reumatoidalne zapalenie stawów
Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) jest przewlekłą, układową chorobą autoimmunologiczną, charakteryzującą się zapaleniem błony maziowej stawów (synovitis), prowadzącym do postępującego uszkodzenia struktur stawowych i okolicznych tkanek. Choroba dotyka około 0,5-1% populacji ogólnej, ze zwiększoną częstością występowania u kobiet (stosunek kobiet do mężczyzn wynosi 3:1).
Patogeneza RZS obejmuje złożone interakcje między czynnikami genetycznymi, środowiskowymi i immunologicznymi. Kluczową rolę odgrywają aktywowane limfocyty T i B, makrofagi oraz cytokiny prozapalne, takie jak TNF-α, IL-1, IL-6. Charakterystyczną cechą jest obecność autoprzeciwciał, w tym czynnika reumatoidalnego (RF) i przeciwciał przeciwko cyklicznemu cytrulinowanemu peptydowi (anty-CCP).
Klinicznie RZS manifestuje się symetrycznym zapaleniem stawów, szczególnie drobnych stawów rąk i stóp, sztywnością poranną trwającą ponad 60 minut, oraz objawami ogólnymi jak zmęczenie i stany podgorączkowe. Choroba może prowadzić do deformacji stawów, upośledzenia funkcji oraz manifestacji pozastawowych, obejmujących układy: sercowo-naczyniowy, oddechowy, nerwowy i narząd wzroku.
Diagnostyka opiera się na kryteriach klasyfikacyjnych ACR/EULAR z 2010 roku, obejmujących ocenę zajęcia stawów, badania serologiczne, markery ostrej fazy oraz czas trwania objawów. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania nieodwracalnym uszkodzeniom stawów.
Leczenie RZS wymaga podejścia wielodyscyplinarnego i obejmuje modyfikujące przebieg choroby leki przeciwreumatyczne (DMARDs), w tym konwencjonalne syntetyczne (np. metotreksat), biologiczne (inhibitory TNF-α, IL-6) oraz celowane syntetyczne (inhibitory JAK). Dodatkowo stosuje się glikokortykosteroidy, niesteroidowe leki przeciwzapalne i leczenie objawowe. Celem terapii jest osiągnięcie remisji lub niskiej aktywności choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw grypie – Leczenie
Szczepionka przeciw grypie pozostaje najskuteczniejszą metodą profilaktyki, zalecaną dla osób od 6 miesięcy życia, ze szczególnym uwzględnieniem pacjentów onkologicznych, osób z obniżoną odpornością, kobiet w ciąży oraz seniorów powyżej 65. roku życia. Skuteczność szczepionek w redukcji ryzyka zachorowania na grypę wynosi 40-60%, a pełna ochrona rozwija się po 10-14 dniach od podania. Dostępne są różne formy szczepionek: inaktywowane, żywe atenuowane (przeciwwskazane u immunosupresyjnych), wysokodawkowe, z adiuwantem, rekombinowane oraz oparte na hodowli komórkowej. Szczególnie u osób starszych rekomendowane są szczepionki wysokodawkowe lub z adiuwantem, natomiast pacjenci onkologiczni powinni otrzymać inaktywowaną szczepionkę, najlepiej przed rozpoczęciem terapii przeciwnowotworowej lub między cyklami leczenia. Szczepienie kobiet w ciąży jest bezpieczne i chroni również noworodka przez pierwsze 6 miesięcy życia.
aerozol donosowy, anafilaksja, białko hemaglutyniny, biorca przeszczepu, choroba autoimmunologiczna, choroba nowotworowa, ciężka reakcja alergiczna, inhibitor endonukleazy, inhibitor neuraminidazy, inhibitor punktów kontrolnych, komórki macierzyste, krew pępowinowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, obniżona odporność, odpowiedź immunologiczna, pacjent onkologiczny, przeciwciało przeciwko wirusowi, przeszczep allogeniczny, przeszczep autologiczny, przeszczepienie szpiku kostnego, reakcja alergiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, szczepionka inaktywowana, szczepionka nanocząsteczkowa, szczepionka przeciw grypie, szczepionka rekombinowana, szczepionka wysokodawkowa, szczepionka z adiuwantem, szczepionka żywa atenuowana, terapia immunosupresyjna, terapia przeciwnowotworowa, układ odpornościowy, wirus grypy, wirus grypy typu A, wirus grypy typu B - Leksykon substancji czynnych
Baptisia tinctoria – Przeciwwskazania stosowania
Baptisia tinctoria, główny składnik preparatu Esberitox N, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję lub inne składniki preparatu, takie jak Echinaceae purpureae radice i Thujae occidentalis herba. Szczególną ostrożność należy zachować u osób uczulonych na rośliny z rodziny Compositae/Asteraceae (np. rumianek, arnika) ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Ze względu na właściwości immunomodulujące, preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany w aktywnej gruźlicy, białaczce, AIDS, kolagenozach, stwardnieniu rozsianym oraz innych chorobach autoimmunologicznych, a także u pacjentów w stanie immunosupresji, w tym poddawanych terapii onkologicznej, po transplantacji narządów lub szpiku kostnego. Preparat nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 4 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i niedojrzałości układu immunologicznego.
Baptisia tinctoria, białaczka, choroba autoimmunologiczna, choroba ogólnoustrojowa, Esberitox N, gruźlica, immunosupresja, kolagenoza, lek onkologiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, przeszczepienie szpiku kostnego, reakcja krzyżowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzina Compositae, stwardnienie rozsiane, Thujae occidentalis herba, toczeń rumieniowaty układowy, transplantacja organów, właściwości immunomodulujące, zakażenie HIV, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Leczenie
Takayasu arteritis to przewlekłe zapalenie dużych naczyń, głównie aorty i jej odgałęzień, wymagające kompleksowego leczenia immunosupresyjnego. Podstawą terapii są glikokortykosteroidy, najczęściej prednizon w dawce początkowej 0,5-1 mg/kg mc./dobę (maksymalnie 60-70 mg/dobę), z późniejszym stopniowym zmniejszaniem dawki do około 10 mg/dobę w ciągu roku, dostosowanym indywidualnie do pacjenta. W celu ograniczenia działań niepożądanych GKS i kontroli choroby zaleca się włączenie leków immunosupresyjnych, takich jak metotreksat, azatiopryna, mykofenolan mofetylu czy leflunomid. W przypadkach opornych na leczenie konwencjonalne stosuje się leki biologiczne, przede wszystkim inhibitory TNF (infliksymab, adalimumab, etanercept) oraz tocilizumab, które wykazują wysoką skuteczność kliniczną i radiologiczną, umożliwiając redukcję dawki steroidów u większości pacjentów.
abatacept, adalimumab, angioplastyka balonowa, azatiopryna, choroba Takayasu, cyklofosfamid, etanercept, EULAR, glikokortykosteroidy, infliksymab, inhibitory JAK, inhibitory kalcyneuryny, inhibitory TNF, kardiomiopatia, leflunomid, leki immunosupresyjne, markery zapalne, metotreksat, mykofenolan mofetylu, niedomykalność zastawki aortalnej, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, rytuksymab, sekukinumab, stentowanie, tętniak aorty, tocilizumab, ustekinumab, zapalenie dużych naczyń, zapalenie naczyń, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Pyoderma gangrenosum – Epidemiologia
Pyoderma gangrenosum (PG) to rzadka neutrofilowa dermatoza o zapadalności szacowanej na 3-10 przypadków na milion osób rocznie, z potwierdzonymi danymi z badań populacyjnych we Włoszech (5,17/mn), Hiszpanii (3,26/mn), Wielkiej Brytanii (~6/mn) oraz USA (~1/100 000). Prewalencja waha się od 2-3 do 58 przypadków na 100 000 dorosłych, z dominacją zachorowań w wieku 40-60 lat (średnio 58,3 lat), a najwyższą chorobowość obserwuje się u osób 70-79 lat (9,8/100 000). Występowanie PG jest nieco częstsze u kobiet (stosunek 1,14-1,8:1), bez istotnych różnic etnicznych, choć dane koreańskie wskazują na możliwe różnice kliniczne. Około 50-70% przypadków PG współistnieje z chorobami układowymi, głównie zapalnymi jelit (IBD, 10-15%), chorobami reumatologicznymi i hematologicznymi, z istotnym udziałem nowotworów złośliwych (9,4-24,5%). PG cechuje się wysoką śmiertelnością (16-27%) i trzykrotnie zwiększonym ryzykiem zgonu, a przebieg jest często przewlekły i nawracający, z remisją u 75,5% pacjentów i nawrotami u 17% w medianie 6 miesięcy.
badanie populacyjne, choroba hematologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatologiczna, choroba zapalna jelit, gammapatia monoklonalna, nowotwór hematologiczny, okres wolny od progresji, pyoderma gangrenosum, remisja częściowa, reumatoidalne zapalenie stawów, seronegatywne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, trudność diagnostyczna, wiek zachorowania, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskaźnik śmiertelności, zaburzenie mieloproliferacyjne, zapalenie stawów, zapalenie tętnic Takayasu, zespół antyfosfolipidowy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methylprednisolone Sopharma 40 mg
Methylprednisolone Sopharma to preparat zawierający metyloprednizolon sodu bursztynianu, dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Lek stosowany jest głównie objawowo, z wyjątkiem leczenia substytucyjnego w zaburzeniach endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy, ostra niedoczynność kory nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy czy hiperkalcemia w przebiegu choroby nowotworowej. Ponadto znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych i przewlekłych stanów zapalnych i alergicznych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów, tocznia rumieniowatego układowego, ciężkich chorób dermatologicznych (np. pęcherzyca, łuszczyca), a także w schorzeniach układu oddechowego (np. sarkoidoza, gruźlica płuc) oraz hematologicznych (np. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna plamica małopłytkowa). Wskazane jest stosowanie leku w terapii łączonej, np. z mineralokortykosteroidami w niedoczynności nadnerczy lub chemioterapeutykami przeciwgruźliczymi w gruźlicy płuc i zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.
Leczenie metyloprednizolonem wymaga uwzględnienia specyficznych wskazań dotyczących drogi podania i czasu rozpoczęcia terapii, np. dożylne podanie w idiopatycznej plamicy małopłytkowej u dorosłych (przeciwwskazane podanie domięśniowe) oraz rozpoczęcie terapii w ciągu 8 godzin od ostrego urazu rdzenia kręgowego lub w ciągu 72 godzin od rozpoczęcia leczenia Pneumocystis carinii u pacjentów z AIDS. Methylprednisolone Sopharma jest stosowany jako leczenie wspomagające w zaostrzeniach chorób reumatycznych i alergicznych, a także w leczeniu paliatywnym nowotworów. W ostrym niezapalnym obrzęku krtani lek pełni rolę uzupełniającą, gdyż lekiem pierwszego wyboru jest epinefryna. Preparat podaje się po rozpuszczeniu proszku w wodzie do wstrzykiwań, a dawkowanie i schemat terapii powinny być dostosowane do konkretnego schorzenia i stanu pacjenta.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, blok podpajęczynówkowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dnawe zapalenie stawów, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, nadwrażliwość na leki, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opryszczkowate zapalenie skóry, ostra białaczka, ostra niedoczynność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reakcja pokrzywkowa, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerek, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni nadgarstka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) jest najczęstszą neuropatią uciskową kończyny górnej, dotykającą 3-3,8% populacji, szczególnie kobiety powyżej 40 roku życia oraz pacjentki w pierwszym trymestrze ciąży. Patofizjologia polega na ucisku nerwu pośrodkowego w wąskim kanale nadgarstka, co manifestuje się drętwieniem, mrowieniem, bólem i osłabieniem ręki, nasilającymi się nocą i przy powtarzalnych ruchach. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, takich jak dodatni objaw Tinela i test Phalena, a także na ocenie funkcji motorycznych i sensorycznych. W terapii pierwszego rzutu stosuje się szynowanie nadgarstka w pozycji neutralnej, NLPZ, kortykosteroidy (doustne lub iniekcje do kanału nadgarstka) oraz fizjoterapię, w tym ćwiczenia rozciągające, mobilizacje i terapię zajęciową. W przypadku braku poprawy po 4-8 tygodniach leczenia zachowawczego lub ciężkich objawów wskazane jest rozważenie leczenia chirurgicznego, które obejmuje uwolnienie kanału nadgarstka techniką otwartą lub endoskopową, z powodzeniem w 70-95% przypadków.
badanie elektrofizjologiczne, ból nocny, choroba reumatyczna, drętwienie, iniekcja kortykosteroidów, kortykosteroidy, nerw pośrodkowy, neuropatia uciskowa, niedoczynność tarczycy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objaw Tinela, operacja endoskopowa, operacja otwarta, otyłość, parestezja, pochewka ścięgnista, podejście holistyczne, reumatoidalne zapalenie stawów, test Phalena, ultradźwięki terapeutyczne, uszkodzenie nerwu, uwolnienie kanału nadgarstka, więzadło poprzeczne nadgarstka, zaburzenie percepcji sensorycznej, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Etiologia i przyczyny
Blok serca to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, prowadzące do opóźnienia lub całkowitego zablokowania impulsów z przedsionków do komór. Przyczyny dzielą się na wrodzone i nabyte, z przewagą tych drugich. Wrodzony blok serca, występujący u 1 na 15 000-22 000 noworodków, najczęściej związany jest z przeciwciałami matczynymi (SLE, zespół Sjögrena), wrodzonymi wadami serca, zakażeniami wirusowymi, guzami płodu oraz mutacjami genów SCN5A i TRPM4. Nabyty blok serca najczęściej wynika z idiopatycznych procesów degeneracyjnych układu przewodzącego (choroba Leva, Lenegre’a, zmiany zwyrodnieniowe), stanowiących 40-50% przypadków, oraz choroby niedokrwiennej serca (około 20%), w tym zawału mięśnia sercowego (zwłaszcza ściany dolnej i przedniej) i przewlekłej choroby wieńcowej.
ablacja przegrody alkoholowa, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, amyloidoza, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, blok serca, borelioza, choroba Chagasa, choroba Lenegre’a, choroba Leva, choroba nadnerczy, choroba niedokrwienna serca, choroba tarczycy, choroba wieńcowa, choroba zastawki serca, cukrzyca, digoksyna, dystrofia mięśniowa Beckera, dystrofia miotoniczna, glikozyd nasercowy, gorączka reumatyczna, hemochromatoza, hiperkaliemia, hipokalemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomiopatia, lek antyarytmiczny, mutacja genu, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nerw błędny, niedoczynność tarczycy, obturacyjny bezdech senny, pęczek Hisa, proces degeneracyjny, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, reakcja wazowagalna, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza serca, szpiczak mnogi, tetralogia Fallota, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, wrodzona wada serca, wrodzony blok serca, zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ketoprofen-SF 100 mg
Ketoprofen-SF w dawce 100 mg w postaci kapsułek twardych jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym w objawowym leczeniu bólu i zapalenia w schorzeniach reumatycznych oraz zwyrodnieniowych układu kostno-stawowego. Lek wykazuje szybkie działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, co jest szczególnie istotne w ostrym zapaleniu stawów, reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS), zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa (choroba Bechterewa) oraz zaostrzeniach choroby zwyrodnieniowej stawów i kręgosłupa. Ketoprofen-SF redukuje ból, obrzęk, sztywność poranną oraz poprawia ruchomość i funkcjonowanie pacjentów. Leczenie należy rozpocząć możliwie jak najwcześniej, aby zapobiec progresji procesu zapalnego i destrukcji tkanki stawowej.
choroba Bechterewa, choroba zwyrodnieniowa stawów, działanie przeciwzapalne, ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, obrzęk stawu, ostre zapalenie stawów, powikłania sercowo-naczyniowe, powikłania żołądkowo-jelitowe, przewlekłe zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatoidalny stan zapalny kręgosłupa, skuteczna dawka, sztywność poranna, wskazanie reumatologiczne, zapalenie kości i stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Stopy płaskie – Etiologia i przyczyny
Pes planus to deformacja charakteryzująca się obniżeniem lub brakiem łuków stopy, skutkująca pełnym lub niemal pełnym kontaktem podeszwy z podłożem. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno przyczyny wrodzone (genetyczne predyspozycje, wrodzona wiotkość więzadeł, zaburzenia rozwojowe kości, tarsal coalition, obecność dodatkowej kości łódkowatej, napięcie ścięgna Achillesa) jak i nabyte (dysfunkcja ścięgna piszczelowego tylnego – PTTD, urazy stopy i stawu skokowego, choroby zapalne i metaboliczne jak RZS czy cukrzyca, choroby neurologiczne). Dysfunkcja ścięgna piszczelowego tylnego, szczególnie u kobiet po 40. roku życia, jest najczęstszą przyczyną nabytej stopy płaskiej, prowadząc do progresywnego zapadania się łuku i pronacji stopy. Czynniki ryzyka to m.in. otyłość, nadciśnienie, ciąża, wiek, długotrwałe obciążenie stóp oraz nieodpowiednie obuwie. Patofizjologia obejmuje zaburzenie równowagi biomechanicznej między siłami spłaszczającymi a strukturami podtrzymującymi łuk, z udziałem enzymów proteolitycznych degradujących ścięgna.
dystrofia mięśniowa, koalicja stępowa, łuk stopy, neuropatia cukrzycowa, paluch koślawy, porażenie mózgowe, powięź podeszwowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rozszczep kręgosłupa, ścięgno Achillesa, shin splints, staw podskokowy, staw skokowy, stopa Charcota, stopa płaska, stopa płaska elastyczna, stopa płaska nabyta, stopa płaska sztywna, stopa płaska wrodzona, więzadło sprężyste, wiotkość więzadeł, zapalenie powięzi podeszwowej, zapalenie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Dermografizm – Etiologia i przyczyny
Dermografizm, czyli dermatographia urticaria, jest najczęstszym podtypem pokrzywki indukowanej, występującym u 2-5% populacji, najczęściej u młodych dorosłych. Patogeneza opiera się na nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej, gdzie mechaniczne urazy skóry prowadzą do uwalniania histaminy i innych mediatorów zapalnych z mastocytów, co skutkuje powstawaniem bąbli pokrzywkowych. W procesie tym uczestniczą również leukotrieny, heparyna, bradykinina, kalikreina oraz peptydy, w tym substancja P. Istnieją dowody na możliwe podłoże autoimmunologiczne, a także na związek z zaburzeniami mikrobioty jelitowej, gdzie u pacjentów z dermografizmem obserwuje się zmniejszoną ilość bakterii produkujących krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (np. Verrucomicrobia, Ruminococcaceae) oraz wzrost patogenów (Enterobacteriaceae, Klebsiella). Czas trwania objawów koreluje z obecnością tych bakterii patogennych.
atopowe zapalenie skóry, autoprzeciwciało, bąbel pokrzywkowy, bradykinina, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, cukrzyca, dermografizm, Helicobacter pylori, histamina, kalikreina, komórka tuczna, krótkołańcuchowy kwas tłuszczowy, leukotrien, mastocyt, mastocytoza układowa, mediator zapalny, mikrobiota jelitowa, motylica wątrobowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, obrzęk skóry, pokrzywka indukowana, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozszerzenie naczyń krwionośnych, substancja P, świerzb, toczeń rumieniowaty układowy, zespół aktywacji komórek tucznych, zespół hipereozynofilowy, zespół paranowotworowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Butapirazol 50 mg/g
Butapirazol w postaci maści zawiera 50 mg fenylobutazonu w 1 gramie i jest stosowany miejscowo jako leczenie wspomagające w różnych stanach zapalnych i bólowych układu mięśniowo-szkieletowego. Preparat wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, co czyni go użytecznym w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, zapalenia tkanek okołostawowych, dyskopatii, ostrego napadu dny moczanowej oraz zakrzepowego zapalenia żył. Miejscowa aplikacja maści pozwala na zmniejszenie nasilenia objawów zapalnych i dolegliwości bólowych w obszarach objętych procesem chorobowym, co wspiera kompleksowe leczenie tych schorzeń.
błona maziowa, Butapirazol, chrząstka, dna moczanowa, dyskopatia, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, fenylobutazon, krążek międzykręgowy, kryształ moczanu sodu, leczenie wspomagające, maść Butapirazol, ostry napad dny moczanowej, proces zapalny, przepuklina dysku, reumatoidalne zapalenie stawów, staw krzyżowo-biodrowy, tkanka okołostawowa, tworzenie zakrzepów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgien, zapalenie tkanek okołostawowych, zapalenie torebki stawowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Pseudoartroza – Etiologia i przyczyny
Pseudogout, czyli choroba związana z odkładaniem się kryształów pirofosforanu wapnia dihydratu (CPPD), jest zapalnym zapaleniem stawów charakteryzującym się tworzeniem się kryształów CPP w chrząstce stawowej i płynie stawowym. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zaburzenia równowagi metabolizmu pirofosforanu, mutacje genetyczne (m.in. w genie ANKH, CCAL1, CCAL2) oraz czynniki ryzyka takie jak wiek powyżej 60 lat (ryzyko podwaja się z każdą dekadą, a u 50% osób >85 lat stwierdza się złogi CPP), urazy stawów, zaburzenia metaboliczne (hiperkalcemia, hipomagnezemia, hemochromatoza, hipofosfatazja) i endokrynologiczne (hiperparatyreoza, niedoczynność tarczycy). Choroby współistniejące, takie jak dna moczanowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów oraz przewlekła choroba nerek, również zwiększają ryzyko rozwoju pseudogoutu. Mechanizm zapalny polega na aktywacji neutrofili i makrofagów przez kryształy CPP, co prowadzi do uwalniania mediatorów zapalnych i uszkodzenia tkanek stawowych, manifestującego się ostrym bólem i obrzękiem.
akromegalia, błona maziowa, chondrocyty, chondrokalcynoza, choroba Wilsona, choroba zwyrodnieniowa stawów, chrząstka stawowa, cukrzyca, dna moczanowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen ANKH, hemochromatoza, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipofosfatazja, hipokalciuryczna hiperkalcemia, hipomagnezemia, hipotyreoizm, metotreksat, moczan sodu, nadczynność przytarczyc, neutrofile, niedoczynność tarczycy, osteoartroza, pirofosforan wapnia, płyn stawowy, probenecyd, przewlekła choroba nerek, pseudoartroza, pseudogout, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie stawów, zespół Gitelmana - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Edolox 90 mg
Edolox (etorykoksyb) jest selektywnym inhibitorem COX-2 dostępnym w dawkach 30 mg, 60 mg oraz 90 mg w formie tabletek powlekanych, wskazanym do leczenia objawowego choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, ostrej fazy dny moczanowej oraz umiarkowanego bólu po zabiegach stomatologicznych. Terapia powinna być dostosowana indywidualnie, z uwzględnieniem nasilenia objawów i odpowiedzi pacjenta, a także dokładnej oceny ryzyka, ze względu na specyficzny profil bezpieczeństwa leków z grupy selektywnych inhibitorów COX-2. Edolox jest dopuszczony do stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 16 roku życia.
ból umiarkowany, choroba zwyrodnieniowa stawów, choroby reumatyczne, czynniki ryzyka, dna moczanowa, działania niepożądane, efekt terapeutyczny, etorykoksyb, inhibitor COX-2, krótkotrwałe stosowanie, lek przeciwzapalny, profil bezpieczeństwa leku, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywne inhibitory COX-2, zabieg stomatologiczny, zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Benfotiamina – Interakcje
Benfotiamina, lipofilna pochodna tiaminy (witamina B1), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają znaczenie kliniczne w kontekście terapii skojarzonej. Szczególnie ważna jest interakcja z 5-fluorouracylem, który hamuje fosforylację tiaminy do aktywnej formy – tiaminy pirofosforanu, co może obniżać skuteczność benfotiaminy u pacjentów onkologicznych. U chorych z niewydolnością serca stosujących furosemid i inne diuretyki pętlowe obserwuje się obniżone stężenia tiaminy, prawdopodobnie z powodu zwiększonego wydalania nerkowego, co uzasadnia rozważenie profilaktycznego suplementowania tiaminy lub benfotiaminy. Spożycie alkoholu etylowego znacząco zmniejsza wchłanianie i magazynowanie tiaminy oraz zaburza jej metabolizm, co wymaga ograniczenia lub abstynencji podczas terapii. Dodatkowo, napoje zawierające siarczyny nasilają rozpad tiaminy, co może obniżać efektywność leczenia.
5-fluorouracyl, antybiotyk, benfotiamina, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, cykloseryna, cytostatyk, D-penicylamina, diuretyk pętlowy, doustny środek antykoncepcyjny, estrogen, fosforylacja tiaminy, furosemid, gruźlica oporna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, L-DOPA, lek przeciwgruźliczy, niewydolność serca, pirydoksyna, reumatoidalne zapalenie stawów, siarczyny, tiamina, tiamina pirofosforan, witamina B6 - Leksykon chorób i schorzeń
Reumatoidalne zapalenie stawów – Diagnostyka i diagnoza
Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się symetrycznym zapaleniem błony maziowej, głównie małych stawów rąk (MCP, PIP) i stóp (MTP II-V). Wczesne rozpoznanie, oparte na objawach klinicznych, takich jak poranna sztywność trwająca >1 godziny, ból i obrzęk stawów, oraz potwierdzeniu serologicznym (czynnik reumatoidalny [RF] obecny u 70-80% pacjentów, przeciwciała anty-CCP u 60-70%) jest kluczowe dla zapobiegania nieodwracalnym uszkodzeniom stawów. Diagnostyka wspomagana jest badaniami obrazowymi: RTG może wykazać zmiany w późniejszym stadium (nadżerki, zwężenia szpar stawowych), USG i MRI pozwalają na wykrycie wczesnych zmian zapalnych i nadżerek. Monitorowanie aktywności choroby opiera się na wskaźnikach zapalnych, takich jak OB (ESR) i CRP.
białko C-reaktywne, choroba autoimmunologiczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, czynnik reumatoidalny, deformacja stawu, dna moczanowa, erozja chrząstki, guzek reumatoidalny, lek modyfikujący przebieg choroby, morfologia krwi, odczyn Biernackiego, płyn stawowy, przeciwciało anty-CCP, przeciwciało przeciwjądrowe, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatolog, rezonans magnetyczny, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, sztywność poranna, tomografia komputerowa, utajona gruźlica, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie błony maziowej, zapalenie wielostawowe, zespół cieśni nadgarstka, zwężenie szpary stawowej - Leksykon substancji czynnych
Ziele grindelii – Przeciwwskazania stosowania
Ziele grindelii (Grindeliae herba) jest składnikiem preparatów o działaniu przeciwkaszlowym, wykrztuśnym i przeciwzapalnym, stosowanym m.in. w lekach złożonych takich jak Echinasal. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na grindelię lub inne składniki preparatu, zwłaszcza u pacjentów uczulonych na rośliny z rodziny Asteraceae, do której należy grindelia oraz jeżówka purpurowa. Występuje ryzyko reakcji krzyżowych u osób uczulonych na rumianek, arnikę, nagietek, słonecznik czy chryzantemę. Preparaty te zawierają także substancje pomocnicze, np. sacharozę (60 g/100 g syropu) i etanol (do 1% m/m w Echinasalu), co wymaga ostrożności u pacjentów z cukrzycą, nietolerancją fruktozy, chorobami wątroby, alkoholizmem, padaczką, chorobami mózgu oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
AIDS, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, babka lancetowata, białaczka, choroba wątroby, choroba z autoagresji, działanie immunomodulujące, działanie przeciwkaszlowe, działanie przeciwzapalne, działanie wykrztuśne, gruźlica, jeżówka purpurowa, kolagenoza, lek immunosupresyjny, łuszczyca, nadwrażliwość, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja fruktozy, owoc róży, padaczka, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzina Asteraceae, rośliny astrowate, schorzenie autoimmunologiczne, stwardnienie rozsiane, terapia immunosupresyjna, toczeń rumieniowaty układowy, zakażenie HIV, ziele grindelii - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klinefeltera – Epidemiologia
Zespół Klinefeltera (kariotyp 47,XXY) jest najczęstszą aneuploidią chromosomową u mężczyzn, występującą z częstością od 1:500 do 1:1000 noworodków płci męskiej, co odpowiada 0,1-0,25% populacji męskiej. Występuje równomiernie we wszystkich grupach etnicznych, jednak częstość jest znacznie wyższa wśród mężczyzn z niepłodnością (3%), azoospermią/oligospermią (5-10%) oraz nieobstrukcyjną azoospermią (około 14%). Diagnostyka opiera się na analizie kariotypu oraz ocenie poziomów hormonów (testosteron, FSH, LH), a dzięki rozwojowi nieinwazyjnych badań prenatalnych (NIPT) wzrasta liczba rozpoznań prenatalnych (obecnie 10-20%). Zespół Klinefeltera wiąże się z hipogonadyzmem, zwiększonym ryzykiem cukrzycy, chorób sercowo-naczyniowych, osteoporozy, raka piersi, chorób autoimmunologicznych oraz niealkoholowej choroby stłuszczeniowej wątroby (NAFLD stwierdzana u około 51% pacjentów). Średnia długość życia jest skrócona o 2-11,5 lat w porównaniu z populacją ogólną.
analiza chromosomalna, aneuploidia chromosomowa, azoospermia, badanie funkcji tarczycy, biopsja kosmówki, choroba autoimmunologiczna, choroba płuc, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie krwi, cukrzyca, gonadotropiny, guz z komórek rozrodczych, hipogonadyzm męski, kariotyp 47 XXY, kariotypowanie, kriokonserwacja nasienia, morfologia krwi, mozaicyzm, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby, nieinwazyjne badanie prenatalne, nieobstrukcyjna azoospermia, niepełnosprawność intelektualna, niepłodność męska, osteoporoza, owrzodzenie podudzi, poradnictwo genetyczne, poziom cholesterolu, poziom glukozy na czczo, poziom hormonów, profil lipidowy, rak piersi, reumatoidalne zapalenie stawów, technika wspomaganego rozrodu, terapia zastępcza testosteronem, toczeń rumieniowaty układowy, wolne DNA płodowe, zaburzenie chromosomowe, zdrowie kości, zespół Klinefeltera, zespół Sjögrena - Leksykon substancji czynnych
Sód – Wskazania do stosowania
Sód, jako kluczowy elektrolit, odgrywa istotną rolę w utrzymaniu homeostazy wodno-elektrolitowej oraz funkcjonowaniu komórek. W praktyce klinicznej jest stosowany przede wszystkim w żywieniu pozajelitowym (np. Finomel, Multimel N6-900E) u pacjentów z niedożywieniem lub katabolizmem, gdzie jego zawartość w preparatach wynosi od 32 do 80 mmol na opakowanie. Roztwory chlorku sodu 0,9% (154 mmol/l) są wykorzystywane do uzupełniania utraty izotonicznego płynu pozakomórkowego i sodu. W terapii nerkozastępczej stosuje się m.in. Biphozyl (zawartość sodu nieokreślona), a w dializie otrzewnowej preparaty balance o stężeniach sodu 134 mmol/l. Sód jest także składnikiem leków przeciwwirusowych (Acix 500 – 48,8 mg/fiolkę), antybiotyków (Floxitrat) oraz preparatów do oczyszczania jelit (np. Eziclen – 494,42 mmol w dwóch butelkach, Moviprep – 181,6 mmol/l). W diagnostyce obrazowej wykorzystuje się radiofarmaceutyki zawierające sód, a w stomatologii preparaty fluorku sodu do profilaktyki próchnicy i remineralizacji zębów.
bakteryjne zapalenie zatok, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, czynnik IX, dializa otrzewnowa, dnawe zapalenie stawów, hemofilia B, homeostaza wodno-elektrolitowa, katabolizm, łuszczyca, nadwrażliwość szyjek zębowych, nerwica naczyniowa, niedobór żelaza, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, opryszczkowe zapalenie mózgu, ostre uszkodzenie nerek, półpasiec, powikłane zakażenie skóry, pozaszpitalne zapalenie płuc, pozytonowa tomografia emisyjna, preparat przeczyszczający, profilaktyka próchnicy, przerzut nowotworowy, przewlekła choroba dróg oddechowych, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, remineralizacja zmian próchnicowych, reumatoidalne zapalenie stawów, równowaga elektrolitowa, rybia łuska, terapia nerkozastępcza, wyprysk przewlekły, zaburzenie ukrwienia obwodowego, zakażenie wirusem opryszczki, zapalenie korzonków nerwowych, zapalenie mięśni, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie przydatków, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, znieczulenie zewnątrzoponowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Edolox 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Edolox dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z ChZS, RZS, przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Długoterminowe stosowanie (≥1 rok) w dawkach 60 mg i 90 mg wiązało się z podobnym wzorcem działań niepożądanych, w tym istotnymi incydentami sercowo-naczyniowymi, takimi jak kołatanie serca, arytmie, migotanie przedsionków, tachykardia, zastoinowa niewydolność serca, dusznica bolesna oraz zawał mięśnia sercowego. Nadciśnienie tętnicze, incydenty naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, zapalenie naczyń) oraz zwiększone ryzyko poważnych tętniczych incydentów zakrzepowych zostały potwierdzone w programie MEDAL, obejmującym 17 412 pacjentów leczonych średnio przez 18 miesięcy. Profil bezpieczeństwa w krótkoterminowych badaniach ostrego bólu pooperacyjnego (dawki 90 mg i 120 mg) był zbliżony do obserwowanego w przewlekłych wskazaniach.
arytmia, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, depresja, dezorientacja, dna moczanowa, etorykoksyb, hiperkaliemia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor COX-2, kołatanie serca, lęk, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omam, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, parestezja, pokrzywka, przewlekły ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, szum uszny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wybroczyna, wykwit polekowy, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Trosicam 15 mg
Lek Trosicam w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej zawiera 15 mg meloksykamu i jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 16 roku życia w leczeniu objawowym zaostrzeń choroby zwyrodnieniowej stawów, a także w długotrwałej terapii reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (ZZSK). Tabletki o masie 400 mg i średnicy 12 mm, z możliwością podziału na dwie dawki, rozpadają się w jamie ustnej, co ułatwia ich przyjmowanie pacjentom z ograniczoną sprawnością manualną. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak mannitol (252,6 mg), sorbitol (40 mg) oraz aspartam (8 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z fenyloketonurią oraz nietolerancją cukrów.
choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfagia, fenyloketonuria, hamowanie COX-2, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksykam, powikłanie gastroenterologiczne, reumatoidalne zapalenie stawów, schorzenie reumatologiczne, spondyloartropatia, staw krzyżowo-biodrowy, sztywność poranna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Ucisk nerwu – Etiologia i przyczyny
Radikulopatia, czyli ucisk nerwu obwodowego, najczęściej wynika ze zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, takich jak choroba zwyrodnieniowa dysków, przepuklina dysku, osteofity oraz stenoza kanału kręgowego. Degeneracja dysków międzykręgowych prowadzi do zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej i ucisku korzeni nerwowych, szczególnie w odcinku szyjnym. Przepuklina dysku, często związana z urazami lub przeciążeniami, powoduje wyciek jądra miażdżystego przez pierścień włóknisty, co mechanicznie uciska nerwy. Osteofity i zwężenia kanału kręgowego dodatkowo nasilają kompresję. Inne istotne przyczyny to kręgozmyk, stany zapalne (np. reumatoidalne zapalenie stawów), urazy tkanek miękkich i infekcje (borelioza, półpasiec), które mogą powodować obrzęk i wtórny ucisk nerwów. Czynniki ryzyka obejmują nadwagę, powtarzalne ruchy zawodowe, nieprawidłową postawę, a także choroby współistniejące, takie jak cukrzyca i niedoczynność tarczycy, które zwiększają podatność nerwów na kompresję.
borelioza, choroba zwyrodnieniowa dysków, chrzęstniakomięsak, dysk międzykręgowy, dyskopatia, hipotyroza, jądro miażdżyste, kanał nadgarstka, korzeń nerwowy, kostniak, kręgozmyk, nerw łokciowy, nerw obwodowy, nerw pośrodkowy, nerw rdzeniowy, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niedoczynność tarczycy, osteofity, otwór międzykręgowy, pierścień włóknisty, półpasiec, przepuklina dysku, radikulopatia, radikulopatia szyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, spondylolisteza, stenoza kanału kręgowego, torbiel synowialna, torbiel Tarlova, ucisk nerwu, wyrośla kostne, zespół cieśni nadgarstka, zmiana zwyrodnieniowa kręgosłupa, zwłóknienie tkanki - Leksykon chorób i schorzeń
Obniżone libido – Objawy
Obniżone libido, definiowane jako zmniejszone zainteresowanie aktywnością seksualną, dotyka około 20% mężczyzn i jeszcze większy odsetek kobiet. Objawy obejmują zmniejszoną chęć do seksu, brak fantazji seksualnych, trudności z podnieceniem oraz unikanie sytuacji intymnych. W przypadku kobiet z hipoaktywnym zaburzeniem pożądania seksualnego (HSDD) objawy utrzymują się co najmniej 6 miesięcy i powodują znaczny dyskomfort psychiczny. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując choroby somatyczne (np. nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, niedoczynność tarczycy, hiperprolaktynemię), zaburzenia hormonalne (spadek estrogenu w menopauzie, niski testosteron u mężczyzn), wpływ leków (SSRI, leki przeciwpsychotyczne, przeciwnadciśnieniowe, chemioterapia) oraz czynniki psychologiczne i relacyjne, takie jak depresja, stres, niska samoocena czy problemy w związku.
badanie hormonalne, chemioterapia, choroba nowotworowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dysmorfofobia, dystres emocjonalny, hiperprolaktynemia, hipoaktywne zaburzenie pożądania seksualnego, lek hipotensyjny, lek przeciwpsychotyczny, menopauza, nadciśnienie tętnicze, niedobór estrogenu, niedobór testosteronu, niedoczynność tarczycy, niska samoocena, obniżone libido, okres okołomenopauzalny, otyłość, przewlekła choroba nerek, przewlekły ból, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, suchość pochwy, zaburzenia lękowe, zaburzenie hormonalne, zaburzenie neurologiczne, zespół przewlekłego zmęczenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Roticox 60 mg
Etorykoksyb (Roticox) w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących ponad 7000 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, reumatoidalnym zapaleniem stawów, przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Profil działań niepożądanych był spójny w różnych populacjach i dawkach, z najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w obrębie układu sercowo-naczyniowego (np. nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca), układu pokarmowego (ból brzucha, zapalenie błony śluzowej żołądka) oraz zatrzymaniem płynów i obrzękami (bardzo często, ≥1/10). Częstość występowania innych działań niepożądanych, takich jak zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne i neurologiczne, była niższa (od niezbyt często do rzadko). W badaniach długoterminowych (do 3,5 roku) oraz w programie MEDAL potwierdzono stabilność profilu bezpieczeństwa, jednak konieczne jest monitorowanie czynności wątroby (częste podwyższenie AlAT i AspAT) oraz nerek ze względu na ryzyko śródmiąższowego zapalenia nerek i zespołu nerczycowego.
ból pooperacyjny, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dusznica bolesna, etorykoksyb, incydent zakrzepowy, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coxitex 120 mg
Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Coxitex, został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. W badaniach tych stosowano dawki 30 mg, 60 mg, 90 mg, a w ostrym przebiegu dny moczanowej 120 mg przez okres od kilku dni do ponad roku. Profil działań niepożądanych był spójny we wszystkich wskazaniach i obejmował często występujące zapalenie wyrostka zębodołowego, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zatrzymanie płynów i obrzęki. Często obserwowano także ból brzucha (≥1/10), zaparcia, nudności, wymioty, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) oraz wybroczyny. Rzadziej występowały poważne zdarzenia, takie jak reakcje anafilaktyczne, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zespół Stevensa-Johnsona, niewydolność wątroby i nerek.
bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, białkomocz, ból pooperacyjny, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dusznica bolesna, etorykoksyb, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, perforacja przewodu pokarmowego, przełom nadciśnieniowy, przewlekły ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tętniczy incydent zakrzepowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka