przewód pokarmowy
Przewód pokarmowy to ciągły kanał biegnący od jamy ustnej do odbytu, stanowiący główną część układu pokarmowego człowieka. Jego długość u dorosłego człowieka wynosi około 8-9 metrów. W skład przewodu pokarmowego wchodzą kolejno: jama ustna, gardło, przełyk, żołądek, dwunastnica, jelito czcze, jelito kręte, jelito ślepe z wyrostkiem robaczkowym, okrężnica i odbytnica.
Główną funkcją przewodu pokarmowego jest mechaniczne i chemiczne przekształcanie pokarmu w substancje odżywcze, które mogą być wchłaniane do krwiobiegu i wykorzystywane przez organizm. W jamie ustnej rozpoczyna się proces trawienia – pokarm jest rozdrabniany mechanicznie i mieszany ze śliną zawierającą amylazę ślinową. W żołądku pokarm miesza się z sokiem żołądkowym zawierającym kwas solny i enzymy, a następnie przechodzi do jelit, gdzie zachodzi główny proces trawienia i wchłaniania.
Każdy odcinek przewodu pokarmowego ma specyficzną budowę histologiczną dostosowaną do pełnionej funkcji. Ściana przewodu pokarmowego składa się zasadniczo z czterech warstw: błony śluzowej (od strony światła), błony podśluzowej, warstwy mięśniowej i błony surowiczej (od zewnątrz). Przewód pokarmowy jest bogato unerwiony przez autonomiczny układ nerwowy, co zapewnia koordynację ruchów perystaltycznych i kontrolę wydzielania.
Zaburzenia funkcjonowania przewodu pokarmowego mogą prowadzić do różnorodnych schorzeń, takich jak choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, zespół jelita drażliwego, nieswoiste zapalenia jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego czy nowotwory. Diagnostyka tych schorzeń obejmuje badania endoskopowe (gastroskopia, kolonoskopia), obrazowe (USG, TK, MRI) oraz laboratoryjne badania krwi i kału.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ugramel 5 mg
Bezpieczeństwo stosowania prasugrelu w preparacie Ugramel zostało ocenione w badaniu klinicznym TRITON obejmującym 6741 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, którzy otrzymywali dawkę nasycającą 60 mg, a następnie dawkę podtrzymującą 10 mg/dobę przez średnio 14,5 miesiąca. W badaniu tym odsetek odstawień leku z powodu działań niepożądanych wyniósł 7,2%, nieco wyższy niż w grupie klopidogrelu (6,3%). Najczęstszą przyczyną przerwania terapii były powikłania krwotoczne, które występowały częściej u pacjentów leczonych prasugrelem (2,5%) niż klopidogrelem (1,4%). Szczególnie istotne były ciężkie krwawienia według klasyfikacji TIMI, które w całej populacji ACS wystąpiły u 2,2% pacjentów na prasugrelu wobec 1,7% na klopidogrelu, z wyższym odsetkiem krwawień zagrażających życiu (1,3% vs 0,8%) oraz zakończonych zgonem (0,3% vs 0,1%). Częstość objawowych krwawień śródczaszkowych (ICH) była jednakowa w obu grupach (0,3%).
CABG, ciężkie krwawienie, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, interwencja chirurgiczna, klasyfikacja TIMI, klopidogrel, krwawienie zagrażające życiu, krwawienie zakończone zgonem, krwiak, nakłucie tętnicy, niestabilna dławica piersiowa, niewielkie krwawienie, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie hemodynamiczne, powikłanie krwotoczne, prasugrel, przetoczenie krwi, przewód pokarmowy, STEMI, tętniak rzekomy, UA/NSTEMI, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketoprofen Dompé 50 mg
Przedkliniczne badania soli lizynowej ketoprofenu, substancji czynnej leku Ketoprofen Dompé, wykazały, że toksyczność ostra po podaniu doustnym wynosi LD50 102 mg/kg u szczurów oraz 444 mg/kg u myszy, natomiast po podaniu dootrzewnowym odpowiednio 104 mg/kg i 610 mg/kg masy ciała. Te wartości stanowią 30-120-krotność dawki terapeutycznej wykazującej działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Długotrwałe podawanie doustne w dawkach terapeutycznych u szczurów, psów i małp nie wywoływało objawów toksyczności, a zmiany patologiczne pojawiały się jedynie przy znacznie wyższych dawkach, dotyczących głównie przewodu pokarmowego i nerek, co jest zgodne z profilem NLPZ. Tolerancja miejscowa po podaniu doodbytniczym i domięśniowym u królików była dobra, z lepszą tolerancją dla drogi doodbytniczej w porównaniu do doustnej.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka śmiertelna LD50, droga doodbytnicza, działanie przeciwzapalne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, mutacja genowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, sól lizynowa ketoprofenu, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z bluszczu – Przedawkowanie
Wyciąg suchy z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) jest aktywnym składnikiem preparatu Prospan, stosowanego w terapii schorzeń dróg oddechowych. Preparat zawiera 35 mg wyciągu suchego na 5 ml płynu, z DER 5-7,5:1, ekstraktowany w 30% etanolu. Przedawkowanie wyciągu prowadzi do objawów ze strony układu pokarmowego i nerwowego, takich jak nudności, wymioty, biegunka oraz pobudzenie psychoruchowe. W dokumentacji opisano przypadek czteroletniego dziecka, które po spożyciu dawki odpowiadającej 1,8 g surowca roślinnego wykazało agresywne zachowanie i biegunkę, co podkreśla ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych.
biegunka, glukoza, Hedera helix, hospitalizacja, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, nudność, objaw niepożądany, płyn doustny, pobudzenie psychoruchowe, Prospan, przewód pokarmowy, schorzenie dróg oddechowych, sorbitol, układ nerwowy, wyciąg z bluszczu, wymioty, zaburzenie układu pokarmowego, zaburzenie zachowania, zachowanie agresywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ibuprofen Polfarmex 200 mg
Ibuprofen, należący do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) z grupy pochodnych kwasu propionowego (kod ATC: M01AE01), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakologiczne obejmujące efekty przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz przeciwzapalne. Mechanizm jego działania opiera się na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co prowadzi do redukcji stanu zapalnego, bólu i gorączki. Ponadto, ibuprofen wykazuje przemijające hamowanie agregacji płytek krwi, co ma znaczenie kliniczne w kontekście układu krzepnięcia. W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie potencjalnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego, wynikających z mechanizmu farmakodynamicznego leku.
agregacja płytek krwi, działanie analgetyczne, działanie kardioprotekcyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzapalny i przeciwreumatyczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kwasu propionowego, profilaktyka kardiologiczna, przewód pokarmowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, stan zapalny, synteza prostaglandyn, tromboksan, układ krzepnięcia, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg
Ibuprofen MAX Aurovitas w postaci miękkich kapsułek zawiera 400 mg ibuprofenu i jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży o masie ciała ≥ 40 kg (≥ 12 lat) w leczeniu łagodnego do umiarkowanego bólu i/lub gorączki. Zalecana dawka pojedyncza wynosi 400 mg, którą można powtarzać do 3 razy na dobę w odstępach 6-8 godzin, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg. W terapii migreny u dorosłych stosuje się jednorazowo 400 mg na początku napadu, z możliwością powtórzenia dawki po minimum 8 godzinach, jednak leczenie nie powinno przekraczać 3 dni. U dzieci poniżej 12 lat oraz młodzieży o masie ciała < 40 kg stosowanie tej postaci leku nie jest zalecane. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymagana jest ostrożność i monitorowanie. Ibuprofen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, gorączka, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, łagodny do umiarkowany ból, miękka kapsułka, migrena, napad migreny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, podanie doustne, postać farmaceutyczna, przewód pokarmowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Magnez wodorotlenek – Właściwości farmakokinetyczne
Magnez wodorotlenek (Magnesii hydroxidum) jest stosowany jako składnik aktywny w preparatach zobojętniających kwas solny w żołądku, takich jak Alumag (200 mg), Gastal (300 mg) i Maalox (400 mg). Działa miejscowo, neutralizując kwas solny i podnosząc pH żołądka powyżej 3, co łagodzi objawy dyspeptyczne. Wchłanianie magnezu z przewodu pokarmowego wynosi około 10% podanej dawki, co jest wyższe niż w przypadku związków glinu, jednak jego działanie ogólnoustrojowe jest minimalne u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Po reakcji z kwasem solnym powstaje chlorek magnezu, który wykazuje osmotyczne działanie przeczyszczające w jelicie cienkim, przeciwdziałając zapierającemu efektowi glinu w preparatach łączonych.
Alumag, chlorek magnezu, działanie przeczyszczające, działanie synergistyczne, działanie zapierające, działanie zobojętniające, Gastal, interakcja farmakodynamiczna, kumulacja magnezu, kwas solny, Maalox, magnez wodorotlenek, niewydolność nerek, objawy dyspeptyczne, pH żołądka, preparat zobojętniający kwas solny, przewód pokarmowy, związek glinu, związek zobojętniający kwas - Leksykon substancji czynnych
Amsakryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Amsakryna, wykazując silne właściwości cytotoksyczne i genotoksyczne, przede wszystkim indukuje mielosupresję poprzez hamowanie syntezy DNA, co potwierdzono w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Wielokrotne podawanie substancji prowadzi do istotnego zahamowania czynności szpiku kostnego oraz działań niepożądanych w obrębie przewodu pokarmowego i błon śluzowych. Ze względu na mechanizm działania i potwierdzony potencjał mutagenny, WHO i IARC sklasyfikowały amsakrynę jako substancję rakotwórczą klasy 2B, co potwierdzają badania wykazujące genotoksyczność na komórkach ssaków, w tym ludzkich. Długoterminowe badania na szczurach wykazały zwiększoną częstość występowania gruczolakoraka jelita cienkiego oraz guzów gruczołu mlekowego u samic.
amsakryna, aneuploidia, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolakorak jelita cienkiego, guz gruczołu mlekowego, lek przeciwnowotworowy, Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem, mielosupresja, poradnictwo genetyczne, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, roztwór do infuzji, substancja rakotwórcza, Światowa Organizacja Zdrowia, synteza DNA, szpik kostny, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, właściwości cytotoksyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mytelase 10 mg
Ambenoniowy chlorek, substancja czynna leku Mytelase w dawce 10 mg, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla praktyki klinicznej. Po podaniu doustnym, dla dawek terapeutycznych 5-10 mg, maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiąga 20-40 ng/ml w czasie 1-2 godzin (Tmax). Początek działania terapeutycznego jest szybki i obserwowany już po 15-20 minutach od przyjęcia leku, co jest kluczowe w terapii wymagającej szybkiego efektu farmakologicznego.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Fluimucil Muko Junior 100 mg
Przedawkowanie acetylocysteiny, substancji czynnej Fluimucil Muko Junior 100 mg, charakteryzuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty oraz biegunka. Badania kliniczne wykazały wysoką tolerancję na dawki nawet do 11,2 g na dobę przez 3 miesiące u zdrowych ochotników, co znacznie przekracza standardową dawkę terapeutyczną zawartą w jednej saszetce leku. Dodatkowo, doustne dawki do 500 mg/kg masy ciała były dobrze tolerowane bez objawów zatrucia, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa acetylocysteiny.
acetylocysteina, antidotum, biegunka, dawka terapeutyczna, dyskomfort w nadbrzuszu, działania niepożądane, Fluimucil Muko Junior, leczenie objawowe, leki przeciwbiegunkowe, leki przeciwwymiotne, margines bezpieczeństwa, nawodnienie, nudności, objawy kliniczne, parametry życiowe, postępowanie medyczne, przewód pokarmowy, układ żołądkowo-jelitowy, wymioty, zatrucie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nimotop S 0,2 mg/ml
Przedawkowanie nimodypiny (Nimotop S, 0,2 mg/ml, roztwór do infuzji) prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, głównie hipotensji spowodowanej silnym działaniem wazodylatacyjnym i blokadą kanałów wapniowych typu L. Objawy obejmują znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardię jako reakcję kompensacyjną, bradykardię wynikającą z wpływu na układ przewodzący serca, a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe i nudności, szczególnie po podaniu doustnym. W przypadku przedawkowania dożylnego konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku oraz wdrożenie leczenia objawowego, w tym dożylne podanie amin presyjnych (dopamina, noradrenalina) w celu stabilizacji ciśnienia tętniczego. Monitorowanie parametrów życiowych, w tym EKG, jest kluczowe dla wykrycia i leczenia zaburzeń rytmu serca.
amina presyjna, antidotum, atropina, bradykardia, chemoreceptorowa strefa wyzwalająca, ciśnienie tętnicze krwi, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dopamina, działanie wazodylatacyjne, EKG, hipotensja, kanał wapniowy typu L, lek presyjny, metoklopramid, naczynie obwodowe, nimodypina, Nimotop S, noradrenalina, objawy dyspeptyczne, objętość krążąca, ondansetron, płukanie żołądka, przewód pokarmowy, stymulacja serca, tachykardia, układ przewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, węzeł zatokowy, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinnarizinum Aflofarm 25 mg
Cinnarizinum Aflofarm zawiera 25 mg cynaryzyny w jednej tabletce, a dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego. W zaburzeniach przedsionkowych u dorosłych zaleca się 1 tabletkę 3 razy na dobę (75 mg/dobę), z możliwością stosowania początkowo dawek podwójnych (2 tabletki 3 razy na dobę). W chorobie lokomocyjnej podaje się 1 tabletkę na 2 godziny przed podróżą, a następnie 1 tabletkę co 8 godzin w razie potrzeby, co daje dawkę zmienną od 25 do 75 mg. Nie zaleca się stosowania u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. Czas terapii nie powinien przekraczać 3 miesięcy, a pacjent powinien być poinformowany o konieczności oceny stosunku korzyści do ryzyka przedłużonego leczenia.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Doksylamina Geiser 25 mg
Doksylamina Geiser jest dostępna w postaci tabletek powlekanych zawierających 25 mg doksylaminy wodorobursztynianu jako substancji czynnej. Tabletki mają charakterystyczny różowy kolor, cylindryczny kształt i są obustronnie wypukłe, z rowkiem dzielącym ułatwiającym przełamanie, jednak nie pozwalającym na podział na dwie równe dawki. Skład rdzenia obejmuje mannitol (E 421), celulozę mikrokrystaliczną (PH-101), karboksymetyloskrobię sodową (typ A), krzemionkę koloidalną bezwodną (E 551) oraz stearynian magnezu (E 572). Otoczka zawiera hypromelozę 5mPas (E 464), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400 (E 1521) oraz indygotynę, lak (E 132), nadającą tabletkom różowy kolor.
blister aluminiowy, celuloza mikrokrystaliczna, doksylamina, doksylaminy wodorobursztynian, hypromeloza, indygotyna, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, masa tabletkowa, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, przewód pokarmowy, rowek dzielący, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja przeciwzbrylająca, substancja rozsadzająca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka walgancyklowiru, proleku gancyklowiru, wykazuje wysoką biodostępność doustną około 60%, znacznie przewyższającą biodostępność doustnego gancyklowiru (6-8%). Po podaniu doustnym walgancyklowir jest szybko i efektywnie metabolizowany do gancyklowiru w ścianie jelit i wątrobie, co skutkuje porównywalnym całkowitym wpływem na organizm (AUC) do podania dożylnego gancyklowiru. W badaniach u dorosłych pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych, dawka 900 mg walgancyklowiru raz na dobę generowała AUC0-24h gancyklowiru wynoszące 46,3 ± 15,2 μg·h/ml oraz Cmax 5,3 ± 1,5 μg/ml, podczas gdy u dzieci wartości te były wyższe (AUC0-24h 68,1 ± 19,8 μg·h/ml, Cmax 10,5 ± 3,36 μg/ml). Walgancyklowir podawany z pożywieniem zwiększa AUC gancyklowiru o około 30% i Cmax o około 14%, co rekomenduje podawanie leku podczas posiłków. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne wydłużenie okresu półtrwania (do 67,5 ± 34 h przy klirensie kreatyniny ≤10 ml/min) i wzrost ekspozycji (AUC do 366 ± 66 μg·h/ml), co wymaga dostosowania dawkowania.
aktywne wydzielanie kanalikowe, biodostępność gancyklowiru, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, prolek gancyklowiru, przesączanie kłębuszkowe, przeszczepienie narządów miąższowych, przewód pokarmowy, walgancyklowir, wiązanie z białkami osocza, wrodzona choroba CMV, wrodzone zakażenie CMV, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV i CMV - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ibenal 125 mg
Produkt leczniczy Ibenal zawiera 125 mg ibuprofenu w postaci czopków doodbytniczych, co umożliwia podanie leku bez drażnienia górnego odcinka przewodu pokarmowego. Czopki mają cylindryczny kształt i barwę białą lub żółtobiałą, a ich baza tłuszczowa składa się z mieszaniny tłuszczów stałych (Witepsol H15 lub Suppocire NA 15 oraz Witepsol W45 lub Suppocire NAS 40), które zapewniają odpowiednią konsystencję oraz stabilność fizykochemiczną preparatu. Ta forma podania jest szczególnie wskazana u pacjentów z przeciwwskazaniami do podawania doustnego lub zaburzeniami przewodu pokarmowego.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Doloxib
Etorykoksyb, stosowany w produkcie Doloxib, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych w obrębie przewodu pokarmowego (PUBs: perforacje, owrzodzenia, krwawienia), układu sercowo-naczyniowego, nerek oraz wątroby. Szczególnie narażeni są pacjenci w podeszłym wieku, stosujący jednocześnie inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, a także osoby z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie. Ryzyko sercowo-naczyniowe, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, wzrasta wraz z dawką i czasem terapii, dlatego zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz okresową ocenę potrzeby kontynuacji leczenia. U pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) terapia powinna być rozważana bardzo ostrożnie, a etorykoksyb nie zastępuje kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce przeciwzakrzepowej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, doustny lek przeciwzakrzepowy, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłania żołądkowo-jelitowe, przewód pokarmowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lorabex 2,5 mg
Lek Lorabex zawiera substancję czynną lorazepam w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg, dostępny w formie tabletek o różnej wielkości i kształcie, z możliwością podziału tabletek 1 mg i 2,5 mg na równe dawki. Każda dawka zawiera odpowiednio 34,4 mg, 68,8 mg lub 172,0 mg laktozy jednowodnej. Tabletki zawierają również substancje pomocnicze takie jak powidon, krospowidon, skrobia kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa, polakrylina potasowa oraz magnezu stearynian, które pełnią funkcje wypełniaczy, środków wiążących, rozsadzających i poślizgowych, zapewniając odpowiednią strukturę i rozpad tabletki w przewodzie pokarmowym.
blister leku, celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa, krospowidon, laktoza jednowodna, linia podziału, lorazepam, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, polakrylina potasowa, postać farmaceutyczna, powidon, przewód pokarmowy, skrobia kukurydziana, środek poślizgowy, środek rozsadzający, środek wiążący, stabilność leku, substancja wypełniająca - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita cienkiego – Etiologia i przyczyny
Rak jelita cienkiego stanowi około 3% wszystkich nowotworów złośliwych przewodu pokarmowego i charakteryzuje się transformacją nowotworową komórek jelita cienkiego na skutek mutacji genetycznych, w tym aktywacji onkogenów i dezaktywacji genów supresorowych, takich jak MLH1, MSH2, MSH6, PMS2 (zespół Lyncha), APC (FAP) oraz STK11 (zespół Peutza-Jeghersa). Ryzyko rozwoju raka jelita cienkiego jest szczególnie podwyższone u pacjentów z dziedzicznymi zespołami genetycznymi (około 20% przypadków), przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna zwiększa ryzyko 8-krotnie, celiakia 10-krotnie), a także u osób z mukowiscydozą, obniżoną odpornością czy po leczeniu raka jelita grubego. Typowy wiek zachorowania to powyżej 60 lat, z przewagą mężczyzn (60%) i wyższą częstością u Afroamerykanów.
celiakia, chłoniak, chłoniak jelita cienkiego, chłoniak T-komórkowy, cholecystektomia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dieta bezglutenowa, gen supresorowy guza, gen supresorowy nowotworu, gruczolak, gruczolakorak jelita cienkiego, Helicobacter pylori, lek immunosupresyjny, leki immunosupresyjne, mięso przetworzone, mukowiscydoza, nadzór onkologiczny, nowotwór złośliwy, promieniowanie jonizujące, przewód pokarmowy, radioterapia, rak jelita cienkiego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, transformacja nowotworowa, zakażenie HIV, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lakcid minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus
Produkt leczniczy Lakcid, zawierający minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus w postaci kapsułek twardych, nie wpływa na zdolności psychomotoryczne pacjentów, co potwierdza jego bezpieczeństwo w kontekście prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Preparat zawiera trzy szczepy Lactobacillus rhamnosus: Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%), które działają wyłącznie w przewodzie pokarmowym, nie przenikając do krwiobiegu ani nie oddziałując na ośrodkowy układ nerwowy. Lakcid zawiera również substancje pomocnicze: sacharozę (105 mg) i laktozę (76 mg) na kapsułkę, które mogą mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją tych cukrów, jednak nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów.
amoksycylina, ampicylina, antybiotykoterapia, bakteria probiotyczna, cefotaksym, ceftazydym, cefuroksym, CFU, doksycyklina, erytromycyna, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, gentamycyna, imipenem, kapsułka twarda, klindamycyna, Lactobacillus rhamnosus, laktoza, nietolerancja cukrów, oporność na antybiotyki, ośrodkowy układ nerwowy, pałeczki lactobacillus rhamnosus, probiotyk, przewód pokarmowy, sacharoza - Leksykon leków
Przedawkowanie – PoltechMBrIDA 20 mg MBrIDA
Przedawkowanie radiofarmaceutyku PoltechMBrIDA (sodu N-[3-bromo-2,4,6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctan) znakowanego technetem-99m (99mTc-MBrIDA) wiąże się przede wszystkim z ryzykiem zwiększonej ekspozycji na promieniowanie jonizujące, a nie z toksycznością samej substancji czynnej. W zastosowaniach diagnostycznych ryzyko to jest minimalne, jednak każde przedawkowanie wymaga interwencji mającej na celu redukcję dawki pochłoniętej przez organizm pacjenta. Kluczowym aspektem jest przyspieszenie eliminacji radionuklidu, co zmniejsza czas ekspozycji tkanek na promieniowanie.
99mTc-MBrIDA, droga jelitowa, droga nerkowa, ekspozycja na promieniowanie, farmakokinetyka, iminodioctan, klirens nerkowy, lek przeczyszczający, napromieniowanie, PoltechMBrIDA, promieniowanie jonizujące, przewód pokarmowy, radiofarmaceutyk, technet-99m, wymuszona diureza, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Pięciornik złoty – Właściwości farmakokinetyczne
Pięciornik złoty (Potentilla aurea L.) jest jednym z 21 składników aktywnych w tradycyjnym produkcie leczniczym roślinnym PADMA 28 Formuła, występując w dawce 15 mg sproszkowanego ziela w każdej kapsułce twardej (rozmiar 0). Produkt zawiera również inne roślinne surowce, takie jak korzeń auklandii (40 mg), plecha porostu islandzkiego (40 mg), owoc miodli indyjskiej (35 mg) oraz owoc kardamonu (30 mg). Ze względu na klasyfikację PADMA 28 jako tradycyjnego produktu leczniczego roślinnego, nie są wymagane szczegółowe badania farmakokinetyczne poszczególnych składników, w tym pięciornika złotego. Postać farmaceutyczna w postaci kapsułek twardych z proszkiem wpływa na uwalnianie substancji czynnych w przewodzie pokarmowym, choć parametry tego procesu nie zostały określone w dokumentacji.
babka lancetowata, badanie farmakokinetyczne, charakterystyka produktu leczniczego, interakcja farmakokinetyczna, kamfora, kapsułka twarda, kardamon, korzeń auklandii, korzeń lukrecji, miodla indyjska, Padma 28 Formuła, pięciornik złoty, porost islandzki, Potentilla aurea, przewód pokarmowy, rdest ptasi, siarczan wapnia, sproszkowane ziele, tradycyjny lek roślinny, tradycyjny produkt leczniczy roślinny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – APAP 325 mg 325 mg
Paracetamol, będący substancją czynną leku APAP w dawce 325 mg, wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe poprzez hamowanie biosyntezy prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym, głównie poprzez inhibicję enzymu cyklooksygenazy kwasu arachidonowego. Jego mechanizm działania jest selektywny dla OUN, co przekłada się na skuteczność w łagodzeniu bólu o nasileniu łagodnym do umiarkowanego oraz obniżaniu gorączki. Paracetamol należy do grupy anilidów, klasyfikowanych w systemie ATC pod kodem N02BE01, co podkreśla jego specyficzne właściwości farmakologiczne wśród leków przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. Charakterystyczną cechą paracetamolu jest minimalne hamowanie cyklooksygenazy obwodowej, co skutkuje brakiem uszkodzeń błony śluzowej żołądka, odróżniając go od niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Ponadto, paracetamol nie wpływa na agregację płytek krwi, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe. Ten korzystny profil farmakodynamiczny determinuje szerokie zastosowanie paracetamolu w praktyce klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz układu krzepnięcia.
agregacja płytek krwi, anilid, biosynteza prostaglandyn, cyklooksygenaza kwasu arachidonowego, cyklooksygenaza obwodowa, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sulfasalazin EN Krka 500 mg
Produkt leczniczy Sulfasalazin EN Krka w postaci tabletek dojelitowych zawiera 500 mg sulfasalazyny i nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Substancja czynna nie zaburza funkcji poznawczych, czasu reakcji ani koordynacji wzrokowo-ruchowej, co potwierdza charakterystyka produktu leczniczego. Postać dojelitowa leku zapewnia uwalnianie substancji czynnej w odpowiednim odcinku przewodu pokarmowego, co wpływa na skuteczność terapeutyczną i profil bezpieczeństwa, w tym brak wpływu na zdolności psychomotoryczne. Niezależnie od dawki terapeutycznej, Sulfasalazin EN Krka jest bezpieczny dla pacjentów prowadzących aktywny tryb życia lub wykonujących zawody wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej.
dawka terapeutyczna, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, działanie sedatywne, funkcja poznawcza, interakcja lekowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, odpowiedzialność prawna, profil bezpieczeństwa leku, prowadzenie pojazdów mechanicznych, przewód pokarmowy, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, sulfasalazyna, tabletka dojelitowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Etibax 10 mg
Etibax, zawierający ezetymib w dawce 10 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi obejmującymi zaburzenia przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka, wzdęcia) oraz ogólne zmęczenie. W monoterapii oraz w skojarzeniu ze statynami (np. symwastatyną) lub fenofibratem obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST) – częstość wzrostu transaminaz ≥ 3x GGN wynosiła 2,5% w terapii skojarzonej z symwastatyną. Dodatkowo, w leczeniu skojarzonym odnotowano bóle głowy, parestezje oraz bóle mięśni, z rzadkimi przypadkami miopatii (0,2% w terapii skojarzonej) i rabdomiolizy (0,1%). W badaniach klinicznych IMPROVE-IT i SHARP, obejmujących odpowiednio 18 144 i ponad 9 000 pacjentów, profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny przez okres obserwacji do 6 lat, a wskaźniki przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosiły około 10%. U dzieci i młodzieży z hipercholesterolemią rodziną nie stwierdzono istotnego wzrostu ryzyka poważnych działań niepożądanych, choć obserwowano sporadyczne podwyższenie aktywności aminotransferaz i kinazy kreatynowej.
AlAT, aminotransferaza, AspAT, ból brzucha, ból głowy, cholecystektomia, choroba refluksowa przełyku, choroba wieńcowa, duszność, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, ezetymib, fenofibrat, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hipercholesterolemia nierodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, przewlekła choroba nerek, przewód pokarmowy, rabdomioliza, statyna, trombocytopenia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ancotil 10 mg/ml
Ancotil (flucytozyna) w roztworze do infuzji 10 mg/ml jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać szereg działań niepożądanych o różnym nasileniu i w różnych układach. Do najczęstszych należą przemijające dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz wysypki skórne, które w ciężkich przypadkach mogą prowadzić do zespołu Lyella (toksyczna nekroliza naskórka). Flucytozyna może powodować poważne zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie, martwica komórek wątrobowych oraz ostre uszkodzenie wątroby, które u pacjentów w ciężkim stanie może skutkować zgonem. Objawy neurologiczne (drgawki, bóle i zawroty głowy, nadmierne uspokojenie) oraz zaburzenia psychiczne (omamy, splątanie) wymagają natychmiastowej interwencji lekarskiej. Ponadto, odnotowano przypadki uszkodzenia mięśnia sercowego oraz reakcji alergicznych o różnym nasileniu.
agranulocytoza, amfoterycyna B, biegunka, bilirubina, ból głowy, drgawki, duszność, enzymy wątrobowe, flucytozyna, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, morfologia krwi, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, omamy, ostre uszkodzenie wątroby, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, roztwór do infuzji, sedacja, skłonność do krwawień, splątanie, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trudne gojenie ran, uszkodzenie mięśnia sercowego, wymioty, wysypka skórna, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Lyella - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gaviscon Duo (500 mg + 213 mg + 325 mg)/10 ml
Gaviscon Duo to zawiesina doustna zawierająca 500 mg alginianu sodu, 213 mg wodorowęglanu sodu oraz 325 mg węglanu wapnia na 10 ml preparatu, klasyfikowana w grupie ATC A02BX. Mechanizm działania opiera się na natychmiastowej reakcji z kwasem solnym w żołądku, prowadzącej do powstania ochronnej warstwy żelu alginianowego o niemal obojętnym pH, która utrzymuje się do 4 godzin i skutecznie hamuje refluks żołądkowo-przełykowy. Węglan wapnia i wodorowęglan sodu neutralizują kwas solny, zapewniając szybkie złagodzenie objawów zgagi i niestrawności, przy całkowitej zdolności neutralizacji kwasu szacowanej na około 10 mEqH+ przy dawce 10 ml. Działanie preparatu jest miejscowe, nie wymaga wchłaniania do krążenia ogólnoustrojowego, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych systemowych.
alginian sodu, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, działanie łagodzące, działanie zobojętniające, neutralizacja kwasu solnego, niestrawność, podrażnienie błony śluzowej, przewód pokarmowy, refluks żołądkowo-przełykowy, węglan wapnia, wodorowęglan sodu, zawiesina doustna, zgaga, zobojętnianie kwasu solnego - Leksykon substancji czynnych
Senes – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Aktualne dane dotyczące senesu (Cassia senna L.) nie obejmują szczegółowych badań oceniających wpływ tej substancji na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Preparaty zawierające senes, takie jak Figura 1 (0,9 g liścia senesu zawierającego 16,58-22,43 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B), Normosan (7,9-14,3 g liścia senesu na 100 g mieszanki) oraz Normosan fix (1,4 g saszetka zawierająca 0,110-0,200 g liścia senesu), nie posiadają danych klinicznych dotyczących wpływu na funkcje psychomotoryczne. Mimo braku formalnych badań, należy uwzględnić potencjalne działania niepożądane, takie jak skurcze brzucha i pilna potrzeba wypróżnienia, które mogą pośrednio wpływać na bezpieczeństwo pacjenta podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Cassia acutifolia, Cassia angustifolia, Cassia senna, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, działanie niepożądane, działanie przeczyszczające, glikozydy hydroksyantracenowe, liść senesu, preparat z senesem, przewód pokarmowy, senes, senes aleksandryjski, senes Tinnevelly, sennozyd B, skurcz brzucha, środek przeczyszczający, wrażliwość pacjenta - Leksykon leków
Interakcje leku – Tigecycline Fresenius Kabi 50 mg
Tygecyklina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne przede wszystkim z warfaryną, gdzie obserwuje się zmniejszenie klirensu R-warfaryny o 40% i S-warfaryny o 23%, co skutkuje wzrostem AUC odpowiednio o 68% i 29%. Pomimo tych zmian, INR pozostaje stabilny, jednak ze względu na możliwe wydłużenie PT i aPTT, zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów koagulologicznych u pacjentów stosujących jednocześnie tygecyklinę i leki przeciwzakrzepowe. Tygecyklina nie wpływa na metabolizm przez CYP-450, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w przypadku leków metabolizowanych przez ten szlak. Ponadto, nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z digoksyną, a jednoczesne stosowanie z innymi antybiotykami jest możliwe bez ryzyka antagonizmu.
antybiotyk o szerokim spektrum, cyklosporyna, czas kaolinowo-kefalinowy, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzymy CYP 450, farmakokinetyka warfaryny, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor P-gp, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor P-gp, izoenzymy CYP-450, ketokonazol, klirens digoksyny, klirens warfaryny, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, ryfampicyna, takrolimus, test koagulacji, tygecyklina, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Lactobacillus helveticus – Interakcje
Na podstawie dostępnych danych klinicznych dotyczących preparatu Lacidofil, zawierającego Lactobacillus helveticus R0052 w dawce 2×10 CFU oraz Lacticaseibacillus rhamnosus R0011, nie odnotowano formalnych interakcji z innymi lekami. Mimo to, ze względu na charakter probiotyków jako żywych mikroorganizmów, zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z antybiotykami o szerokim spektrum działania, które mogą obniżać żywotność bakterii probiotycznych. Wskazane jest zachowanie odstępu czasowego minimum 2 godzin między podaniem antybiotyku a probiotyku. Ponadto, u pacjentów przyjmujących leki immunosupresyjne istnieje teoretyczne ryzyko zwiększonej translokacji bakteryjnej, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u osób z ciężkim niedoborem odporności.
alkohol etylowy, antybiotyk o szerokim spektrum, bakteria probiotyczna, inhibitor pompy protonowej, jednostka formowania kolonii, Lacticaseibacillus rhamnosus, Lactobacillus helveticus, leczenie skojarzone, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, mikroorganizm, obniżona odporność, perystaltyka jelit, pH żołądka, probiotyk, przewód pokarmowy, suplementacja probiotykami, translokacja bakteryjna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enterol 250 mg
Enterol 250 mg zawiera liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745 w dawce 250 mg na kapsułkę, klasyfikowane jako lek przeciwbiegunkowy przywracający prawidłową florę bakteryjną (kod ATC: A07 FA 02). Saccharomyces boulardii działa probiotycznie, stanowiąc substytut naturalnej mikroflory jelitowej, co umożliwia zapobieganie i leczenie biegunek o różnej etiologii. Drożdżaki te wykazują oporność na antybiotyki, co pozwala na ich stosowanie równocześnie z terapią antybiotykową, minimalizując ryzyko dysbiozy jelitowej. Preparat w formie kapsułek zawiera jasnobrązowy proszek, który po podaniu doustnym dociera do przewodu pokarmowego, gdzie przywraca i podtrzymuje równowagę mikrobiologiczną jelit, hamując rozwój patogenów.
biegunka, działanie probiotyczne, flora bakteryjna, flora jelitowa, laktoza jednowodna, lek przeciwbiegunkowy, liofilizacja, mikrobiom jelitowy, nietolerancja laktozy, patogen, probiotyk, przewód pokarmowy, Saccharomyces boulardii, suszenie sublimacyjne, terapia antybiotykowa, zaburzenia mikroflory jelitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trexan Neo 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne metotreksatu, substancji czynnej Trexan Neo, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, króliki, koty, małpy rezus) wykazały istotne działania toksyczne, obejmujące przewód pokarmowy, szpik kostny oraz wątrobę. Zaobserwowano zahamowanie czynności szpiku kostnego oraz hepatotoksyczność, co koreluje z klinicznym profilem działań niepożądanych. Metotreksat wykazuje również działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne, obniżając płodność i potwierdzając potencjał teratogenny u większości badanych gatunków, z wyjątkiem małp rezus, u których nie stwierdzono wad wrodzonych. Działanie mutagenne potwierdzono zarówno in vivo, jak i in vitro, wykazując aberracje chromosomowe w komórkach zwierzęcych i ludzkich komórkach szpiku kostnego, choć kliniczne znaczenie tych zaburzeń pozostaje niejasne.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, fetotoksyczność, hepatotoksyczność, małpa rezus, metotreksat, model zwierzęcy, mutagenność, płodność, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, przewód pokarmowy, szpik kostny, teratogenność, toksyczność przewlekła, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Estrofem 2 mg
Przedawkowanie estradiolu zawartego w preparacie Estrofem 2 mg (tabletki powlekane zawierające 2 mg estradiolu półwodnego) może prowadzić do istotnych objawów klinicznych, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takich jak nudności i wymioty. Objawy te są reakcją organizmu na nadmierne stężenie estradiolu i nie zostały powiązane z określoną dawką wywołującą. Warto podkreślić, że tabletki mają charakterystyczny niebieski kolor, są dwuwypukłe, o średnicy 6 mm, i zawierają 36,8 mg laktozy jednowodnej, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy.
- Leksykon substancji czynnych
Moraxella catarrhalis – Działania niepożądane
Moraxella catarrhalis, obecna w preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci w dawce 3,5 mg liofilizowanego lizatu bakterii na saszetkę, jest istotnym patogenem wykorzystywanym w immunoterapii wspomagającej. Profil bezpieczeństwa tego preparatu obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, z dominującymi reakcjami ze strony układu immunologicznego, oddechowego oraz przewodu pokarmowego. Reakcje nadwrażliwości, występujące niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), manifestują się wysypką rumieniową, obrzękami (powiek, twarzy, obwodowymi), świądem oraz dusznością. Szczególnie niebezpieczny jest obrzęk naczynioruchowy o częstości nieznanej, który może zagrażać życiu przez obrzęk dróg oddechowych i wymaga natychmiastowej interwencji. Ze strony układu oddechowego często (≥1/100 do <1/10) obserwuje się kaszel, co może komplikować ocenę kliniczną u pacjentów z chorobami płuc. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i ból brzucha (często ≥1/100 do <1/10), oraz nudności i wymioty (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100), wymagają monitorowania i ewentualnego odstawienia preparatu w przypadku utrzymywania się objawów, aby zapobiec powikłaniom elektrolitowym i odwodnieniu, zwłaszcza u dzieci.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, Branhamella catarrhalis, Broncho-Vaxom, duszność, gorączka, kaszel, lizat bakteryjny, Moraxella catarrhalis, Neisseria catarrhalis, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powiek, obrzęk twarzy, odwodnienie, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, rumień, świąd, układ immunologiczny, układ oddechowy, wymioty, wysypka, wysypka rumieniowa, wysypka uogólniona, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Doxorubicin-Ebewe 2 mg/ml
Przedawkowanie doksorubicyny (Doxorubicin-Ebewe 2 mg/ml) stanowi poważne zagrożenie dla życia, z dawkami jednorazowymi powyżej 250 mg oraz dawką skumulowaną przekraczającą 550 mg/m² powierzchni ciała wiąże się z wysokim ryzykiem ostrej i przewlekłej kardiotoksyczności. Objawy sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność mięśnia sercowego, stenoardia, dławica piersiowa i kardiomiopatia, mogą pojawić się już w ciągu 24 godzin od przedawkowania, a opóźnione niewydolności serca mogą wystąpić nawet do 6 miesięcy po ekspozycji. Ponadto, w okresie 10-14 dni obserwuje się znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego manifestujące się leukopenią i małopłytkowością, a toksyczne działanie na przewód pokarmowy może wystąpić w różnym czasie po przedawkowaniu.
dławica piersiowa, doksorubicyna, glikozydy naparstnicy, kardiomiopatia, leczenie objawowe, lek moczopędny, leukopenia, małopłytkowość, niewydolność serca, objawy hematologiczne, objawy sercowo-naczyniowe, powierzchnia ciała, przetoczenie krwi, przewód pokarmowy, roztwór do infuzji, toksyczność przewodu pokarmowego, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zawał mięśnia sercowego