toksyczność ostra
Toksyczność ostra to zespół objawów patologicznych występujących w krótkim czasie po jednorazowym podaniu lub krótkotrwałej ekspozycji na substancję toksyczną. W ocenie toksyczności ostrej kluczowe znaczenie ma parametr LD50, czyli dawka śmiertelna średnia, powodująca śmierć 50% badanych organizmów.
Substancje o toksyczności ostrej mogą powodować uszkodzenia wielonarządowe, w tym wątroby, nerek, serca, płuc czy układu nerwowego. Objawy kliniczne toksyczności ostrej rozwijają się zazwyczaj w ciągu minut do godzin i mogą obejmować zaburzenia oddychania, arytmie, zaburzenia świadomości, drgawki, wymioty, biegunkę oraz niewydolność narządową.
Diagnostyka toksyczności ostrej obejmuje badania laboratoryjne (toksykologiczne, biochemiczne, gazometryczne), obrazowe oraz ocenę stanu klinicznego pacjenta. Leczenie polega na zabezpieczeniu funkcji życiowych, eliminacji toksyny z organizmu (płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, dializa) oraz zastosowaniu odpowiednich antidotów, jeśli są dostępne.
W praktyce klinicznej ocena toksyczności ostrej ma kluczowe znaczenie w leczeniu zatruć, a także w farmakologii podczas badań przedklinicznych nowych leków. W Unii Europejskiej substancje chemiczne klasyfikowane są według rozporządzenia CLP na cztery kategorie toksyczności ostrej, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa ich stosowania w medycynie i innych dziedzinach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mukolina 50 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa karbocysteiny, substancji czynnej preparatu Mukolina, zostały przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, obejmując zarówno toksyczność ostrą, jak i przewlekłą. Wyniki tych wieloośrodkowych badań nie wykazały toksycznego działania karbocysteiny w dawkach terapeutycznych, co potwierdza brak negatywnego wpływu na funkcjonowanie narządów i układów organizmów zwierzęcych. Różnorodność gatunkowa zastosowana w badaniach pozwoliła na wszechstronną ocenę bezpieczeństwa i lepsze przewidywanie efektów u ludzi.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo przedkliniczne, dawkowanie terapeutyczne, efekt toksyczny, karbocysteina, model eksperymentalny, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność karbocysteiny, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, warunki kliniczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Divascan 2,5 mg
Badania przedkliniczne iprazochromu wykazały niski profil toksyczności ostrej, z dawką jednorazową do 10 g/kg masy ciała, która nie wywołała objawów toksycznych u myszy, szczurów i psów. Wyjątek stanowiły króliki, u których obserwowano zgony po tej samej dawce, zwłaszcza po powtórnym podaniu. Efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach co najmniej stukrotnie przekraczających dawki terapeutyczne, co podkreśla wysoki stopień bezpieczeństwa substancji. Badania mutagenności in vivo, przeprowadzone na różnych szczepach bakterii i komórkach nowotworowych, nie wykazały działania mutagennego, co wykluczyło konieczność dalszych testów onkogennych i rakotwórczych.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie onkogenne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, iprazochrom, model zwierzęcy, podanie jednorazowe, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Davercin 150 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cyklicznego węglanu erytromycyny, substancji czynnej produktu Davercin (150 mg/5 ml), wykazały relatywnie niską toksyczność ostrą z LD50 wynoszącą 5,8 g/kg u szczurów i 4,05 g/kg u myszy po podaniu doustnym. W badaniach toksyczności przewlekłej (90 dni) na szczurach stosowano dawki odpowiadające 0,0125%, 0,025% i 0,05% LD50, nie obserwując istotnych zmian patologicznych w narządach wewnętrznych (wątroba, nerki, płuca, śledziona, jelita). Niewielkie, odwracalne powiększenie wątroby ustępowało w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowo, badania hepatotoksyczności wykazały wzrost aktywności enzymów wątrobowych związany ze zwiększoną produkcją żółci, co interpretowano jako fizjologiczną reakcję metaboliczną, a nie uszkodzenie wątroby.
badania hematologiczne, cykliczny węglan erytromycyny, dawka śmiertelna, efekt toksyczny, enzymy wątrobowe, funkcje hematologiczne, hepatotoksyczność, LD50, mutacja genetyczna, ocena makroskopowa, parametry krwi, potencjał mutagenny, powiększenie wątroby, profil bezpieczeństwa, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, wytwarzanie żółci - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inhibace Plus 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Inhibace Plus, zawierającego cylazapryl (5 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), wykazały niską toksyczność ostrą cylazaprylu, z LD50 przekraczającym 2000 mg/kg u szczurów, myszy i makaków jawajskich. Skojarzenie z hydrochlorotiazydem nie nasilało ostrej toksyczności. W toksyczności podprzewlekłej i przewlekłej głównym narządem docelowym cylazaprylu były nerki, gdzie obserwowano odwracalne zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, pogrubienie tętniczek kłębuszkowych oraz hiperplazję komórek okołokłębkowych, występujące przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. Hydrochlorotiazyd powodował głównie hipokaliemię, a terapia skojarzona wykazała korzystny profil bezpieczeństwa, m.in. zmniejszając utratę potasu indukowaną przez tiazyd. Nie stwierdzono działania kancerogennego ani mutagennego cylazaprylu i hydrochlorotiazydu, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu, przy dawkach terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, cylazapryl i hydrochlorotiazyd, dawka letalna LD50, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym konwertujący angiotensynę, genotoksyczność, gospodarka elektrolitowa, hiperplazja komórek okołokłębkowych, hipokaliemia, inhibitor ACE, mocznik i kreatynina, nerka, potencjał kancerogenny, rozszerzenie miednicy, tętniczka kłębuszkowa, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nervoheel N –
Produkt leczniczy Nervoheel N zawiera substancje czynne w rozcieńczeniu homeopatycznym D4 (1:10 000), w tym Acidum phosphoricum, Strychnos ignatii, Sepia officinalis (po 60 mg każdej), oraz Kalium bromatum i Zincum isovalerianicum (po 30 mg każdej). Brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących tej specyficznej kombinacji, w tym standardowych badań farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, kancerogenności oraz toksyczności reprodukcyjnej. Ocena bezpieczeństwa opiera się na teoretycznych założeniach wynikających z wysokiego stopnia rozcieńczenia substancji czynnych, które znacząco redukuje potencjalne ryzyko toksykologiczne.
- Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Opipramol dichlorowodorek, dostępny w formie tabletek powlekanych lub drażowanych o dawkach 50 mg i 100 mg, wykazuje względnie niską toksyczność ostrą w badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych. Objawy toksyczności ostrej dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego i są zgodne z klinicznymi objawami przedawkowania u ludzi. Długotrwałe podawanie bardzo wysokich dawek opipramolu prowadzi do toksycznych efektów obejmujących uszkodzenie wątroby, płuc, zmiany skórne oraz powstawanie zaćmy u niektórych gatunków zwierząt. Badania genotoksyczności jednoznacznie wykazały brak działania mutagennego, a ocena wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój zarodkowo-płodowy nie potwierdziła teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność, choć przy dawkach toksycznych dla matki stwierdzono działanie embriotoksyczne.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, opipramol dichlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, przedawkowanie leku, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie płuc, uszkodzenie wątroby, zaćma, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gynoxin Optima 200 mg
Azotan fentikonazolu, substancja czynna preparatu Gynoxin Optima, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z dawką DL50 wynoszącą 3000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u myszy i szczurów, natomiast po podaniu dootrzewnowym toksyczność wzrasta (myszy: 1276 mg/kg mc. u samców, 1265 mg/kg mc. u samic; szczury: 440 mg/kg mc. u samców, 309 mg/kg mc. u samic). Podawanie doustne przez 6 miesięcy dawek 40-160 mg/kg mc. u szczurów i psów wykazało dobrą tolerancję, z jedynie umiarkowanymi objawami toksyczności, takimi jak zwiększenie masy wątroby i przemijające podwyższenie aktywności AlAT. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania leku przeciwgrzybiczego. Preparat charakteryzuje się również dobrą tolerancją miejscową, potwierdzoną na modelach zwierzęcych o skórze podobnej do ludzkiej, bez objawów uczulenia, fototoksyczności czy fotoalergii.
aminotransferaza alaninowa, azotan fentikonazolu, błona śluzowa pochwy, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fentikonazol, fotoalergia, fototoksyczność, kapsułka dopochwowa, lek przeciwgrzybiczny, podanie dootrzewnowe, świnia karłowata, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła - Leksykon substancji czynnych
Nawłoć pospolita – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nawłoć pospolita (Solidago virgaurea) jest składnikiem aktywnym w produktach leczniczych takich jak Drosetux (homeopatyczna forma 1CH) oraz Nefrobonisol (nalewka z ziela w stężeniu 20g/100g, ekstrakt 1:5 w etanolu 70% V/V). Pomimo szerokiego zastosowania w tradycyjnej medycynie europejskiej, brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa jej stosowania. Nie przeprowadzono dedykowanych badań oceniających toksyczność ostrą i przewlekłą, potencjalne działanie mutagenne, kancerogenne, wpływ na reprodukcję i rozwój oraz interakcje farmakologiczne na poziomie przedklinicznym. W charakterystykach produktów leczniczych, w tym Drosetux i Nefrobonisol, nie przedstawiono wyników takich badań, co wynika z uznania bezpieczeństwa na podstawie długotrwałego, tradycyjnego stosowania tej rośliny.
badania przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, etanol jako ekstrahent, nalewka z ziela nawłoci, nawłoć pospolita, postać homeopatyczna, preparat Drosetux, produkt leczniczy, Solidago virga aurea, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tradycyjna medycyna europejska, wpływ na reprodukcję, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu Sulperazon, będącego połączeniem cefoperazonu i sulbaktamu, wykazały, że połączenie tych dwóch substancji nie nasila ich działania toksycznego. W badaniach toksyczności farmakokinetycznej, zarówno po podaniu jednokrotnym, jak i wielokrotnym, produkt wykazywał dobrą tolerancję u różnych gatunków zwierząt. Wartości LD50 dla szczurów wynosiły około 9300 mg/kg mc. (samce, dożylna) i około 8200 mg/kg mc. (samice, dożylna), dla myszy około 6900-7400 mg/kg mc. (dożylna), a dla psów rasy beagle 2000 mg/kg mc. (samice, dożylna). Badania wykazały również, że cefoperazon w dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę u młodych szczurów powodował przemijające zmiany w jądrze, takie jak zmniejszenie masy jąder, zahamowanie spermatogenezy i wakuolizację cytoplazmy komórek Sertoliego, jednak nie obserwowano tych efektów u dorosłych zwierząt ani u innych gatunków, w tym młodych psów poddanych dawkom ponad 10-krotnie wyższym niż terapeutyczne.
badanie płodności, cefoperazon i sulbaktam, ciąża i laktacja, czynność rozrodcza, dawka terapeutyczna, komórki Sertoliego, komórki zarodkowe, niedojrzałe cewki, rozrodczość, spermatocyt, toksyczność farmakokinetyczna, toksyczność farmakologiczna, toksyczność ostra, układ rozrodczy, zaburzenie płodności, zahamowanie spermatogenezy, zmiany histologiczne, zmniejszenie masy jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketoflix 50 mg
Badania toksyczności ostrej ketoprofenu z lizyną wykazały, że LD50 różni się w zależności od gatunku i drogi podania: dla szczurów po podaniu doustnym wynosi 102 mg/kg, a dla myszy 444 mg/kg; po podaniu dootrzewnowym wartości te wynoszą odpowiednio 104 mg/kg i 610 mg/kg. Te dawki stanowią 30-120-krotność dawek terapeutycznych stosowanych w celu uzyskania efektu przeciwzapalnego i przeciwbólowego. W badaniach toksyczności przewlekłej nie zaobserwowano istotnych działań toksycznych przy stosowaniu dawek terapeutycznych u szczurów, psów i małp. Działania niepożądane, głównie dotyczące przewodu pokarmowego i nerek, pojawiały się jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane, co jest zgodne z profilem toksyczności innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).
charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, ketoprofen z lizyną, LD50, mutacja DNA, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Magnez – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Magnez, będący kofaktorem ponad 300 enzymów, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym wodoroasparaginianu. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały brak działań niepożądanych przy dawkach do 0,1 g/kg mc. zarówno w podaniu jednorazowym, jak i długotrwałym (6 miesięcy). Wartości LD50 dla asparaginianu potasowo-magnezowego wynoszą 1200 mg/kg (dożylnie u ssaków), a dla myszy i szczurów po podaniu doustnym przekraczają 10 000 mg/kg i 10 g/kg odpowiednio. Nie stwierdzono działania mutagennego, teratogennego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach 10-100-krotnie wyższych niż terapeutyczne. Hipermagnezemia do 1,5 mmol/l (36,4 mg/l) jest klinicznie bezobjawowa, natomiast stężenia powyżej 7,5 mmol/l prowadzą do zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i ryzyka zatrzymania akcji serca.
asparaginian magnezu, asparaginian potasowo-magnezowy, asparaginian potasu, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne i teratogenne, działanie rakotwórcze, hipermagnezemia, neurotoksyczność obwodowa, pierwiastek śladowy, pikosiarczan sodu, profil bezpieczeństwa, rozwój prenatalny, tlenek magnezu, toksyczność ostra, witamina B6, wodoroasparaginian, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie czynności serca, związek mineralny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Comfortin 25 mg
Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna leku Comfortin w dawce 25 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym mającym na celu ocenę jej bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Kompleksowe analizy toksykologiczne, obejmujące toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, nie wskazały na znaczące ryzyko toksyczne związane ze stosowaniem hydroksyzyny chlorowodorku. Profil bezpieczeństwa substancji uznano za akceptowalny w kontekście przewidywanego zastosowania terapeutycznego.
badanie farmakologiczne, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, hydroksyzyna chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, tabletka powlekana, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Dekanian nandrolonu – Przedawkowanie
Dekanian nandrolonu, substancja czynna preparatu Deca-Durabolin (50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się niską toksycznością ostrą, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych oraz brak udokumentowanych przypadków ostrego przedawkowania u ludzi. Ostre przedawkowanie nie jest związane z nagłymi, zagrażającymi życiu powikłaniami, jednak ze względu na obecność w roztworze 104,9 mg/ml alkoholu benzylowego oraz oleju arachidowego, długotrwałe stosowanie dawek przekraczających zalecenia terapeutyczne może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych charakterystycznych dla sterydów anaboliczno-androgennych. W przypadku ostrego przedawkowania zalecane jest leczenie objawowe i podtrzymujące, z monitorowaniem funkcji wątroby, nerek oraz gospodarki wodno-elektrolitowej.
alkohol benzylowy, dawka supraterapeutyczna, dawka terapeutyczna, Deca-Durabolin, dekanian nandrolonu, funkcja nerek, funkcja wątroby, gospodarka wodno-elektrolitowa, olej arachidowy, ostre przedawkowanie, parametry endokrynologiczne, przewlekłe przedawkowanie, sterydy anaboliczno-androgenne, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Symwastatyna – Przedawkowanie
Symwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, stosowana w terapii hipercholesterolemii, charakteryzuje się stosunkowo niskim ryzykiem poważnych następstw w przypadku przedawkowania. Maksymalna udokumentowana dawka przyjęta przez pacjenta wynosiła 3,6 g, a wszystkie opisane przypadki zakończyły się bez istotnych powikłań. W preparatach złożonych zawierających symwastatynę i ezetymib (np. Axocar, Inegy) również nie odnotowano ciężkich działań niepożądanych po przedawkowaniu. Badania toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych wykazały LD₅₀ ≥ 1000 mg/kg dla obu substancji, a nawet dawki do 5000 mg/kg (ezetymib) i 3000 mg/kg (symwastatyna u psów) nie wywoływały objawów toksyczności klinicznej. W badaniach klinicznych ezetymib w dawkach do 50 mg/dobę przez 14 dni był dobrze tolerowany przez zdrowych ochotników oraz pacjentów z hipercholesterolemią.
dawka śmiertelna LD50, enzym wątrobowy, ezetymib, funkcja nerek, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, przedawkowanie symwastatyny, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, toksyczność, toksyczność ostra, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie mięśniowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroGastro 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące hioscyny butylobromku, substancji czynnej leku AuroGastro, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej, w tym 39-tygodniowym badaniu na psach, ustalono poziom NOAEL na 30 mg/kg masy ciała, bez obserwacji działań niepożądanych. W toksyczności przewlekłej na szczurach, przy dawkach do 1000 mg/kg przez ponad 26 tygodni, nie stwierdzono właściwości nowotworowych. Ocena genotoksyczności obejmowała test Amesa, test mutacji genów in vitro na linii V79, test aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach oraz test mikrojądrowy in vivo na szpiku kostnym szczura, w których hioscyna butylobromek nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego.
aberracja chromosomowa, badanie pourodzeniowe, badanie prenatalne, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hioscyna butylobromek, mutacja genów, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom NOAEL, profil bezpieczeństwa leku, test Amesa, test mikrojądrowy szpiku kostnego, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, właściwości klastogenne, właściwości mutagenne, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – VinpoHasco 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne winpocetyny, substancji czynnej preparatu VinpoHasco, wykazały, że dawka śmiertelna 50% (LD50) po podaniu doustnym u szczurów wynosi 503 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą w porównaniu z dawkami terapeutycznymi stosowanymi u ludzi. Badania toksyczności podostrej (4 tygodnie) i przewlekłej (6 miesięcy) przy dawkach 25-100 mg/kg masy ciała nie wykazały istotnych działań niepożądanych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, testy teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu, co sugeruje brak działania teratogennego winpocetyny w warunkach eksperymentalnych.
bezpieczeństwo farmakologiczne, dane przedkliniczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga doustna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, LD50, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, profil toksykologiczny, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, winpocetyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 15 mg
Lenalidomid wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, znacznie przekraczającymi dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę powodowały poważne efekty toksyczne, w tym śmiertelność, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę (zbliżone do ekspozycji u ludzi) wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodne leukopenie. Lenalidomid wykazuje wyraźne działanie teratogenne u małp i królików, powodując wady wrodzone kończyn, atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych, co podkreśla konieczność rygorystycznej kontroli ciąży u pacjentów w wieku rozrodczym.
Badania mutagenności in vitro i in vivo (testy mutacji bakteryjnych, limfocytów ludzkich, komórek chłoniaka myszy, transformacji komórek zarodkowych chomika oraz test mikrojądrowy na szczurach) nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu na poziomie genowym ani chromosomalnym. Brak jest jednak formalnych badań karcynogenności, co pozostawia niepewność co do potencjału nowotworowego przy długotrwałej ekspozycji. Przedkliniczne dane wskazują na konieczność monitorowania funkcji nerek oraz parametrów hematologicznych podczas terapii, a także na bezwzględne stosowanie środków zapobiegających ciąży. Te wyniki stanowią podstawę do opracowania zaleceń klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania lenalidomidu, zwłaszcza w kontekście jego toksyczności przewlekłej i teratogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja leku, elementy morfotyczne krwi, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, profil bezpieczeństwa leku, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil 10 mg 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące ramiprylu, substancji czynnej w produkcie Piramil, wskazują na brak toksyczności ostrej po doustnym podaniu u gryzoni i psów, co sugeruje niski potencjał toksyczny przy jednorazowym przedawkowaniu. Przewlekłe podawanie ramiprylu w dawkach do 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp było dobrze tolerowane, choć obserwowano charakterystyczne dla inhibitorów ACE zaburzenia elektrolitowe, zmiany hematologiczne oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy wysokich dawkach (250 mg/kg mc./dobę). Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma implikacje dla stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, działanie kancerogenne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, profil farmakodynamiczny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ, układ nerkowy, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 2,5 mg + 1,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku RABADA, zawierającego bisoprolol fumaran i ramipryl, przeprowadzono oddzielnie dla każdej substancji czynnej. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach obserwowano toksyczność reprodukcyjną, objawiającą się zwiększoną resorpcją płodu, zmniejszoną masą urodzeniową oraz opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl wykazywał brak istotnej toksyczności ostrej, natomiast w badaniach przewlekłych dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. U młodych szczurów podanie pojedynczej dawki ramiprylu spowodowało nieodwracalne uszkodzenie nerek, co ma istotne znaczenie dla potencjalnego stosowania u pacjentów pediatrycznych.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, poszerzenie miedniczki nerkowej, przerost aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność ciążowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, wada rozwojowa płodu, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 10 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną powyżej 2000 mg/kg u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne toksyczne efekty, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności, co ogranicza ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, narząd wewnętrzny, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, przemieszczenie nerki, stosunek mieloidalno-erytroidalny, substancja czynna, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnych, test na komórkach chłoniaka myszy, test na limfocytach ludzkich, toksyczność ostra, toksyczność ostra lenalidomidu, trombocytopenia, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Moklobemid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Moklobemid, selektywny inhibitor monoaminooksydazy typu A (MAO-A), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. W modelach zwierzęcych potwierdzono jego działanie przeciwdepresyjne poprzez odwracanie zespołu rezerpinowego, przeciwdziałanie katalepsji wywołanej haloperidolem oraz supresję stadium REM snu. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej wykazały brak hepatotoksyczności, co stanowi istotną przewagę nad nieselektywnymi inhibitorami MAO, takimi jak iproniazyd. W długoterminowych badaniach na szczurach stosowano dawki od 50 do 600 mg/kg mc./dobę, znacznie przekraczające dawki terapeutyczne u ludzi, gdzie zaobserwowano jedynie przemijającą i odwracalną ginekomastię.
dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, ginekomastia, hepatotoksyczność, inhibitor MAO-A, iproniazyd, kancerogenność, katalepsja, lek przeciwdepresyjny, moklobemid, nieselektywny inhibitor MAO, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, schorzenie wątroby, terapia depresji, toksyczność ostra, wada wrodzona, zespół rezerpinowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prostamol Uno 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu z owoców palmy sabal (Serenoa repens), będącego składnikiem aktywnym preparatu Prostamol Uno w dawce 320 mg, wykazały niski potencjał toksyczności zarówno w badaniach ostrej, jak i przewlekłej toksyczności na modelach zwierzęcych. Nie zaobserwowano objawów zatrucia ani po jednorazowym, ani po długotrwałym podawaniu substancji. Dodatkowo, badania farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na kluczowe układy organizmu, takie jak sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy, co potwierdza dobrą tolerancję preparatu w warunkach przedklinicznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mutacja genowa, potencjał kancerogenny, rozwój postnatalny, rozwój zarodka, Serenoa repens, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wyciąg z owoców palmy sabal - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Althyxin 150 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej preparatu Althyxin, wykazały bardzo niską toksyczność ostrą przy jednorazowym podaniu dużych dawek. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano istotne zmiany patologiczne, takie jak hepatopatia, zwiększona częstość pierwotnego zespołu nerczycowego oraz zmiany masy narządów wewnętrznych, wskazujące na wpływ długotrwałej ekspozycji na wysokie dawki leku. Brak jest jednak danych dotyczących wpływu lewotyroksyny na procesy reprodukcyjne, gdyż nie przeprowadzono dedykowanych badań oceniających płodność, rozwój zarodka i płodu, przebieg ciąży oraz rozwój pourodzeniowy u zwierząt laboratoryjnych.
działanie karcynogenne, filtracja kłębuszkowa, hepatopatia, hormon endogenny, hormon tarczycy, karcynogenność, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, mutacja genetyczna, mutagenność, narządy wewnętrzne, profil farmakologiczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie genomu, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rostil max 500 mg
Przedkliniczne badania na modelach zwierzęcych dotyczące dobezylanu wapnia jednowodnego, substancji czynnej preparatu Rostil max (500 mg), wykazały brak działania teratogennego, co wskazuje na brak ryzyka wywołania wad rozwojowych płodu podczas stosowania w okresie ciąży. Dane te stanowią istotny element oceny bezpieczeństwa stosowania leku u kobiet w wieku rozrodczym, podkreślając brak negatywnego wpływu na rozwój embrionalny i płodowy.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – VIXARGIO 20 mg
Dane przedkliniczne rywaroksabanu obejmują szeroki zakres badań bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na rozrodczość. Nie wykazano istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznych dawek leku. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu zaobserwowano efekty związane z nasileniem działania farmakodynamicznego, w tym u szczurów wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu. Rywaroksaban nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów, jednak wykazano toksyczny wpływ na reprodukcję powiązany z mechanizmem działania leku, obejmujący poronienia, zaburzenia kostnienia, zmiany w łożysku oraz zwiększoną częstość wad rozwojowych przy stężeniach klinicznie istotnych.
badania farmakologiczne, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny, kancerogenność, krwawienie okołoporodowe, plamki wątrobowe, poronienie, rywaroksaban, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, wady rozwojowe, zaburzenia kostnienia, zmiany łożyskowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – BCG – medac min. 2×10^8 max. 3×10^9/50 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku BCG-medac, zawierającego szczep BCG-RIVM (pochodzący ze szczepu 1173-P2), obejmowały ocenę toksyczności, właściwości immunostymulujących oraz aktywności przeciwnowotworowej na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach na myszach wykazano, że podawanie dużych dawek bakterii BCG powodowało negatywny wpływ na przyrost masy ciała oraz zaburzenia czynności wątroby, co wskazuje na potencjalny efekt systemowy. U królików po dożylnym podaniu preparatu obserwowano wzrost temperatury ciała, świadczący o odpowiedzi immunologicznej. Wielokrotne podawanie dopęcherzowe u świnek morskich wywołało stany zapalne ściany pęcherza moczowego, co jest istotne w kontekście klinicznego zastosowania leku. Dodatkowo, po podaniu dużych dawek zaobserwowano ziarniniakowe zmiany w wątrobie i płucach, sugerujące systemowe rozprzestrzenianie się bakterii przy dawkach przekraczających terapeutyczne.
badanie mutagenności, bakteria BCG, bakteriemia, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, nabłonek pęcherza moczowego, odpowiedź immunologiczna, podanie dopęcherzowe, podanie dożylne, przedawkowanie, toksyczność ostra, toksyczność powtarzanej dawki, właściwość immunostymulująca, zaburzenie czynności wątroby, zmiana ziarniniakowa - Leksykon substancji czynnych
Etylefryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etylefryna, substancja czynna Effortilu, wykazuje istotne różnice międzygatunkowe w toksyczności ostrej, z LD50 po podaniu doustnym wahającym się od 66,4 mg/kg u szczurów do 2300 mg/kg u myszy, natomiast dożylne podanie skutkuje znacznie niższymi wartościami LD50 (6,8-16,7 mg/kg u myszy, królików i psów). Objawy toksyczności obejmują m.in. jeżenie się sierści, wytrzeszcz oczu, sinicę, tachypnoe, ataksję i drgawki u gryzoni oraz rozszerzenie źrenic, drżenia i wymioty u psów. W badaniach przewlekłych NOAEL dla podania doustnego wynosił 3 mg/kg u szczurów i 0,6 mg/kg u psów, przy czym wyższe dawki indukowały zmiany zwłóknieniowe w mięśniu sercowym i zastawce dwudzielnej, a u psów dodatkowo wzrost masy serca i rozrost tunica media małych tętnic. Dożylne podanie przez 4 tygodnie u psów wykazało NOAEL na poziomie 0,625 mg/kg, z działaniami niepożądanymi przy 3,1 mg/kg, takimi jak wymioty i podwyższona aktywność fosfatazy alkalicznej.
akcja serca, aminotransferaza alaninowa, ataksja, badanie przedkliniczne, ciśnienie śródgałkowe, ciśnienie tętnicze, dawkowanie, drgawki, drżenia, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Effortil, etylefryna, fosfataza alkaliczna, LD50, NOAEL, potencjał mutagenny, przepływ maciczny, rozszerzenie źrenic, sinica, ślinotok, stężenie glukozy, tachypnoe, toksyczność ciążowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa, wada wrodzona, wymioty, wytrzeszcz oczu, zastawka dwudzielna, zwłóknienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esputicon 200 mg
Dimetykon, substancja czynna produktu leczniczego Esputicon, charakteryzuje się chemiczną obojętnością oraz brakiem wchłaniania z przewodu pokarmowego, co determinuje jego korzystny profil bezpieczeństwa. Pozostaje on w świetle jelita, gdzie działa powierzchniowo, a następnie jest wydalany w stanie niezmienionym, eliminując ryzyko układowych działań toksycznych. Badania toksykologiczne, przeprowadzone zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi, nie wykazały istotnych objawów toksyczności ostrej ani po podaniu wielokrotnym, co potwierdza brak ekspozycji narządów wewnętrznych na działanie dimetykonu.
badanie farmakokinetyczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, brak wchłaniania, dimetykon, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie powierzchniowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Amorolfina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Amorolfina, stosowana miejscowo w leczeniu grzybicy paznokci, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. Wartości LD50 dla amorolfiny chlorowodorku różnią się w zależności od gatunku i drogi podania: u myszy dożylnie 130 mg/kg, dootrzewnowo 200 mg/kg, doustnie 2500 mg/kg; u szczurów dootrzewnowo 450 mg/kg, doustnie 1900 mg/kg, a na skórę powyżej 2000 mg/kg. Badania toksyczności podostrej i przewlekłej (13- i 26-tygodniowe) wykazały objawy toksyczności jedynie przy najwyższych dawkach (do 60 mg/kg/dobę u szczurów i psów), obejmujące zmiany skórne, rogowacenie, zaćmę oraz zmiany w wątrobie (rozrost dróg żółciowych, przekrwienie, zwłóknienie). Nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych przy dawkach zbliżonych do maksymalnego narażenia u ludzi, co wskazuje na ograniczone ryzyko kliniczne.
amorolfina chlorowodorek, badanie płodności, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie alergiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergiczne, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie teratogenne, fetotoksyczność, genotoksyczność, grzybica paznokci, LD50, opatrunek okluzyjny, podrażnienie skóry, potencjał uczulający, przekrwienie wątroby, rakotwórczość, rozrost dróg żółciowych, substancja przeciwgrzybicza, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zaćma, zakażenie grzybicze, zapalenie skóry, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolafren 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały, że dawki ostre powodują u gryzoni objawy neuroleptyczne, takie jak sedacja, drżenia i drgawki, z LD50 wynoszącym około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiopulmonalne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany nabłonkowe w pochwie i gruczole sutkowym.
anoreksja, ataksja, AUC, cytopenia, drgawka kloniczna, drżenie, duszność, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, gruczoł sutkowy, komórka progenitorowa, lek neuroleptyczny, leukopenia, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, ślinotok, śpiączka, substancja czynna, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, zmniejszenie aktywności - Leksykon substancji czynnych
Sód – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Analiza danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania sodu w produktach leczniczych potwierdza brak specyficznej toksyczności tej substancji, co wynika z jej fizjologicznej obecności w organizmie człowieka. Produkty takie jak roztwory do infuzji (np. Natrium Chloratum 0,9%, balance z 134 mmol/l sodu), preparaty do dializy otrzewnowej, żywienia pozajelitowego (Lipoflex, Nutriflex, Multimel, Finomel) oraz preparaty do oczyszczania jelita (Eziclen, Moviprep, CitraFleet, Clensia) nie wykazują istotnych działań toksycznych przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję, nie wskazują na ryzyko teratogenności czy mutagenności w dawkach terapeutycznych. Wyjątkiem są wysokie dawki pikosiarczanu sodu (do 10 mg/kg mc./dobę), które mogą wywoływać embriotoksyczność i obniżenie przeżywalności potomstwa u szczurów, jednak nie wpływają na płodność przy dawkach do 100 mg/kg mc.
badanie kolonoskopowe, ciśnienie osmotyczne, dializa otrzewnowa, działanie embriotoksyczne, działanie przeczyszczające, działanie teratogenne, fluorek sodu, fluoroza zębów, genotoksyczność, gospodarka wodno-elektrolitowa, homeostaza, leczenie substytucyjne, ludzkie osocze, pikosiarczan sodu, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przewodnictwo nerwowe, roztwór do dializy, roztwór do infuzji, siarczan sodu, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podawaniu, toksyczność reprodukcyjna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venotrex 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności ostrej trokserutyny (o-β-hydroksyetylorutozydy), substancji czynnej produktu leczniczego Venotrex, przeprowadzone na modelach zwierzęcych (myszy i szczury), wykazały brak objawów toksyczności przy maksymalnej badanej dawce 5,0 g/kg masy ciała. Wyniki te klasyfikują trokserutynę jako związek praktycznie nietoksyczny, co wskazuje na jej korzystny profil bezpieczeństwa. Badania potwierdzają, że nawet dawki wielokrotnie przekraczające stosowane klinicznie nie wywołują działań niepożądanych, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania u ludzi.
- Leksykon substancji czynnych
Nalewka z owocu kopru włoskiego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nalewka z owocu kopru włoskiego (Foeniculi tinctura) jest składnikiem leczniczym w preparatach takich jak Sirupus Pini compositus (1,0 g nalewki na 100 g syropu) oraz SYROP Z SOSNY I KOPRU WŁOSKIEGO ZIOŁOWA TRADYCJA. Aktualne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania nalewki są jednak bardzo ograniczone lub nieistniejące. Brak jest kompleksowych badań toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa specyficznych dla tej substancji. W dokumentacji Sirupus Pini compositus wskazano jedynie na niską toksyczność ostrą substancji czynnych preparatu, jednak bez podania konkretnych wartości LD50 lub LDL0 dla nalewki z kopru włoskiego. Nie prowadzono również badań toksyczności przewlekłej ani badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dane przedkliniczne, dane toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, najniższa dawka śmiertelna, nalewka z kopru włoskiego, nalewka z owocu kopru włoskiego, rozwój potomstwa, ryzyko dla płodu, Sirupus Pini compositus, środki ostrożności, substancja czynna, syrop z sosny i kopru włoskiego, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Parafina ciekła – Avena
Produkt leczniczy Parafina ciekła – Avena, stosowany doustnie i zewnętrznie, nie posiada szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa, takich jak toksyczność ostra, przewlekła, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy czy wpływ na reprodukcję. Dokumentacja nie zawiera wyników badań przedklinicznych, co oznacza, że ocena bezpieczeństwa opiera się głównie na wieloletnim doświadczeniu klinicznym oraz danych dotyczących stosowania parafiny ciekłej (Paraffinum liquidum) w praktyce medycznej. Substancja aktywna występuje w stężeniu 1 g parafiny ciekłej na 1 g płynu.
- Leksykon substancji czynnych
Kozłek lekarski – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L.) wykazały niską toksyczność ostrą i przewlekłą wyciągów z korzenia tej rośliny. W badaniach na gryzoniach LD50 etanolowego wyciągu dootrzewnowego wyniosła 3,3 g/kg masy ciała, a dla waleranonu przekraczała 3 g/kg. Kwas walerenowy wykazywał dawkozależne efekty neurotoksyczne, od zmniejszenia ruchliwości przy 50 mg/kg do ciężkich drgawek i śmierci przy 400 mg/kg. Podawanie wyciągów etanolowych i olejków eterycznych przez 4-8 tygodni w dawkach do 600 mg/kg nie powodowało istotnych zmian w parametrach hematologicznych, biochemicznych, masie ciała ani narządów. Testy genotoksyczności, w tym testy Amesa z różnymi stężeniami etanolu, nie wykazały działania mutagennego, choć pojedyncze badania sugerowały możliwy wpływ klastogenny, którego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. Walepotriaty i ich metabolity ulegają szybkiemu metabolizmowi i nie wykazują aktywności mutagennej in vitro. Brak jest systematycznych danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej i kancerogenności, choć pojedyncze badania na ciężarnych szczurach nie wykazały teratogenności przy dawkach do 24 mg/kg.
ataksja, badanie kancerogenności, ciśnienie tętnicze, dawka, drgawki, działanie alkilujące, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kozłek lekarski, kwas glukuronowy, kwas walerenowy, LD50, miąższ wątrobowy, midazolam, olejek eteryczny, parametry hematologiczne, parametry krwi, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, skurcz spastyczny, teratogenność, test Amesa, tiopental, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie oksydacyjne wątroby, walepotriaty, waleranon, właściwości klastogenne, wyciąg alkoholowy, wyciąg etanolowy, wyciąg z korzenia kozłka lekarskiego, zmiany histopatologiczne, zmniejszenie ruchliwości spontanicznej, znieczulenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Predasol 1000 mg
Przedkliniczne badania toksyczności prednizolonu wykazały, że dawka śmiertelna LD50 u szczurów wynosi 240 mg/kg mc., co wskazuje na relatywnie niską toksyczność ostrą. Wielokrotne podawanie substancji w dawkach 0,5-33 mg/kg mc. u różnych gatunków zwierząt ujawniło istotne działania toksyczne, takie jak zmiany diabetogenne w komórkach wysp Langerhansa u szczurów (33 mg/kg przez 7-14 dni), hepatotoksyczność u królików (2-3 mg/kg przez 2-4 tygodnie) oraz miotoksyczność u świnek morskich (0,5-5 mg/kg) i psów (4 mg/kg) po kilkutygodniowej ekspozycji. Dane dotyczące potencjału genotoksycznego i karcynogennego są niewystarczające, brak jest jednoznacznych dowodów na mutagenność i rakotwórczość prednizolonu, co wymaga dalszych badań.
dawka śmiertelna, działanie diabetogenne, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karcynogenność, martwica mięśni, mutagenność, płodność męska, prednizolon, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność subchroniczna, wyspy Langerhansa, zaburzenia spermatogenezy, zaburzenia wzrostu płodu - Leksykon substancji czynnych
Disiarczek dipentametylenotiuramu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Disiarczek dipentametylenotiuramu jest jednym z czterech składników mieszaniny tiuramów stosowanej w plastrach do testów płatkowych TRUE Test 36, gdzie występuje w stężeniu 27 μg/cm², co odpowiada 22 μg na płatek. Przedkliniczne badania toksykologiczne, obejmujące ocenę toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego, nie wykazały istotnego ryzyka przy dawkach i czasie ekspozycji stosowanych w diagnostyce alergologicznej. Ekspozycja pacjenta jest krótkotrwała (standardowo 48 godzin) i obejmuje niewielką dawkę substancji, co znacząco różni się od warunków stosowanych w badaniach na modelach zwierzęcych, gdzie wykazano potencjalne właściwości rakotwórcze przy znacznie wyższych dawkach i dłuższej ekspozycji.
badanie przedkliniczne, diagnostyka alergologiczna, disiarczek dipentametylenotiuramu, disiarczek tetrametylotiuramu, disulfiram, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, mieszanina tiuramów, ocena toksyczności, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, siarczek tetrametylotiuramu, test płatkowy, test płatkowy TRUE Test, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Gelsemium sempervirens – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gelsemium sempervirens stosowane w preparacie Paragrippe w rozcieńczeniu homeopatycznym 4CH (0,6 mg na tabletkę) nie posiada dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Rozcieńczenie 4CH odpowiada stosunkowi 1:10 000, co oznacza bardzo niską zawartość substancji aktywnej, co może tłumaczyć brak szczegółowych badań przedklinicznych. W Paragrippe Gelsemium sempervirens jest jedną z pięciu substancji czynnych, każda w dawce 0,6 mg na tabletkę, obok Arnica montana 4CH, Belladonna 4CH, Eupatorium perfoliatum 4CH oraz Sulfur 5CH, dla których również nie są dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.
arnica montana, Belladonna, bezpieczeństwo stosowania, dane przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, Eupatorium perfoliatum, Gelsemium sempervirens, genotoksyczność, interakcja lekowa, Paragrippe, produkt leczniczy, przeciwwskazanie, rozcieńczenie homeopatyczne, Sulfur, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eferox 150 mcg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewotyroksyny sodowej (substancji czynnej Eferox) wykazały niski profil toksyczności, z działaniami niepożądanymi pojawiającymi się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Toksyczność ostra jest minimalna, co potwierdza bezpieczeństwo pojedynczych dawek. W badaniach przewlekłych na szczurach zaobserwowano uszkodzenia wątroby, zwiększoną śmiertelność kłębuszków nerkowych oraz zmiany masy narządów wewnętrznych przy dużych dawkach, natomiast u psów nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych, wskazując na różnice gatunkowe w tolerancji. Lewotyroksyna nie wykazała działania mutagennego w testach mikrojądrowych na szczurach, a brak danych dotyczących karcynogenności rekompensowany jest wieloletnim doświadczeniem klinicznym bez sygnałów o zwiększonym ryzyku nowotworów.
aktywność seksualna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hormon tarczycy, lewotyrokysna sodowa, obumieranie kłębuszków nerkowych, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie przez łożysko, ryzyko teratogenne, śmierć płodu, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, uszkodzenie genomu, uszkodzenie wątroby, wada wrodzona