rysperydon
Rysperydon jest lekiem przeciwpsychotycznym drugiej generacji (atypowym), należącym do grupy benzisoksazoli. Wykazuje działanie antagonistyczne wobec receptorów serotoninowych 5-HT2A i dopaminowych D2, co przekłada się na jego skuteczność w leczeniu objawów pozytywnych i negatywnych schizofrenii.
Wskazania do stosowania rysperydonu obejmują schizofrenię, epizody maniakalne w chorobie afektywnej dwubiegunowej, agresję w demencji, zaburzenia zachowania u dzieci oraz zespół Tourette’a. Lek jest dostępny w różnych postaciach: tabletek, tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, roztworu doustnego oraz preparatów o przedłużonym uwalnianiu do podania domięśniowego.
Do najczęstszych działań niepożądanych rysperydonu należą: zwiększenie masy ciała, sedacja, hiperprolaktynemia, zaburzenia metaboliczne, objawy pozapiramidowe oraz wydłużenie odstępu QT. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, padaczką oraz u osób w podeszłym wieku ze względu na zwiększone ryzyko udaru.
Rysperydon wykazuje stosunkowo korzystny profil bezpieczeństwa w porównaniu do klasycznych neuroleptyków, jednak wymaga monitorowania parametrów metabolicznych oraz oceny objawów pozapiramidowych. Lek jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 2D6, co może prowadzić do istotnych interakcji z innymi substancjami leczniczymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Grindeks 1 mg
Risperidone Grindeks, lek przeciwpsychotyczny, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Działania niepożądane są klasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Szczególnie istotne są objawy zespołu pozapiramidowego (EPS), takie jak parkinsonizm (m.in. bradykinezja, sztywność mięśni, drżenie spoczynkowe), akatyzja, dystonia i dyskineza, które mogą być zależne od dawki. Hiperprolaktynemia, również bardzo częsta, może prowadzić do ginekomastii, zaburzeń miesiączkowania, galaktorei, zaburzeń płodności i libido. Ponadto, ryzyko wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowych oraz incydentów zakrzepowo-zatorowych wymaga monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka.
akatyzja, akineza, amenorrhea, bezsenność śródnocna, blok przedsionkowo-komorowy, bradykinezja, choreoatetoza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipokinezja, jaskra, kręcz szyi, kurcz powiek, lek przeciwpsychotyczny, migotanie przedsionków, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, opistotonus, paliperydon, parkinsonizm, przemijający napad niedokrwienny, rysperydon, sedacja, szczękościsk, tachykardia, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia menstruacji, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół niespokojnych nóg, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ryspolit 1 mg/ml
Ryspolit (rysperydon 1 mg/ml) jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja wykazują zależność od dawki. Zespół pozapiramidowy manifestuje się różnorodnie, obejmując parkinsonizm (m.in. bradykinezja, drżenie spoczynkowe), akatyzję, dystonię i dyskinezy. Poważne działania neurologiczne to złośliwy zespół neuroleptyczny, późne dyskinezy, napady drgawkowe oraz zaburzenia naczyniowo-mózgowe. Hiperprolaktynemia może prowadzić do ginekomastii, zaburzeń miesiączkowania, mlekotoku i zaburzeń płodności. Metabolicznie obserwuje się cukrzycę (0,43% w badaniach klinicznych), hiperglikemię, istotne zwiększenie masy ciała (≥7% masy początkowej u 18% pacjentów) oraz zaburzenia lipidowe. Ryzyko kardiologiczne obejmuje wydłużenie QT, arytmie komorowe, nagły zgon, nadciśnienie i niedociśnienie, w tym ortostatyczne. Zgłaszano również żylne choroby zakrzepowo-zatorowe o nieznanej częstości.
agranulocytoza, akatyzja, akineza, amenorrhea, arytmia komorowa, bezsenność, ból głowy, bradykinezja, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipokineza, małopłytkowość, mlekotok, nagły zgon, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, noworodkowy zespół odstawienny, parkinsonizm, późne dyskinezy, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, sedacja, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia lipidowe, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin Swift 15 mg
Escytalopram, substancja czynna Mozarin Swift, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zwłaszcza nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, moklobemidem, linezolidem oraz selegiliną, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Zaleca się zachowanie odpowiednich przerw czasowych (14 dni po odstawieniu MAO przed rozpoczęciem escytalopramu i 7 dni po odstawieniu escytalopramu przed włączeniem MAO). Ponadto, escytalopram jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko arytmii. Współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (buprenorfina, tramadol, tryptany) wymaga ostrożności i monitorowania objawów zespołu serotoninowego. Dodatkowo, leki obniżające próg drgawkowy oraz preparaty zawierające lit lub tryptofan mogą nasilać działania niepożądane, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej.
arytmia złośliwa, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Fluoxetine Vitabalans 20 mg
Fluoksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza ze względu na długi okres półtrwania jej i norfluoksetyny (do 5 tygodni). Przeciwwskazane jest łączenie fluoksetyny z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd) ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, miokloniami i niestabilnością układu autonomicznego. Zaleca się zachowanie odstępu 2 tygodni po odstawieniu MAOI przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5 tygodni po zakończeniu fluoksetyny przed włączeniem MAOI. Ponadto, fluoksetyna jest przeciwwskazana w skojarzeniu z metoprololem u pacjentów z niewydolnością serca z powodu ryzyka nadmiernej bradykardii oraz z tamoksyfenem, gdyż obniża stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może zmniejszać skuteczność leczenia onkologicznego.
astemizol, atomoksetyna, buprenorfina, bupropion, chlorochina, cyproheptadyna, desmopresyna, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, flekainid, halofantryna, haloperydol, hiponatermia, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory monoaminooksydazy, interakcje farmakodynamiczne, karbamazepina, kwas trichlorooctowy, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy, meflochina, mekwitazyna, mizolastyna, moksyfloksacyna, napad padaczkowy, nebiwolol, niewydolność serca, okskarbazepina, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg pobudliwości drgawkowej, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, tamoksyfen, tramadol, tryptan, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin Swift 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin Swift, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego; wprowadzenie escytalopramu jest możliwe dopiero po 14 dniach od odstawienia inhibitora MAO, a po zakończeniu terapii escytalopramem należy zachować co najmniej 7-dniową przerwę przed podaniem inhibitora MAO. Przeciwwskazane jest także łączenie escytalopramu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid) i odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid) ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki, leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka arytmii. Należy zachować ostrożność przy łączeniu z lekami serotoninergicznymi (np. buprenorfina, tramadol, tryptany), lekami obniżającymi próg drgawkowy oraz preparatami zawierającymi dziurawiec zwyczajny, a także monitorować parametry krzepnięcia u pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe i unikać jednoczesnego stosowania z NLPZ ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, lit pierwiastek, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, nortryptylina, omeprazol, parametr krzepnięcia, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, substancja czynna, sumatryptan, terapia skojarzona, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia - Leksykon leków
Interakcje leku – Cital 20 mg
Cytalopram, jako SSRI, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO (np. selegilina, moklobemid, linezolid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami klonicznymi i hipertermią. Przeciwwskazane jest także łączenie cytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (klasy IA i III leków przeciwarytmicznych, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna, czy pimozyd), ze względu na ryzyko arytmii; w przypadku pimozydu obserwowano wzrost AUC i Cmax oraz wydłużenie QTc o około 10 ms. Należy zachować ostrożność przy łączeniu z lekami serotoninergicznymi (lit, tryptofan, agoniści receptorów serotoninowych jak tramadol, sumatryptan), lekami wpływającymi na hemostazę (antykoagulanty, NLPZ, ASA) oraz produktami powodującymi hipokaliemię i hipomagnezemię, które zwiększają ryzyko krwawień i złośliwych arytmii. Abstynencja od alkoholu jest zalecana ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych i ryzyko osłabienia efektu przeciwdepresyjnego.
agonista receptora serotoninowego, amitryptylina, arytmia, atypowy lek przeciwpsychotyczny, biotransformacja, cymetydyna, cytalopram, dezypramina, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, haloperydol, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klozapina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewopromazyna, linezolid, mefenytoina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, pole pod krzywą stężenie-czas, próg drgawkowy, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor MAO-B, teofilina, terapia elektrowstrząsowa, triazolam, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Risperon 2 mg
Risperon (rysperydon) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg i 4 mg, a dawkowanie należy dostosować do wskazania, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. W leczeniu schizofrenii u dorosłych dawka początkowa wynosi 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 4 mg/dobę drugiego dnia, a optymalna dawka terapeutyczna to 4-6 mg/dobę, nie przekraczając 10 mg/dobę ze względu na ryzyko objawów pozapiramidowych. U osób w podeszłym wieku dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 1-2 mg dwa razy na dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych dawka początkowa u dorosłych to 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 6 mg/dobę, natomiast u osób starszych dawka początkowa wynosi 0,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 1-2 mg dwa razy na dobę. W przypadku uporczywej agresji w otępieniu Alzheimera dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę, z optymalną dawką 0,5 mg dwa razy na dobę, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 2 mg/dobę. U dzieci i młodzieży (5-18 lat) z zaburzeniami zachowania dawka zależy od masy ciała: dla ≥50 kg początkowo 0,5 mg/dobę (optymalnie 1 mg/dobę, max 1,5 mg/dobę), dla <50 kg początkowo 0,25 mg/dobę (optymalnie 0,5 mg/dobę, max 0,75 mg/dobę). Risperon nie jest zalecany u dzieci poniżej 5 lat oraz u osób poniżej 18 lat w leczeniu schizofrenii i epizodów maniakalnych ze względu na brak danych skuteczności.
agresja w otępieniu, akatyzja, choroba Alzheimera, dawka terapeutyczna, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, objaw psychotyczny, objawy pozapiramidowe, otępienie w chorobie Alzheimera, podanie doustne, ruch mimowolny, rysperydon, schizofrenia, tabletka powlekana, uporczywa agresja w otępieniu, wywiad lekarski, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zachowania, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Rispolept 1 mg/ml
Rysperydon, stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko dla płodności, ciąży i laktacji. Dane kliniczne dotyczące stosowania rysperydonu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne nie wykazały teratogenności, jednak zaobserwowano toksyczne działanie na reprodukcję. Noworodki eksponowane na rysperydon w ostatnim trymestrze ciąży są narażone na działania niepożądane, takie jak zaburzenia pozapiramidowe, objawy odstawienne, pobudzenie psychoruchowe, zmiany napięcia mięśniowego, drżenia, senność, zespół zaburzeń oddechowych oraz problemy z karmieniem. Z tego powodu zaleca się ścisłą obserwację kliniczną noworodków po porodzie. Stosowanie leku Rispolept u kobiet ciężarnych jest dopuszczalne tylko w sytuacjach bezwzględnej konieczności, a ewentualne odstawienie powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć nagłych zmian terapeutycznych.
9-hydroksyrysperydon, działanie niepożądane, GnRH, gonadotropina, hiperprolaktynemia, hormon uwalniający gonadotropiny, lek przeciwpsychotyczny, objaw odstawienny, obniżone napięcie mięśniowe, pobudzenie psychoruchowe, potencjał teratogenny, prolaktyna, Rispolept, rysperydon, steroidogeneza, trymestr ciąży, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie pozapiramidowe, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Fluoksetyna – Interakcje
Fluoksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6 i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd), które może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, klonicznymi skurczami, niestabilnością układu autonomicznego oraz zaburzeniami świadomości; w takich przypadkach zalecane jest zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii MAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5-tygodniowej przerwy po odstawieniu fluoksetyny przed włączeniem inhibitorów MAO. Ponadto, fluoksetyna zwiększa ryzyko działań niepożądanych metoprololu (np. nadmiernej bradykardii) poprzez hamowanie jego metabolizmu, a także znacząco obniża stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może osłabiać skuteczność leczenia onkologicznego. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także inhibitorów MAO typu A (linezolid, błękit metylenowy) oraz mekwitazyny, gdzie obserwuje się ryzyko zespołu serotoninowego i wydłużenia odstępu QT, odpowiednio.
astemizol, atomoksetyna, błękit metylenowy, bradykardia, buprenorfina, bupropion, chlorek metylotioniny, chlorochina, cyproheptadyna, czas protrombinowy, dantrolen, desmopresyna, diuretyk, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, erytromycyna, fenytoina, flekainid, funkcje poznawcze, funkcje psychomotoryczne, halofantryna, haloperydol, hipertermia, hiponatremia, inhibitor CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, linezolid, meflochina, mekwitazyna, mizolastyna, moksyfloksacyna, nebiwolol, niewydolność serca, norfluoksetyna, okres półtrwania, okskarbazepina, pentamidyna, pimozyd, pochodne butyrofenonu, pochodne fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sparfloksacyna, tamoksyfen, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orizon 1 mg/ml
Lek Orizon w postaci roztworu doustnego o stężeniu 1 mg/ml rysperydonu posiada jedno bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania – nadwrażliwość na rysperydon lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, w tym szczególnie na kwas benzoesowy (E 210), którego zawartość wynosi 1,5 mg/ml roztworu. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się jako wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy zaburzenia oddychania, co wymaga szczególnej uwagi podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przezroczysty, bezbarwny roztwór doustny stanowi wygodną formę podania, jednak obecność konserwantu kwasu benzoesowego wymaga ostrożności u pacjentów z udokumentowaną alergią na tę substancję.
kwas benzoesowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na rysperydon, objaw alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, Orizon, pokrzywka, postać farmaceutyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór doustny, rysperydon, substancja czynna, substancja konserwująca, substancja pomocnicza, świąd, wysypka skórna, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Interakcje leku – AuroMirta ORO 45 mg
Mirtazapina (AuroMirta ORO) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu serotoninowego i hipertensyjnego, wymagające 2-tygodniowego odstępu przy zmianie terapii. Jednoczesne podawanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, wenlafaksyna, tramadol, tryptany, L-tryptofan, linezolid, błękit metylenowy, dziurawiec, lit) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłego monitorowania. Mirtazapina nasila działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów H1 oraz opioidów, co może prowadzić do nasilonej sedacji i zaburzeń psychomotorycznych. W dawce 30 mg/dobę obserwuje się statystycznie istotny wzrost INR u pacjentów na warfarynie, co wymaga monitorowania parametrów koagulologicznych. Ponadto, łączenie z lekami wydłużającymi odstęp QT zwiększa ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego, antykoagulant, arytmia komorowa, benzodiazepiny, błękit metylenowy, cymetydyna, cytochrom P450, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek przeciwgrzybiczy azolowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit pierwiastek, mirtazapina, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przełom serotoninowy, ryfampicyna, rysperydon, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptany, układ krzepnięcia, warfaryna, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Rispolept 3 mg
Rysperydon, stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu i noworodka. Dane kliniczne dotyczące stosowania rysperydonu w ciąży są ograniczone, jednak badania na zwierzętach wykazały brak działania teratogennego, choć odnotowano inne toksyczne efekty reprodukcyjne. Noworodki narażone na rysperydon w trzecim trymestrze mogą wykazywać objawy takie jak pobudzenie psychoruchowe, zmiany napięcia mięśniowego (hipertonia lub hipotonia), drżenia, senność, zaburzenia oddechowe oraz problemy z karmieniem. Z tego powodu zaleca się ścisłe monitorowanie noworodków po porodzie. Stosowanie Rispolept w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, a odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo pod nadzorem lekarskim, aby uniknąć nawrotu choroby i objawów odstawiennych.
9-hydroksyrysperydon, antagonista receptora dopaminowego D2, drżenie, działanie teratogenne, gonadoliberyna, gonadotropina, hiperprolaktynemia, hipertonia, hipotonia, lek przeciwpsychotyczny, pobudzenie psychoruchowe, prolaktyna, Rispolept, rysperydon, steroidogeneza, zaburzenia karmienia, zaburzenia pozapiramidowe, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirzaten Q-Tab 15 mg
Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO z mirtazapiną ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagające zachowania co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Leki serotoninergiczne (m.in. SSRI, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) mogą nasilać ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Mirtazapina potęguje działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów H1 oraz opioidów, a także nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego w połączeniu z alkoholem, co wskazuje na konieczność unikania spożycia alkoholu podczas terapii. Ponadto, stosowanie mirtazapiny z lekami wydłużającymi odstęp QTc zwiększa ryzyko torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG i unikania łączenia tych leków.
amitryptylina, antagonista receptora H1, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, mirtazapina, nefazodon, opioid, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Orizon 1 mg
Orizon to lek zawierający rysperydon w postaci tabletek powlekanych dostępnych w dawkach 0,5 mg, 1 mg, 2 mg, 3 mg oraz 4 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednią ilość substancji czynnej oraz różne ilości laktozy jednowodnej (od 22,5 mg w dawce 0,5 mg do 180,5 mg w dawce 4 mg). Tabletki różnią się kolorem i możliwością dzielenia: tabletka 0,5 mg jest brązowawoczerwona i niepodzielna, natomiast pozostałe dawki mają linię podziału i są podzielne na równe części. Skład rdzenia tabletek jest jednolity i obejmuje m.in. laktozę jednowodną, skrobię kukurydzianą, celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę, sodu laurylosiarczan, krzemionkę koloidalną oraz magnezu stearynian. Otoczka tabletek zawiera różne barwniki, takie jak żółcień pomarańczowa (E 110), żółcień chinolinowa (E 104) i indygotyna (E 132), które nadają charakterystyczne kolory poszczególnym dawkom.
blister PVC, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, hypromeloza, indygotyna, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, polietylen wysokiej gęstości, rysperydon, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, żel krzemionkowy, żółcień chinolinowa, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Przedawkowanie – Orizon 1 mg/ml
Przedawkowanie rysperydonu (Orizon) manifestuje się głównie objawami neurologicznymi i kardiologicznymi, takimi jak senność, sedacja, tachykardia, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe (dystonia, sztywność mięśniowa, drżenia), wydłużenie odstępu QT w EKG, drgawki oraz torsades de pointes, szczególnie przy jednoczesnym przedawkowaniu paroksetyny. Wydłużenie odstępu QT i ryzyko zaburzeń rytmu serca stanowią istotne zagrożenia, wymagające natychmiastowej interwencji. Objawy te mogą pojawić się nawet w ciężkich przypadkach i wymagają różnicowania z zatruciami wielolekowymi.
częstoskurcz komorowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, dystonia, elektrokardiografia, lek antycholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, napad padaczkowy, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, objawy przedawkowania, paroksetyna, przedawkowanie rysperydonu, rysperydon, sedacja, sztywność mięśniowa, tachykardia, torsades de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrucie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rispolept 3 mg
Rispolept (rysperydon) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. W leczeniu schizofrenii u dorosłych dawka początkowa wynosi 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 4 mg już drugiego dnia, a optymalna dawka terapeutyczna to 4-6 mg/dobę; dawki powyżej 10 mg/dobę nie zwiększają skuteczności, a powyżej 16 mg/dobę nie są zalecane ze względu na bezpieczeństwo. W epizodach maniakalnych dawka początkowa to 2 mg/dobę, z możliwością zwiększania o 1 mg/dobę do maksymalnie 6 mg/dobę. U pacjentów w wieku podeszłym dawki początkowe są niższe (0,5 mg 2x/dobę), z powolnym zwiększaniem do 1-2 mg 2x/dobę. W przypadku uporczywej agresji w otępieniu Alzheimera stosuje się dawkę początkową 0,25 mg 2x/dobę, zwiększaną co drugi dzień do maksymalnie 1 mg 2x/dobę, a czas terapii nie powinien przekraczać 6 tygodni. U dzieci i młodzieży z zaburzeniami zachowania dawkowanie zależy od masy ciała, z dawkami początkowymi 0,5 mg/dobę (≥50 kg) lub 0,25 mg/dobę (<50 kg) i odpowiednim zwiększaniem co drugi dzień.
akatyzja, bezsenność, epizod maniakalny, lek przeciw parkinsonizmowi, objawy odstawienne, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, otępienie w chorobie Alzheimera, pacjent w wieku podeszłym, podanie doustne, ruchy mimowolne, rysperydon, schizofrenia, uporczywa agresja, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia zachowania, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zmniejszanie dawki - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirzaten 45 mg 45 mg
Mirtazapina, substancja czynna leku Mirzaten, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO z mirtazapiną ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego; zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Łączenie mirtazapiny z lekami serotoninergicznymi (np. SSRI, L-tryptofan, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta z uwagi na ryzyko zespołu serotoninowego. Mirtazapina nasila działanie uspokajające benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów H1 oraz opioidów, co wymaga dostosowania dawek. Istotne jest także monitorowanie wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających QTc, ze względu na ryzyko torsade de pointes. W terapii skojarzonej z warfaryną (dawka mirtazapiny 30 mg/dobę) obserwuje się statystycznie istotne zwiększenie INR, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego H1, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit, mirtazapina, Mirzaten, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, rysperydon, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Risperidone Grindeks 6 mg
Podczas stosowania rysperydonu (Risperidone Grindeks) u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią, kluczowe jest szczegółowe informowanie pacjentek o potencjalnym wpływie leku na płodność, przebieg ciąży i laktację. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania rysperydonu w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, lecz zaobserwowano toksyczny wpływ na funkcje reprodukcyjne. Szczególnie istotna jest ekspozycja płodu w III trymestrze, gdyż noworodki mogą wykazywać zaburzenia pozapiramidowe, objawy odstawienne, pobudzenie psychoruchowe, zmiany napięcia mięśniowego, drżenia, nadmierną senność, zespół zaburzeń oddechowych oraz problemy z karmieniem. Rysperydon przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach, jednak brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią. Lekarz powinien indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka zarówno w ciąży, jak i podczas laktacji, a w przypadku konieczności odstawienia leku – przeprowadzić to stopniowo pod nadzorem medycznym.
9-hydroksyrysperydon, antagonista receptora dopaminowego, brak owulacji, drżenie patologiczne, działanie teratogenne, gonadoliberyna, gonadotropiny, hiperprolaktynemia, hipertonia mięśniowa, hipotonia mięśniowa, lek przeciwpsychotyczny, pobudzenie psychoruchowe, prolaktyna, rysperydon, steroidogeneza, trymestr ciąży, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia pozapiramidowe, zespół odstawienny, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torendo Q-Tab 1 mg
Rysperydon wymaga szczegółowego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, ze względu na zwiększone ryzyko śmiertelności (4,0% vs. 3,1% placebo; OR 1,21) oraz zdarzeń niepożądanych dotyczących układu krążenia mózgowego (3,3% vs. 1,2% placebo; OR 2,96). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z furosemidem, gdzie śmiertelność wzrasta do 7,3%. Rysperydon jest wskazany wyłącznie do krótkotrwałego leczenia uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem typu alzheimerowskiego o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, gdy metody niefarmakologiczne zawiodły. Należy unikać stosowania u pacjentów z otępieniem typu mieszanego lub naczyniowego. Monitorowanie obejmuje ocenę ryzyka niedociśnienia ortostatycznego, leukopenii, neutropenii, agranulocytozy oraz objawów pozapiramidowych, a także regularną kontrolę masy ciała i parametrów metabolicznych, w tym glikemii.
agranulocytoza, brak owulacji, choroba Parkinsona, diuretyk, drgawki, dyskinezy późne, działanie przeciwwymiotne, działanie sedatywne, fenyloketonuria, furosemid, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, krążenie mózgowe, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, otępienie, otępienie alzheimerowskie, otępienie naczyniowe, otępienie z ciałami Lewy’ego, otyłość, priapizm, rysperydon, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia miesiączkowania, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Risperidone Grindeks 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne rysperydonu wykazały dawkozależne efekty na układ rozrodczy i gruczoły piersiowe u niedojrzałych szczurów i psów, związane z hiperprolaktynemią indukowaną blokadą receptorów dopaminergicznych D2. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, jednak obserwowano negatywny wpływ na zachowania rodzicielskie, masę urodzeniową oraz przeżywalność potomstwa u szczurów. Ekspozycja prenatalna wiązała się z deficytami funkcji poznawczych i rozwoju motorycznego u dorosłych zwierząt, co wskazuje na potencjalne ryzyko neurobehawioralne. W badaniach na młodych zwierzętach odnotowano zwiększoną śmiertelność, opóźnienie rozwoju oraz dojrzewania płciowego, a przy ekspozycji 15-krotnie przekraczającej maksymalną dawkę u młodzieży (1,5 mg/dobę) zaobserwowano istotne zaburzenia wzrostu kości długich i dojrzewania płciowego.
antagonista dopaminy, deficyt funkcji poznawczych, dojrzewanie płciowe, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak endokrynny trzustki, gruczolak gruczołów mlecznych, gruczolak przysadki, guz piersi, hiperprolaktynemia, kość długa, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, receptor dopaminergiczny D2, rozwój motoryczny, rysperydon, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 0,5 mg
Rysperydon charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu doustnym (70%, CV=25%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (1-2 godziny). Aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon, powstający głównie przez CYP2D6, wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, a suma obu związków tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Farmakokinetyka rysperydonu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a lek osiąga stan stacjonarny w ciągu 1 dnia, natomiast metabolit po 4-5 dniach. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, a 9-hydroksyrysperydonu i czynnej frakcji około 24 godziny, co uzasadnia dawkowanie 1-2 razy na dobę. Rysperydon wiąże się silnie z białkami osocza (90%), a metabolizm i eliminacja zachodzą głównie przez nerki (70% dawki w moczu) i wątrobę, z niskim ryzykiem interakcji farmakokinetycznych.
9-hydroksyrysperydon, alfa-1-glikoproteina, bezwzględna dostępność biologiczna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP2D6, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka liniowa, frakcja wolna, izoenzym cytochromu P450, klirens czynnej frakcji przeciwpsychotycznej, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rysperydon, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orizon 4 mg
Produkt leczniczy Orizon, zawierający rysperydon, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość wzrasta proporcjonalnie do dawki (od 22,5 mg w tabletce 0,5 mg do 180,5 mg w tabletce 4 mg). Pacjentom z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy należy odradzić stosowanie leku. Tabletki o mocy 2 mg zawierają barwnik żółcień pomarańczową FCF (E 110) w ilości 0,024 mg, który może wywoływać reakcje alergiczne u osób uczulonych na ten składnik. Ponadto, tabletki 0,5 mg nie powinny być dzielone, co wymaga rozważenia zmiany dawki u pacjentów potrzebujących podzielonych dawek.
choroba Parkinsona, drgawki, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na rysperydon, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, otępienie z ciałami Lewy’ego, reakcja alergiczna, rysperydon, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Risperidon Vipharm 4 mg
Risperidon Vipharm, zawierający 4 mg rysperydonu w formie tabletek powlekanych, jest selektywnym antagonistą receptorów monoaminergicznych, głównie 5-HT2 i D2, z dodatkowym powinowactwem do receptorów alfa-1-adrenergicznych oraz słabszym do H1 i alfa-2-adrenergicznych, bez działania na receptory cholinergiczne. Jego zrównoważone działanie serotoninergiczne i dopaminergiczne pozwala na skuteczne leczenie objawów schizofrenii, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka pozapiramidowych działań niepożądanych. Skuteczność w schizofrenii potwierdzono w badaniach klinicznych z dawkami od 2 do 16 mg/dobę, wykazując istotną poprawę w skalach BPRS i PANSS. W długoterminowym badaniu rysperidon (2-8 mg/dobę) wydłużał czas do nawrotu choroby w porównaniu z haloperydolem.
9-hydroksyrysperydon, BPSD, choroba Alzheimera, działanie antagonistyczne, działanie pozapiramidowe, klirens leku, neuroleptyk klasyczny, objawy wytwórcze, otępienie, otępienie naczyniowe, receptor 5-HT2, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor D2, receptor histaminergiczny H1, rysperydon, skala BEHAVE-AD, skala BPRS, skala CMAI, skala MMSE, skala N-CBRF, skala PANSS, skala YMRS, stabilizator nastroju, zaburzenia zachowania, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtor 30 mg
Mirtazapina, zawarta w preparacie Mirtor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami MAO, wymagające 2-tygodniowego odstępu między terapiami, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Równoczesne podawanie z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) może prowadzić do zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Mirtazapina nasila działanie leków uspokajających (benzodiazepiny, opioidy, leki przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe H1), a także może zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi lub antybiotykami. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina może podnosić INR u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga monitorowania tego parametru. Ponadto, alkohol nasila depresyjny wpływ mirtazapiny na OUN, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy środek przeciwgrzybiczny, benzodiazepiny, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenelzyna, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, komorowe zaburzenia rytmu serca, L-tryptofan, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, lek wydłużający odstęp QTc, linezolid, lit, mirtazapina, moklobemid, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, torsade de pointes, tramadol, tranylcypromina, tryptany, warfaryna, wartość INR, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Risperon 1 mg
Risperon (rysperydon) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg i 4 mg, które można dzielić na połowy, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. W leczeniu schizofrenii u dorosłych terapia rozpoczyna się od 2 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do 4 mg od drugiego dnia, a optymalna dawka mieści się w zakresie 4-6 mg/dobę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 10 mg/dobę ze względu na ryzyko objawów pozapiramidowych, a dawki powyżej 16 mg/dobę nie były badane pod kątem bezpieczeństwa. U osób w podeszłym wieku zaleca się niższe dawki początkowe (0,5 mg dwa razy na dobę) z możliwością stopniowego zwiększania do 1-2 mg dwa razy na dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych dawka początkowa wynosi 2 mg raz na dobę, z możliwością zwiększania o 1 mg co 24 godziny do maksymalnie 6 mg/dobę. W przypadku uporczywej agresji w otępieniu choroby Alzheimera dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania do 1 mg dwa razy na dobę, lecz leczenie nie powinno przekraczać 6 tygodni.
akatyzja, bezsenność, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, leczenie przeciwpsychotyczne, lek przeciw parkinsonizmowi, nadmierne pocenie się, nudności i wymioty, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, otępienie w chorobie Alzheimera, ruchy mimowolne, rysperydon, schizofrenia, tabletka powlekana, uporczywa agresja, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zachowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palifren Long 75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa palmitynianu paliperydonu (substancja czynna Palifren Long) obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu, badania reprodukcyjne, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach na szczurach i psach po domięśniowym podaniu dawkach do 160 mg/kg mc./dobę (4,1-krotność ekspozycji u ludzi przy dawce 150 mg) zaobserwowano efekty farmakologiczne typowe dla leków przeciwpsychotycznych, takie jak sedacja oraz zmiany związane z działaniem prolaktyny na gruczoły sutkowe i narządy płciowe. W miejscu wstrzyknięcia występowały reakcje zapalne, sporadycznie ropnie. Badania reprodukcyjne wykazały brak embriotoksyczności i wad rozwojowych po podaniu domięśniowym, natomiast doustne podanie rysperydonu (prekursora paliperydonu) wiązało się z obniżeniem masy urodzeniowej i przeżywalności potomstwa. Testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego zarówno palmitynianu paliperydonu, jak i paliperydonu.
antagonista dopaminy, antagonizm receptorów D2, badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, działanie genotoksyczne, działanie prolaktyny, embriotoksyczność, gruczolak gruczołu sutkowego, gruczolak przysadki mózgowej, gruczolak trzustki, gruczolakorak gruczołu sutkowego, hiperprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, nowotwór złośliwy, paliperydon, palmitynian paliperydonu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, reakcja zapalna, ropień, rysperydon, sedacja, wada rozwojowa, wstrzyknięcie domięśniowe, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Paliperydon – Wskazania do stosowania
Paliperydon w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany przede wszystkim do leczenia podtrzymującego schizofrenii u dorosłych pacjentów, którzy osiągnęli stabilizację choroby po terapii doustnej paliperydonem lub rysperydonem. Preparaty takie jak Egoropal, Palifren Long, Paliperidone Teva oraz Pratyria dostępne są w dawkach od 25 do 150 mg paliperydonu (odpowiednio 39 do 234 mg palmitynianu paliperydonu), co umożliwia utrzymanie stabilnego stężenia terapeutycznego substancji czynnej. Zawiesina charakteryzuje się fizycznie białym do białawego kolorem, pH około 7,0 oraz osmolarnością w zakresie 220-320 mOsm/kg, co sprzyja jej dobrej tolerancji i bezpieczeństwu stosowania.
ampułko-strzykawka, długodziałająca iniekcja, iniekcja o przedłużonym uwalnianiu, leczenie podtrzymujące, leczenie schizofrenii, nawrót choroby, objaw choroby, objawy psychotyczne, paliperydon, palmitynian paliperydonu, rysperydon, schizofrenia, stabilizacja choroby, stężenie leku, stężenie terapeutyczne, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Interakcje leku – Etiagen XR 200 mg
Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do około 13% ekspozycji i o 450%), co wymaga unikania lub dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy, również hamujący CYP3A4, nie jest zalecany ze względu na ryzyko wzrostu stężenia leku. Inne leki, takie jak imipramina, fluoksetyna, rysperydon, haloperydol i cymetydyna, nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny.
AUC kwetiapiny, cymetydyna, CYP3A4, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, enzym mikrosomalny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, technika chromatograficzna, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji poznawczych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Orizon 2 mg
Rysperydon, stosowany w preparacie Orizon, wykazuje antagonistyczne działanie na receptory dopaminergiczne D2, co prowadzi do hiperprolaktynemii i potencjalnego wpływu na oś podwzgórze-przysadka-gonady, skutkując zaburzeniami funkcji rozrodczych u kobiet (np. nieregularne miesiączkowanie, zaburzenia owulacji) oraz mężczyzn (zaburzenia spermatogenezy, zmniejszenie libido). W okresie ciąży brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania rysperydonu, a badania przedkliniczne wykazały toksyczność reprodukcyjną bez teratogenności. Szczególnie istotne jest ryzyko działań niepożądanych u noworodków eksponowanych na lek w trzecim trymestrze, takich jak objawy pozapiramidowe, odstawienne, zaburzenia napięcia mięśniowego, drżenia, senność patologiczna, zaburzenia oddychania i problemy z karmieniem, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego noworodka po porodzie.
9-hydroksyrysperydon, drżenie, gonadoliberyna, gonadotropiny przysadkowe, hiperprolaktynemia, hipertonia, hipoksja, hipotonia, nieregularne miesiączkowanie, objawy pozapiramidowe, pobudzenie psychoruchowe, receptory dopaminergiczne D₂, rysperydon, senność patologiczna, steroidogeneza gonadowa, toksyczność reprodukcyjna, trzeci trymestr ciąży, zaburzenia karmienia, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia oddychania, zaburzenia owulacji, zaburzenia spermatogenezy, zespół odstawienny - Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea 20 mg
Escytalopram, składnik leku Elicea, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; należy zachować 14-dniową przerwę po inhibitorach MAO przed rozpoczęciem escytalopramu oraz 7-dniową przerwę po jego odstawieniu. Równoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka addycyjnego wydłużenia QT i arytmii. Szczególną ostrożność wymaga łączenie escytalopramu z inhibitorami MAO-A (moklobemid), linezolidem, selegiliną, lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, tryptany), lekami obniżającymi próg drgawkowy oraz preparatami zawierającymi ziele dziurawca. Ponadto, escytalopram może nasilać działanie litu i tryptofanu oraz zwiększać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych i NLPZ.
cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pochodne fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orizon 2 mg
Rysperydon, dostępny w postaci tabletek powlekanych Orizon o dawkach 0,5 mg, 1 mg, 2 mg, 3 mg i 4 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥10% pacjentów) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Działania neurologiczne, takie jak akatyzja, dystonia, zawroty głowy, dyskineza i drżenie, pojawiają się często (≥1% do <10%). Hiperprolaktynemia, będąca efektem blokady receptorów dopaminowych D2, może prowadzić do mlekotoku, zaburzeń miesiączkowania, ginekomastii i dysfunkcji seksualnych. Często obserwuje się także zaburzenia metaboliczne, w tym zwiększenie masy ciała i zmiany apetytu. W zakresie układu sercowo-naczyniowego często występują tachykardia, migotanie przedsionków oraz blok przedsionkowo-komorowy, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca.
akatyzja, astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, bradykinezja, drżenie, duszność, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, krwawienie z nosa, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie przedsionków, mlekotok, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, obrzęk, parkinsonizm, rysperydon, sedacja, skurcz mięśni, tachykardia, trombocytopenia, zaburzenie miesiączkowania, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie spojówek, zapalenie zatok, zaparcie, zawroty głowy, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Risperidone Grindeks 0,5 mg
Podstawowym i bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania leku Risperidone Grindeks jest nadwrażliwość na substancję czynną – rysperydon – lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować spektrum od łagodnych zmian skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy w dawkach od 0,5 mg do 6 mg (od 73 mg do 438 mg laktozy) oraz na barwniki takie jak żółcień pomarańczowa FCF (E110) w dawce 2 mg i tartrazyna (E102) w dawce 4 mg, które mogą wywoływać reakcje alergiczne u pacjentów z predyspozycjami. W przypadku potwierdzonej nietolerancji laktozy lub alergii na barwniki, stosowanie odpowiednich dawek leku wymaga indywidualnej oceny ryzyka.
demencja, incydent naczyniowo-mózgowy, laktoza, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja laktozy, padaczka, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rysperydon, tartrazyna, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Interakcje leku – Kwetaplex XR 150 mg
Kwetaplex XR (kwetiapina) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Spożycie soku grejpfrutowego, również hamującego CYP3A4, jest niezalecane z powodu ryzyka wzrostu stężenia leku w osoczu. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (karbamazepina zmniejsza ekspozycję do 13%, fenytoina zwiększa klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapii. Jednoczesne stosowanie tiorydazyny zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki przy jednoczesnym podawaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu czy cymetydyny.
alkohol, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie antycholinergiczne, fałszywie dodatni wynik testu immunologicznego, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, lek serotoninergiczny, leukopenia, lit, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Orizon 1 mg/ml
Rysperydon, substancja czynna leku Orizon w formie roztworu doustnego, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o mechanizmie działania polegającym na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5-HT2 oraz dopaminergicznych D2, z dodatkowym powinowactwem do receptorów alfa-1-adrenergicznych, histaminergicznych H1 i α-2-adrenergicznych, bez wpływu na receptory cholinergiczne. Jego profil farmakodynamiczny pozwala na skuteczne leczenie objawów schizofrenii, w tym zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka pozapiramidowych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność rysperydonu w dawkach od 1 mg do 16 mg na dobę, podawanych najczęściej dwa razy dziennie, w terapii krótkoterminowej schizofrenii (4-8 tygodni) oraz w długoterminowym zapobieganiu nawrotom choroby, gdzie dawki 2-8 mg/dobę wykazały przewagę nad haloperydolem pod względem wydłużenia okresu remisji.
antagonizm monoaminergiczny, BPSD, choroba Alzheimera, działanie pozapiramidowe, epizod maniakalny, katalepsja, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, neuroleptyk, objaw negatywny, otępienie, otępienie naczyniowe, psycholeptyk, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, roztwór doustny, rysperydon, schizofrenia, skala BEHAVE-AD, skala BPRS, skala CMAI, skala MMSE, skala N-CBRF, skala PANSS, skala YMRS, upośledzenie psychiczne, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie uczenia się, zaburzenie zachowania, zachowanie destrukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Orizon 3 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne rysperydonu wykazały dawkozależne efekty na układ rozrodczy i gruczoły piersiowe u szczurów i psów, związane z hiperprolaktynemią wynikającą z blokady receptorów dopaminergicznych D2. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano zaburzenia zachowań rodzicielskich, zmniejszoną masę urodzeniową oraz obniżoną przeżywalność potomstwa, a także deficyty funkcji poznawczych u dorosłych osobników po ekspozycji prenatalnej. W 40-tygodniowym badaniu u młodych psów przy dawce 1,5 mg/dobę (3,6-krotna ekspozycja względem maksymalnej u młodzieży) nie stwierdzono zaburzeń wzrostu kości długich, natomiast przy 15-krotnej ekspozycji obserwowano opóźnione dojrzewanie płciowe i zmiany kostne. Nie wykazano działania teratogennego u szczurów i królików, a testy genotoksyczności były negatywne.
antagonista dopaminy, antagonizm rysperydonu, badanie toksykologiczne, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, deficyt funkcji poznawczej, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, elektrokardiogram, gruczolak gruczołów mlecznych, gruczolak przysadki, gruczolak trzustki, hiperprolaktynemia, odstęp QT, pole pod krzywą, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, receptor dopaminergiczny D2, rysperydon, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Risperidon Vipharm 4 mg
Risperidon Vipharm w postaci tabletek powlekanych 4 mg jest stosowany w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz uporczywej agresji w otępieniu typu alzheimerowskiego, z dawkowaniem dostosowanym do wieku i stanu pacjenta. W schizofrenii u dorosłych dawka początkowa wynosi 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 4 mg/dobę od drugiego dnia, a optymalna dawka terapeutyczna to 4-6 mg/dobę, nie przekraczając 10 mg/dobę ze względu na ryzyko objawów pozapiramidowych. U osób starszych dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę, z docelowym zakresem 1-2 mg dwa razy na dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych dawka początkowa u dorosłych to 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 6 mg/dobę, natomiast u osób starszych 0,5 mg dwa razy na dobę z docelowym zakresem 1-2 mg dwa razy na dobę. W uporczywej agresji w otępieniu alzheimerowskim dawka początkowa wynosi 0,25 mg dwa razy na dobę, z optymalną dawką 0,5 mg dwa razy na dobę i maksymalną 1 mg dwa razy na dobę, przy maksymalnym czasie terapii 6 tygodni. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby wymaga zmniejszenia dawki początkowej i maksymalnej o połowę oraz wolniejszego zwiększania dawki.
akatyzja, bezsenność, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, frakcja przeciwpsychotyczna, frakcja rysperydonu, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, nadmierna potliwość, nudność, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, otępienie typu alzheimerowskiego, podanie doustne, roztwór doustny, ruchy mimowolne, rysperydon, schizofrenia, uporczywa agresja, wymioty, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rispolept 4 mg
Rispolept (rysperydon) wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych oraz grupy pacjentów. W leczeniu schizofrenii u dorosłych dawka początkowa wynosi 2 mg/dobę, zwiększana do 4 mg/dobę, z optymalnym zakresem 4-6 mg/dobę i maksymalną dawką 10 mg/dobę. U osób w podeszłym wieku dawka startowa to 0,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania do 1-2 mg dwa razy na dobę. W epizodach maniakalnych dawka początkowa u dorosłych to 2 mg/dobę, z możliwością zwiększania do 6 mg/dobę, natomiast u seniorów rozpoczyna się od 0,5 mg dwa razy na dobę, z docelową dawką 1-2 mg dwa razy na dobę. W leczeniu uporczywej agresji w otępieniu choroby Alzheimera stosuje się roztwór doustny, zaczynając od 0,25 mg dwa razy na dobę, z optymalną dawką 0,5 mg dwa razy na dobę i maksymalną 1 mg dwa razy na dobę, przy czym terapia nie powinna przekraczać 6 tygodni. Dla dzieci i młodzieży (5-18 lat) dawkowanie zależy od masy ciała: pacjenci ≥50 kg rozpoczynają od 0,5 mg/dobę, z optymalną dawką 1 mg/dobę i maksymalną 1,5 mg/dobę, natomiast pacjenci <50 kg od 0,25 mg/dobę (roztwór doustny), z optymalną dawką 0,5 mg/dobę i maksymalną 0,75 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawki początkowe i kolejne należy zmniejszyć o połowę, stosując wolniejsze zwiększanie dawek.
akatyzja, bezsenność, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, frakcja przeciwpsychotyczna, lek przeciwpsychotyczny, nudność, objaw psychotyczny, objawy pozapiramidowe, otępienie w chorobie Alzheimera, parkinsonizm, roztwór doustny, ruch mimowolny, rysperydon, schizofrenia, uporczywa agresja, zaburzenia zachowania, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Risperon
Rysperydon, substancja czynna produktu Risperon, wymaga szczególnej ostrożności w leczeniu pacjentów, zwłaszcza osób w podeszłym wieku z otępieniem. Metaanaliza 17 badań wykazała zwiększoną umieralność u pacjentów leczonych rysperydonem (4,0%) w porównaniu do placebo (3,1%), ze średnim wiekiem zmarłych 86 lat. Szczególnie ryzykowne jest jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem, gdzie umieralność wzrasta do 7,3%. Ponadto, rysperydon zwiększa ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (3,3% vs 1,2% placebo; iloraz szans 2,96), zwłaszcza u pacjentów z otępieniem typu mieszanego lub naczyniowego, co wyklucza ich leczenie tym lekiem. Produkt jest wskazany wyłącznie do krótkotrwałego leczenia uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem w chorobie Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, po wyczerpaniu metod niefarmakologicznych. Należy monitorować objawy niedociśnienia ortostatycznego, leukopenii, neutropenii, agranulocytozy, a także ryzyko późnych dyskinez i złośliwego zespołu neuroleptycznego.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, działanie przeciwwymiotne, furosemid, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, objawy pozapiramidowe, otępienie, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, rysperydon, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie niepożądane naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa