biegunka
Biegunka (diarrhoea) to stan charakteryzujący się zwiększoną częstotliwością wypróżnień (powyżej 3 razy na dobę) oraz zmianą konsystencji stolca na luźną lub płynną. W zależności od czasu trwania, biegunkę klasyfikuje się jako ostrą (trwającą do 14 dni) lub przewlekłą (powyżej 4 tygodni).
Ostre biegunki mają najczęściej etiologię infekcyjną, wywołaną przez wirusy (rotawirusy, norowirusy), bakterie (Salmonella, Shigella, enterotoksyczna E. coli) lub pasożyty. Przewlekłe biegunki mogą być związane z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit, zespołem jelita drażliwego, zespołami złego wchłaniania, nowotworami czy nietolerancjami pokarmowymi.
Diagnostyka biegunki obejmuje badanie fizykalne, badania laboratoryjne, badanie kału (w tym posiewy mikrobiologiczne), badania endoskopowe i obrazowe. W terapii kluczowe znaczenie ma nawodnienie i wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, a w zależności od przyczyny – leczenie przyczynowe (antybiotykoterapia, leki przeciwpasożytnicze, modyfikacja diety, leki przeciwzapalne).
Powikłaniami nieleczonej biegunki mogą być odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, wstrząs hipowolemiczny, a w niektórych przypadkach (np. infekcje C. difficile) – toksyczne rozdęcie okrężnicy. U niemowląt i osób starszych biegunka może stanowić poważne zagrożenie życia, wymagające pilnej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Sitagliptin Polpharma 100 mg
Sitagliptin Polpharma, zawierający sytagliptynę, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący zarówno często występujące, jak i rzadkie działania niepożądane. Najpoważniejsze z nich to ostre i martwicze lub krwotoczne zapalenie trzustki (częstość nieznana, 0,3% w badaniu TECOS), reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, oraz hipoglikemia, szczególnie w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) i insuliną (9,6%). Inne działania niepożądane o częstości ≥5% to zakażenia górnych dróg oddechowych i zapalenie błony śluzowej nosogardła. W badaniu TECOS (n=14671) stosowano dawki 100 mg/dobę lub 50 mg/dobę przy eGFR 30-50 ml/min/1,73 m², wykazując podobną częstość ciężkich działań niepożądanych w porównaniu z placebo, w tym ciężkiej hipoglikemii (2,7% vs. 2,5% u pacjentów na insulinie/sulfonylomoczniku).
artropatia, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodne sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w ustach, świąd, sytagliptyna, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Mylan 200 mg
Sorafenib Mylan, zawierający 200 mg sorafenibu w postaci tozylanu w tabletce powlekanej, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak zawał serca, niedokrwienie, perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby indukowane lekiem, krwawienia oraz nadciśnienie tętnicze i przełom nadciśnieniowy, które wymagają natychmiastowej interwencji. W badaniach klinicznych częstość zastoinowej niewydolności serca wynosiła 1,9%, z różnicami w zależności od typu nowotworu (1,7% w RCC, 0,99% w HCC). Sorafenib często powoduje podwyższenie aktywności lipazy (11% RCC, 9% HCC) i amylazy (1-2%), a także hipofosfatemię (45% RCC, 35% HCC) i hipokalemię (5,4% RCC, 9,5% HCC), z przypadkami stopnia 3 wg CTCAE. Hipokalcemia występowała u 12% pacjentów z RCC i 26,5% z HCC, z nielicznymi przypadkami stopnia 3 i 4. Działania niepożądane takie jak biegunka, zmęczenie, łysienie, zespół ręka-stopa oraz wysypka są bardzo częste i mogą wpływać na jakość życia i adherencję do terapii.
biegunka, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, jadłowstręt, leukopenia, limfopenia, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie, niedokrwistość, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższona aktywność amylazy, przełom nadciśnieniowy, rak nerkowokomórkowy, rak płaskokomórkowy skóry, rak wątrobowokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, rogowiak kolczystokomórkowy, sorafenib, tozylan, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Morphine Kalceks 10 mg/ml
Morphine Kalceks (chlorowodorek morfiny 10 mg/ml, odpowiadający 7,6 mg/ml morfiny) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są w dużej mierze zależne od dawki. Najczęściej obserwuje się nudności i wymioty u około 20% pacjentów, a także zaparcia, sedację, zawroty głowy i zwężenie źrenic (mioza). Inne działania niepożądane obejmują m.in. reakcje anafilaktoidalne, zwiększone wydzielanie ADH, dysforię, euforię, depresję oddechową (zależną od dawki), skurcze dróg żółciowych i moczowych u osób predysponowanych, a także zespół odstawienny charakteryzujący się objawami fizjologicznymi (bóle mięśni, drgawki, biegunka, tachykardia) oraz psychicznymi (dysforia, niepokój, drażliwość). W trakcie długotrwałego stosowania niektóre działania, takie jak sedacja czy nudności, mają tendencję do ustępowania. Należy zwrócić szczególną uwagę na potencjał uzależniający morfiny, który może prowadzić do rozwoju tolerancji i uzależnienia fizycznego oraz psychicznego, zwłaszcza przy długotrwałej terapii.
allodynia, biegunka, chlorowodorek morfiny, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, dysforia, euforia, głód lekowy, hiperalgezja, hormon antydiuretyczny, kołatanie serca, kolka brzuszna, MedDRA, mioklonie, mioza, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, nalokson, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk obwodowy, osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, sedacja, senność, skurcz dróg moczowych, skurcz dróg żółciowych, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, wymioty, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół ośrodkowego bezdechu sennego, źrenica, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Atorva 30 mg
Atorwastatyna (Apo-Atorva) wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony na podstawie badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych średnio przez 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie leczonej atorwastatyną versus 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, takie jak bóle mięśni, stawów i kończyn, skurcze mięśni oraz obrzęki stawów. Istotne klinicznie zwiększenie aktywności aminotransferaz (>3 razy górna granica normy – GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (CK) >3 razy GGN u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost CK >10 razy GGN. Rzadkie, ale poważne działania obejmują miopatię, zapalenie mięśni, rabdomiolizę oraz zapalenie ścięgien, a także immunozależną miopatię martwiczą o częstości nieznanej. W populacji pediatrycznej (249 dzieci i młodzieży) obserwowano podobny profil działań niepożądanych, jednak dane dotyczące długoterminowego bezpieczeństwa są ograniczone.
aminotransferazy, anafilaksja, atorwastatyna, biegunka, ból brzucha, ból w klatce piersiowej, cholestaza, dyspepsja, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zapalenie mięśni, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adeksa 100 mg
Lek ADEKSA zawiera akarbozę w dawce 100 mg na tabletkę i jest związany z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości występowania, potwierdzonych w badaniach klinicznych (8595 pacjentów na akarbozę vs. 7278 na placebo) oraz w okresie postmarketingowym. Najczęściej obserwowaną niepożądaną reakcją jest małopłytkowość (≥1/10), co zwiększa ryzyko krwawień. Reakcje alergiczne, takie jak wysypka, rumień, wykwit i pokrzywka, występują często (≥1/100 do <1/10). Obrzęki pojawiają się niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Rzadkie działania ze strony przewodu pokarmowego (≥1/10 000 do <1/1000) obejmują wzdęcia, biegunkę, bóle żołądkowo-jelitowe, nudności, wymioty, niestrawność, niedrożność i podniedrożność jelit oraz odmę pęcherzykową jelit. Nasilenie objawów przewodu pokarmowego jest szczególnie prawdopodobne przy nieprzestrzeganiu diety cukrzycowej.
akarbozy, badanie kliniczne, biegunka, ból żołądkowo-jelitowy, czynność wątroby, dieta cukrzycowa, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, małopłytkowość, niedrożność jelit, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, odma pęcherzykowa jelit, podniedrożność jelit, pokrzywka, reakcja alergiczna, rumień, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie przewodu pokarmowego, zaburzenie wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pirfenidon Medical Valley 267 mg
Pirfenidon, stosowany w dawce 2403 mg/dobę w terapii idiopatycznego włóknienia płuc, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych fazy 3 oraz w monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności (32,4%), wysypka (26,2%), biegunka (18,8%), zmęczenie (18,5%), niestrawność (16,1%), zmniejszenie apetytu (20,7%), ból głowy (10,1%) oraz reakcje nadwrażliwości na światło (9,3%). Częstość występowania innych objawów, takich jak zakażenia górnych dróg oddechowych, duszność, kaszel, bóle stawów i zaburzenia żołądkowo-jelitowe, również jest istotna i wymaga uwagi klinicznej. Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, gamma-glutamylotransferazy) oraz rzadkie, ale poważne przypadki polekowego uszkodzenia wątroby, w tym zgony, podkreślają konieczność monitorowania funkcji wątroby podczas terapii.
agranulocytoza, anafilaksja, bezsenność, biegunka, choroba refluksowa przełyku, dolegliwości żołądkowe, duszność, enzymy wątrobowe, hiponatremia, idiopatyczne włóknienie płuc, letarg, nadwrażliwość na światło, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oparzenie słoneczne, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uderzenia gorąca, wysypka rumieniowa, zaburzenia smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asubtela 3 mg + 0,03 mg
Lek Asubtela, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, który może powodować poważne działania niepożądane, w tym zakrzepowo-zatorowe powikłania zagrażające życiu, takie jak żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna), tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe (zawał mięśnia sercowego), udar mózgu oraz nadciśnienie tętnicze. Dodatkowo, stosowanie leku wiąże się z ryzykiem nowotworów wątroby, zaburzeń czynności wątroby oraz nieznacznie zwiększoną częstością rozpoznawania raka piersi, choć związek przyczynowy nie jest jednoznacznie potwierdzony. Występowanie lub nasilenie chorób takich jak choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, padaczka, migrena, mięśniaki macicy, toczeń rumieniowaty układowy czy zespół hemolityczno-mocznicowy wymaga szczególnej uwagi podczas terapii.
astma, biegunka, ból głowy, ból piersi, choroba Leśniowskiego-Crohna, drospirenon i etynyloestradiol, egzema, kandydoza pochwy, krwawienie śródcykliczne, łysienie, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nastrój depresyjny, niedociśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, nudność, obniżenie libido, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, środek antykoncepcyjny, świąd, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, tkliwość piersi, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, upławy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wydzielina z piersi, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tonicard 300 mg
Stosowanie chlorowodorku propafenonu (Tonicard) wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie ze strony układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy (≥1/10), zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy, śródkomorowy) oraz kołatanie serca (≥1/100 do <1/10). Propafenon może indukować proarytmie, w tym tachykardię, trzepotanie przedsionków, tachykardię komorową oraz arytmie, które mogą zagrażać życiu i wymagać natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane obejmują także objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy, ataksja, parestezje), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) oraz nieprawidłowości w funkcji wątroby, manifestujące się podwyższonymi wartościami aminotransferaz i fosfatazy zasadowej. Rzadziej występują małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, a także reakcje skórne, takie jak pokrzywka i wysypka.
agranulocytoza, arytmia, ataksja, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, chlorowodorek propafenonu, cholestaza, drgawki, duszność, działanie proarytmiczne, granulocytopenia, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niepokój ruchowy, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność serca, nudności, objawy pozapiramidowe, omdlenie, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, rumień, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, tachykardia komorowa, trzepotanie przedsionków, uszkodzenie komórek wątroby, wymioty, wysypka, wzdęcie brzucha, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, zmniejszenie liczby plemników, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Akamprozat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przedklinicznych akamprozatu (acetylohomotauryny), składnika aktywnego leku Campral, wykazano specyficzny profil bezpieczeństwa, z toksycznością wynikającą głównie z nadmiernego wchłaniania wapnia, a nie bezpośredniego działania substancji. Zaobserwowano zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej manifestujące się biegunką, zwapnieniami tkanek miękkich oraz zmianami patomorfologicznymi w nerkach i sercu. Dawka stosowana w badaniach wynosiła 333 mg, co odpowiada dawce terapeutycznej.
Ocena genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na funkcje reprodukcyjne potwierdziła brak działania mutagennego, rakotwórczego i teratogennego. Nie stwierdzono również negatywnego wpływu na układ rozrodczy u zwierząt obu płci. Wyniki te wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa akamprozatu w kontekście długoterminowego stosowania, co jest istotne dla klinicznego zastosowania leku Campral u pacjentów wymagających terapii wspomagającej abstynencję alkoholową.
akamprozat, biegunka, Campral, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcje reprodukcyjne, genotoksyczność, gospodarka wapniowo-fosforanowa, kalcyfikacja, kancerogeneza, potencjał rakotwórczy, układ rozrodczy, wady rozwojowe płodu, wchłanianie wapnia, złogi wapniowe, zmiany patomorfologiczne nerek, zmiany patomorfologiczne serca, zwapnienie tkanek miękkich - Leksykon leków
Przedawkowanie – Octenidini APC Instytut 1 mg/ml
Przedawkowanie leku Octenidini APC Instytut, zawierającego oktenidyny dwuchlorowodorek w stężeniu 1 mg/ml, jest zjawiskiem niezwykle rzadkim i nie odnotowano dotychczas przypadków toksycznych po jego spożyciu. Toksyczność oktenidyny dwuchlorowodorku po podaniu doustnym jest klasyfikowana jako niewielka, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu miejscowego w jamie ustnej. Przypadkowe połknięcie roztworu nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, a ewentualne objawy przedawkowania dotyczą głównie układu pokarmowego i wynikają z zaburzenia endogennej flory bakteryjnej jelit.
biegunka, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, działanie niepożądane, flora bakteryjna jelit, leczenie objawowe, mikrobiom jelitowy, nudności, objaw niepożądany, objaw żołądkowo-jelitowy, oktenidyny dwuchlorowodorek, roztwór do jamy ustnej, środek antyseptyczny, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność oktenidyny, układ pokarmowy, zaburzenie flory bakteryjnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Binatta 100 mg
BINATTA, zawierająca tapentadol w postaci fosforanu, jest dostępna w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg i 250 mg. Profil bezpieczeństwa leku wskazuje, że działania niepożądane są przeważnie łagodne lub umiarkowane, najczęściej dotyczą układu pokarmowego (nudności, zaparcia) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, senność, bóle głowy). Długoterminowe badania (do 1 roku) wykazały niewielkie ryzyko wystąpienia łagodnych objawów odstawiennych po nagłym przerwaniu terapii. Wśród działań niepożądanych odnotowano także rzadkie, ale poważne reakcje alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne ryzyko depresji oddechowej o częstości nieznanej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego.
anafilaksja, biegunka, ból głowy, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawka, duszność, dysfunkcja seksualna, dyspepsja, lęk, majaczenie, mimowolne skurcze mięśni, myśli samobójcze, nadwrażliwość na lek, nastrój depresyjny, nastrój euforyczny, niedoczulica, nudności, objawy odstawienne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, parestezja, pokrzywka, senność, stan splątania, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, układ monoaminergiczny, uzależnienie od leku, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia mikcji, zaburzenia percepcji, zaburzenia snu, zaburzenia uwagi, zaburzone opróżnianie żołądka, zaparcie, zawroty głowy, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kora Dębu –
Produkt leczniczy Kora Dębu (1g/1g, zioła do zaparzania) zawiera rozdrobnioną korę dębu pochodzącą z gatunków Quercus robur L., Quercus petraea (Matt.) Liebl. oraz Quercus pubescens Willd., w dawce 1 g surowca roślinnego na 1 g produktu. Substancją czynną są głównie garbniki z grupy tanin, które wykazują działanie ściągające poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów z białkami na powierzchni błon śluzowych i skóry, co prowadzi do zmniejszenia przepuszczalności naczyń oraz ograniczenia wydzielania. Dodatkowo, obecne związki polifenolowe wykazują właściwości przeciwzapalne i przeciwbakteryjne, hamując enzymy prozapalne i neutralizując wolne rodniki. Mechanizm działania obejmuje tworzenie ochronnej warstwy na błonach śluzowych, hamowanie miejscowych procesów zapalnych, działanie antyseptyczne oraz zmniejszenie przepuszczalności naczyń krwionośnych w tkankach objętych stanem zapalnym.
biegunka, błona śluzowa gardła, błona śluzowa jamy ustnej, działanie antyseptyczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, enzym prozapalny, garbnik, kora dębu, nadpotliwość, przepuszczalność naczyń krwionośnych, Quercus petraea, Quercus pubescens, Quercus robur, stan zapalny, tanina, wolny rodnik, zapalenie błony śluzowej, zapalenie skóry, ziołolecznictwo, związek polifenolowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dziurawiec fix –
Podczas terapii preparatem Dziurawiec fix, zawierającym ziele Hypericum perforatum L., mogą wystąpić działania niepożądane o nieznanej częstości, obejmujące zaburzenia żołądkowo-jelitowe (dyskomfort, nudności, biegunka), reakcje skórne (wysypka, świąd, zaczerwienienie), objawy ze strony układu nerwowego (zmęczenie, senność, niepokój) oraz charakterystyczne reakcje fotoczułości, szczególnie u pacjentów o jasnej karnacji. Reakcje fototoksyczne manifestują się objawami podobnymi do poparzenia słonecznego po ekspozycji na intensywne promieniowanie UV, co wymaga stosowania odpowiedniej ochrony przeciwsłonecznej. Zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłku w celu zmniejszenia dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego oraz monitorowanie stanu psychicznego pacjenta ze względu na możliwe zaburzenia snu i lęk.
biegunka, dyskomfort w jamie brzusznej, działanie niepożądane leku, farmakovigilance, Hypericum perforatum, interakcja lekowa, lęk, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, niepokój, nudność, obniżenie sprawności psychofizycznej, osłabienie, pobudzenie psychoruchowe, poparzenie słoneczne, reakcja alergiczna skórna, reakcja fotoczułości, senność, świąd, wysypka, zaburzenie snu, zaburzenie trawienia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, ziele dziurawca, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Cisplatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Cisplatyna powinna być podawana wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa w specjalistycznych placówkach medycznych, które zapewniają odpowiednie monitorowanie pacjenta, w tym kontrolę czynności nerek, wątroby, układu krwiotwórczego oraz stężenia elektrolitów (wapń, sód, potas, magnez) co tydzień przez cały okres leczenia. Przed ponownym podaniem cisplatyny należy uzyskać prawidłowe wartości parametrów: kreatynina ≤130 µmol/l (1,5 mg/dl), mocznik <25 mg/dl, liczba leukocytów >4000/µl (>4,0 x 10⁹/l), liczba płytek >100 000/µl (100 x 10⁹/l) oraz prawidłowy audiogram. Ze względu na wysoką toksyczność, w tym nefrotoksyczność, ototoksyczność i neurotoksyczność o charakterze kumulacyjnym, konieczne jest stosowanie środków ostrożności, takich jak odpowiednie nawodnienie (2 litry dożylne przed podaniem, 2500 ml/m² pc. na 24 godziny po infuzji), unikanie kontaktu z aluminium oraz monitorowanie neurologiczne i audiometryczne. Podawanie cisplatyny nie powinno odbywać się częściej niż co 3-4 tygodnie, a w przypadku współistniejącego stosowania leków nefrotoksycznych, np. aminoglikozydów, wymagana jest szczególna ostrożność.
antybiotyk aminoglikozydowy, audiometria, biegunka, cisplatyna, diureza osmotyczna, działanie mutagenne, elektrolity w surowicy, krwiotwórczość, lekarz onkolog, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, nawodnienie pacjenta, nefrotoksyczność, neuropatia, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, ostra białaczka, ototoksyczność, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja w miejscu infuzji, szczepionka przeciw żółtej gorączce, szczepionka żywa atenuowana, toksyczność przedsionkowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gastrobonisol –
Gastrobonisol to doustny preparat złożony z intraktów i nalewek ziołowych (m.in. z ziela bożego drzewka, korzenia mniszka, owoców ostropestu, ziela krwawnika, ziela dziurawca i liścia mięty) o zawartości etanolu 50-60% (V/V). Każda dawka 2,5 ml zawiera do 1,23 g alkoholu, co stanowi istotny czynnik ryzyka przy przedawkowaniu. Objawy przedawkowania obejmują nudności, podrażnienie przewodu pokarmowego (ból brzucha, dyskomfort w nadbrzuszu, zaburzenia perystaltyki) oraz, przy bardzo dużych dawkach, potencjalne objawy zatrucia alkoholowego. Dokładne wartości progowe dawki wywołującej objawy nie są określone, jednak symptomy pojawiają się przy dawkach znacznie przekraczających zalecane.
biegunka, ból brzucha, dyskomfort w nadbrzuszu, Gastrobonisol, korzeń mniszka, leczenie objawowe, liść mięty, nudności, objawy gastroenterologiczne, owoc ostropestu, płyn doustny, podrażnienie przewodu pokarmowego, wymioty, zaburzenie perystaltyki, zatrucie alkoholowe, zawartość etanolu, ziele bożego drzewka, ziele dziurawca, ziele krwawnika - Leksykon substancji czynnych
Kabazytaksel – Działania niepożądane
Kabazytaksel, stosowany w leczeniu opornego na kastrację raka gruczołu krokowego z przerzutami, wykazuje istotne działania niepożądane, szczególnie hematologiczne. W trzech randomizowanych badaniach klinicznych (TROPIC, PROSELICA, CARD) z udziałem 1092 pacjentów, podawano kabazytaksel w dawce 25 mg/m² co 3 tygodnie wraz z prednizonem lub prednizolonem, średnio przez 6-7 cykli. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały niedokrwistość (99,0%), leukopenię (93,0%), neutropenię (87,9%), trombocytopenię (41,1%), biegunkę (42,1%), zmęczenie (25,0%) oraz astenie (15,4%). Neutropenia stopnia ≥3 wystąpiła u 73,1% pacjentów, a gorączka neutropeniczna u 8,0%, co stanowi poważne zagrożenie infekcyjne. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych odnotowano u około 18-20% pacjentów, najczęściej z powodu krwiomoczu, zmęczenia i neutropenii.
antybiotykoterapia, astenia, biegunka, ból brzucha, gorączka neutropeniczna, kabazytaksel, krwiomocz, lek przeciwbiegunkowy, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nudność, prednizon, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego z przerzutami, toksyczność lekowa, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błony śluzowej - Leksykon substancji czynnych
Modafinil – Przedawkowanie
Przedawkowanie modafinilu, substancji czynnej leku Actimodan dostępnego w dawkach 100 mg i 200 mg, manifestuje się szerokim spektrum objawów obejmujących układ nerwowy, pokarmowy oraz sercowo-naczyniowy. Do kluczowych symptomów należą zaburzenia snu (bezsenność), objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego takie jak niepokój ruchowy, dezorientacja, splątanie, pobudzenie psychiczne oraz omamy. Dodatkowo obserwuje się nudności i biegunkę, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia. Szczególnie niebezpieczne są zmiany sercowo-naczyniowe, w tym częstoskurcz (>100 uderzeń/min), rzadkoskurcz (<60 uderzeń/min), nadciśnienie oraz ból w klatce piersiowej, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.
Actimodan, antidotum, bezsenność, biegunka, ból w klatce piersiowej, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dezorientacja, EKG, kardiolog, leczenie objawowe, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwwymiotny, modafinil, monitorowanie funkcji życiowych, monoterapia, nadciśnienie, neurolog, niepokój ruchowy, nudności, odwodnienie organizmu, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychiczne, przedawkowanie modafinilu, rzadkoskurcz, splątanie, toksykolog, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lactulosum Forte Polfarmex 10 g/15 ml
Laktuloza, zawarta w preparacie Lactulosum Forte Polfarmex (10 g/15 ml, syrop), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka (≥1/10), wzdęcia (≥1/100 do <1/10), bóle brzucha, nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), które zwykle pojawiają się w początkowej fazie terapii i mają tendencję do samoistnego ustępowania. Przy dawkach przekraczających zalecane może dojść do nasilenia dolegliwości, co wymaga redukcji dawki. Długotrwałe stosowanie dużych dawek, szczególnie w leczeniu encefalopatii wątrobowej, niesie ryzyko zaburzeń równowagi elektrolitowej, takich jak hiponatremia i hipokaliemia, wynikających z przedłużającej się biegunki, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych. Reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, świąd i pokrzywka, występują rzadko, ale mogą wymagać przerwania terapii.
biegunka, ból brzucha, działanie osmotyczne, encefalopatia wątrobowa, fermentacja jelitowa, hipokaliemia, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, laktuloza, luźne stolce, nudności i wymioty, odwodnienie, perystaltyka jelit, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, stężenie elektrolitów, terminologia MedDRA, wypróżnienie, wzdęcia, zaburzenia równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – ACC optima Hot 600 mg/3 g
Przedawkowanie acetylocysteiny, substancji czynnej leku ACC optima Hot (600 mg/3 g), jest rzadko opisywane i cechuje się relatywnie niskim ryzykiem poważnych powikłań. Badania kliniczne wykazały, że dawki do 11,6 g/dobę (około 19-krotność standardowej dawki 600 mg) przez 3 miesiące oraz dawki do 500 mg/kg masy ciała są dobrze tolerowane bez ciężkich działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka, wynikające z drażniącego wpływu acetylocysteiny na błonę śluzową. Szczególną uwagę należy zwrócić na niemowlęta, u których nadmierne wydzielanie śluzu w drogach oddechowych może prowadzić do trudności w oddychaniu i wymaga ścisłej obserwacji klinicznej.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Zenaro 5 mg
Lek Zenaro zawierający lewocetyryzynę w dawce 5 mg, będący antagonistą receptorów H1 drugiej generacji, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa z niską częstością działań niepożądanych, które w 91,6% przypadków mają nasilenie łagodne lub umiarkowane. W badaniach klinicznych na 935 dorosłych i młodzieży (12-71 lat) najczęściej obserwowano senność (8,1% vs 3,1% placebo), ból głowy (2,6%), suchość w jamie ustnej (2,6%) oraz zmęczenie (2,5%). Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 1%, co jest niższym wynikiem niż w grupie placebo (1,8%). W populacji pediatrycznej, zwłaszcza u dzieci 6-12 lat, senność występowała u 2,9% pacjentów, co również było istotnie wyższe niż w grupie kontrolnej (0,4%). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, zaparcia) oraz zaburzenia snu były częstsze u najmłodszych dzieci (6 miesięcy – 6 lat).
badanie kliniczne, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból stawów, depresja, drgawki, duszność, działanie niepożądane, działanie sedatywne, farmakoterapia, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lewocetyryzyna, myśl samobójcza, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, parestezja, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, rozrost prostaty, senność, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, wymioty, wysypka polekowa, zaburzenie psychiczne, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądka i jelit, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xifaxan 200 mg
Ryfaksymina w dawce 200 mg lub 400 mg w tabletkach powlekanych jest stosowana w leczeniu różnych schorzeń jelitowych u pacjentów powyżej 12 lat, z dawkowaniem dostosowanym do jednostki chorobowej. W zakażeniach jelitowych dawkowanie wynosi 200 mg co 8 godzin do 400 mg co 8-12 godzin, natomiast w biegunce podróżnych zaleca się 200 mg co 8 godzin przez 3 dni, bez powtarzania terapii przy nawrocie objawów. W encefalopatii wątrobowej stosuje się 400 mg co 8 godzin przez maksymalnie 7 dni. W objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej jelita grubego u dorosłych na diecie bogatoresztkowej dawka wynosi 400 mg co 12 godzin przez 7 dni, z możliwością powtarzania leczenia co miesiąc do 12 cykli, z 30-dniową przerwą między cyklami.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefazolin Dali Pharma 1 g
Cefazolina, stosowana w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą infekcje grzybicze, takie jak kandydoza jamy ustnej (częstość ≥1/100 do <1/10) oraz kandydoza narządów płciowych i zapalenie pochwy (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100). Rzadko obserwuje się zaburzenia morfologii krwi (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia) oraz zaburzenia glikemii (hiperglikemia lub hipoglikemia). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić poważne zaburzenia krzepnięcia krwi, szczególnie u pacjentów z niedoborem witaminy K1, niewydolnością wątroby lub nerek. Reakcje alergiczne obejmują wysypki, obrzęk naczynioruchowy, a w bardzo rzadkich przypadkach ciężkie reakcje skórne (zespół Lyella, Stevens-Johnsona) oraz wstrząs anafilaktyczny z objawami takimi jak obrzęk krtani, tachykardia i hipotensja. Neurologicznie mogą wystąpić drgawki, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek leczonych wysokimi dawkami, a także zawroty głowy, zaburzenia snu i widzenia barw.
bazofilia, biegunka, cefazolina, drgawki, drożdżyca, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, granulocytopenia, granulocytoza, hiperglikemia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, leukocytoza, leukopenia, limfocytopenia, monocytoza, morfologia krwi, nefropatia, nefrotoksyczność, neutropenia, niedobór witaminy K1, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, proteinuria, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia krzepnięcia krwi, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zapalenie zakrzepowe żył, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Azytromycyna – Działania niepożądane
Azytromycyna, antybiotyk makrolidowy o szerokim spektrum działania, jest zazwyczaj dobrze tolerowana, jednak podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym bardzo często biegunkę (≥1/10), często nudności, wymioty i bóle brzucha (≥1/100 do <1/10). Inne często zgłaszane objawy to ból głowy (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują zaburzenia czynności wątroby (≥1/10 000 do <1/1000), w tym żółtaczka cholestatyczna, a także poważne powikłania, takie jak niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby i martwica wątroby (częstość nieznana). Istotne są również działania niepożądane ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego (w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes), skóry (ciężkie reakcje, np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), układu immunologicznego (reakcje anafilaktyczne) oraz nerek (ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, które może stanowić poważne powikłanie terapii.
antybiotyk makrolidowy, biegunka, ból głowy, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, drgawki, dysfagia, eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, Mycobacterium avium, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia smaku, zakażenie bakteryjne, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ambroksol APTEO MED 30 mg/5 ml
Ambroksol chlorowodorek w postaci syropu 30 mg/5 ml wykazuje działania niepożądane o zróżnicowanej częstości występowania, klasyfikowane zgodnie z MedDRA. Najczęściej obserwuje się zaburzenia smaku (dysgeuzja), niedoczulicę gardła i jamy ustnej oraz nudności, wszystkie z częstością ≥1/100 do <1/10. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) występują wymioty, biegunka, dyspepsja, ból brzucha oraz suchość w jamie ustnej. Rzadko (≥1/10000 do <1/1000) pojawiają się reakcje nadwrażliwości, wysypka i pokrzywka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne (SCAR) o częstości nieznanej, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka oraz ostra uogólniona krostkowica, które mogą zagrażać życiu pacjenta.
ambroksol chlorowodorek, biegunka, ból brzucha, dysgeuzja, dyspepsja, działanie niepożądane, erythema multiforme, farmakonadzór, hipoestezja jamy ustnej, niedoczulica gardła, niedoczulica jamy ustnej, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona krostkowica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, SCAR, suchość gardła, suchość jamy ustnej, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Respifortin 600 mg
Acetylocysteina w dawce 600 mg, stosowana w formie tabletek musujących Respifortin, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które dotyczą głównie układu pokarmowego (np. stan zapalny błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, biegunka, ból brzucha, nudności – częstość niezbyt częsta ≥ 1/1 000 do <1/100), układu nerwowego (ból głowy), układu oddechowego (skurcz oskrzeli, duszność – rzadko ≥ 1/10 000 do <1/1 000), a także reakcji nadwrażliwości immunologicznych (np. pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny – bardzo rzadko <1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, które choć bardzo rzadkie, wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto acetylocysteina może wpływać na zmniejszenie agregacji płytek krwi, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami hemostazy lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, biegunka, ból brzucha, ból głowy, duszność, lek przeciwzakrzepowy, nadreaktywność oskrzeli, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, Respifortin, skurcz oskrzeli, szumy uszne, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie hemostazy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remifemin 0,018 – 0,026 ml
Remifemin, zawierający 0,018-0,026 ml wyciągu z kłącza pluskwicy groniastej na tabletkę, może wywoływać działania niepożądane, w tym rzadkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, biegunka) oraz reakcje skórne (pokrzywka, świąd, wysypka) i obrzęki (twarzy, obwodowe), wszystkie o częstości występowania rzadkiej (≥1/10 000 do <1/1 000). Odnotowano również rzadkie przypadki przyrostu masy ciała. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalną hepatotoksyczność, której częstość występowania nie jest dokładnie określona, ale obejmuje zapalenie wątroby, żółtaczkę oraz nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych (podwyższone AST, ALT, GGTP, fosfatazę alkaliczną i bilirubinę).
biegunka, ból w prawym podżebrzu, dyspepsja, ekstrakt z pluskwicy groniastej, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, nieprawidłowe próby wątrobowe, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, pluskwica groniasta, podwyższone enzymy wątrobowe, podwyższony poziom bilirubiny, pokrzywka, pruritus, reakcja alergiczna, uszkodzenie wątroby, wysypka, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Stoperan Junior 0,2 mg/ml
Stoperan Junior, zawierający loperamidu chlorowodorek w stężeniu 0,2 mg/ml, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane z badań na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednak brak jest odpowiednich badań klinicznych u ludzi. W ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na ograniczone dane kliniczne i obserwowaną zwiększoną śmiertelność płodów przy wysokich dawkach u zwierząt, mimo braku potwierdzonego działania teratogennego. W II i III trymestrze lek można stosować jedynie, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko, po indywidualnej ocenie bilansu korzyści i ryzyka. W okresie laktacji loperamid przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, dlatego stosowanie Stoperanu Junior nie jest zalecane; w razie konieczności terapii należy rozważyć tymczasowe wstrzymanie karmienia lub zmianę sposobu żywienia niemowlęcia.
biegunka, ciąża, drugi trymestr ciąży, działanie teratogenne, ekspozycja niemowlęcia, glicerol, glikol propylenowy, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, laktacja, loperamidu chlorowodorek, maltodekstryna, pierwszy trymestr ciąży, płodność, przenikanie do mleka matki, roztwór doustny, siarczyny, Stoperan Junior, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandostatin LAR 30 mg
Sandostatin LAR (oktreotyd) jest długodziałającym analogiem somatostatyny dostępnym w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg do podawania w formie zawiesiny do wstrzykiwań. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, gazy), kamicę żółciową (występującą u 15-30% pacjentów leczonych długotrwale), hiperglikemię oraz bóle głowy. Działania te mogą ulegać zmniejszeniu wraz z czasem terapii. Ponadto, lek może powodować zaburzenia czynności tarczycy (obniżenie TSH, całkowitej i wolnej T4), reakcje w miejscu wstrzyknięcia, a także rzadkie przypadki ostrego zapalenia trzustki i bradykardii. Monitorowanie funkcji tarczycy, poziomu glukozy oraz parametrów biochemicznych wątroby jest wskazane podczas leczenia.
anafilaksja, analog somatostatyny, arytmia, biegunka, błotko żółciowe, ból głowy, bradykardia, duszność, guz neuroendokrynny, hiperglikemia, hipoglikemia, kamica żółciowa, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, niestrawność, odwodnienie, oktreotyd, ostre zapalenie trzustki, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, stolce tłuszczowe, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie QT, zaburzenia tarczycy, zaburzenia tolerancji glukozy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby cholestatyczne, zastój żółci, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Magnezu wodorotlenek – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Magnezu wodorotlenek, stosowany w terapii nadkwaśności, wykazuje ograniczone dane dotyczące wpływu na płodność u ludzi. Badania przedkliniczne na zwierzętach (famotydyna w dawkach do 2000 mg/kg u szczurów i 500 mg/kg u królików) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednak brak jest dobrze kontrolowanych badań klinicznych u ludzi. W okresie ciąży stosowanie preparatów z magnezu wodorotlenkiem wymaga ostrożności i powinno być rozważane jedynie, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Dane kliniczne, choć ograniczone, nie wskazują na działania niepożądane u płodu lub noworodka, jednak długotrwałe stosowanie u kobiet ciężarnych nie jest zalecane ze względu na brak wystarczających dowodów bezpieczeństwa.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Febuxostat Solinea 80 mg
Febuksostat, stosowany w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej, posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na danych od 4072 pacjentów przyjmujących dawki od 10 mg do 300 mg. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaostrzenie dny moczanowej, zaburzenia czynności wątroby, biegunka, nudności, ból głowy, wysypka i obrzęk, zwykle o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz reakcje anafilaktyczne, które mogą prowadzić do wstrząsu. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10000 do <1/1000), obejmując szeroki zakres objawów ze strony układu krwiotwórczego, immunologicznego, nerwowego, pokarmowego, wątroby, skóry i innych narządów.
agranulocytoza, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cukrzyca, dna moczanowa, duszność, dysfagia, eozynofilia, febuksostat, hiperlipidemia, hiperurykemia, jadłowstręt, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kolchicyna, krwiomocz, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedowład połowiczy, niewydolność nerek, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ambroksol Hasco 30 mg
Podczas terapii ambroksolem chlorowodorkiem (Ambroksol Hasco, 30 mg tabletki) najczęściej obserwuje się działania niepożądane ze strony układu pokarmowego, w tym nudności o częstości ≥1/100 do <1/10, biegunki, wymiotów, niestrawności oraz bólu brzucha z częstością ≥1/1 000 do <1/100. Reakcje skórne, takie jak wysypka i pokrzywka, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000). Szczególnie istotne są ciężkie reakcje skórne o nieznanej częstości, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka oraz ostra uogólniona krostkowica, które mogą stanowić zagrożenie życia pacjenta.
ambroksol chlorowodorek, Ambroksol Hasco, biegunka, ból brzucha, dyspepsja, konwencja MedDRA, leukocytoza, mukolityk, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona krostkowica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, świąd, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sumamed 500 mg
Przedawkowanie azytromycyny, substancji czynnej leku Sumamed 500 mg, prowadzi do nasilenia objawów typowych dla makrolidów, takich jak przemijająca utrata słuchu, silne nudności, wymioty oraz biegunka, które mogą skutkować odwodnieniem, zaburzeniami elektrolitowymi i niewydolnością nerek. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, w tym podania węgla aktywnego w celu ograniczenia wchłaniania leku oraz leczenia objawowego, obejmującego terapię przeciwwymiotną, nawadnianie i wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. W ciężkich przypadkach konieczne jest leczenie podtrzymujące funkcje życiowe. Ze względu na długi okres półtrwania azytromycyny, monitorowanie pacjenta powinno być kontynuowane przez dłuższy czas po ustąpieniu objawów, aby zapobiec nawrotom toksyczności.
adsorpcja, antybiotyk makrolidowy, aspiracja, azytromycyna, biegunka, choroba wątroby, czynności życiowe, dyskomfort nadbrzusza, działanie niepożądane, funkcja nerek, gospodarka wodno-elektrolitowa, konsultacja audiologiczna, leczenie objawowe, niedosłuch, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, nudność, objaw toksyczny, odruch wymiotny, odwodnienie, okres półtrwania, parametry życiowe, powikłanie, Sumamed, tabletka powlekana, utrata słuchu, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie słuchu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ospen 750 750 000 j.m./5 ml
Ospen 750 to zawiesina doustna zawierająca fenoksymetylopenicylinę benzatynową lecytynowaną (750 000 j.m./5 ml), należącą do grupy penicylin. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na penicyliny oraz na substancje pomocnicze preparatu, w tym metylu parahydroksybenzoesan (2,5 mg/5 ml), propylu parahydroksybenzoesan (1,25 mg/5 ml), alkohol benzylowy (0,125 mg/5 ml), etanol (<0,42 μg/5 ml) i sorbitol (1666,7 mg/5 ml). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji alergicznych u pacjentów uczulonych na cefalosporyny ze względu na możliwość alergii krzyżowej. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi przebiegającymi z biegunką lub wymiotami, które mogą obniżać wchłanianie fenoksymetylopenicyliny i skutkować nieskutecznością terapii.
alergia krzyżowa, alkohol benzylowy, antybiotyk cefalosporynowy, antybiotyk penicylinowy, antybiotykoterapia, biegunka, czas półtrwania, fenoksymetylopenicylina benzatynowa lecytynowana, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość na penicylinę, nietolerancja sorbitolu, podanie pozajelitowe, propylu parahydroksybenzoesan, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, terapeutyczne stężenie leku, uczulenie na cefalosporyny, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zaburzenie połykania, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – MUCOATAC 600 mg
Acetylocysteina zawarta w leku MUCOATAC 600 mg, tabletki musujące, wykazuje profil bezpieczeństwa z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego, takimi jak wymioty, biegunka, zapalenie jamy ustnej, ból brzucha, nudności oraz niestrawność. Rzadziej obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym poważne zdarzenia jak wstrząs anafilaktyczny, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, wysypka i świąd. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. W literaturze opisano bardzo rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella, z udziałem innych leków. W przypadku pojawienia się nowych zmian skórnych lub błon śluzowych zaleca się natychmiastowe odstawienie acetylocysteiny.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, duszność, działanie niepożądane, nadwrażliwość na siarczyny, niestrawność, nudności, obniżenie ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szum w uszach, tachykardia, układ pokarmowy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zapalenie jamy ustnej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Olejek mirtu zwyczajnego – Działania niepożądane
Olejek mirtu zwyczajnego (Myrtus communis L. aetheroleum), będący składnikiem preparatu Respero Myrtol, może wywoływać działania niepożądane o różnej lokalizacji i nasileniu, klasyfikowane według MedDRA. Reakcje nadwrażliwości występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) i obejmują wysypkę, świąd, obrzęk twarzy, duszność oraz zaburzenia krążenia, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią alergii. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha i dyskomfort w nadbrzuszu, pojawiają się niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast nudności, wymioty i biegunka występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000). Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się migrację kamieni żółciowych i nerkowych, co może prowadzić do kolki żółciowej lub nerkowej, szczególnie u pacjentów z kamicą.
biegunka, ból brzucha, choroba refluksowa przełyku, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, duszność, dyskomfort w nadbrzuszu, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kolka nerkowa, kolka żółciowa, nietolerancja fruktozy, nudności i wymioty, obrzęk twarzy, olejek mirtu zwyczajnego, olejki eteryczne rektyfikowane, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świąd, wysypka skórna, zaburzenia krążenia, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Salofalk 1,5 g
Mesalazyna, zawarta w produkcie leczniczym Salofalk w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g w postaci granulatu o przedłużonym uwalnianiu, nie wywiera istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania urządzeń mechanicznych. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, lek ten cechuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w tym zakresie, co jest istotne klinicznie, zwłaszcza u pacjentów aktywnych zawodowo i społecznie. Pomimo tego, lekarz powinien poinformować pacjenta o braku lub nieistotnym wpływie mesalazyny na te funkcje oraz zwrócić uwagę na konieczność monitorowania indywidualnej reakcji na lek, szczególnie na początku terapii lub przy zmianie dawkowania.
biegunka, ból brzucha, charakterystyka produktu leczniczego, choroba zapalna jelit, dawkowanie mesalazyny, dokumentacja medyczna, granulat o przedłużonym uwalnianiu, mesalazyna, należyta staranność lekarska, profil bezpieczeństwa leku, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, rozpoczęcie terapii, Salofalk, zmiana dawkowania - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Przedawkowanie sytagliptyny, choć rzadko prowadzi do poważnych powikłań, wymaga szczególnej uwagi klinicznej. W badaniach z dawkami jednorazowymi do 800 mg (8-krotność maksymalnej dawki dobowej 100 mg) odnotowano jedynie minimalne, nieistotne klinicznie wydłużenie odstępu QTc w EKG. Wielokrotne podawanie sytagliptyny do 600 mg/dobę przez 10 dni oraz 400 mg/dobę przez 28 dni nie wykazało działań niepożądanych zależnych od dawki. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują wydłużenie QTc, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, hipoglikemię, zaburzenia funkcji nerek oraz reakcje alergiczne, choć dane kliniczne dotyczące masywnego przedawkowania są ograniczone i objawy mogą się różnić w zależności od indywidualnego stanu pacjenta i stosowanych leków.
badanie fazy I, biegunka, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane zależne od dawki, EKG, elektrokardiogram, hemodializa, hipoglikemia, lek hipoglikemizujący, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, niewydolność nerek, nudności, objaw alergiczny, przedawkowanie sytagliptyny, reakcja alergiczna, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrucie lekami - Leksykon leków
Działania niepożądane – Borez 5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Borez, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wskazań terapeutycznych, takich jak przewlekła niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze czy dławica piersiowa. Wśród najczęściej obserwowanych działań u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca bardzo często występuje bradykardia oraz często zaostrzenie niewydolności serca. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową bradykardia pojawia się niezbyt często, podobnie jak zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Często obserwuje się zawroty i ból głowy, szczególnie na początku terapii, które ustępują zwykle w ciągu 1-2 tygodni. Niezbyt często występują zaburzenia snu, depresja, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP, a także osłabienie i kurcze mięśni. Rzadko notuje się omdlenia, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia erekcji oraz zmniejszone wydzielanie łez.
alergiczny nieżyt nosa, astenia, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, hipotensja, koszmary senne, kurcze mięśniowe, łuszczyca, łysienie, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, POChP, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia erekcji, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół suchego oka, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Senamina Forte 25 mg
Lek Senamina Forte zawiera 25 mg doksylaminy wodorobursztynianu i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które są przeważnie łagodne i przemijające, z największym nasileniem na początku terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (częstość 1-9%) to senność oraz objawy działania przeciwcholinergicznego, takie jak suchość w jamie ustnej, zaparcia, niewyraźne widzenie, zatrzymanie moczu, nasilenie wydzielania oskrzelowego i zawroty głowy. Działania te mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i komfort pacjenta, a u osób starszych i dzieci ryzyko pobudzenia, hipotensji ortostatycznej oraz działań przeciwcholinergicznych jest zwiększone. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza) oraz napady drgawkowe, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i konsultacji medycznej.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, doksylamina, drżenie, duszność, działanie przeciwcholinergiczne, hipotensja ortostatyczna, koszmar senny, leukopenia, małopłytkowość, monitoring działań niepożądanych, napad drgawkowy, nerwowość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk obwodowy, pobudzenie, podwójne widzenie, Senamina Forte, senność, suchość w jamie ustnej, szum uszny, układ krwiotwórczy, wydzielanie oskrzelowe, wymioty, wysypka, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orilukast 10 mg
Preparat Orilukast zawierający montelukast w dawce 10 mg był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) z astmą, 400 pacjentów z astmą i sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat stosujących formę 5 mg. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. Często obserwowano również biegunki, nudności, wymioty, podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz wysypkę, jednak niektóre z tych objawów występowały z podobną częstością w grupie placebo.
anafilaksja, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, drgawki, eozynofilia płucna, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss