biegunka
Biegunka (diarrhoea) to stan charakteryzujący się zwiększoną częstotliwością wypróżnień (powyżej 3 razy na dobę) oraz zmianą konsystencji stolca na luźną lub płynną. W zależności od czasu trwania, biegunkę klasyfikuje się jako ostrą (trwającą do 14 dni) lub przewlekłą (powyżej 4 tygodni).
Ostre biegunki mają najczęściej etiologię infekcyjną, wywołaną przez wirusy (rotawirusy, norowirusy), bakterie (Salmonella, Shigella, enterotoksyczna E. coli) lub pasożyty. Przewlekłe biegunki mogą być związane z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit, zespołem jelita drażliwego, zespołami złego wchłaniania, nowotworami czy nietolerancjami pokarmowymi.
Diagnostyka biegunki obejmuje badanie fizykalne, badania laboratoryjne, badanie kału (w tym posiewy mikrobiologiczne), badania endoskopowe i obrazowe. W terapii kluczowe znaczenie ma nawodnienie i wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, a w zależności od przyczyny – leczenie przyczynowe (antybiotykoterapia, leki przeciwpasożytnicze, modyfikacja diety, leki przeciwzapalne).
Powikłaniami nieleczonej biegunki mogą być odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, wstrząs hipowolemiczny, a w niektórych przypadkach (np. infekcje C. difficile) – toksyczne rozdęcie okrężnicy. U niemowląt i osób starszych biegunka może stanowić poważne zagrożenie życia, wymagające pilnej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tifay 14 mg
Teriflunomid, stosowany w dawce 14 mg raz na dobę u pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS), wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1112 pacjentów przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie miało charakter łagodny, rozlany i ustępowało u 87,1% pacjentów, a przerwanie terapii z tego powodu dotyczyło 1,3%. Zwiększenie aktywności AlAT do ≤3× GGN było częstsze niż w grupie placebo, ale wartości >3× GGN występowały z podobną częstością w obu grupach. Wzrost ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mmHg u 19,9% vs. 15,5% placebo) oraz zmniejszenie liczby białych krwinek (<15% spadku, głównie neutrofili i limfocytów) były obserwowane, jednak ciężkie zakażenia nie występowały częściej niż w grupie kontrolnej (2,7% vs. 2,2%). Neuropatia obwodowa pojawiła się u 1,9% pacjentów leczonych teriflunomidem, a u 5 pacjentów konieczne było przerwanie leczenia z powodu tego powikłania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, białe krwinki, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, limfocyt, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutrofil, nowotwór złośliwy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, płytki krwi, podwyższona AlAT, polineuropatia, posocznica, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, rzutowe stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, torbiel trzustki, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon substancji czynnych
Nasiona kozieradki – Działania niepożądane
Nasiona kozieradki (Trigonella foenum-graecum L., semen) stanowią 15% wyciągu złożonego w preparacie Fitolizyna i mogą przyczyniać się do działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Działania te klasyfikowane są według MedDRA i obejmują reakcje alergiczne (świąd, wysypka, pokrzywka, alergiczny nieżyt nosa) o częstości nieznanej, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi. Ponadto, stosowanie preparatów z kozieradką może wywoływać zawroty głowy (częstość nieznana), co stanowi ryzyko podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka i wzdęcia, również o nieznanej częstości, mogą prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. Istotnym działaniem jest nadwrażliwość na promieniowanie UV, co może skutkować reakcjami fototoksycznymi i zwiększonym ryzykiem uszkodzeń skóry.
alergiczny nieżyt nosa, biegunka, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, Fitolizyna, nadwrażliwość na promienie UV, nasiona kozieradki, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja fototoksyczna, świąd, terminologia MedDRA, Trigonella foenum-graecum, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi, zachłystowe zapalenie płuc, zaostrzenie astmy, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dimethyl fumarate Reddy 120 mg
Fumaran dimetylu, substancja czynna leku Dimethyl fumarate Reddy (dostępnego w kapsułkach dojelitowych 120 mg i 240 mg), wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 2513 pacjentów z ekspozycją do 12 lat (11 318 pacjentolat). Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienie skóry (35%), biegunka (14%), nudności (12%), ból brzucha (10%) oraz bóle w nadbrzuszu (10%), które zwykle pojawiają się w pierwszym miesiącu terapii i mogą nawracać okresowo. Te objawy są główną przyczyną przerwania leczenia – zaczerwienienia skóry w 3% przypadków oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe w 4%. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka i monitorowanie pacjentów podczas terapii.
badanie bezpieczeństwa, badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, ból nadbrzusza, dyskomfort brzuszny, dyskomfort nadbrzusza, fumaran dimetylu, kapsułka dojelitowa twarda, luźne stolce, mdłości, nagłe zaczerwienienie skóry, nudności, profil bezpieczeństwa leku, rumień, układ pokarmowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie twarzy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aripiprazole Medical Valley 15 mg
Aripiprazol, stosowany w terapii schizofrenii i zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które występują z różną częstością. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to akatyzja, niepokój ruchowy, bezsenność, lęk, senność, sedacja, bóle głowy, nudności, wymioty, zaparcia, nadmierne wydzielanie śliny oraz zmęczenie. Działania o częstości 1/100 do <1/10 obejmują m.in. hiperglikemię, tachykardię, hipotensję ortostatyczną, suchość w jamie ustnej, zwiększony apetyt oraz zaburzenia pozapiramidowe. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, reakcje anafilaktyczne, cukrzycowa śpiączka hiperosmolarna, kwasica ketonowa, złośliwy zespół neuroleptyczny, arytmie komorowe, zapalenie trzustki, niewydolność wątroby, zespół DRESS, rabdomioliza oraz zaburzenia kontroli impulsów (np. patologiczne uzależnienie od hazardu, hiperseksualność). Warto podkreślić, że u młodzieży (13-17 lat) częstość występowania działań niepożądanych jest zbliżona do dorosłych, z wyższą częstością senności, zaburzeń pozapiramidowych i akatyzji (≥1/10).
akatyzja, anoreksja, arypiprazol, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśniowy, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa żył, cukrzyca, cukrzycowa śpiączka hiperosmolarna, czkawka, depresja, drgawki typu grand mal, drżenie, dysfagia, dystonia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, kwasica ketonowa, lęk, leukopenia, łysienie, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie się, nadmierne wydzielanie śliny, neutropenia, niepokój ruchowy, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, podwójne widzenie, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższone ALT, podwyższone AST, podwyższone GGTP, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, reakcja fotoalergiczna, reakcja uczuleniowa, schizofrenia, sedacja, senność, skurcz gardła, skurcz krtani, światłowstręt, sztywność mięśni, tachykardia, torsades de pointes, trombocytopenia, uzależnienie od hazardu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie regulacji temperatury, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół abstynencyjny, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trelema 150 mg
Lakozamid, stosowany w leczeniu napadów częściowych, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się częstością działań niepożądanych u 61,9% pacjentów w badaniach kontrolowanych placebo (w porównaniu do 35,2% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Działania niepożądane ze strony OUN i przewodu pokarmowego często zmniejszają się z czasem, a ich nasilenie może być zależne od dawki, co umożliwia ich kontrolę przez jej redukcję. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 12,2% pacjentów leczonych lakozamidem, najczęściej z powodu zawrotów głowy, szczególnie po dawce nasycającej. W porównaniu z karbamazepiną CR, częstość przerwania terapii była niższa (10,6% vs 15,6%).
agranulocytoza, agresja, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, dawka nasycająca, depresja, dyskineza, lakozamid, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, nadwrażliwość na lek, napad miokloniczny, nastrój euforyczny, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, niestrawność, nudności, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, podwójne widzenie, próba samobójcza, przewód pokarmowy, stan splątania, suchość w ustach, świąd, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia koordynacji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia równowagi, zaburzenie psychotyczne, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rymphysia 500 mg
Produkt leczniczy Rymphysia, będący inhibitorem alfa1-proteinazy w dawkach 500 mg lub 1000 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z czterech badań klinicznych obejmujących 60 uczestników oraz raportach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥5% pacjentów) to zapalenie oskrzeli, kaszel (w tym produktywny), biegunka, ból głowy, nudności, ból gardła i krtani, wysypka, zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zasinienie w miejscu nakłucia naczynia. Działania te sklasyfikowano zgodnie z MedDRA, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do często (≥1/100 do <1/10). Nie stwierdzono ciężkich działań niepożądanych związanych czasowo z podaniem leku, a immunogenność preparatu oceniono jako niską, co potwierdzono brakiem przeciwciał w badaniu BAL. Dane dotyczące bezpieczeństwa u pacjentów powyżej 65 roku życia wskazują na podobny profil do młodszych grup, natomiast brak jest danych dotyczących dzieci i młodzieży.
biegunka, ból gardła i krtani, ból głowy, ból mięśniowy, ból pleców, ból w klatce piersiowej, ból w miejscu infuzji, choroba grypopodobna, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, gorączka, inhibitor alfa1-proteinazy, kaszel produktywny, migrena, nieżyt nosa, nudności, osłabienie, owrzodzenie jamy ustnej, podrażnienie oczu, pokrzywka, popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, przeciwciała, reakcja nadwrażliwości, tachypnoe, uderzenia gorąca, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zenmem 10 mg
Przedawkowanie memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Zenmem (dostępnego w tabletkach 10 mg i 20 mg ulegających rozpadowi w jamie ustnej), może prowadzić do różnorodnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu pokarmowego. Objawy te zależą od dawki i obejmują splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresję, omamy, zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunkę. Przy dawkach poniżej 140 mg lub nieustalonych obserwuje się umiarkowane objawy neurologiczne i żołądkowo-jelitowe, natomiast dawki rzędu 200 mg i 105 mg na dobę przez 3 dni mogą wywołać jedynie łagodne symptomy lub brak objawów klinicznych. W skrajnych przypadkach, takich jak jednorazowe przyjęcie 400 mg lub nawet 2000 mg (100-200-krotność dawki terapeutycznej), występują ciężkie objawy neurologiczne, w tym śpiączka trwająca do 10 dni, psychoza, stan przeddrgawkowy i utrata świadomości, jednak z zastosowaniem leczenia objawowego i procedur takich jak plazmafereza możliwy jest pełny powrót do zdrowia bez trwałych następstw.
agresja, biegunka, krążenie jelitowo-wątrobowe, memantyna chlorowodorek, nadpobudliwość OUN, niepokój, objawy żołądkowo-jelitowe, omamy, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, psychoza, senność, śpiączka, splątanie, stan przeddrgawkowy, stupor, układ pokarmowy, utrata świadomości, węgiel leczniczy, wymioty, wymuszona diureza, zaburzony chód, zakwaszenie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Węgiel leczniczy VP 200 mg
Węgiel leczniczy VP w kapsułkach twardych zawiera 200 mg węgla aktywnego (Carbo activatus) i jest stosowany w leczeniu niestrawności, wzdęć, biegunek oraz zatruć lekami i związkami chemicznymi. Dorośli i dzieci powyżej 12 lat przyjmują 4-6 kapsułek (800-1200 mg) kilka razy na dobę w niestrawności i wzdęciach, a w przypadku biegunek jednorazowo 20 kapsułek (4,0 g), z możliwością powtarzania dawki co kilka godzin. Zaleca się podawanie leku w formie zawiesiny uzyskanej przez wsypanie kapsułek do niewielkiej ilości wody dla szybszego efektu terapeutycznego. Kapsułki można również połykać w całości.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Prospan 35 mg/5 ml
Przedawkowanie preparatu Prospan, zawierającego suchy wyciąg z liścia bluszczu (Hedera helix L.) w stężeniu 35 mg/5 ml syropu (0,7 g/100 ml), manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego. Objawy te pojawiają się zwykle po spożyciu dawki przekraczającej trzykrotność zalecanej dawki dobowej i obejmują nudności, wymioty oraz biegunkę. Nudności charakteryzują się dyskomfortem w nadbrzuszu i odruchem wymiotnym, wymioty mogą mieć różne nasilenie, a biegunka może prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych. Dodatkowo, preparat zawiera sorbitol (E420) w ilości 0,4 g/ml, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenaxum 1 mg
Produkt leczniczy Tenaxum zawierający rylmenidynę w dawce 1 mg raz na dobę wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa i dobrą tolerancję, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo. Nawet przy dawce 2 mg/dobę, Tenaxum cechuje się lepszym profilem bezpieczeństwa niż klonidyna (0,15-0,30 mg/dobę) i alfa-metylodopa (500-1000 mg/dobę). Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (senność, ból głowy, zawroty głowy), psychicznego (lęk, depresja, bezsenność), sercowo-naczyniowego (palpitacje, bradykardia, niedociśnienie ortostatyczne), pokarmowego (ból żołądka, suchość błony śluzowej, biegunka, zaparcia) oraz skóry i mięśni (świąd, wysypka, skurcze mięśni). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem częstości nieznanej.
alfa-metylodopa, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból żołądka, bradykardia, depresja, działanie niepożądane, klonidyna, lęk, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, obrzęk, palpitacje, rylmenidyna, senność, skurcz mięśni, suchość jamy ustnej, świąd, uczucie zimna w kończynach, uderzenia gorąca, wysypka, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia nastroju, zaburzenia seksualne, zaburzenia skórne, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy, zgłaszanie działań niepożądanych, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – ACTI-trin (1,25 mg + 30 mg + 10 mg)/5 ml
ACTI-trin to syrop zawierający triprolidynę chlorowodorek (1,25 mg/5 ml), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg/5 ml) oraz dekstrometorfan bromowodorek (10 mg/5 ml). Produkt może wywoływać działania niepożądane o bardzo rzadkiej częstości (<1/10 000), takie jak tachykardia, objawy ze strony układu nerwowego (spadek nastroju, zmęczenie, pobudzenie, zawroty głowy, zaburzenia snu, senność, niepokój, halucynacje), a także poważne zespoły neurologiczne o nieznanej częstości, tj. zespół tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES) oraz zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych (RCVS). Ponadto mogą wystąpić suchość błon śluzowych jamy ustnej i nosogardzieli, nudności, wymioty, zaburzenia rytmu wypróżnień (zaparcia lub biegunki), zatrzymanie moczu i dysuria, szczególnie u mężczyzn z przerostem gruczołu krokowego, oraz reakcje skórne (wysypka, pokrzywka).
ACTI-trin, biegunka, dekstrometorfanu bromowodorek, dysuria, działanie niepożądane, halucynacje, MedDRA, niepokój, nudności, obniżenie nastroju, pobudzenie, pokrzywka, prostata, przerost prostaty, pseudoefedryny chlorowodorek, reakcja alergiczna, senność, suchość błony śluzowej, tachykardia, triprolidyny chlorowodorek, wymioty, wysypka świądowa, zaburzenia mikcji, zaburzenia snu, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lopacut 2 mg
Lopacut, zawierający chlorowodorek loperamidu w dawce 2 mg, jest wskazany do leczenia biegunek u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12. roku życia. Zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki początkowej 4 mg (2 tabletki), następnie podawanie 2 mg (1 tabletka) po każdym luźnym stolcu, z zachowaniem odstępu co najmniej 2-3 godzin między dawkami. Maksymalna dawka dobowa wynosi 12 mg (6 tabletek) dla dorosłych oraz 8 mg (4 tabletki) dla młodzieży. W przypadku braku poprawy po 2 dniach leczenia należy przerwać terapię i rozważyć dalszą diagnostykę. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast u pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność i monitorowanie objawów toksyczności, mimo braku konieczności zmiany schematu dawkowania.
biegunka, chlorowodorek loperamidu, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, luźny stolec, maksymalna dawka dobowa, objaw toksyczności, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, schemat dawkowania, stan kliniczny, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Febuxostat Solinea 120 mg
Febuksostat, stosowany w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 4072 pacjentów, z dawkami od 10 mg do 300 mg. Najczęstsze działania niepożądane to zaostrzenie dny moczanowej, zaburzenia czynności wątroby, biegunka, nudności, ból głowy, wysypka i obrzęk, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości obejmują zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs. W badaniu FLORENCE u pacjentów onkologicznych odnotowano działania niepożądane u 6,4% leczonych, z dodatkowymi zdarzeniami kardiologicznymi, takimi jak blok lewej odnogi pęczka Hisa i częstoskurcz zatokowy. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), z uwzględnieniem nasilenia i układu narządowego.
agranulocytoza, białkomocz, biegunka, blok lewej odnogi pęczka Hisa, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, częstoskurcz zatokowy, dna moczanowa, eozynofilia, febuksostat, hiperlipidemia, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kolchicyna, krwiomocz, migotanie przedsionków, niedobór laktazy, nieprawidłowy zapis EKG, nietolerancja galaktozy, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wybroczyna, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Folacid 15 mg
Przedawkowanie kwasu foliowego, szczególnie w dawce 15 mg stosowanej w preparacie Folacid, może prowadzić do szeregu objawów niepożądanych, obejmujących zarówno ośrodkowy układ nerwowy, jak i układ pokarmowy. Do najczęstszych objawów należą dolegliwości żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, wzdęcia, biegunka, nudności, wymioty) oraz zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia snu, stany depresyjne i nadmierne pobudzenie psychoruchowe. Wymioty mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Objawy ogólne to osłabienie, zmęczenie i złe samopoczucie, które mogą znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta.
aktywność psychoruchowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, kwas foliowy, leczenie objawowe, nudności, objawy depresyjne, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, równowaga elektrolitowa, stan depresyjny, układ pokarmowy, wymioty, wzdęcia, zaburzenia funkcjonowania organizmu, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zatrucie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg
Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) charakteryzuje się szerokim profilem działań niepożądanych, które różnią się w zależności od wskazania klinicznego i schematu terapeutycznego. Najczęściej obserwowane poważne działania niepożądane to zapalenie płuc (10,6% w badaniu IFM 2005-02), zakażenia płuc (9,4% w badaniu CALGB 100104), żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna 2,7-3,6%), neutropenia i gorączka neutropeniczna (42,2-83,3%), trombocytopenia (21,5-72,3%) oraz niewydolność nerek (6,3%). Działania hematologiczne, takie jak neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość i leukopenia, występują bardzo często i wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi. Ponadto, lenalidomid zwiększa ryzyko infekcji, zwłaszcza zapalenia płuc, zakażeń górnych dróg oddechowych i zakażeń neutropenicznych, co jest szczególnie istotne u pacjentów z neutropenią.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, bakteriemia, biegunka, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytopenia, duszność, gorączka neutropeniczna, hipokaliemia, lenalidomid, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudność, obrzęk obwodowy, odwodnienie, pancytopenia, parestezja, półpasiec, posocznica, przewód pokarmowy, remisja, skurcz mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakażenie układu moczowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Profil bezpieczeństwa pleryksaforu w skojarzeniu z G-CSF (10 μg/kg mc. przez 4 dni przed podaniem pleryksaforu) został oceniony w badaniach fazy III (301 pacjentów) oraz fazy II (242 pacjentów) u chorych na chłoniaka i szpiczaka mnogiego. Dawka pleryksaforu wynosiła 0,24 mg/kg mc. podskórnie, a czas ekspozycji od 1 do 7 dni (mediana 2 dni). W trakcie mobilizacji komórek macierzystych i aferezy częściej obserwowano działania niepożądane w grupie leczonej pleryksaforem i G-CSF niż w grupie placebo i G-CSF, w tym biegunki i nudności (bardzo często), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (bardzo często), bóle głowy i zawroty (często), bezsenność (często), reakcje alergiczne i anafilaktyczne (niezbyt często), splenomegalię i pęknięcie śledziony (częstość nieznana). U 7% pacjentów leczonych pleryksaforem stwierdzono leukocytozę ≥ 100 x 10^9/L bez objawów leukostazy. Zawał mięśnia sercowego wystąpił u 7 z 679 pacjentów, jednak bez jednoznacznego związku czasowego z podaniem leku.
biegunka, hipoksemia, leukocytoza, leukostaza, macierzyste komórki krwiotwórcze, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, parestezja, pleryksafor, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, przeszczep autologiczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, splenomegalia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie mikrokrążenia, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ondansetron Accord 2 mg/ml 2 mg/ml
Ondansetron Accord w stężeniu 2 mg/ml, dostępny w ampułkach 2 ml (4 mg ondansetronu) oraz 4 ml (8 mg ondansetronu), jest stosowany do zapobiegania nudnościom i wymiotom. Profil działań niepożądanych obejmuje reakcje immunologiczne, takie jak rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu anafilaksje oraz wysypkę i świąd o nieznanej częstości. W układzie nerwowym bardzo często występuje ból głowy, a niezbyt często drgawki i objawy pozapiramidowe, bez trwałych następstw klinicznych. Rzadko obserwuje się zawroty głowy, zwłaszcza przy szybkim podaniu dożylnym. Zaburzenia widzenia, takie jak przemijające niewyraźne widzenie (rzadko) oraz przemijająca ślepota (bardzo rzadko), głównie podczas podawania dożylnego, ustępują zwykle w ciągu 20 minut, szczególnie u pacjentów leczonych jednocześnie cisplatyną.
anafilaksja, arytmia, biegunka, bradykardia, chemioterapia, cisplatyna, czkawka, drgawki, dysfagia, dyskineza, dystonia, enzymy wątrobowe, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewyraźne widzenie, ondansetron, podanie dożylne, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, ślepota przejściowa, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, układ pozapiramidowy, wydłużenie odstępu QT, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flegamina Classic o smaku malinowym 4 mg/5 ml
Bromoheksyna, substancja czynna syropu Flegamina Classic (4 mg/5 ml), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty i biegunka, występujące niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Rzadko pojawiają się reakcje skórne, w tym wysypka i pokrzywka, natomiast z częstością nieznaną mogą wystąpić poważne reakcje alergiczne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka oraz ostra uogólniona krostkowica. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość skurczu oskrzeli u pacjentów z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych, zwłaszcza po podaniu bromoheksyny w formie inhalacji, co stanowi potencjalnie poważne działanie niepożądane o częstości nieznanej.
biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, bromoheksyna, choroba obturacyjna dróg oddechowych, hipotensja, mukolityk, nadmierna potliwość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona krostkowica, podwyższone aminotransferazy, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, świąd, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ginkofar forte 80 mg
Preparat Ginkofar Forte (80 mg), zawierający suchy wyciąg z liści Ginkgo biloba, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych obejmujących zaburzenia krwi i układu chłonnego, w tym krwawienia z oczu, nosa, przewodu pokarmowego oraz naczyń mózgowych (częstość nieznana). Szczególnie istotne jest ryzyko krwotoków śródczaszkowych, zwłaszcza u pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe, przeciwpłytkowe lub NLPZ. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, stanowią poważne zagrożenie wymagające natychmiastowej interwencji. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego bardzo często (≥1/10) występuje ból głowy, a często (≥1/100 do <1/10) zawroty głowy, które mogą obniżać jakość życia i zwiększać ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ginkgo biloba, hemostaza, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z narządów, krwawienie z nosa, krwawienie z oczu, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, miłorząb japoński, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, przyspieszona akcja serca, reakcja alergiczna skórna, reakcja skórna, rumień, spadek ciśnienia tętniczego, świąd, wstrząs alergiczny, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia układu krwionośnego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie oddychania, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – inVirum 200 mg
Lek inVirum zawierający acyklowir w dawce 200 mg w postaci tabletek może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z terminologią MedDRA. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha). Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak encefalopatia czy śpiączka, głównie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Rzadko obserwuje się reakcje anafilaktyczne, a także zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość), które wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii.
acyklowir, ataksja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nerek, duszność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, gorączka, hiperbilirubinemia, kreatynina, lek przeciwwirusowy, leukopenia, małopłytkowość, MedDRA, mocznik, morfologia krwi, niedokrwistość, nudności, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia neuropsychiatryczne, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Erlis 20 mg
Erlis (tadalafil 20 mg) jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, wykazując skuteczność terapeutyczną, jednakże wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy, niestrawność, ból pleców i mięśni, których częstość wzrasta wraz z dawką. Ból głowy, najczęstszy efekt uboczny, pojawia się zwykle w ciągu pierwszych 10-30 dni terapii i ma charakter przemijający. Dane pochodzą z badań klinicznych obejmujących 8022 pacjentów leczonych tadalafilem oraz 4422 placebo, uwzględniając schematy doraźne i raz na dobę. Wśród działań niepożądanych o częstości ≥1/100 do <1/10 występują reakcje nadwrażliwości i obrzęk naczynioruchowy, natomiast rzadziej (≥1/1000 do <1/100) zgłaszano m.in. zawroty głowy, udar, omdlenia, przemijające napady niedokrwienne, migreny, napady drgawek i przemijającą amnezję. Działania niepożądane okulistyczne, takie jak niewyraźne widzenie, ubytki pola widzenia, NAION czy okluzja naczyń siatkówki, występują rzadko (≥1/10000 do <1/1000) i wymagają konsultacji specjalistycznej.
biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, bradykardia zatokowa, centralna surowicza chorioretinopatia, dysfunkcja erekcyjna, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, napad drgawkowy, niestrawność, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powiek, obrzęk tkanki podskórnej, okluzja naczyń siatkówki, omdlenie, pacjent geriatryczny, profil bezpieczeństwa leku, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przekrwienie spojówki, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, reakcja nadwrażliwości, tadalafil, ubytek pola widzenia, udar mózgu, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Cefaleksyna – Działania niepożądane
Cefaleksyna, jako cefalosporyna I generacji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii preparatem Cefaleksyna TZF (500 mg). Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak biegunka i nudności, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza u osób starszych i odwodnionych. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita wywołane przez Clostridioides difficile, wymagające natychmiastowego przerwania leczenia. Reakcje nadwrażliwości obejmują wysypki, pokrzywkę, świąd oraz rzadkie, ale zagrażające życiu zespoły dermatologiczne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka). Ponadto, mogą wystąpić obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne, które wymagają pilnej interwencji medycznej.
aminotransferaza, białkomocz, biegunka, ból głowy, cefaleksyna, cefalosporyna pierwszej generacji, Clostridioides difficile, dezorientacja, enzym wątrobowy, eozynofilia, kandydoza pochwy, krwiomocz, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, perforacja jelita, pobudzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aurostop 2 mg
Loperamid chlorowodorek (Aurostop, 2 mg, kapsułki twarde) u kobiet w ciąży powinien być stosowany z dużą ostrożnością ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję, jednak ze względu na brak wystarczających danych u ludzi zaleca się unikanie stosowania leku w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. W przypadku konieczności leczenia biegunki u kobiet ciężarnych należy rozważyć niefarmakologiczne metody, takie jak dieta i nawodnienie, a decyzję o podaniu loperamidu podejmować indywidualnie, uwzględniając zaawansowanie ciąży oraz nasilenie objawów. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas.
analiza korzyści i ryzyka, biegunka, ciąża, dawka skuteczna, dawka terapeutyczna, dieta, ekspozycja ogólnoustrojowa, kapsułki twarde, karmienie piersią, loperamid chlorowodorek, metody niefarmakologiczne, nasilenie objawów, nawodnienie, niemowlę, noworodek, objawy biegunki, płodność, wiek rozrodczy, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Piperacillin + Tazobactam Eugia 2 g + 0,25 g
Przedawkowanie leku Piperacillin + Tazobactam Eugia, dostępnego w dawkach 2 g piperacyliny + 0,25 g tazobaktamu oraz 4 g piperacyliny + 0,5 g tazobaktamu, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka, które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia. Szczególnie niebezpieczne są objawy neurologiczne, w tym zwiększona pobudliwość nerwowo-mięśniowa (drżenia, mimowolne skurcze mięśni) oraz drgawki, które wymagają natychmiastowej interwencji. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek dochodzi do kumulacji leku i wydłużenia jego półtrwania, co potęguje toksyczność i ryzyko powikłań neurologicznych.
biegunka, drgawka, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, napięcie mięśniowe, niewydolność nerek, nudność, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, parametr hemodynamiczny, piperacylina z tazobaktamem, pobudliwość nerwowo-mięśniowa, podanie dożylne, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie nerwowo-mięśniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexapini (426 mg + 65 mg + 6,5 mg)/5 ml
Dexapini w postaci syropu o stężeniu 426 mg + 65 mg + 6,5 mg na 5 ml wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych sklasyfikowanych według systemu MedDRA. Reakcje alergiczne ze strony skóry i układu oddechowego, zaburzenia psychiczne takie jak pobudzenie i splątanie, a także objawy neurologiczne (senność rzadko, zawroty głowy i drgawki o nieznanej częstości) zostały odnotowane. Szczególnie istotna jest depresja oddechowa, stanowiąca zagrożenie życia, wymagająca natychmiastowej interwencji. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, nudności, biegunka) oraz wysypka skórna również mogą wystąpić, jednak częstość ich pojawienia się pozostaje nieznana. Lek zawiera etanol do 7% m/v oraz sacharozę 4 g/5 ml, co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z cukrzycą lub chorobami wątroby.
biegunka, choroba wątroby, cukrzyca, depresja oddechowa, drgawka, etanol, hipoksja, nudność, odwodnienie, pobudzenie, reakcja alergiczna, sacharoza, senność, splątanie, system MedDRA, układ immunologiczny, układ oddechowy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie orientacji, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Sodu chlorek – Działania niepożądane
Chlorek sodu (NaCl) jest powszechnie stosowany w medycynie, zwłaszcza w formie roztworów do infuzji, dializy, hemodializy i hemofiltracji, a także w preparatach doustnych do korekty zaburzeń elektrolitowych. Pomimo naturalnego występowania w organizmie, jego podawanie może prowadzić do licznych działań niepożądanych, głównie w wyniku nieprawidłowego dawkowania lub współistniejących schorzeń. Najczęściej obserwowanymi powikłaniami są hipokaliemia (bardzo często, szczególnie podczas dializy otrzewnowej), hiponatremia (nieznana częstość, z ryzykiem encefalopatii hiponatremicznej), hiperkalcemia (często, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu środków wiążących fosforany) oraz hipokalcemia (niezbyt często). Zaburzenia elektrolitowe mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych, takich jak arytmie, osłabienie mięśni czy zaburzenia oddychania. Dodatkowo, roztwory NaCl mogą wywoływać zmiany hemodynamiczne, w tym nadciśnienie, niedociśnienie i tachykardię, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka czy zaparcia, szczególnie podczas dializy otrzewnowej.
biegunka, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, duszność, encefalopatia hiponatremiczna, hemodializa, hemofiltracja, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, homeostaza, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, obrzęk, odwodnienie, pokrzywka, przepuklina, przewodnienie, reakcja nadwrażliwości, rozdęcie brzucha, sepsa, środek wiążący fosforany, świąd, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wynaczynienie, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakrzep, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie otrzewnej, zapalenie żyły, zaparcia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Memantine Orion 20 mg
Przedawkowanie memantyny chlorowodorku, choć rzadkie, może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i gastroenterologicznych. Objawy zależą od dawki: przy umiarkowanym przedawkowaniu (105-200 mg/dobę przez 3 dni) obserwuje się łagodne symptomy, takie jak zmęczenie, osłabienie i biegunka, lub brak objawów. Przy dawkach jednorazowych poniżej 140 mg mogą wystąpić splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, omamy oraz zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunka. Znaczne przedawkowanie (400 mg) wywołuje ciężkie objawy ze strony OUN, w tym psychozę, omamy wzrokowe, stan przeddrgawkowy, stupor i utratę świadomości. Ekstremalne dawki (2000 mg) mogą prowadzić do śpiączki trwającej nawet 10 dni, a następnie do podwójnego widzenia i pobudzenia.
antidotum, biegunka, dysfagia, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadpobudliwość OUN, objawy neurologiczne, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, podwójne widzenie, przedawkowanie memantyny, śpiączka, stan przeddrgawkowy, stupor, układ pokarmowy, utrata świadomości, węgiel leczniczy, wymuszona diureza, zaburzenia chodu, zaburzenie neurologiczne, zakwaszenie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Loperamid APTEO MED 2 mg
Loperamid chlorowodorek, stosowany w leczeniu biegunek, nie posiada jednoznacznie ustalonych danych dotyczących bezpieczeństwa w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, gdzie jego stosowanie jest szczególnie niezalecane. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo u kobiet ciężarnych. W okresie laktacji loperamid przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku Loperamid APTEO MED u kobiet karmiących piersią. Lekarz powinien przeprowadzić indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka oraz rozważyć alternatywne, zwłaszcza niefarmakologiczne metody leczenia biegunki.
alternatywne metody leczenia, biegunka, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, konsultacja lekarska, laktacja, laktoza, leczenie niefarmakologiczne, loperamid chlorowodorek, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie leku do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, wpływ na płodność, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ampicillin TZF 1 g
Przedawkowanie ampicyliny, dostępnej w preparacie Ampicillin TZF w dawkach 500 mg, 1 g oraz 2 g (w postaci ampicyliny sodowej), może prowadzić do objawów ze strony przewodu pokarmowego, takich jak nudności, wymioty i biegunka, a także do podrażnienia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) manifestującego się drgawkami. Objawy te mogą mieć nasilenie od łagodnego do ciężkiego, z potencjalnym ryzykiem odwodnienia i zagrożenia życia w przypadku drgawek. Dodatkowo, preparat zawiera znaczące ilości sodu (35,1 mg w dawce 500 mg, 70,2 mg w dawce 1 g oraz 140,4 mg w dawce 2 g), co może stanowić istotne obciążenie dla pacjentów z niewydolnością sercowo-naczyniową lub nerek.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Davercin 150 mg/5 ml
Davercin, zawierający cykliczny 11,12-węglan erytromycyny w stężeniu 30 mg/ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Do najczęstszych należą dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunka, często związane z dawką leku. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje alergiczne, w tym pokrzywkę, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy oraz anafilaksję, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nadkażeń bakteriami i grzybami opornymi na erytromycynę. Ponadto, sporadycznie występują zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, oraz zaburzenia słuchu (szumy uszne, głuchota), szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek. Davercin może także indukować zaburzenia rytmu serca, w tym arytmie komorowe i torsades de pointes, a także poważne stany zagrożenia życia, jak zatrzymanie krążenia i migotanie komór.
agranulocytoza, aminotransferaza wątrobowa, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, biegunka, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridioides difficile, cykliczny węglan erytromycyny, częstoskurcz komorowy, granulocyt obojętnochłonny, hepatotoksyczność, kołatanie serca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, nadkażenie, niewydolność wątroby, nudność, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szum uszny, torsades de pointes, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie słuchu, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zatrzymanie krążenia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dimethyl fumarate Teva 120 mg
Fumaran dimetylu, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 2513 pacjentów z ekspozycją do 12 lat (11 318 pacjentolat). Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienia skóry (35%) oraz objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak biegunka (14%), nudności (12%), ból brzucha i bóle w nadbrzuszu (po 10%). Objawy te pojawiają się głównie w pierwszym miesiącu leczenia i mają charakter okresowy. Ciężkie reakcje skórne występowały u <1% pacjentów. Wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych ≥3-krotnie powyżej górnej granicy normy obserwowano u 6% (ALT) i 2% (AST) pacjentów, z przerwaniem terapii w <1% przypadków. Limfopenia występowała u 41% pacjentów, z ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L) u 2%, co wiązało się z ryzykiem rozwoju postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), szczególnie u pacjentów z długotrwałą limfopenią i wiekiem >50 lat.
25-dihydroksywitamina D, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ciała ketonowe, działania niepożądane układu pokarmowego, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, hipoksja, interferon beta-1a, limfocyty, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parathormon, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, RRMS, rumień, stwardnienie rozsiane, transaminazy wątrobowe, wirus Johna Cunninghama, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Exeltis 500 mg
Abiraterone Exeltis (octan abirateronu) jest stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego z przerzutami i charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, w tym często występującymi obrzękami obwodowymi, hipokaliemią (18% vs. 8% placebo), nadciśnieniem tętniczym (22% vs. 16% placebo), infekcjami dróg moczowych oraz podwyższoną aktywnością aminotransferaz (AlAT/AspAT). Działania niepożądane stopnia 3. i 4. według CTCAE obejmują hipokaliemię (6%), nadciśnienie (7%), obrzęki (1%) oraz hepatotoksyczność (około 6% pacjentów z podwyższonymi wartościami enzymów wątrobowych). Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko tych zdarzeń u pacjentów wrażliwych na hormony, osób starszych (≥75 lat) oraz z wyjściowym stopniem sprawności ECOG 2. Mechanizm działania leku predysponuje do wystąpienia reakcji mineralokortykosteroidowych, które można skutecznie kontrolować stosując jednocześnie kortykosteroidy.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, biegunka, choroba serca, częstoskurcz, dławica piersiowa, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, infekcja dróg moczowych, krwiomocz, lewokomorowa niewydolność serca, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, posocznica, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego z przerzutami, reakcja anafilaktyczna, reakcja mineralokortykosteroidowa, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, złamanie, złamanie patologiczne, zmniejszenie frakcji wyrzutowej, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranopril 20 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl dwuwodny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często obserwowanych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, objawy ortostatyczne (w tym niedociśnienie tętnicze), biegunka i wymioty. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko poważne stany jak zahamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia czy agranulocytoza. Ponadto, mogą pojawić się zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, dna moczanowa), objawy ze strony układu nerwowego (depresja, senność, udar), sercowo-naczyniowego (zawał mięśnia sercowego, tachykardia, objaw Raynauda), oddechowego (skurcz oskrzeli, zapalenie zatok) oraz pokarmowego (zapalenie trzustki, niewydolność wątroby). Występują także reakcje skórne, w tym wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, a bardzo rzadko ciężkie zespoły jak Stevens-Johnson czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból głowy, dna moczanowa, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor ACE, kaszel, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, mocznica, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, świąd, szpik kostny, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie smaku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Allertec WZF 10 mg
Przedawkowanie cetyryzyny dichlorowodorku, substancji czynnej leku Allertec WZF, zwykle występuje po przyjęciu dawki co najmniej 50 mg (≥5-krotność zalecanej dawki dobowej 10 mg). Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia neurologiczne takie jak splątanie, dezorientacja, zawroty głowy, bóle głowy, niepokój ruchowy, sedację, senność oraz osłupienie. Dodatkowo mogą wystąpić objawy autonomiczne, w tym mydriaza, tachykardia, drżenie mięśniowe i zatrzymanie moczu, a także objawy ogólnoustrojowe jak biegunka, zmęczenie, złe samopoczucie i świąd. Wskazane jest rozpoznanie i monitorowanie tych symptomów, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, osób starszych, dzieci oraz u osób przyjmujących leki o działaniu sedatywnym lub przeciwcholinergicznym, ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich powikłań.
antidotum, biegunka, ból głowy, cetyryzyna dichlorowodorek, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drżenie, działanie przeciwcholinergiczne, hemodializa, mydriaza, niepokój ruchowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, sedacja, splątanie, świąd, tachykardia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mastodynon –
Przedawkowanie leku Mastodynon, zawierającego substancje roślinne takie jak Vitex agnus-castus TM (162,0 mg), Caulophyllum thalictroides D4 (81,0 mg), Cyclamen purpurascens D4 (81,0 mg), Strychnos ignatii D6 (81,0 mg), Iris versicolor D2 (162,0 mg) oraz Lilium lancifolium D3 (81,0 mg) w jednej tabletce, wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza u pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek zawiera laktazę jednowodną jako substancję pomocniczą, co w przypadku dużej dawki może prowadzić do zaburzeń żołądkowo-jelitowych, takich jak dyskomfort brzuszny, nudności, wzdęcia oraz efekt przeczyszczający, objawiający się biegunką i zwiększoną częstotliwością wypróżnień.
biegunka, Caulophyllum thalictroides, Cyclamen purpurascens, dawka toksyczna, dyskomfort brzuszny, efekt przeczyszczający, Iris versicolor, laktaza jednowodna, leczenie objawowe, Lilium lancifolium, Mastodynon, nawodnienie, nietolerancja laktozy, nudności, Strychnos ignatii, układ pokarmowy, Vitex agnus-castus, wzdęcia, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefotaxim-MIP 2 g 2 g
Cefotaxim-MIP, zawierający cefotaksym sodowy, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do najpoważniejszych należą reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i skurcz oskrzeli, choć częściej obserwuje się łagodne zmiany skórne, pokrzywkę, świąd oraz gorączkę polekową. W zakresie hematologicznym najczęściej występują leukopenia, eozynofilia i trombocytopenia, a rzadziej neutropenia, granulocytopenia i niedokrwistość hemolityczna; agranulocytoza stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko infekcji zagrażających życiu. Neurologiczne działania niepożądane obejmują drgawki, mioklonie, pobudzenie OUN oraz encefalopatię, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek przy dużych dawkach. Typowe objawy ze strony przewodu pokarmowego to biegunka i brak łaknienia, a rzadziej nudności, wymioty i rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Monitorowane są również zaburzenia czynności wątroby, manifestujące się wzrostem enzymów (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i bilirubiny, zwykle nieprzekraczającym dwukrotnej normy i przebiegającym bezobjawowo.
agranulocytoza, AlAT, antybiotyk beta-laktamowy, arytmia, AspAT, biegunka, bilirubina, borelioza, cefotaksym sodowy, cholestaza, drgawka, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, GGTP, gorączka polekowa, granulocytopenia, LDH, leukopenia, mioklonia, nadkażenie, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja Herxheimera, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół rakowiczy – Objawy
Zespół rakowiczy (carcinoid syndrome) to zespół objawów wynikających z wydzielania przez nowotwory neuroendokrynne (NET), głównie z jelita cienkiego z przerzutami do wątroby, substancji biologicznie czynnych takich jak serotonina, bradykinina i histamina. Objawy obejmują napadowe zaczerwienienie skóry (występujące u około 85% pacjentów), biegunki (u około 80%, z częstością do 20-30 wypróżnień na dobę), zaburzenia oddechowe (10-20%) oraz objawy sercowo-naczyniowe, w tym tachykardię i wahania ciśnienia tętniczego. Charakterystyczne jest włóknienie wsierdzia i zastawek serca (carcinoid heart disease) u 50-60% chorych, prowadzące do niedomykalności zastawki trójdzielnej i zwężenia zastawki płucnej. Przełom rakowiczy to stan zagrożenia życia z gwałtownym nasileniem objawów, w tym ciężką hipotensją, tachykardią, skurczem oskrzeli i zaburzeniami świadomości. Włóknienie krezkowe i zaotrzewnowe występuje u około 50% pacjentów, powodując niedrożność jelit i moczowodów.
biegunka, bradykinina, choroba Leśniowskiego-Crohna, flushing, guz neuroendokrynny, hipoksja, histamina, napadowe zaczerwienienie skóry, niedobór niacyny, niedokrwienie jelit, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niedrożność jelit, niedrożność moczowodów, nowotwór neuroendokrynny, obrzęk twarzy, pelagra, prostaglandyna, przełom rakowiczy, przerzut do wątroby, rakowiak, serotonina, sinica, skurcz oskrzeli, stres emocjonalny, świszczący oddech, tachykardia, teleangiektazja, włóknienie krezkowe, włóknienie wsierdzia, włóknienie zaotrzewnowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie elektrolitowe, zespół rakowiczy, zespół złego wchłaniania, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon substancji czynnych
Benzokaina – Działania niepożądane
Benzokaina, popularny miejscowy środek znieczulający, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie, zagrażające życiu stany, takie jak wstrząs anafilaktyczny czy methemoglobinemia. Reakcje alergiczne, choć rzadkie (1:1000 do 1:10000), obejmują świąd, wysypkę, pokrzywkę, a w ciężkich przypadkach obrzęk naczynioruchowy i zaburzenia oddychania. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość uczulenia krzyżowego na związki z grupy para, w tym penicyliny i sulfonamidy. Methemoglobinemia, występująca bardzo rzadko (<1:10000), jest najpoważniejszym powikłaniem, szczególnie u dzieci, przy stosowaniu na rozległe, sączące zmiany skórne, długotrwałym stosowaniu lub w formie aerozolu. Stan ten charakteryzuje się utlenieniem żelaza hemoglobiny z Fe2+ do Fe3+, co prowadzi do upośledzenia transportu tlenu i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
alergiczne zapalenie skóry, benzokaina, biegunka, choroba Quinckego, kamień nazębny, kontaktowe zapalenie skóry, kwas p-aminobenzoesowy, methemoglobinemia, miejscowy środek znieczulający, niedotlenienie tkanek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej, reakcja nadwrażliwości, sinica, tachykardia, uczulenie krzyżowe, uczulenie na związki paragrupy, utlenienie hemoglobiny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia oddechowe, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu krwionośnego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Ziele werbeny – Działania niepożądane
Ziele werbeny (Verbena officinalis L.) jest składnikiem preparatów takich jak Sinupret i Sinupret extract, stosowanych w leczeniu stanów zapalnych zatok. Profil bezpieczeństwa tych preparatów wykazuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, z dominacją zaburzeń żołądkowo-jelitowych. W preparacie Sinupret extract najczęściej obserwuje się nudności, wzdęcia, biegunkę, suchość w ustach oraz ból brzucha z częstością ≥1/100 do <1/10, natomiast w Sinupret w postaci kropli i tabletek te objawy występują rzadziej (≥1/1000 do <1/100). Reakcje nadwrażliwości, zarówno miejscowe (osutka, rumień, świąd), jak i układowe (obrzęk naczynioruchowy, duszność, obrzęk twarzy), występują z częstością od rzadkich do niezbyt częstych, przy czym układowe reakcje alergiczne w Sinupret mają częstość nieznaną. Dodatkowo, w Sinupret extract mogą pojawić się zawroty głowy (≥1/1000 do <1/100), co jest istotne przy ocenie zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
biegunka, ból brzucha, diagnostyka różnicowa, duszność, dyskomfort w nadbrzuszu, interakcja farmakodynamiczna, mechanizm IgE-zależny, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osutka, polipragmazja, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, suchość w ustach, świąd, świąd oczu, Verbena officinalis, wymioty, wywiad alergologiczny, wzdęcia, zaburzenia równowagi, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie spojówek, zapalenie zatok, zawroty głowy, ziele werbeny, zmniejszone wydzielanie śliny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dalacin C 150 mg/ml
Klindamycyna w postaci roztworu do wstrzykiwań i infuzji wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według terminologii MedDRA i częstości występowania. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wymioty, z istotnym klinicznie ryzykiem rzekomobłoniastego zapalenia jelit oraz choroby związanej z Clostridioides difficile, które mogą prowadzić do ciężkich powikłań, w tym perforacji jelit. W zakresie hematologicznym odnotowano eozynofilię (≥1/1 000 do <1/100), a także poważniejsze zaburzenia, takie jak agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia i leukopenia. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktoidalne, stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Wśród działań skórnych często występują wysypka grudkowo-plamkowa i pokrzywka, natomiast rzadkie, ale ciężkie reakcje obejmują toksyczną nekrolizę naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), DRESS oraz AGEP, które wymagają pilnej konsultacji dermatologicznej.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, Clostridioides difficile, Dalacin C, eozynofilia, klindamycyna, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowe wyniki wątrobowe, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, owrzodzenie przełyku, pęcherzowe zapalenie skóry, pęcherzowy rumień wielopostaciowy, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka polekowa z eozynofilią, zakażenie pochwy, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie przełyku, zatrzymanie akcji serca, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mucofortin 600 mg
Produkt leczniczy Mucofortin w dawce 600 mg (acetylocysteina) może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według układów i narządów. Najczęściej obserwuje się niezbyt często występujące zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz nudności, które zwykle mają charakter przejściowy. W zakresie układu nerwowego pojawia się ból głowy (≥ 1/1 000 do <1/100), a w układzie oddechowym rzadko występują skurcz oskrzeli i duszność (≥ 1/10 000 do <1/1 000), wymagające szczególnej uwagi klinicznej. Reakcje nadwrażliwości immunologicznej występują niezbyt często, natomiast bardzo rzadko (1/10 000) obserwowano wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne, stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia. Dodatkowo, niezbyt często notuje się tachykardię i niedociśnienie tętnicze, a bardzo rzadko krwotoki, które mogą wymagać interwencji medycznej. Reakcje skórne, takie jak pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy i świąd, występują niezbyt często, zaś bardzo rzadko odnotowano ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i Lyella, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia.
acetylocysteina, biegunka, ból brzucha, ból głowy, duszność, dyspepsja, gorączka, krwotok, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, świąd, szumy uszne, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie hemostazy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Miglustat Accord 100 mg
Dane przedkliniczne miglustatu wskazują na istotne działania niepożądane obserwowane w badaniach na zwierzętach, w tym zmniejszenie masy ciała, biegunkę oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego manifestujące się nadżerkami i owrzodzeniami. W dawkach porównywalnych lub umiarkowanie wyższych niż kliniczne zaobserwowano zmiany w narządach limfatycznych, aktywności aminotransferaz, wakuolizację tarczycy i trzustki, zaćmę, nefropatię oraz zmiany w mięśniu sercowym u szczurów. Szczególną uwagę zwraca hiperplazja komórek Leydiga i gruczolaki jąder u samców szczurów w dawkach 30-180 mg/kg mc./dobę, przy czym efekt ten nie wykazywał zależności od dawki i jest prawdopodobnie specyficzny dla gatunku. W badaniach na myszach (dawki 210-840/500 mg/kg mc./dobę) odnotowano zwiększoną częstość zapalnych i hiperplastycznych zmian w jelicie grubym oraz statystycznie istotny wzrost nowotworów jelita grubego przy najwyższej dawce, co może mieć ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na wysokie dawki stosowane w badaniach (od 8 do 33 razy większe niż u ludzi). Miglustat nie wykazuje działania mutagennego ani klastogennego w standardowych testach genotoksyczności.
aminotransferazy, astenozoospermia, badania toksykologiczne, biegunka, dystocja, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, gruczolak, hiperplazja komórek śródmiąższowych jądra, komórki Leydiga, narządy limfatyczne, nefropatia, niepłodność męska, oligospermia, przeżywalność zarodka, strata poimplantacyjna, teratozoospermia, toksyczność leku, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, wakuolizacja, zaburzenia laktacji, zaćma, zanik kanalików nasiennych, zmiany hiperplastyczne, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aparxon PR
Ropinirol, stosowany w terapii choroby Parkinsona, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia senności oraz nagłych napadów snu, które mogą pojawiać się bez objawów ostrzegawczych, co stanowi zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. U pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub psychotycznymi stosowanie ropinirolu jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Konieczne jest monitorowanie zaburzeń kontroli impulsów, takich jak patologiczny hazard, zwiększone libido, kompulsywne wydatki i apetyt, a także objawów maniakalnych. W przypadku ich wystąpienia zaleca się zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Nagłe przerwanie terapii może prowadzić do złośliwego zespołu neuroleptycznego, dlatego dawkowanie powinno być stopniowo redukowane. Tabletki Aparxon PR uwalniają substancję czynną przez 24 godziny, a szybki pasaż jelitowy może powodować niecałkowite uwolnienie leku i obecność resztek w stolcu, co może obniżać skuteczność terapii.
agonista dopaminy, apatia, biegunka, choroba Parkinsona, depresja, kompulsywny apetyt, lęk, lewodopa, mania, nadaktywność seksualna, nadmierna potliwość, napad snu, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, niewydolność wieńcowa, omamy, pasaż żołądkowo-jelitowy, patologiczny hazard, ropinirol, senność, uwalnianie substancji czynnej, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie kontroli odruchów, zaburzenie psychotyczne, zachowanie kompulsywne, zespół odstawienia agonisty dopaminy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmęczenie