biegunka
Biegunka (diarrhoea) to stan charakteryzujący się zwiększoną częstotliwością wypróżnień (powyżej 3 razy na dobę) oraz zmianą konsystencji stolca na luźną lub płynną. W zależności od czasu trwania, biegunkę klasyfikuje się jako ostrą (trwającą do 14 dni) lub przewlekłą (powyżej 4 tygodni).
Ostre biegunki mają najczęściej etiologię infekcyjną, wywołaną przez wirusy (rotawirusy, norowirusy), bakterie (Salmonella, Shigella, enterotoksyczna E. coli) lub pasożyty. Przewlekłe biegunki mogą być związane z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit, zespołem jelita drażliwego, zespołami złego wchłaniania, nowotworami czy nietolerancjami pokarmowymi.
Diagnostyka biegunki obejmuje badanie fizykalne, badania laboratoryjne, badanie kału (w tym posiewy mikrobiologiczne), badania endoskopowe i obrazowe. W terapii kluczowe znaczenie ma nawodnienie i wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, a w zależności od przyczyny – leczenie przyczynowe (antybiotykoterapia, leki przeciwpasożytnicze, modyfikacja diety, leki przeciwzapalne).
Powikłaniami nieleczonej biegunki mogą być odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, wstrząs hipowolemiczny, a w niektórych przypadkach (np. infekcje C. difficile) – toksyczne rozdęcie okrężnicy. U niemowląt i osób starszych biegunka może stanowić poważne zagrożenie życia, wymagające pilnej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lidbree 42 mg/ml
Preparat Lidbree w postaci żelu domacicznego zawiera lidokainę w stężeniu 42 mg/ml i jest stosowany w warunkach klinicznych z dobrze udokumentowanym profilem bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych nie odnotowano ciężkich działań niepożądanych, a częstość i charakter zgłaszanych objawów były porównywalne z placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były nudności (≥1/10), zawroty głowy oraz ból głowy (≥1/100 do <1/10), a także inne przemijające zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak dyskomfort w jamie brzusznej, wzdęcia, biegunka lub zaparcia. Objawy te mają charakter przejściowy i ustępują samoistnie, wynikając zarówno z działania farmakologicznego lidokainy, jak i procedury aplikacji domacicznej.
alergia, biegunka, ból głowy, butylohydroksytoluen, ciężkie zdarzenie niepożądane, dyskomfort brzuszny, makrogologlicerolu rycynoleinian, miejscowa reakcja skórna, nadwrażliwość, nudności, polioksylenowany olej rycynowy, reakcja nadwrażliwości, stosunek korzyści do ryzyka, wewnątrzmaciczny system antykoncepcyjny, wzdęcia, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy, żel domaciczny z lidokainą - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aurorix 150 mg
Aurorix (moklobemid), selektywny inhibitor MAO-A, stosowany w leczeniu depresji, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do bardzo częstych należą zawroty głowy i bóle głowy (≥1/10), suchość błony śluzowej jamy ustnej oraz nudności (≥1/10), a także zaburzenia snu. Często obserwuje się parestezje, pobudzenie, lęk, niepokój, wymioty, biegunkę, zaparcia, wysypkę skórną, niedociśnienie tętnicze oraz drażliwość (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często występują zaburzenia smaku, myśli samobójcze, stany splątania, obrzęk, świąd, pokrzywka, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, astenia oraz hiponatremia (≥1/1 000 do <1/100). Rzadko notuje się zachowania samobójcze, omamy, zmniejszenie apetytu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz zespół serotoninowy (≥1/10 000 do <1/1 000), który jest stanem zagrażającym życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych.
agitacja, anoreksja, astenia, biegunka, ból głowy, depresja, diplopia, drażliwość, dysgeuzja, enzymy wątrobowe, halucynacja, hiponatremia, hipotensja, inhibitor MAO-A, insomnia, kserostomia, lęk, moklobemid, myśli samobójcze, nieostre widzenie, nudność, obrzęk, parestezja, pokrzywka, rumień, SSRI, stan splątania, świąd, vertigo, wymioty, wysypka, zaburzenie widzenia, zachowanie samobójcze, zaparcie, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Viatris 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne, związane z hamowaniem VEGFR i zakłóceniem szlaków VEGF. Obserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, hematologicznych, nerkach i trzustce, często przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji AUC u dorosłych) powodowały zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i nieprawidłową przebudowę zębów. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki w okresie 9-14 dni po narodzinach, dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji AUC wywoływały zgony oraz zaburzenia rozwojowe nerek, płuc, wątroby i serca. U samic myszy przy dawkach 2,5-krotnie wyższych niż kliniczne stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie, w tym gruczolaki.
aberracja chromosomalna, biegunka, ciałko żółte, dane przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, embriotoksyczność, eozynofilia, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, łamliwość kości, mutagenność, rakotwórczość, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata poimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, toksyczność ogólna, toksyczność u młodych osobników, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulwestrant Accord 250 mg/5 ml
Fulwestrant Accord w dawce 500 mg (250 mg/5 ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi reakcjami obejmującymi odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz istotne podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa). Mediana czasu terapii wynosiła 6,5 miesiąca. Bardzo często obserwuje się uderzenia gorąca, bóle mięśniowo-szkieletowe, wysypkę oraz reakcje nadwrażliwości, natomiast często występują nudności, wymioty, biegunka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa oraz neuropatia obwodowa. Niezbyt często notowane są poważne powikłania, takie jak reakcje anafilaktyczne, niewydolność i zapalenie wątroby, krwotok w miejscu podania oraz kandydoza pochwy. Monitorowanie funkcji wątroby, parametrów hematologicznych oraz wczesnych objawów zakrzepicy jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
astenia, biegunka, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, hiperbilirubinemia, hipotensja, jadłowstręt, kandydoza pochwy, krwawienie z pochwy, lek przeciwgrzybiczy, małopłytkowość, nadwrażliwość, nerwoból, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu podania, rwa kulszowa, skurcz oskrzeli, uderzenia gorąca, upławy, wymioty, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Metyrapon – Przedawkowanie
Metyrapon, dostępny w preparacie Metopirone w dawce 250 mg, jest inhibitorem enzymu 11-beta-hydroksylazy stosowanym w diagnostyce i leczeniu zaburzeń czynności kory nadnerczy. Przedawkowanie metyraponu prowadzi do dwóch głównych grup objawów: ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, odwodnienie) oraz ostrej niewydolności kory nadnerczy, wynikającej z krytycznego niedoboru kortyzolu. Klinicznie objawia się to hipotonią ortostatyczną, tachykardią (>100 uderzeń/min), osłabieniem, zawrotami głowy, zaburzeniami świadomości, a w ciężkich przypadkach wstrząsem nadnerczowym. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hiperkaliemia) oraz hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą.
biegunka, ból brzucha, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hydrokortyzon, intensywna terapia, kora nadnerczy, leki przeciwwymiotne, Metopirone, metyrapon, nudności i wymioty, objawy przewodu pokarmowego, odwodnienie, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zatrucie, synteza kortyzolu, tachykardia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości, zaburzenie czynności kory nadnerczy, zapaść, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medithyrox 150 mcg
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna produktu Medithyrox, może wywoływać działania niepożądane głównie w wyniku przekroczenia indywidualnego progu tolerancji lub przedawkowania, manifestujące się objawami nadczynności tarczycy. Szczególnie istotne są powikłania układu sercowo-naczyniowego, takie jak arytmie (migotanie przedsionków, skurcze dodatkowe), tachykardia, kołatanie serca, dusznica bolesna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca oraz zawał mięśnia sercowego. Częstość występowania tych objawów jest związana z dawką leku i może stanowić zagrożenie życia, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą chorobą sercowo-naczyniową. Ponadto, działania niepożądane o charakterze ogólnoustrojowym obejmują drżenia, niepokój psychoruchowy, bezsenność, gorączkę, nadmierne pocenie się oraz zmniejszenie masy ciała pomimo zwiększonego apetytu. W obrębie układu pokarmowego obserwuje się bóle brzucha, nudności, biegunkę, wymioty i skurcze jelit, które mogą prowadzić do zaburzeń odżywiania i elektrolitowych.
arytmia serca, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, drżenie, dusznica bolesna, duszność, kołatanie serca, kraniostenoza, kurcz mięśni, lewotyroksyna sodowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niepokój psychoruchowy, niewydolność serca, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, reakcja alergiczna, skurcz dodatkowy, skurcz jelita, tachykardia, wymioty, zaburzenie menstruacji, zaburzenie rytmu serca, zarośnięcie nasad kości długich, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clindavag 100 mg
Profil bezpieczeństwa klindamycyny w postaci globulek dopochwowych (100 mg) został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych u kobiet niebędących w ciąży. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują zakażenia grzybicze, ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty), świąd i wysypkę skórną, ból w boku, odmiedniczkowe zapalenie nerek, bolesne oddawanie moczu oraz objawy ze strony układu rozrodczego takie jak kandydoza sromu i pochwy, ból i zaburzenia sromu i pochwy, infekcje pochwy, wydzielina z pochwy i zaburzenia miesiączkowania. W miejscu podania mogą wystąpić ból, świąd, miejscowy obrzęk i gorączka. Rzadziej (≥1/1 000 do <1/100) nie odnotowano istotnych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelit, powikłania charakterystycznego dla antybiotyków z grupy klindamycyny, objawiającego się ciężką biegunką, bólami brzucha, gorączką oraz obecnością śluzu i krwi w stolcu, wymagającego natychmiastowej interwencji i odstawienia leku.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, bolesne oddawanie moczu, Candida, Clostridioides difficile, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań, działanie niepożądane, farmakoterapia, flora bakteryjna pochwy, kandydoza sromu i pochwy, lek przeciwbakteryjny, nudności, odmiedniczkowe zapalenie nerek, reakcja alergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, świąd, wydzielina z pochwy, wymioty, wysypka, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia żołądka i jelit, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aripiprazole Aurovitas 15 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, zarówno u dorosłych (do 1260 mg), jak i u dzieci (do 195 mg), może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, w tym letargu, senności, tachykardii, nudności, wymiotów, biegunki oraz objawów pozapiramidowych u populacji pediatrycznej. Mimo wysokich dawek nie odnotowano zgonów, jednak konieczne jest natychmiastowe wdrożenie kompleksowego postępowania medycznego. Kluczowe jest utrzymanie drożności dróg oddechowych, dotlenienie, ewentualna wentylacja oraz leczenie objawowe. Ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca wskazane jest ciągłe monitorowanie EKG oraz funkcji życiowych, a także obserwacja kliniczna do ustąpienia objawów i stabilizacji stanu pacjenta.
akatyzja, arypiprazol, białka osocza, biegunka, ciśnienie tętnicze krwi, drżenie, dystonia, hemodializa, letarg, monitorowanie EKG, nudności, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, przedawkowanie arypiprazolu, spowolnienie psychoruchowe, sztywność mięśniowa, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Tenofowir dizoproksyl, stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, nie był przedmiotem specyficznych badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, charakterystyki produktów leczniczych wskazują na bardzo częste występowanie zawrotów głowy (>10% pacjentów), co stanowi istotne ryzyko upośledzenia percepcji i koordynacji. Inne działania niepożądane, takie jak ból głowy (≥1/100 do <1/10), zmęczenie, astenia oraz objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), mogą również negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów. Profil bezpieczeństwa preparatów złożonych z tenofowiru i emtrycytabiny jest podobny, z bólem głowy jako najczęstszym działaniem niepożądanym w profilaktyce przedekspozycyjnej (1%).
astenia, biegunka, ból głowy, działanie niepożądane, emtrycytabina, HBV, interakcja lekowa, lek przeciwretrowirusowy, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, nudności, objawy neurologiczne, profilaktyka przedekspozycyjna, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwwirusowa, wirus HIV-1, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zyvoxid 2 mg/ml
Linezolid w postaci roztworu do infuzji 2 mg/ml wykazuje profil bezpieczeństwa, w którym działania niepożądane występują u około 22% pacjentów. Najczęstsze objawy to dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (biegunka 8,9%, nudności 6,9%, wymioty 4,3%) oraz zakażenia grzybicze (kandydoza jamy ustnej 0,8%, pochwy 1,1%). Około 3% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest ryzyko niedokrwistości, które wzrasta znacząco przy stosowaniu leku powyżej 28 dni – u 12,3% pacjentów, z ciężką niedokrwistością wymagającą transfuzji u 15% tej grupy. Ponadto, linezolid może wywoływać poważne działania niepożądane, takie jak neuropatia obwodowa, zespół serotoninowy, kwasica mleczanowa, zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, pancytopenia), a także ciężkie reakcje skórne (toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona).
anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, drgawki, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, kwasica mleczanowa, leukopenia, linezolid, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność nerek, nudności, pancytopenia, parestezje, poantybiotykowe zapalenie okrężnicy, rabdomioliza, roztwór do infuzji, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, tachykardia, testy czynności wątroby, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku, zakażenie grzybicze, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie żył, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tribux forte 200 mg
Tribux Forte zawiera 200 mg maleinianu trimebutyny i jest stosowany w leczeniu zespołu jelita drażliwego, biegunek, zaparć oraz bólów brzucha i stanów skurczowych jelit. Dawkowanie u dorosłych jest zróżnicowane w zależności od wskazania: w zespole jelita drażliwego standardowa dawka to 100 mg (pół tabletki) 3 razy na dobę przed posiłkiem, z możliwością zwiększenia do 600 mg na dobę (200 mg 3 razy na dobę) w cięższych przypadkach. Przy biegunkach i zaparciach zaleca się 200 mg 1-2 razy na dobę (200-400 mg/dobę), natomiast przy bólach brzucha i stanach skurczowych jelit – 100 mg 3 razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 600 mg na dobę. Lek należy przyjmować doustnie, przed posiłkiem, co optymalizuje jego skuteczność terapeutyczną.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Kelicardina –
Przedawkowanie Kelicardiny, zawierającej 2,5-4,2 j.g. glikozydów nasercowych na 1 ml oraz 59-67% V/V etanolu (536 mg etanolu na 1 ml), może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, objawów ze strony przewodu pokarmowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Typowe symptomy obejmują arytmię serca wynikającą z wpływu glikozydów na pompę sodowo-potasową kardiomiocytów, nudności, wymioty, biegunkę oraz objawy neurologiczne takie jak ból głowy, senność i zaburzenia widzenia (m.in. widzenie w żółtych barwach). Działanie toksyczne jest związane zarówno z glikozydami nasercowymi pochodzącymi z wyciągu z konwalii, jak i wysoką zawartością etanolu w preparacie.
arytmia, biegunka, ból głowy, bradykardia, glikozyd nasercowy, kardiomiocyt, niedobór magnezu, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, pompa sodowo-potasowa, równowaga elektrolitowa, równowaga wodno-elektrolitowa, senność, tlenoterapia, układ bodźcoprzewodzący serca, wspomaganie oddechowo-krążeniowe, wyciąg z konwalii, wymioty, zaburzenie przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Febuxostat MSN 120 mg
Febuksostat, w dawce 120 mg (produkt Febuxostat MSN), wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony badaniami klinicznymi fazy 3, badaniami po wprowadzeniu do obrotu oraz obserwacjami klinicznymi. Najczęstsze działania niepożądane u pacjentów z dną moczanową obejmują zaostrzenia dny, zaburzenia czynności wątroby, biegunkę, nudności, bóle głowy i zawroty, duszność, wysypkę, świąd, bóle stawów i mięśni, obrzęki oraz zmęczenie, z przewagą nasilenia łagodnego do umiarkowanego. Rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Poza tym odnotowano rzadkie przypadki nagłego zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz zaburzenia rytmu serca, w tym blok lewej odnogi pęczka Hisa i częstoskurcz zatokowy, szczególnie u pacjentów z nowotworami krwi leczonych chemioterapią (badanie FLORENCE). Współistniejące leczenie kolchicyną zwiększa ryzyko nieprawidłowości czynności wątroby i biegunki.
agranulocytoza, allopurynol, biegunka, blok lewej odnogi pęczka Hisa, ból głowy, ból stawów, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, ciężka reakcja nadwrażliwości, częstoskurcz zatokowy, dna moczanowa, duszność, febuksostat, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kolchicyna, migotanie przedsionków, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowa czynność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Abiraterone Fresenius Kabi, zawierający octan abirateronu w dawce 250 mg, jest stosowany w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Analiza danych z badań klinicznych fazy 3 wykazała, że najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to obrzęk obwodowy (23% vs 17% placebo), hipokaliemia (18% vs 8%), nadciśnienie tętnicze (22% vs 16%), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT). Działania niepożądane stopnia 3 i 4 wg CTCAE obejmowały hipokaliemię (6% vs 1%), nadciśnienie (7% vs 5%) oraz obrzęk obwodowy (1% vs 1%). Występowały również poważne powikłania, takie jak choroby serca, hepatotoksyczność, złamania i alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych. Ryzyko działań niepożądanych było wyższe u pacjentów wrażliwych na hormony, z gorszym statusem ECOG (≥2) oraz u osób w wieku ≥75 lat. Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów zmniejsza częstość i nasilenie efektów mineralokortykosteroidowych.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferazy, analog LHRH, arytmia, biegunka, bilirubina, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, efekt mineralokortykosteroidowy, frakcja wyrzutowa, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, posocznica, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, supresja androgenowa, tachykardia, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamania - Leksykon substancji czynnych
Difenoksylat – Dawkowanie i sposób podawania
Difenoksylat, będący składnikiem preparatu Reasec, stosowany jest w leczeniu biegunek o różnym nasileniu, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta oraz charakteru biegunki (ostra lub przewlekła). Preparat zawiera 2,5 mg chlorowodorku difenoksylatu i 0,025 mg siarczanu atropiny na tabletkę. U dorosłych z ostrą biegunką standardowa dawka wynosi 1-2 tabletki trzy razy na dobę (7,5-15 mg difenoksylatu i 0,075-0,15 mg atropiny), z możliwością zwiększenia do 2 tabletek cztery razy na dobę (maksymalnie 20 mg difenoksylatu i 0,2 mg atropiny) w ciężkich przypadkach. W leczeniu przewlekłej biegunki u dorosłych zaleca się 1 tabletkę dwa razy na dobę (5 mg difenoksylatu i 0,05 mg atropiny). Brak poprawy po 48 godzinach (ostra biegunka) lub 10 dniach (przewlekła biegunka) terapii przy maksymalnej dawce wskazuje na konieczność zmiany strategii terapeutycznej. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest zróżnicowane: nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 4 lat, natomiast dzieci 4-8 lat otrzymują 1 tabletkę trzy razy na dobę (7,5 mg difenoksylatu i 0,075 mg atropiny), 9-12 lat 1 tabletkę cztery razy na dobę (10 mg i 0,1 mg), a młodzież 13-16 lat 2 tabletki trzy razy na dobę (15 mg i 0,15 mg).
- Leksykon substancji czynnych
Wymiotnica ipekakuana – Przedawkowanie
Wymiotnica ipekakuana (Cephaelis ipecacuanha) w produkcie homeopatycznym MALIA Kaszel występuje w rozcieńczeniach D6 i D12, co znacząco ogranicza ryzyko toksyczności samej substancji aktywnej. Główne zagrożenie przedawkowaniem tego syropu wynika z wysokiej zawartości sorbitolu – 8,64 g w pojedynczej dawce 10 ml dla dorosłych. Przedawkowanie może prowadzić do nasilenia działania przeczyszczającego, objawiającego się biegunką, dyskomfortem brzusznym, nudnościami, a w konsekwencji do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Wymiotnica ipekakuana w formie nierozcieńczonej wykazuje znacznie większe ryzyko działań niepożądanych, jednak w omawianym preparacie homeopatyczne rozcieńczenia minimalizują to zagrożenie.
biegunka, ból brzucha, działanie przeczyszczające, lek przeciwbiegunkowy, nietolerancja fruktozy, nudności, odwodnienie, produkt homeopatyczny, przewód pokarmowy, równowaga elektrolitowa, rozcieńczenie homeopatyczne, sorbitol, wymiotnica ipekakuana, wzdęcia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia trawienia, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Nifuroksazyd Hasco 220 mg/5 ml
Nifuroksazyd Hasco w postaci zawiesiny doustnej (220 mg/5 ml) charakteryzuje się ograniczonym profilem interakcji farmakologicznych, głównie ze względu na minimalne wchłanianie systemowe. Najistotniejszą klinicznie interakcją jest reakcja dysulfiramopodobna wywołana przez jednoczesne spożycie alkoholu etylowego, manifestująca się nasileniem biegunki, wymiotami oraz bólem brzucha. Objawy te mogą prowadzić do pogłębienia zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz obniżenia skuteczności terapii. Zaleca się całkowitą abstynencję od alkoholu podczas leczenia oraz przez 48 godzin po jego zakończeniu. Ponadto, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych działających miejscowo w przewodzie pokarmowym, gdyż może dojść do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej obu preparatów.
alkohol etylowy, biegunka, biodostępność, ból brzucha, etanol, glikol propylenowy, lek przeciwbakteryjny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, loperamid, nifuroksazyd, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, przewód pokarmowy, reakcja dysulfiramopodobna, wchłanianie systemowe, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cholestil 400 mg
Lek Cholestil, zawierający 400 mg hymekromonu w postaci tabletek, charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa i jest generalnie dobrze tolerowany przez pacjentów. Działania niepożądane występują rzadko i obejmują głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka oraz uczucie pełności lub ucisku w jamie brzusznej, które zwykle ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku. Rzadko obserwuje się reakcje nadwrażliwości o różnym nasileniu, w tym łagodne reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka) oraz potencjalnie poważniejsze reakcje alergiczne, które mogą wymagać przerwania terapii. Częstość występowania tych działań niepożądanych klasyfikowana jest jako rzadka (≥ 1/10 000 do <1/1 000).
W trakcie stosowania Cholestilu zaleca się systematyczne monitorowanie pacjentów pod kątem objawów niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu pokarmowego oraz immunologicznego. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii i powinno odbywać się za pośrednictwem odpowiednich kanałów, takich jak Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych URPL. Pomimo niskiej częstości występowania działań niepożądanych, należy zachować czujność, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjentów i odpowiednio reagować na ewentualne reakcje niepożądane.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Temsirolimus Accord 30 mg
Temsirolimus, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL), wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa, obejmujący liczne działania niepożądane o różnym stopniu nasilenia. Do najpoważniejszych należą reakcje nadwrażliwości i reakcje podczas wlewu, które mogą zagrażać życiu, a także hiperglikemia, zakażenia, śródmiąższowe choroby płuc, niewydolność nerek, perforacja jelit, małopłytkowość i neutropenia (w tym gorączka neutropeniczna). Profil działań niepożądanych różni się w zależności od wskazania: u pacjentów z RCC obserwowano m.in. anafilaksję, zaburzenia gojenia ran i zatorowość płucną, natomiast u chorych z MCL dominowały małopłytkowość i neutropenia. Częstość występowania działań niepożądanych jest wyższa przy dawce 175 mg/tydzień w porównaniu do 75 mg/tydzień, zwłaszcza w zakresie zakażeń stopnia 3. i 4. oraz małopłytkowości. W badaniach fazy 3 najczęściej zgłaszano niedokrwistość, nudności, wysypkę, zmniejszenie apetytu, obrzęki, astenia, biegunki, gorączkę, hiperglikemię i hipercholesterolemię, a także objawy ze strony układu oddechowego i skóry.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból mięśniowy, ból stawowy, chłoniak z komórek płaszcza, depresja, duszność, gorączka neutropeniczna, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, interferon alfa, kaszel, krwawienie z nosa, krwotok wewnątrzczaszkowy, kryteria NCI CTCAE, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nieżyt nosa, nudności, obrzęk, obrzęk twarzy, perforacja jelita, powikłanie gojenia ran, rak nerkowokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, temsirolimus, wymioty, wysięk opłucnowy, wysypka, wysypka krostkowa, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka świądowa, zaburzenie smaku, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Ziele rdestu ptasiego – Działania niepożądane
Ziele rdestu ptasiego (Polygonum aviculare L., herba) jest składnikiem preparatów Fitolizyna (15,0 części wyciągu złożonego) oraz Vagosan (17,5 g/100 g mieszanki ziołowej). Stosowanie tych preparatów wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym reakcji alergicznych o różnym nasileniu. W Fitolizynie obserwowano świąd, wysypkę, pokrzywkę i alergiczny nieżyt nosa, natomiast w Vagosanie odnotowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak duszność, obrzęk Quinckego, zapaść naczyniowa i wstrząs anafilaktyczny. Szczególnie istotne są reakcje krzyżowe u pacjentów uczulonych na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae). Ponadto, preparaty mogą wywoływać skórne reakcje uczuleniowe, nadwrażliwość na promieniowanie UV (Fitolizyna), zawroty głowy (Fitolizyna) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i wzdęcia. Częstość występowania tych działań jest klasyfikowana jako „nieznana”.
alergiczny nieżyt nosa, astrowate, atopia, biegunka, duszność, Fitolizyna, fotodermatoza, fotosensybilizacja, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość na promienie UV, nudności, obrzęk Quinckego, ośrodkowy układ nerwowy, pasta doustna, podrażnienie błony śluzowej, rdest ptasi, reakcja alergiczna, reakcja dermatologiczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja uczuleniowa skóry, Vagosan, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wzdęcia, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapaść naczyniowa, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Anetol – Przedawkowanie
Anetol, będący składnikiem preparatu Rowatinex, wykazuje dwufazowe działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przy przedawkowaniu, manifestujące się zarówno depresją OUN (stan osłupienia, niewydolność oddechowa) jak i paradoksalną stymulacją (pobudzenie psychoruchowe, drgawki). Toksyczność obejmuje również układ pokarmowy, powodując nudności, wymioty i biegunkę, co może prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych. W preparacie Rowatinex anetol występuje w połączeniu z innymi olejkami eterycznymi (α-pinen, β-pinen, kamfen, cyneol, fenchon, borneol), co może modyfikować przebieg kliniczny i wymaga uwzględnienia w diagnostyce i terapii.
Postępowanie w przypadku przedawkowania obejmuje szybkie usunięcie niewchłoniętej substancji z przewodu pokarmowego, np. poprzez płukanie żołądka, oraz leczenie objawowe dostosowane do dominujących symptomów: wspomaganie oddychania przy depresji OUN, stosowanie leków przeciwdrgawkowych (benzodiazepiny, fenytoina) przy drgawkach, oraz wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych w przebiegu objawów ze strony przewodu pokarmowego. Konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji życiowych, w tym układu krążenia, oddechowego, parametrów biochemicznych wątroby i nerek, aby zapobiec powikłaniom wielonarządowym. Wczesna interwencja i dokładna znajomość składu preparatu są kluczowe dla skutecznego leczenia.
anuria, benzodiazepiny, biegunka, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, enzymy wątrobowe, fenytoina, funkcja nerek, funkcja wątroby, gazometria krwi tętniczej, hepatocyt, hepatoprotekcja, hiperkapnia, hipoksemia, kreatynina, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, mocznik, monitorowanie funkcji życiowych, niewydolność oddechowa, nudności, olejek eteryczny, oliguria, ośrodek oddechowy, parametry nerkowe, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, podrażnienie błony śluzowej żołądka, probiotyki, sedacja farmakologiczna, stan osłupienia, stymulacja OUN, technika nerkozastępcza, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nifuroksazyd Gedeon Richter 200 mg
Nifuroksazyd, pochodna nitrofuranu stosowana w terapii biegunek, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, w tym reakcje nadwrażliwości o nieznanej częstości występowania. Do najczęstszych objawów alergicznych należą wysypka skórna, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz potencjalnie zagrażający życiu wstrząs anafilaktyczny. Opisano również pojedynczy przypadek granulocytopenii, charakteryzującej się obniżeniem liczby granulocytów, co zwiększa ryzyko infekcji. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, nudności oraz paradoksalne nasilenie biegunki, występują u pacjentów z indywidualną nadwrażliwością na lek. Reakcje skórne, w tym krostowatość i świerzbiączka guzkowa, są rzadkie, z częstością od ≥1/10 000 do <1/1 000 przypadków.
alergia kontaktowa, biegunka, ból brzucha, granulocytopenia, krostowatość, nadzór farmakologiczny, nasilenie biegunki, nifuroksazyd, Nifuroksazyd Gedeon Richter, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pochodna nitrofuranu, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, świerzbiączka guzkowa, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenie krwi i układu chłonnego, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Przedawkowanie – Debelizyna 654,5 mg/g
Przedawkowanie Debelizyny, zawierającej 654,5 mg/g wyciągu zagęszczonego z nasion fasoli indyjskiej (Dolichosi biflorum seminis), manifestuje się przede wszystkim biegunką. Dawka jednorazowa preparatu wynosi 5 g pasty, co odpowiada 3,27 g substancji czynnej. Przekroczenie tej dawki prowadzi do zwiększonej częstotliwości wypróżnień oraz luźnych, wodnistych stolców, będących efektem nasilonego działania leku na układ pokarmowy. Objawy te wymagają szybkiego rozpoznania i odpowiedniego postępowania, aby zapobiec dalszym powikłaniom.
biegunka, dawkowanie terapeutyczne, Dolichosi biflorum seminis, działania niepożądane, leczenie objawowe, objawy niepożądane, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, skrobia pszeniczna, substancja czynna, substancje pomocnicze, układ pokarmowy, uzupełnianie elektrolitów, wodniste stolce, wyciąg z fasoli indyjskiej, wypróżnienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asteloc 20 mg
Pantoprazol, stosowany w terapii chorób związanych z nadkwaśnością, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane u około 5% pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka i ból głowy, występujące u około 1% leczonych. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia, pancytopenia, ciężkie reakcje anafilaktyczne, zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia), uszkodzenia wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), śródmiąższowe zapalenie nerek oraz zwiększone ryzyko złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omam, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, pokrzywka, polipy dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie bilirubiny, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej, złamanie osteoporotyczne, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Cylostazol – Działania niepożądane
Cylostazol, stosowany w leczeniu chromania przestankowego, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęstsze to bóle głowy (>30% pacjentów) oraz biegunka i nieprawidłowe stolce (>15%). Ból głowy był jedynym działaniem prowadzącym do przerwania terapii u ≥3% pacjentów, natomiast kołatanie serca i biegunka powodowały odstawienie leku u około 1,1% chorych. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do istotnych działań należą m.in. wybroczyny (często), niedokrwistość (niezbyt często), wydłużony czas krwawienia i trombocytoza (rzadko), a także poważne zaburzenia hematologiczne o nieznanej częstości, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, pancytopenia i niedokrwistość aplastyczna.
agranulocytoza, biegunka, bloker kanału wapniowego, ból głowy, chromanie przestankowe, cylostazol, częstomocz, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dusznica bolesna, ekstrasystolia komorowa, granulocytopenia, hiperglikemia, kołatanie serca, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, niewydolność nerek, pancytopenia, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wybroczyna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sagalix 20 mg
Przedawkowanie omeprazolu, substancji czynnej preparatu Sagalix, jest rzadkie, jednak wymaga uważnej oceny klinicznej. Opisano przypadki przyjęcia dawek od 560 mg do nawet 2400 mg, co stanowi do 120-krotności standardowej dawki terapeutycznej. Objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka) oraz układu nerwowego (zawroty głowy, bóle głowy, apatia, depresja, dezorientacja). Symptomatologia jest zróżnicowana i zależy od dawki, jednak zazwyczaj ma charakter przejściowy, bez długotrwałych powikłań. Farmakokinetycznie eliminacja omeprazolu pozostaje niezmieniona nawet przy dużych dawkach, zachowując kinetykę pierwszego rzędu.
apatia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, dezorientacja, interakcje lekowe, leczenie przeciwwymiotne, monitorowanie parametrów życiowych, nawodnienie, nudności, omeprazol, orientacja allopsychiczna, płukanie żołądka, przedawkowanie omeprazolu, przewód pokarmowy, układ nerwowy, wymioty, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Helicid 40 40 mg
Przedawkowanie omeprazolu, zawartego w leku Helicid 40 (42,6 mg soli sodowej omeprazolu, odpowiadającej 40 mg omeprazolu w proszku do infuzji), jest rzadko dokumentowane, jednak opisano przypadki spożycia dawek do 560 mg, a nawet jednorazowo 2400 mg (120-krotnie większa dawka niż kliniczna). W badaniach klinicznych dożylne podawanie omeprazolu w dawkach do 270 mg na dobę oraz do 650 mg przez trzy dni nie wywołało zależnych od dawki działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, bóle głowy, apatia, depresja, splątanie), które mają charakter przemijający i nie prowadzą do poważnych następstw klinicznych. Farmakokinetyka omeprazolu pozostaje kinetyką pierwszego rzędu, co oznacza, że eliminacja leku nie ulega saturacji nawet przy dużych dawkach.
apatia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, farmakokinetyka leku, funkcje życiowe, kinetyka pierwszego rzędu, lek przeciwbólowy, lek przeciwwymiotny, nudności, objaw niepożądany, obserwacja neurologiczna, odtrutka, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie leku, przedawkowanie omeprazolu, roztwór do infuzji, sól sodowa omeprazolu, splątanie, zaburzenie świadomości, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor alfa1-proteinazy – Działania niepożądane
Inhibitor alfa1-proteinazy, substancja czynna leku Rymphysia, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu do obrotu, bez zgłoszonych ciężkich działań niepożądanych związanych czasowo z podaniem. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥5% uczestników) obejmują zapalenie oskrzeli, kaszel (w tym produktywny), biegunkę, ból głowy, nudności, ból gardła i krtani, wysypkę, zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zasinienie w miejscu nakłucia naczynia. Działania te sklasyfikowano według MedDRA, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do często (≥1/100 do <1/10), a także z określeniem "częstość nieznana" dla nieprecyzyjnych danych. Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje nadwrażliwości, które mogą stanowić zagrożenie dla pacjenta, oraz na objawy ze strony układu oddechowego, nerwowego, oka, żołądka i jelit, skóry, mięśniowo-szkieletowego oraz ogólnoustrojowe, które mogą wpływać na jakość życia i wymagać interwencji terapeutycznej.
badanie kliniczne, biegunka, ból głowy, ból mięśniowy, choroba grypopodobna, duszność, dyskomfort mięśniowo-szkieletowy, immunogenność, inhibitor alfa1-proteinazy, kaszel produktywny, letarg, migrena, nieżyt nosa, nudności, owrzodzenie jamy ustnej, podrażnienie gardła, podrażnienie oczu, pokrzywka, popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, reakcja nadwrażliwości, rumień powieki, systematyka MedDRA, uderzenia gorąca, wymioty, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Smecta 3 g
Lek Smecta, zawierający 3 g diosmektytu w jednej saszetce, jest wskazany w leczeniu ostrej biegunki u dzieci powyżej 2 lat oraz dorosłych, a także w leczeniu objawowym przewlekłej biegunki czynnościowej u dorosłych. W terapii ostrej biegunki u dzieci konieczne jest jednoczesne stosowanie doustnego płynu nawadniającego (ORS) w celu utrzymania odpowiedniej równowagi płynowo-elektrolitowej. Diosmektyt działa poprzez powlekanie błony śluzowej przewodu pokarmowego, co wspomaga łagodzenie objawów biegunki. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, który należy rozpuścić w wodzie przed podaniem.
- Leksykon substancji czynnych
Technet – Działania niepożądane
Technet (99mTc) jest izotopem promieniotwórczym o okresie półtrwania 6,01 h i energii promieniowania gamma 140 keV, szeroko stosowanym w diagnostyce medycznej. Jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które można podzielić na trzy główne kategorie: reakcje anafilaktoidalne, reakcje wegetatywne oraz miejscowe reakcje w miejscu podania. Reakcje anafilaktoidalne, manifestujące się dusznością, pokrzywką, obrzękiem (w tym twarzy) i innymi objawami skórnymi, wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Reakcje wegetatywne obejmują omdlenia, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy oraz nudności i wymioty, z których większość jest prawdopodobnie związana z lękiem pacjenta, a nie bezpośrednim działaniem technetu. Miejscowe reakcje, takie jak zapalenie tkanki łącznej, ból, rumień i obrzęk, są zwykle wynikiem wynaczynienia radiofarmaceutyku i mogą wymagać leczenia chirurgicznego przy większych aktywnościach. Dawka skuteczna do 5,2 mSv (przy 400 MBq) niesie minimalne ryzyko indukcji nowotworów lub wad wrodzonych, co należy rozważać w kontekście korzyści diagnostycznych.
biegunka, ból głowy, częstoskurcz, dawka skuteczna, duszność, działanie niepożądane, generator radionuklidu, indukcja nowotworu, izotop promieniotwórczy, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk twarzy, okres półtrwania, omdlenie, podanie dożylne, pokrzywka, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu podania, reakcja wazowagalna, reakcja wegetatywna, rumień, rzadkoskurcz, sodu nadtechnecjan, śpiączka, świąd, technet 99mTc, układ immunologiczny, układ nerwowy, układ nerwowy autonomiczny, układ pokarmowy, wada wrodzona, wymioty, wynaczynienie roztworu, wysypka, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zapalenie tkanki łącznej, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin Medical Valley 10 mg
Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje profil działań niepożądanych zależny od dawki, z ryzykiem wzrostu przy dawkach powyżej 20 mg, a szczególnie 40 mg. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu mięśniowo-szkieletowego (ból mięśni, miopatia, rabdomioliza) oraz przewodu pokarmowego (zaparcia, nudności, ból brzucha). Wzrost aktywności kinazy kreatynowej, zwykle łagodny i przemijający, wymaga przerwania terapii przy wartości >5 x GGN. Rzadziej obserwuje się immunozależną miopatię martwiczą, zespół toczniopodobny, choroby ścięgien, a także podwyższenie aminotransferaz, żółtaczkę i zapalenie wątroby, szczególnie przy dawce 40 mg. Proteinuria kanalikowa występuje u <1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u około 3% przy 40 mg, zwykle ustępując mimo kontynuacji leczenia. W badaniu u dzieci i młodzieży zaobserwowano częstsze zwiększenie kinazy kreatyniny >10 x GGN oraz objawy mięśniowe po wysiłku, jednak profil bezpieczeństwa był zbliżony do dorosłych.
aminotransferazy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, choroba ścięgien, cukrzyca, DRESS, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, neuropatia obwodowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, świąd, wysypka, zaburzenia pamięci, zaburzenia seksualne, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zerwanie mięśnia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Calcium Hasco 115,6 mg Ca 2+/5 ml
Preparat Calcium Hasco, zawierający 115,6 mg jonów wapnia w 5 ml syropu (wapnia glukonolaktobionian bezwodny i wapnia laktobionian dwuwodny), może wywoływać działania niepożądane, które wymagają szczególnej uwagi personelu medycznego. Do rzadko występujących objawów ze strony przewodu pokarmowego należą zaparcia i biegunka, które mogą wpływać na komfort pacjenta, choć zazwyczaj nie stanowią bezpośredniego zagrożenia. Kluczowym powikłaniem jest hiperkalcemia, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, manifestująca się nudnościami, bólami brzucha i kości oraz osłabieniem mięśni. W takich przypadkach konieczne jest szybkie rozpoznanie i odpowiednia modyfikacja terapii, w tym rozważenie czasowego wstrzymania leku oraz leczenia objawowego.
biegunka, ból brzucha, ból kości, Calcium Hasco, działanie niepożądane, farmakovigilance, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, jon wapnia, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, nudności, osłabienie mięśni, perystaltyka jelit, przewód pokarmowy, upośledzenie funkcji nerek, wapnia glukonolaktobionian bezwodny, wapnia laktobionian dwuwodny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Bendamustyna – Działania niepożądane
Bendamustyna, jako lek alkilujący stosowany w chemioterapii, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującą toksycznością hematologiczną, dermatologiczną, gastroenterologiczną oraz immunosupresyjną. Najczęściej obserwuje się leukopenię, trombocytopenię, limfopenię oraz neutropenię, co zwiększa ryzyko poważnych infekcji, w tym oportunistycznych (np. wirus półpaśca, cytomegalii, HBV) oraz zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jiroveci. Często występują również nudności i wymioty, a także objawy skórne takie jak łysienie, pokrzywka i wysypki. Rzadziej pojawiają się poważne powikłania, takie jak pancytopenia, niewydolność szpiku, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), DRESS, a także reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny. Wśród powikłań neurologicznych dominują bóle głowy, bezsenność i zawroty głowy, natomiast kardiologiczne obejmują zaburzenia rytmu, dławicę piersiową, wysięk do osierdzia oraz zawał mięśnia sercowego.
anemia hemolityczna, ataksja, bendamustyna, bezsenność, biegunka, ból głowy, cytopenia, dławica piersiowa, hemoliza, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokalcemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotoczne zapalenie przełyku, krwotok, lek alkilujący, leukopenia, limfopenia, łysienie, martwica tkanek, mielosupresja, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, nudności, obwodowa neuropatia czuciowa, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, parestezja, Pneumocystis jiroveci, pokrzywka, posocznica, reakcja nadwrażliwości, rumień, sepsa, supresja szpiku kostnego, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczność dermatologiczna, trombocytopenia, wirus cytomegalii, wirus półpaśca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie płuc, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie hematologiczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół antycholinergiczny, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neurapas 60 mg + 32 mg + 28 mg
Produkt leczniczy Neurapas, zawierający wyciągi z ziela dziurawca (Hypericum perforatum), męczennicy (Passiflora incarnata) oraz korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis), może wywoływać działania niepożądane o nieznanej częstotliwości występowania. Do najczęściej zgłaszanych należą zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, ból brzucha oraz biegunka. Ponadto, mogą pojawić się reakcje alergiczne obejmujące wysypkę, świąd, obrzęk, a w ciężkich przypadkach reakcje anafilaktyczne. Ze strony układu nerwowego obserwuje się zmęczenie oraz niepokój. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji fotosensytywności, zwłaszcza u pacjentów o jasnej karnacji, manifestujących się mrowieniem, zwiększoną wrażliwością na zimno i ból oraz nasilonymi objawami przypominającymi oparzenia słoneczne po ekspozycji na promieniowanie UV, co jest związane z obecnością dziurawca w preparacie.
biegunka, ból brzucha, dolegliwości układu pokarmowego, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, fotosensytywność, hiperalgezja, interakcja lekowa, klasyfikacja MedDRA, kozłek lekarski, męczennica cielista, monitorowanie działań niepożądanych, nudności, oparzenie słoneczne, parestezja, pieczenie skóry, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, słownik MedDRA, zaburzenie czucia, zaburzenie układu nerwowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lactulosum Amara
Laktuloza, zawarta w preparacie Lactulosum Amara w dawce 7,5 g/15 ml syropu, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć inne przyczyny dolegliwości brzusznych z bólem o nieustalonej etiologii oraz skonsultować się z lekarzem w przypadku braku poprawy po kilku dniach leczenia. Niewłaściwe dawkowanie może prowadzić do powikłań takich jak przewlekła biegunka, odwodnienie oraz zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zwłaszcza niedobory potasu i sodu, co jest szczególnie istotne w kontekście długotrwałej terapii.
biegunka, działanie przeczyszczające, efekt terapeutyczny, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, hiponatremia, Lactulosum Amara, laktuloza, nieprawidłowe dawkowanie, objawy brzuszne, odwodnienie organizmu, parametry biochemiczne, przewlekłe stosowanie, stężenie potasu, stężenie sodu, substancja czynna, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tazocin 4 g + 0,5 g
Lek Tazocin, zawierający piperacylinę z tazobaktamem, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstszą jest biegunka występująca u ≥ 10% pacjentów. Do poważnych, choć rzadkich działań należą rzekomobłoniaste zapalenie jelit (częstość 1-10/10 000), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) oraz zespół Stevensa-Johnsona. Występują również zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, a także pancytopenia i niedokrwistość hemolityczna o nieznanej częstości. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Antybiotyk może wywoływać encefalopatię i napady drgawek, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Profil działań niepożądanych obejmuje także reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne o nieznanej częstości, które mogą zagrażać życiu.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, biegunka, ból głowy, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, kandydoza, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, osutka krostkowa uogólniona ostra, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – AmBisome liposomal 50 mg
AmBisome liposomal 50 mg, zawierający amfoterycynę B w formie liposomalnej, jest stosowany w leczeniu różnych infekcji grzybiczych i charakteryzuje się korzystniejszym profilem bezpieczeństwa w porównaniu do konwencjonalnej amfoterycyny B. Dane z badań klinicznych (688 pacjentów) oraz obserwacje po wprowadzeniu do obrotu wskazują na rzadsze i łagodniejsze działania niepożądane, zwłaszcza w zakresie reakcji związanych z infuzją, takich jak gorączka i dreszcze. Częstość nefrotoksyczności, definiowanej jako ponad dwukrotne zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, jest około dwukrotnie niższa niż przy stosowaniu konwencjonalnej formy leku. Reakcje infuzyjne mogą obejmować także ból w klatce piersiowej, duszność, skurcz oskrzeli, tachykardię i niedociśnienie tętnicze, które zwykle ustępują po przerwaniu infuzji lub zmniejszeniu jej szybkości (poniżej 2 godzin). Profil elektrolitowy może ulegać zaburzeniom, z częstością hipokaliemii (≥10%), hiponatremii, hipokalcemii i hipomagnezemii, co wymaga monitorowania podczas terapii.
amfoterycyna B konwencjonalna, amfoterycyna B liposomalna, biegunka, częstoskurcz, drgawki, filtracja kłębuszkowa, fosfataza alkaliczna, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, infekcja grzybicza, kompleks lipidowy, kreatynina w surowicy, lek przeciwgrzybiczny, małopłytkowość, nagłe zatrzymanie krążenia, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, postać liposomalna, rabdomioliza, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja związana z infuzją, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pegorion Junior 6 g
Pegorion Junior to osmotyczny środek przeczyszczający z grupy leków stosowanych w zaparciu, zawierający 6 g makrogolu 4000 (poliglikolu etylenowego) w każdej saszetce. Makrogol 4000 działa poprzez zwiększenie zawartości płynu w jelitach, co prowadzi do zmiękczenia stolca przy mniejszych dawkach lub wywołania biegunki przy dawkach wyższych. Substancja ta nie ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego i nie wpływa na funkcje neurologiczne jelit, co jest istotne w kontekście długotrwałej terapii, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych, choć brak jest dedykowanych badań klinicznych potwierdzających ten aspekt.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart Duo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Melkart Duo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, nie wykazały nowych działań toksycznych wynikających z połączenia tych substancji. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego przy dawce ≥15 mg/kg (7-krotność Cmax u ludzi), a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i krwawienie z kału przy wyższych dawkach. U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotność ekspozycji u ludzi). Badania genotoksyczności wildagliptyny były negatywne, a badania reprodukcyjne nie wykazały istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach do 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików (odpowiednio 10- i 9-krotność ekspozycji u ludzi). W badaniach rakotwórczości u szczurów (do 900 mg/kg) nie stwierdzono wzrostu częstości guzów, natomiast u myszy (do 1000 mg/kg) zaobserwowano wzrost gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego, jednak uznano to za mało istotne klinicznie dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyficzność gatunkową.
badania toksyczności, biegunka, dawka bezpieczna, działanie mutagenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, objawy przewodu pokarmowego, przewodzenie wewnątrzsercowe, rakotwórczość, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna i metformina, zaburzenia płodności, żebra faliste, zmiany skórne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duphalac 667 mg/ml
Laktuloza w postaci roztworu doustnego (Duphalac) wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, występująca bardzo często (≥1/10), która może prowadzić do zaburzeń równowagi elektrolitowej przy długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza w terapii encefalopatii wątrobowej. W początkowym okresie terapii typowe są wzdęcia, bóle brzucha, nudności i wymioty, występujące często (≥1/100 do <1/10), które zwykle ustępują samoistnie po kilku dniach. Rzadziej obserwuje się reakcje nadwrażliwości (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko objawy skórne, takie jak wysypka, świąd i pokrzywka (<1/10 000). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, jednak wymaga zachowania ostrożności w zakresie dawkowania.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Predox 50 mg
Predox (itopryd chlorowodorek) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa z częstością działań niepożądanych wynoszącą 2,4% (14/572 pacjentów). Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to biegunka (0,7%), ból głowy (0,3%) oraz ból brzucha (0,3%). W badaniach klinicznych odnotowano również leukopenię (0,7%) oraz podwyższone stężenie prolaktyny (0,3%). Działania niepożądane sklasyfikowano według MedDRA, z najczęstszymi reakcjami w kategorii „niezbyt często” (≥1/1 000 do <1/100), obejmującymi m.in. leukopenię, hiperprolaktynemię, drażliwość, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaparcia, nadmierne wydzielanie śliny, ból w klatce piersiowej i pleców oraz zmęczenie. Rzadziej występowały wysypka, rumień i świąd, a z częstością nieznaną zgłaszano trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, ginekomastię, drżenie, nudności, żółtaczkę oraz podwyższone enzymy wątrobowe i bilirubinę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azot mocznikowy, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, drażliwość, drżenie, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperprolaktynemia, itopryd chlorowodorek, kreatynina, leukopenia, mlekotok, nudności, prolaktyna, reakcja anafilaktyczna, rumień, ślinotok, świąd, terminologia MedDRA, trombocytopenia, wysypka, zaburzenie snu, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Unasyn 375 mg
Unasyn w dawce 375 mg (zawierający 147 mg sulbaktamu i 220 mg ampicyliny) jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwuje się biegunki (≥1/10), wymioty, nudności i bóle brzucha (≥1/100, <1/10). Rzadziej występują zapalenie języka, błony śluzowej jamy ustnej, a także zapalenie okrężnicy (≥1/10 000, <1/1 000). Istotne są również reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i zespół Kounisa, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, stosowanie Unasynu może prowadzić do zaburzeń hematologicznych, takich jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, leukopenia czy małopłytkowość, co podkreśla konieczność regularnej kontroli morfologii krwi. Częstość występowania działań niepożądanych dotyczących układu nerwowego obejmuje ból głowy (często), senność (niezbyt często) oraz rzadko drgawki i objawy neurotoksyczności.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, ból głowy, ból stawów, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, Clostridioides difficile, czarny włochaty język, drgawki, duszność, eozynofilia, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kandydoza, krwawe wymioty, leukopenia, małopłytkowość, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, plamica małopłytkowa, prolek sulbaktamu i ampicyliny, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, sultamycylina, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wydłużony czas krzepnięcia, wysypka, zaburzenie agregacji płytek krwi, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie okrężnicy, zespół Kounisa, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT - Leksykon substancji czynnych
Sód nadtechnecjan – Działania niepożądane
Sód nadtechnecjan (99mTc), stosowany powszechnie w diagnostyce medycznej jako radiofarmaceutyk, może wywoływać działania niepożądane, które należy uważnie monitorować. Reakcje te dzielą się na anafilaktoidalne, wegetatywne oraz miejscowe w miejscu podania. Reakcje anafilaktoidalne, obejmujące duszność, śpiączkę, pokrzywkę, rumień, świąd i obrzęk, stanowią najpoważniejsze zagrożenie i mogą prowadzić do zagrażających życiu stanów. Reakcje wegetatywne, takie jak nudności, wymioty, biegunka, omdlenia, zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz, rzadkoskurcz), zawroty głowy i bóle głowy, często mają charakter przejściowy i mogą być związane z lękiem pacjenta przed badaniem. Miejscowe działania niepożądane, wynikające głównie z wynaczynienia radiofarmaceutyku, obejmują ból, rumień, obrzęk oraz zapalenie tkanki łącznej, a w ciężkich przypadkach mogą wymagać leczenia chirurgicznego.
biegunka, ból głowy, częstoskurcz, dawka skuteczna, duszność, indukcja nowotworu, martwica tkanki, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk twarzy, odwodnienie, omdlenie, pokrzywka, promieniowanie jonizujące, reakcja anafilaktoidalna, reakcja wazowagalna, reakcja wegetatywna, rumień, rzadkoskurcz, sód nadtechnecjan, śpiączka, świąd, technet-99m, wada wrodzona, wymioty, wynaczynienie radiofarmaceutyku, wysypka, zaburzenie rytmu serca, zapalenie tkanki łącznej, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nifuroksazyd Gedeon Richter 100 mg
Nifuroksazyd w dawce 100 mg w postaci tabletek powlekanych może indukować różnorodne działania niepożądane, głównie o podłożu immunologicznym, których częstość występowania nie jest precyzyjnie określona. Do najważniejszych reakcji nadwrażliwości należą wysypka skórna, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz wstrząs anafilaktyczny, stanowiący bezpośrednie zagrożenie życia. Rzadko opisano również granulocytopenię, co wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko infekcji bakteryjnych. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, nudności oraz paradoksalne nasilenie biegunki, występują sporadycznie i w zależności od nasilenia mogą wymagać przerwania terapii oraz unikania innych pochodnych nitrofuranu. Reakcje skórne, w tym krostowatość i świerzbiączka guzkowa, są bardzo rzadkie, ale powinny być monitorowane w trakcie leczenia.
alergia kontaktowa, biegunka, ból brzucha, dermatoza, działanie niepożądane, granulocytopenia, infekcja bakteryjna, krostowatość, manifestacja kliniczna, nadwrażliwość, nifuroksazyd, nudności, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanek, pochodne nitrofuranu, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja immunologiczna, reakcja skórna, świerzbiączka guzkowa, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tiorfan
Racekadotryl, stosowany w terapii biegunek, wymaga jednoczesnego prowadzenia standardowego nawadniania pacjenta, gdyż podaż płynów pozostaje kluczowa dla skuteczności leczenia. Lek nie jest zalecany w biegunkach poantybiotykowych oraz przewlekłych z powodu braku wystarczających danych klinicznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby, a także u osób z przedłużającymi się wymiotami, które mogą obniżyć biodostępność leku. Produkt Tiorfan zawiera 41 mg laktozy jednowodnej na kapsułkę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
antybiotykoterapia, biegunka, biegunka poantybiotykowa, biegunka przewlekła, ciężkie skórne działania niepożądane, inhibitor konwertazy angiotensyny, krwisty stolec, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedrożność górnych dróg oddechowych, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, racekadotryl, reakcja skórna, zaburzenia funkcji nerek, zespół DRESS, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy