicze. Inne istotne przeciwwskazania to ciężka koagulopatia, cholestaza wewnątrzwątrobowa, ciężka niewydolność wątroby i nerek (bez leczenia nerkozastępczego), ostre zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, zatorowość tłuszczowa oraz kwasica, które mogą zwiększać ryzyko powikłań lub uniemożliwiać prawidłowy metabolizm lipidów.
cholestaza wewnątrzwątrobowa, emulsja do infuzji, emulsja lipidowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipoksja, koagulopatia, kwas alfa-linolenowy, kwas dokozaheksaenowy, kwas eikozapentaenowy, kwas linolowy, kwasica, leczenie nerkozastępcze, nadwrażliwość na składniki, niestabilny stan krążenia, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewyrównana cukrzyca, obrzęk płuc, omega-3 kwasy triglicerydy, posocznica, równowaga kwasowo-zasadowa, udar mózgu, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zatorowość tłuszczowa, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xancodal 80 mg
Lek Xancodal zawierający oksykodon chlorowodorek w dawce 80 mg w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (86,5 mg/tabletkę). Szczególnie niezalecany jest u chorych z ciężką niewydolnością oddechową z hipoksją, hiperkapnią, zaawansowaną POChP, zespołem serca płucnego oraz ciężką astmą oskrzelową ze względu na ryzyko nasilenia depresji ośrodka oddechowego, pogorszenia funkcji oddechowo-krążeniowej oraz skurczu oskrzeli. Ponadto, porażenna niedrożność jelit stanowi bezwzględne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko pogłębienia atonii jelit i poważnych powikłań.
Przed rozpoczęciem terapii oksykodonem należy dokładnie ocenić stan pacjenta, zwłaszcza w przypadku lżejszych postaci niewydolności oddechowej, POChP, astmy oskrzelowej oraz zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego, gdzie stosowanie leku wymaga szczególnej ostrożności lub rozważenia alternatywnych metod leczenia. Należy również uwzględnić ryzyko u pacjentów z nietolerancją laktozy, dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Decyzja o zastosowaniu Xancodalu powinna być poprzedzona szczegółowym wywiadem i badaniem, z uwzględnieniem potencjalnych przeciwwskazań i ryzyka poważnych działań niepożądanych.
astma oskrzelowa, atonia jelit, choroba uchyłkowa jelit, depresja oddechowa, hiperkapnia, hipoksja, laktoza jednowodna, motoryka przewodu pokarmowego, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, oksykodonu chlorowodorek, POChP, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, zespół serca płucnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tussal Antitussicum 15 mg
Lek Tussal Antitussicum zawiera 15 mg dekstrometorfanu bromowodorku w tabletce i jest stosowany jako środek przeciwkaszlowy. Przedawkowanie tego leku może wywołać szerokie spektrum objawów obejmujących układ pokarmowy (nudności, wymioty), ośrodkowy układ nerwowy (pobudzenie, zawroty głowy, dyzartria, dystonia, splątanie, senność, oczopląs, ataksja, psychoza toksyczna) oraz układ sercowo-naczyniowy (tachykardia, wydłużenie QTc). W ciężkich przypadkach obserwuje się śpiączkę, depresję oddechową i drgawki, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają pilnej interwencji. Objawy mogą pojawić się szybko po przyjęciu nadmiernej dawki, a ich nasilenie koreluje z dawką leku.
ataksja, benzodiazepiny, dekstrometorfan, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, dyzartria, hipertermia, hipoksja, kardiotoksyczność, lek przeciwkaszlowy, nalokson, napad drgawkowy, nudności i wymioty, oczopląs, odstęp QTc, osłupienie, płukanie żołądka, pobudzenie OUN, psychoza toksyczna, śpiączka, splątanie, tachykardia, węgiel aktywny, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zespół serotoninowy