propafenon

Propafenon to lek antyarytmiczny należący do klasy IC według klasyfikacji Vaughana-Williamsa. Wykazuje działanie blokujące kanały sodowe w komórkach mięśnia sercowego, co prowadzi do spowolnienia przewodnictwa impulsu elektrycznego. Dodatkowo wykazuje łagodne działanie beta-adrenolityczne oraz blokujące kanały wapniowe.

Główne wskazania do stosowania propafenonu obejmują leczenie nadkomorowych zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu nadkomorowego, migotania i trzepotania przedsionków oraz komorowych zaburzeń rytmu. Jest stosowany zarówno w przerywaniu arytmii (strategia pill-in-pocket), jak i w zapobieganiu nawrotom zaburzeń rytmu.

Stosowanie propafenonu wiąże się z potencjalnymi działaniami niepożądanymi, wśród których wymienia się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zaburzenia smaku oraz możliwość proarytmicznego działania, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub niewydolnością serca. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężką niewydolnością serca, znacznym niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Metabolizm propafenonu zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymu CYP2D6, co powoduje zmienność osobniczą w farmakokinetyce leku. Może wchodzić w interakcje z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten sam układ enzymatyczny, a także z lekami wpływającymi na układ przewodzący serca.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Betesda 20 mg/ml

Escytalopram, substancja czynna Betesda (krople doustne 20 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, co może prowadzić do zespołu serotoninowego – terapia escytalopramem powinna być rozpoczęta minimum 14 dni po odstawieniu inhibitora MAO, a po zakończeniu leczenia escytalopramem należy zachować 7-dniową przerwę przed włączeniem inhibitora MAO. Przeciwwskazane jest także łączenie z moklobemidem i linezolidem ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) z uwagi na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany) wymaga ścisłej kontroli klinicznej z powodu ryzyka zespołu serotoninowego.
buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, esomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, krzepnięcie krwi, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, neuroleptyk, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, opioid, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Accord 40 mg

Propranolol Accord, jako niekardiowybiorczy beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemny wpływ na przewodzenie przedsionkowo-komorowe i czynność węzła zatokowego, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bradykardii, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Ponadto, propranolol przeciwdziała działaniu beta-agonistów rozszerzających oskrzela, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u chorych z astmą. Interakcje z fingolimodem mogą wywołać nasilone bradykardie, a z propafenonem – nawet podwojenie stężenia propranololu w osoczu, co wymaga ostrożności i monitorowania. Współistniejące stosowanie leków takich jak amiodaron, inhibitory MAO, fluwoksamina czy środki znieczulające zwiększa ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym bradykardii i niedociśnienia tętniczego.
adrenalina, alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, barbituran, beta-adrenolityk niekardiowybiorczy, beta-agonista rozszerzający oskrzela, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, cymetydyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie antykoagulacyjne, działanie inotropowe ujemne, epinefryna, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca niewyrównana, nifedypina, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja hipoglikemiczna, reakcja nadciśnieniowa, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, środek znieczulający, teofilina, warfaryna, werapamil, węzeł zatokowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluoksetyna EGIS 10 mg

Fluoksetyna charakteryzuje się długim okresem półtrwania, co ma istotne znaczenie przy zmianie terapii, zwłaszcza w kontekście interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie fluoksetyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), np. iproniazydem, ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, drgawkami i zaburzeniami świadomości. Zaleca się zachowanie 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5-tygodniowego odstępu po zakończeniu fluoksetyny przed włączeniem IMAO. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie fluoksetyny z metoprololem w niewydolności serca z powodu ryzyka nadmiernej bradykardii. Ponadto, fluoksetyna jako silny inhibitor CYP2D6 może znacząco obniżać stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może zmniejszać skuteczność leczenia onkologicznego.
atomoksetyna, błękit metylenowy, bradykardia, bupropion, butyrofenon, dantrolen, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, fluoksetyna, funkcje poznawcze, haloperydol, hiponatremia, IMAO-A, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, INR, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, metabolizm leku, metoprolol, napad drgawkowy, NLPZ, norfluoksetyna, okres półtrwania fluoksetyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, SSRI, tamoksyfen, toksyczność leku, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Digoxin Teva 100 mcg

Digoksyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jej stężenie w surowicy oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami moczopędnymi (hydrochlorotiazyd, spironolakton, amiloryd, furosemid), które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia) nasilających toksyczność digoksyny, a spironolakton dodatkowo zwiększa jej stężenie. Inhibitory ACE (np. kaptopryl) podnoszą stężenie digoksyny, natomiast leki rozszerzające tętniczki (losartan, prazosyna, dihydralazyna) mogą je obniżać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Interakcje z lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, chinina, amiodaron, werapamil, diltiazem) są szczególnie niebezpieczne, gdyż mogą zwiększać stężenie digoksyny i nasilać blok przedsionkowo-komorowy. Makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna) oraz tetracykliny również podnoszą stężenie digoksyny, co wymaga ostrożności i monitorowania poziomu leku w surowicy.
amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk, chinidyna, cytostatyk, digoksyna, fenytoina, frakcja wyrzutowa lewej komory, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, indometacyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, kolestyramina, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek rozszerzający tętniczki, lek zobojętniający sok żołądkowy, makrolid, metoklopramid, niedoczynność tarczycy, penicylamina, preparat wapnia, prokainamid, propafenon, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, spironolakton, sympatykomimetyk, tetracyklina, zaburzenie rytmu, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Grypostop 325 mg + 30 mg + 15 mg

Produkt leczniczy Grypostop zawiera paracetamol (325 mg), pseudoefedrynę (30 mg) oraz dekstrometorfan (15 mg), które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami takimi jak metoklopramid, domperidon (przyspieszenie wchłaniania), cholestyramina i cholinolityki (obniżenie wchłaniania), a także z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), które nasilają jego działanie przeciwzakrzepowe, co zwiększa ryzyko krwawień. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami MAO (ryzyko przełomu nadciśnieniowego i zaburzeń rytmu serca), NLPZ (zwiększone ryzyko nefrotoksyczności) oraz lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (ryzyko hepatotoksyczności). Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, nasila działanie innych leków sympatykomimetycznych, jest przeciwwskazana w połączeniu z inhibitorami MAO (przerwa co najmniej 14 dni) i może powodować poważne zaburzenia rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu z anestetykami wziewnymi. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 wykazuje ryzyko kumulacji i zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna – nawet 20-krotny wzrost stężenia). Konieczne jest monitorowanie pacjentów i ewentualna redukcja dawki dekstrometorfanu.
amiodaron, anestetyk wziewny, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, cholestyramina, cholinolityk, cynakalcet, dekstrometorfan, domperidon, enzym CYP2D6, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaolin, kumaryna, kwasica metaboliczna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metadon, metoklopramid, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, propranolol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, salbutamol, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wenlafaksyna, wodorotlenek glinu, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram LEK-AM 15 mg

Escitalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, tranylcypromina) – odstęp czasowy wynosi 14 dni po odstawieniu MAO przed rozpoczęciem escytalopramu i 7 dni po odstawieniu escytalopramu przed włączeniem MAO. Również odwracalne inhibitory MAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie selegiliny (do 10 mg/dobę). Ponadto, escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki antyarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z uwagi na ryzyko arytmii. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (tramadol, sumatryptan) mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (np. bupropion, neuroleptyki) zwiększają ryzyko drgawek. Współistniejące stosowanie litu i tryptofanu wymaga monitorowania stężenia litu.
acenokumarol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol Aurovitas 5 mg

Bisoprolol Aurovitas w dawkach 5 mg i 10 mg, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie bisoprololu z antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego i bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Również leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą wywołać bradykardię i zmniejszenie pojemności minutowej serca, a ich nagłe odstawienie zwiększa ryzyko nadciśnienia z odbicia. Fingolimod w połączeniu z bisoprololem powoduje dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o około 15%, co wymaga unikania takiej terapii. Wymagana jest szczególna ostrożność i monitorowanie przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klas I i III, antagonistów kanału wapniowego typu dihydropirydyny, insuliny, leków przeciwcukrzycowych, glikozydów naparstnicy oraz leków znieczulających ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego, bradykardii, wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz niedociśnienia tętniczego.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, fingolimod, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, iwabradyna, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, noradrenalina, omdlenie, pilokarpina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, pojemność minutowa serca, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, tachykardia odruchowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Citabax 10 10 mg

Cytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie cytalopramu z inhibitorami MAO (np. selegilina, linezolid, moklobemid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami klonicznymi mięśni i hipertermią, stanowiąc przeciwwskazanie do takiego połączenia. Ponadto, cytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, czy leki przeciwmalaryczne), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QTc i złośliwych arytmii. Podanie pimozydu 2 mg u pacjentów na cytalopramie 40 mg/dobę powodowało wzrost AUC i Cmax pimozydu oraz wydłużenie QTc o około 10 ms, co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ostrożność wymaga także kojarzenie cytalopramu z lekami serotoninergicznymi (lit, tryptofan, tramadol, sumatryptan), preparatami z dziurawca zwyczajnego oraz lekami wpływającymi na hemostazę (NLPZ, ASA, dipyrydamol, tyklopidyna), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i krwawień.
agonista receptora serotoninowego, antybiotyk fluorochinolonowy, biotransformacja, buspiron, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, cytochrom P-450, dezypramina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, hipertermia, hipokaliemia, imipramina, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne, mefenytoina, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tiorydazyna, triazolam, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Bloxazoc 190 mg

Metoprolol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wymagać modyfikacji dawki leku Bloxazoc. Leki hamujące CYP2D6, takie jak chinidyna, terbinafina, paroksetyna czy fluoksetyna, mogą znacząco zwiększać stężenie metoprololu w osoczu, co prowadzi do nasilenia jego działania β-adrenolitycznego. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania metoprololu z propafenonem (2-5-krotny wzrost stężenia metoprololu) oraz z werapamilem, ze względu na ryzyko bradykardii i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Inne leki, takie jak amiodaron, leki przeciwarytmiczne klasy I, NLPZ (np. indometacyna), glikozydy naparstnicy, difenhydramina (zmniejszająca metabolizm metoprololu 2,5-krotnie), diltiazem, epinefryna, fenylopropanolamina, klonidyna czy ryfampicyna, również wykazują istotne interakcje, które mogą wymagać monitorowania klinicznego i dostosowania dawki metoprololu.
amiodaron, bradykardia, chinidyna, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, cytochrom CYP 2D6, difenhydramina, diltiazem, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, epinefryna, fenylopropanolamina, glikozyd naparstnicy, hydralazyna, inhibitor monoaminooksydazy, kardioselektywny β-adrenolityk, klonidyna, kwas barbiturowy, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm wątrobowy, metoprolol w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność lewej komory, objaw ortostatyczny, okres półtrwania, pentobarbital, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor β-adrenergiczny, ryfampicyna, środek miejscowo znieczulający, werapamil, węzeł zatokowy, wziewny anestetyk, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zespół chorego węzła zatokowego, α-hydroksymetoprolol, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Sandoz 90 mg

Stosowanie cynakalcetu (Cinacalcet Sandoz) wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Jednoczesne podawanie leków o działaniu hipokalcemicznym, zwłaszcza etelkalcetydu, jest przeciwwskazane z powodu wysokiego ryzyka hipokalcemii. Cynakalcet jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz częściowo przez CYP1A2, co powoduje, że inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) mogą podwoić stężenie leku, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenie cynakalcetu, co może wymagać zwiększenia dawki. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, a inhibitory CYP1A2 mogą potencjalnie podnosić jego stężenie. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co znacząco zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, np. dezypraminy (3,6-krotny wzrost ekspozycji) i dekstrometorfanu (11-krotny wzrost AUC), co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania lub unikania jednoczesnego stosowania.
beta-bloker, Cinacalcet Sandoz, cyklosporyna, cynakalcet, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, etelkalcetyd, farmakodynamika warfaryny, flekainid, fluwoksamina, hipokalcemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek immunosupresyjny, lek o wąskim indeksie terapeutycznym, lek przeciwarytmiczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, metoprolol, midazolam, nortryptylina, palenie tytoniu, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Bluefish 10 mg

Escitalopram Bluefish wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, izokarboksazyd, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczny jest odstęp 14 dni po MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid). Escitalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna, dożylna erytromycyna), ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Jednoczesne podawanie leków serotoninergicznych (tramadol, sumatryptan, buprenorfina) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (np. bupropion, meflochina) wymagają ostrożności. Współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia, a NLPZ zwiększają ryzyko krwawień. Preparaty z dziurawca zwyczajnego mogą nasilać działania niepożądane escytalopramu.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna dożylna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, Hypericum perforatum, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol – Interakcje

Metoprolol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, co powoduje, że jego stężenie w osoczu ulega znacznym zmianom pod wpływem leków hamujących (np. paroksetyna, fluoksetyna, rytonawir, hydralazyna) lub indukujących (np. ryfampicyna) ten enzym. Interakcje te mogą wymagać dostosowania dawki metoprololu. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie metoprololu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi (amiodaron, chinidyna), glikozydami naparstnicy czy klonidyną wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania ze względu na ryzyko nasilenia działania inotropowego i chronotropowego, bradykardii, bloków przedsionkowo-komorowych oraz ciężkich zaburzeń hemodynamicznych. Warto podkreślić, że dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych beta-adrenolitykami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zatrzymania akcji serca.
adrenalina, ajmalina, aldesleukina, alkaloid sporyszu, amina katecholowa, amiodaron, anestetyk, antagonista receptora histaminowego, antagonista wapnia, barbiturat, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, czynność elektryczna serca, diltiazem, dipirydamol, dyzopiramid, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, fenotiazyna, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hydralazyna, indometacyna, induktor enzymatyczny, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, nitrogliceryna, noradrenalina, odstęp PR, pochodna sulfonylomocznika, prokainamid, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, tachykardia, tokainid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zahamowanie zatokowe, zespół chorego węzła zatokowego, zespół chorego węzła zatokowo-przedsionkowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Acodin 15 mg

Dekstrometorfan, substancja czynna leku Acodin, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. drżeniem mięśni, nadpobudliwością, hipertermią, nadciśnieniem tętniczym, nudnościami oraz zaburzeniami świadomości. Dekstrometorfan jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak chinidyna, mogą zwiększyć jego stężenie w osoczu nawet 20-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań toksycznych, w tym pobudzenia, dezorientacji, bezsenności, biegunki oraz depresji oddechowej. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów oraz rozważenie redukcji dawki dekstrometorfanu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP2D6.
acetylcysteina, ambroksol, amiodaron, bupropion, chinidyna, cynakalcet, CYP2D6, dekstrometorfan, depresja oddechowa, działanie sedatywne, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, guajfenezyna, haloperydol, inhibitory MAO, inhibitory monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm serotoniny, metadon, moklobemid, mukowiscydoza, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, rozstrzenie oskrzeli, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, zaburzenia koncentracji, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia wegetatywne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Actavis 20 mg

Escytalopram Actavis wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, wybrane antybiotyki) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka zaburzeń rytmu serca. W przypadku inhibitorów CYP2C19 (np. omeprazol 30 mg/dobę, esomeprazol, flukonazol) oraz cymetydyny (400 mg 2x/dobę) obserwuje się umiarkowane zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu (odpowiednio około 50% i 70%), co może wymagać dostosowania dawki. Escytalopram hamuje także CYP2D6, co prowadzi do podwojenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina czy metoprolol, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
astemizol, beta-bloker, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibicja CYP2D6, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek SSRI, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metabolizm escytalopramu, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, nieselektywny nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Interakcje

Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które może prowadzić do ciężkiej bradykardii i niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Również leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina podawana pozajelitowo) mogą wywołać skurcz naczyń i bradykardię. Propranolol jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą ze względu na antagonizm działania beta-agonistów rozszerzających oskrzela. Interakcje z fingolimodem mogą nasilać bradykardię, a z propafenonem – podwajać stężenie propranololu w osoczu, co wymaga unikania takiego skojarzenia. Ponadto, propranolol może zwiększać stężenie warfaryny, cymetydyny, fluwoksaminy i ryzatryptanu, co wymaga monitorowania odpowiednich parametrów i dostosowania dawek.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-agonista, bradykardia, bradykardia zatokowa, chloropromazyna, cymetydyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowe ujemne, działanie rozszerzające oskrzela, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor MAO, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens teofiliny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca niewyrównana, NLPZ, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, środek znieczulający, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidone Aurovitas 267 mg

Pirfenidon jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP (CYP2C9, 2C19, 2D6, 2E1) w mniejszym stopniu. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, enoksacyna czy cyprofloksacyna, znacząco zwiększają ekspozycję na pirfenidon, co może prowadzić do wzrostu ryzyka działań niepożądanych. Przykładowo, fluwoksamina powoduje czterokrotny wzrost stężenia pirfenidonu i jest przeciwwskazana w terapii łączonej. W przypadku enoksacyny zaleca się redukcję dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie), a przy cyprofloksacynie 750 mg do 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie). Umiarkowane inhibitory CYP1A2 (amiodaron, propafenon) oraz inhibitory innych izoenzymów CYP (np. flukonazol, chloramfenikol, fluoksetyna) wymagają ostrożności ze względu na potencjalny wzrost stężenia pirfenidonu.
amiodaron, chloramfenikol, cyprofloksacyna, ekspozycja na pirfenidon, enoksacyna, enzym CYP1A2, farmakokinetyka pirfenidonu, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, idiopatyczne włóknienie płuc, indukcja CYP1A2, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy CYP, klirens pirfenidonu, metabolizm pirfenidonu, omeprazol, palenie tytoniu, paroksetyna, pirfenidon, propafenon, ryfampicyna, silny inhibitor CYP1A2, sok grejpfrutowy, stężenie pirfenidonu w osoczu, umiarkowany inhibitor CYP1A2
Leksykon leków
Interakcje leku – Piramil Biso 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu RAA (np. jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenu) ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest także łączenie z preparatem zawierającym sakubitryl i walsartan – konieczny jest 36-godzinny odstęp między terapiami, aby zapobiec obrzękowi naczynioruchowemu. Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, trimetoprym, ko-trimoksazol, cyklosporyna i heparyna mogą zwiększać ryzyko hiperkaliemii, dlatego wymagana jest regularna kontrola stężenia potasu w surowicy. Ponadto, współstosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), lekami ośrodkowymi, inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B) oraz lekami przeciwarytmicznymi (klasy I i III) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko niedociśnienia, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i ujemnego działania inotropowego.
allopurynol, amiloryd, amiodaron, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk stosowany miejscowo, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cyklosporyna, cytostatyk, czynność skurczowa komór, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, działanie inotropowe, epinefryna, ewerolimus, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, izoprenalina, jaskra, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, norepinefryna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prokainamid, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, racekadotryl, reakcja hematologiczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl, sól litu, spironolakton, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoratio ASA 10 mg + 75 mg

Produkt leczniczy Bisoratio ASA, zawierający bisoprolol i kwas acetylosalicylowy, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu składników. Bisoprolol, beta-adrenolityk, może wchodzić w interakcje z antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III, ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, glikozydami nasercowymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) oraz beta-sympatykomimetykami. Szczególnie istotne jest unikanie dożylnego podawania werapamilu u pacjentów przyjmujących bisoprolol ze względu na ryzyko głębokiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego. Bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii, co wymaga ostrożności u chorych z cukrzycą. Kwas acetylosalicylowy natomiast wchodzi w interakcje z metotreksatem (>15 mg/tydzień – przeciwwskazane), lekami urykozurycznymi, NLPZ, lekami moczopędnymi, kortykosteroidami, heparynami, litem, cyklosporyną, takrolimusem oraz innymi lekami przeciwzakrzepowymi, zwiększając ryzyko toksyczności, krwawień i nefrotoksyczności. Zaleca się monitorowanie parametrów takich jak morfologia krwi, stężenie digoksyny, litu, wskaźniki krzepnięcia (INR, APTT) oraz czynność nerek podczas terapii skojarzonej.
acetazolamid, adrenalina, agregacja płytek krwi, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, aPTT, benzbromaron, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, chinidyna, choroba wrzodowa, chromanie przestankowe, cyklosporyna, czas krwawienia, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, felodypina, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flekainid, glikozyd nasercowy, heparyna, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, INR, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica, lek moczopędny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek sympatykomimetyczny, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, lek zobojętniający, lidokaina, meflochina, metamizol, metoklopramid, metotreksat, metylodopa, moksonidyna, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, paroksetyna, pochodna ergotaminy, pochodna kumaryny, probenecyd, propafenon, ryfampicyna, rylmenidyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, spironolakton, sulfinpyrazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, walproinian, werapamil, współczynnik przesączania kłębuszkowego
Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Zapobieganie i profilaktyka

Wczesne skurcze komorowe (PVCs) są powszechnym zaburzeniem rytmu serca, które u pacjentów bez objawów i strukturalnej choroby serca zwykle nie wymaga leczenia, a jedynie obserwacji. Profilaktyka powinna być rozważana u pacjentów z objawowymi PVCs, wysokim obciążeniem PVCs (≥20% wszystkich pobudzeń w ciągu doby) oraz u osób z chorobą podstawową serca, gdzie ryzyko powikłań jest zwiększone. Podstawą zapobiegania jest modyfikacja stylu życia, obejmująca eliminację czynników wyzwalających takich jak kofeina, alkohol, tytoń, substancje sympatykomimetyczne oraz leki mogące indukować PVCs. Rekomenduje się także redukcję stresu, odpowiednią dietę z suplementacją magnezu i potasu w przypadku niedoborów, higienę snu (minimum 7 godzin na dobę) oraz umiarkowaną aktywność fizyczną (minimum 150 minut tygodniowo). W przypadku nieskuteczności tych działań lub wysokiego ryzyka powikłań, wskazana jest farmakoterapia, przede wszystkim beta-adrenolitykami oraz niedihydropirydynowymi antagonistami wapnia, a w wybranych przypadkach leki antyarytmiczne klasy IC lub III.
ablacja przezcewnikowa, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bezdech senny, dieta sercowo-naczyniowa, droga odpływu prawej komory, flekainid, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiowerter-defibrylator, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, próba wysiłkowa, propafenon, sotalol, stan odżywienia, stan przedomdleniowy, stratyfikacja ryzyka, strukturalna choroba serca, suplementacja elektrolitów, technika relaksacyjna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wczesny skurcz komorowy, zaburzenie rytmu, zawał serca
Leksykon substancji czynnych
Karteolol – Interakcje

Karteolol, beta-adrenolityk stosowany okulistycznie w formie kropli o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, mimo ograniczonego przenikania do krwiobiegu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nasilenia bradykardii i niedociśnienia przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, innymi beta-blokerami, antagonistami wapnia (zwłaszcza diltiazemem i werapamilem), digoksyną, pilokarpiną oraz lekami antycholinesterazowymi. Interakcje z fingolimodem i ozanimodem mogą prowadzić do potencjalnie śmiertelnego obniżenia częstości akcji serca, wymagając monitorowania EKG przez 24 godziny (fingolimod) lub co najmniej 6 godzin (ozanimod). W przypadku amiodaronu i beta-adrenolityków stosowanych w niewydolności serca konieczne jest ścisłe monitorowanie kliniczne i elektrokardiograficzne ze względu na ryzyko zaburzeń automatyzmu i przewodzenia oraz nasilenia działań niepożądanych.
alfa-adrenolityk, alfuzosyna, ambenonium, amifostyna, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia, antagonizm farmakodynamiczny, antycholinesteraza, baklofen, beta-2-mimetyk, beta-adrenolityk, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dipirydamol, doksazosyna, donepezil, działanie addytywne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, galantamina, glikozyd naparstnicy, glinid, gliptyna, guanetydyna, guanfacyna, hipoglikemia, insulina, interakcja z alkoholem, karteolol chlorowodorek, klonidyna, komorowe zaburzenie rytmu, krople do oczu o przedłużonym uwalnianiu, lek antycholinesterazowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lidokaina, lotny środek znieczulający chlorowcowany, meflochina, metylodopa, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, moksonidyna, neostygmina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, parasympatykomimetyk, pilokarpina, pirydostygmina, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, prazosyna, propafenon, przewodzenie zatokowo-przedsionkowe, rilmenidyna, rozszerzenie źrenic, rywastygmina, takryna, tamsulozyna, terazosyna, torsade de pointes, zaburzenie automatyzmu, zatrzymanie zatoki
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Aurovitas 40 mg

Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, osłabienia efektu terapeutycznego lub poważnych powikłań klinicznych. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie propranololu z antagonistami wapnia o działaniu inotropowym ujemnym (werapamil, diltiazem), lekami sympatykomimetycznymi (adrenalina), beta-agoniści rozszerzającymi oskrzela, fingolimodem oraz propafenonem, co może skutkować ciężką bradykardią, niedociśnieniem tętniczym, zaburzeniami przewodzenia, a nawet ryzykiem zgonu. W przypadku leków takich jak amiodaron, leki przeciwarytmiczne klasy I, NLPZ (zwłaszcza indometacyna), cymetydyna, środki znieczulające, fluwoksamina czy leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym, konieczne jest dostosowanie dawki propranololu i ścisłe monitorowanie pacjenta ze względu na ryzyko bradykardii, nasilenia niewydolności serca oraz interakcji metabolicznych. Warto zwrócić uwagę na wpływ alkoholu, który zwiększa stężenie propranololu w osoczu, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, bradykardii i ryzyka ortostatycznych spadków ciśnienia.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-agonista, bradykardia, bradykardia zatokowa, chinidyna, chloropromazyna, cymetydyna, diklofenak, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfunkcja lewej komory, dyzopiramid, działanie bronchodylatacyjne, działanie inotropowe ujemne, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indometacyna, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor COX-2, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nifedypina, NLPZ, oznaczanie bilirubiny, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, teofilina, warfaryna, węzeł zatokowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pramatis 5 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi, niewybiórczymi IMAO, gdzie konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po ich odstawieniu przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu terapii escytalopramem przed włączeniem IMAO. Leczenie skojarzone z moklobemidem i linezolidem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, natomiast stosowanie selegiliny wymaga ostrożności, zwłaszcza przy dawkach do 10 mg/dobę. Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre neuroleptyki, antybiotyki jak moksyfloksacyna) z powodu ryzyka arytmii. Ponadto, leki serotoninergiczne (tramadol, sumatryptan), leki obniżające próg drgawkowy oraz lit i tryptofan mogą nasilać działania escytalopramu, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, erytromycyna, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, lek wpływający na hemostazę, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odstęp QT, odwracalny wybiórczy inhibitor MAO-A, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Aristo 60 mg

Cynakalcet, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg 2x/dobę), mogą podwoić stężenie cynakalcetu, co wymaga dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają jego stężenie, również wskazując na konieczność modyfikacji dawkowania. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, co również wymaga uwagi przy zmianie nawyków pacjenta. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, np. dezypraminy (3,6-krotny wzrost ekspozycji przy dawce 90 mg cynakalcetu) oraz dekstrometorfanu (11-krotny wzrost AUC przy dawce 50 mg cynakalcetu). Jednoczesne stosowanie cynakalcetu z innymi lekami obniżającymi poziom wapnia, zwłaszcza etelkalcetydu, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hipokalcemii, wymagającą ścisłego monitorowania stężenia wapnia w surowicy.
cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, dekstrometorfan, dezypramina, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, hipokalcemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, kalcymimetyk, ketokonazol, klomipramina, leki immunosupresyjne, metoprolol, midazolam, nortryptylina, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 600 mg

Darunawir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, głównie poprzez inhibicję enzymów CYP3A, CYP2D6 oraz białek transportowych P-gp, OATP1B1 i OATP1B3. Rytonawir pełni funkcję boostera, zwiększając ekspozycję na darunawir aż 14-krotnie przy dawce 600 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru podawanych dwa razy dziennie. Interakcje te mogą prowadzić do zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia stężeń leków metabolizowanych przez różne izoenzymy CYP, co ma istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A (np. statyny, inhibitory PDE-5), CYP2D6 (beta-blokery, flekainid), CYP2C9 (warfaryna) i CYP2C19 (metadon), a także z lekami będącymi substratami białek transportowych (np. digoksyna, dabigatran). Wskazane jest monitorowanie stężeń i dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym.
astemizol, atorwastatyna, beta-bloker, boceprewir, booster farmakologiczny, bozentan, buprenorfina, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, dabigatran, darunawir, deksametazon, digoksyna, docetaksel, dziurawiec zwyczajny, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutykazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, indynawir, inhibicja CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor integrazy, inhibitor PDE-5, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klotrymazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, lopinawir, metabolizm CYP2C8, metabolizm CYP3A, metadon, metoprolol, NNRTI, NRTI, OATP1B1, OATP1B3, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, propafenon, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, sildenafil, SSRI, statyny, tadalafil, takrolimus, telaprewir, terfenadyna, wardenafil, warfaryna, wskaźnik terapeutyczny
Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Działania niepożądane

Propafenon, lek antyarytmiczny stosowany w terapii zaburzeń rytmu serca, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wynikają z jego wpływu na układ sercowo-naczyniowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Do najczęstszych należą zawroty głowy, zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy, śródkomorowy), kołatanie serca, bradykardia, tachykardia, a także poważne arytmie, takie jak tachykardia komorowa i migotanie komór, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia. Propafenon może również nasilać niewydolność serca, szczególnie u pacjentów z już istniejącą chorobą, ze względu na swoje działanie inotropowe ujemne. Ponadto, lek może powodować niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne oraz liczne objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym ból głowy, omdlenia, ataksję, parestezje, drgawki i objawy pozapiramidowe.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cholestaza, działanie antyarytmiczne, działanie proarytmiczne, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, granulocytopenia, hepatotoksyczność, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, propafenon, stan splątania, tachykardia, tachykardia komorowa, trombocytopenia, trzepotanie przedsionków, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawrót głowy obwodowy, zespół toczeniopodobny, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisopromerck 10 10 mg

Bisoprolol, jako beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego i dromotropowego, prowadzące do niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego. Również leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna, metylodopa) mogą nasilać niewydolność serca i wywoływać „nadciśnienie z odbicia” przy nagłym odstawieniu. Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu antagonistów wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), leków przeciwarytmicznych klas I i III, beta-adrenolityków miejscowych, leków parasympatykomimetycznych, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, środków do znieczulenia ogólnego, glikozydów naparstnicy oraz NLPZ, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych takich jak bradykardia, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie czy maskowanie objawów hipoglikemii.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, diltiazem, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie dromotropowe, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lidokaina, meflochina, metformina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, noradrenalina, objawowe niedociśnienie, pochodna ergotaminy, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, prostaglandyna naczyniowa, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, rylmenidyna, zaburzenie krążenia obwodowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Concor 5 5 mg

Bisoprolol, substancja czynna leków Concor 5 i Concor 10, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ryzyko „nadciśnienia z odbicia”. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym stosowaniu bisoprololu z antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III (np. chinidyna, amiodaron), insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, a także środkami stosowanymi w znieczuleniu ogólnym. W tych przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych, EKG oraz glikemii, aby zapobiec poważnym powikłaniom, takim jak bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie tętnicze czy maskowanie objawów hipoglikemii.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, beta-adrenomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, diltiazem, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, ergotamina, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, rylmenidyna, zaburzenie krążenia obwodowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Dutilox 30 mg

Duloksetyna, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, a także z silnymi inhibitorami CYP1A2, takimi jak fluwoksamina, które mogą zwiększyć stężenie duloksetyny w osoczu nawet sześciokrotnie (AUC0-t wzrost o 600%). Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym, np. trzykrotny wzrost AUC dezypraminy (substrat CYP2D6) przy dawce 60 mg duloksetyny dwa razy na dobę. Wskazana jest ostrożność i monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP2D6, takimi jak rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, beta-blokery (metoprolol) czy leki antyarytmiczne (flekainid, propafenon).
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego, beta-bloker, doustny lek przeciwzakrzepowy, duloksetyna, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, flekainid, fluwoksamina, hepatotoksyczność, imipramina, indukcja enzymu, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP1A2, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, linezolid, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, propafenon, receptor serotoninergiczny, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, teofilina, tolterodyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tatica 500 mg

Abirateron octan, substancja czynna leku Tatica, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii raka gruczołu krokowego. Podawanie abirateronu z jedzeniem znacząco zwiększa jego wchłanianie, dlatego lek należy stosować na czczo zgodnie z charakterystyką produktu. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), obniżają ekspozycję na abirateron o około 55%, co może obniżać skuteczność terapii, dlatego ich stosowanie należy unikać. Inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia stężenia substratów tych enzymów – np. AUC dekstrometorfanu wzrasta około 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez te enzymy.
abirateron octan, amiodaron, chinidyna, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, nośnik OATP1B1, nowotwór gruczołu krokowego, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, PSA, rak prostaty, receptor androgenowy, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, statyna, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Zoloft 50 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieodwracalnymi (np. selegilina), odwracalnymi selektywnymi (moklobemid) oraz nieselektywnymi (linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy łączeniu sertraliny z innymi lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany, inne SSRI), lekami wydłużającymi odstęp QTc oraz lekami wpływającymi na układ krzepnięcia (NLPZ, ASA, tyklopidyna), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, arytmii i krwawień. Monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych jest wskazane podczas terapii skojarzonej, zwłaszcza przy stosowaniu litu, fenytoiny, warfaryny oraz metamizolu.
alprazolam, aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, błękit metylenowy, cholinoesteraza osoczowa, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, diazepam, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, endogenny kortyzol, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor monoaminooksydazy, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, linezolid, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisocard 1,25 mg

Bisoprolol fumaran, składnik leku Bisocard, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. klonidyna), co może prowadzić do bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego, ciężkiego niedociśnienia tętniczego i nasilenia niewydolności serca. Współistniejące stosowanie bisoprololu z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi zwiększa ryzyko hipoglikemii oraz maskuje jej objawy, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii. Ponadto, bisoprolol może osłabiać odruchową tachykardię podczas znieczulenia oraz nasilać działanie depresyjne alkoholu etylowego, co zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego i sedacji.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, beta-adrenolityk miejscowy, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, dobutamina, dyzopiramid, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, izoprenalina, jaskra, klonidyna, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, propafenon, przełom nadciśnieniowy, receptor alfa-adrenergiczny, rylmenidyna, sympatykomimetyk, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Metocard 50 mg

Metoprolol wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemne działanie inotropowe i chronotropowe, a dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych metoprololem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych powikłań hemodynamicznych. Leki przeciwarytmiczne klasy I, takie jak dizopiramid, wykazują addytywne działanie ujemne na siłę skurczu mięśnia sercowego, co może prowadzić do ciężkich zaburzeń u pacjentów z dysfunkcją lewej komory. Metoprolol może nasilać działanie leków hipotensyjnych, a jednoczesne stosowanie z sympatykomimetykami (noradrenalina, adrenalina) może powodować znaczny wzrost ciśnienia tętniczego. Ponadto, beta-adrenolityk może maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania terapii przeciwcukrzycowej.
agonista receptora alfa-2, antagonista wapnia, barbiturany, bradykardia, celekoksyb, cukrzyca typu II, cymetydyna, cytochrom P450, difenhydramina, dizopiramid, dysfunkcja lewej komory, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, efekt z odbicia, fenotiazyny, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, hydralazyna, hydroksychlorochina, indometacyna, inhibitor syntezy prostaglandyn, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, katecholaminy, leczenie przeciwcukrzycowe, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm węglowodanów, neuroleptyk, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, ryfampicyna, SSRI, terbinafina, tymolol, układ współczulny, zespół chorej zatoki, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulsevia 30 mg

Duloksetyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, co może prowadzić do zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem terapii duloksetyną oraz 5-dniowego odstępu po jej zakończeniu. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), znacząco zwiększają stężenie duloksetyny w osoczu (6-krotny wzrost AUC, zmniejszenie klirensu o 77%), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do istotnego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, risperidon, beta-blokery jak metoprolol), wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, u palaczy stężenie duloksetyny jest obniżone o około 50% z powodu indukcji CYP1A2, co może wymagać dostosowania dawki.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego, benzodiazepina, beta-bloker, buprenorfina, cytochrom P450, dezypramina, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, hepatotoksyczność, IMAO, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP1A2, klomipramina, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, linezolid, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, propafenon, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SNRI, SSRI, teofilina, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Warfin 5 mg

Warfaryna, jako lek o wąskim indeksie terapeutycznym, wymaga szczególnej uwagi przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami ze względu na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Metabolizm enancjomerów R- i S-warfaryny odbywa się głównie przez enzymy CYP1A2, CYP3A4 oraz CYP2C9, co powoduje, że inhibitory tych cytochromów (np. amiodaron, metronidazol, azole przeciwgrzybicze) mogą zwiększać stężenie warfaryny i INR, podnosząc ryzyko krwawień. Z kolei induktory enzymów (np. ryfampicyna, leki przeciwdrgawkowe) obniżają stężenie warfaryny i INR, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności przeciwzakrzepowej. Wartości INR powinny być monitorowane szczególnie intensywnie przy wprowadzaniu, odstawianiu lub zmianie dawkowania leków wchodzących w interakcje, a także przy zmianach diety, nawyków alkoholowych i palenia tytoniu. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania warfaryny z innymi antykoagulantami doustnymi oraz ostrożność przy lekach przeciwpłytkowych i przeciwdepresyjnych SSRI/SNRI ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
amiodaron, amoksycylina, antagonista witaminy K, antybiotykoterapia, apiksaban, azytromycyna, bezafibrat, białka osocza, cefalosporyna, chinidyna, cholestyramina, choroba refluksowa przełyku, cyklofosfamid, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4, cyprofloksacyna, dabigatran, dekstropropoksyfen, dikloksacylina, dipirydamol, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwcukrzycowy, dziurawiec zwyczajny, edoksaban, erytromycyna, fenobarbital, fenofibrat, fibrat, flukloksacylina, flukonazol, fluoksetyna, fluorochinolon, fluorouracyl, fluwastatyna, gemfibrozyl, H2-bloker, hamowanie metabolizmu wątrobowego, indukcja metabolizmu wątrobowego, inhibitor EGFR, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, International Normalized Ratio, itrakonazol, kapecytabina, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kloksacylina, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lopinawir, lowastatyna, metotreksat, metronidazol, mikonazol, miłorząb, nafcylina, niewydolność wątroby, NLPZ, omeprazol, opioid, paracetamol, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, preparat ziołowy, propafenon, prymidon, przeciwciało monoklonalne, R-warfaryna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, S-warfaryna, sertralina, SNRI, SSRI, statyna, sulfonamid, symwastatyna, tamoksyfen, tramadol, tyklopidyna, warfaryna, wartość INR, wąski zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Nexpram 10 mg

Escytalopram, aktywny składnik preparatu Nexpram, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z inhibitorami monoaminooksydazy (zarówno nieodwracalnymi nieselektywnymi, jak i odwracalnymi selektywnymi MAO-A, np. moklobemidem), linezolidem oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (m.in. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i poważnych zaburzeń rytmu serca. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu oraz preparatów z dziurawca wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Escytalopram może nasilać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, a także zwiększać ryzyko złośliwych zaburzeń rytmu serca w połączeniu z lekami powodującymi hipokaliemię lub hipomagnezemię.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec, enzym CYP2C19, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibitor MAO, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Duloxetine Medical Valley 120 mg

Duloksetyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed włączeniem duloksetyny oraz 5-dniowego odstępu po zakończeniu duloksetyny przed rozpoczęciem IMAO. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), zmniejszają klirens duloksetyny o około 77% i zwiększają AUC 6-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do istotnego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym, np. trzykrotny wzrost AUC dezypraminy przy dawce 60 mg dwa razy na dobę oraz 71% wzrost AUC tolterodyny (40 mg dwa razy na dobę). Szczególną ostrożność należy zachować przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak flekainid, propafenon czy metoprolol, ze względu na ryzyko toksyczności.
antagonista receptora histaminowego H2, benzodiazepina, CYP1A2, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, farmakokinetyka, farmakoterapia, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, hepatotoksyczność, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens osoczowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, linezolid, metabolizm CYP2D6, metoprolol, moklobemid, okres półtrwania leku, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, propafenon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, tolterodyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Sotalol – Interakcje

Sotalol, będący lekiem przeciwarytmicznym klasy III z właściwościami beta-adrenolitycznymi, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, bradykardii oraz zaburzeń przewodzenia. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie sotalolu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III (np. amiodaron, chinidyna), neuroleptykami (np. haloperydol, pimozyd), antagonistami wapnia (diltiazem, werapamil) oraz lekami wywołującymi hipokaliemię (leki moczopędne, glikokortykosteroidy). W takich przypadkach ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych jest bardzo wysokie, co wymaga przeciwwskazania lub ścisłego monitorowania EKG i stężenia elektrolitów. Ponadto, sotalol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskować objawy hipoglikemii oraz osłabiać kompensacyjne reakcje adrenergiczne podczas stosowania leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna), co wymaga dostosowania dawkowania i stopniowego odstawiania leków.
amfoterycyna B, amiodaron, amlodypina, anestetyk halogenowy, antagonista wapnia, arytmia komorowa, azytromycyna, beta-adrenolityk, beta-agonista, bradykardia, chinidyna, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, dipirydamol, dofetylid, donepezil, dyzopiramid, erytromycyna, felodypina, galantamina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, ibutylid, inhibitor cholinoesterazy, insulina, klonidyna, lek alfa-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lidokaina, metanefryna, metyldopa, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, prazosyna, propafenon, rywastygmina, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zotral 100 mg

Produkt leczniczy Zotral zawiera 100 mg chlorowodorku sertraliny i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na sertralinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (159,3 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym i hipertermią. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii MAO przed rozpoczęciem sertraliny oraz 7-dniowego odstępu przed wprowadzeniem MAO po odstawieniu sertraliny. Ponadto, stosowanie sertraliny z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu ryzyka wydłużenia odstępu QT i groźnych zaburzeń rytmu serca.
chlorowodorek sertraliny, choroba układu krążenia, cytochrom P450, drżenie mięśniowe, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, flekainid, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na sertralinę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, propafenon, przewodnictwo serotoninergiczne, SNRI, SSRI, tramadol, tryptan, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Metoprolol VP 50 mg

Metoprolol VP w dawce 50 mg wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi obserwuje się działanie addycyjne, co zwiększa ryzyko niedociśnienia. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z klonidyną (ryzyko przełomu nadciśnieniowego przy nieprawidłowym odstawieniu), antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem) – zwłaszcza przy dożylnym podaniu, oraz inhibitorami CYP2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna, propafenon), które zwiększają stężenie metoprololu w surowicy i nasilają jego działanie. Dodatkowo, metoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i sulfonylomocznika, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga monitorowania pacjentów z cukrzycą. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (np. indometacyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy metoprololu.
amiodaron, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bupropion, chinidyna, cymetydyna, difenhydramina, diltiazem, dyzopyramid, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, działanie kardiodepresyjne, efekt sedacyjny, enzym wątrobowy, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hydroksychlorochina, indometacyna, inhibitor MAO, izoenzym CYP2D6, klonidyna, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący zwoje współczulne, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paroksetyna, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, ryfampicyna, rytonawir, stężenie alkoholu, terapia skojarzona, terbinafina, tioridazyna, werapamil, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Tonicard 300 mg

Propafenon, aktywny składnik leku Tonicard, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Hamowanie tych enzymów (np. przez ketokonazol, cymetydynę, chinidynę, erytromycynę) może prowadzić do wzrostu stężenia propafenonu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak fenobarbital i ryfampicyna, obniżają stężenie propafenonu, zmniejszając jego skuteczność przeciwarytmiczną. Propafenon zwiększa również stężenia leków takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, co może nasilać ich działania niepożądane i wymaga monitorowania stężeń oraz dostosowania dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (fenprokumon, warfaryna), gdzie obserwuje się wydłużenie czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania INR.
amiodaron, beta-adrenolityki, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie antycholinergiczne, elektrokardiogram, erytromycyna, fenobarbital, fenprokumon, fluoksetyna, hipotensja, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, ketokonazol, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, metoprolol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, neuroleptyki, niemiarowość, opioidowe leki przeciwbólowe, paroksetyna, propafenon, propranolol, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, środki zwiotczające mięśnie, teofilina, tiorydazyna, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone Glenmark 250 mg

Abirateron wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza związane z metabolizmem przez izoformę CYP3A4. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżyć ekspozycję na abirateron o około 55% (zmniejszenie AUC∞), co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania, jeśli to możliwe. Inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron jest również inhibitorem enzymów CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te enzymy – np. 2,9-krotny wzrost AUC dekstrometorfanu (substrat CYP2D6) oraz 46% wzrost AUC pioglitazonu (substrat CYP2C8). Metabolity abirateronu hamują transport przez OATP1B1, co może potencjalnie zwiększać stężenia leków eliminowanych przez ten transporter, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Ponadto, jednoczesne stosowanie abirateronu z lekami wydłużającymi odstęp QT wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko arytmii, a stosowanie spironolaktonu jest niezalecane z powodu możliwego wzrostu PSA.
abirateron, biodostępność, CYP2C8, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dziurawiec, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka abirateronu, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, OATP1B1, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, PSA, receptor androgenowy, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, spironolakton, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Wellbutrin XR 300 mg

Bupropion, substancja czynna Wellbutrin XR, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie poprzez hamowanie izoenzymu CYP2D6, co prowadzi do 2-5-krotnego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym (np. dezypramina, imipramina, rysperydon, metoprolol). Hamowanie CYP2D6 utrzymuje się co najmniej 7 dni po odstawieniu bupropionu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO (odstęp 14 dni po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych inhibitorach). Zgłaszano ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI). Bupropion może także zmniejszać skuteczność tamoksyfenu (inhibicja aktywacji przez CYP2D6) oraz obniżać stężenie digoksyny poprzez zwiększenie jej klirensu nerkowego, co wymaga monitorowania stężeń digoksyny szczególnie przy rozpoczęciu i zakończeniu terapii bupropionem.
aktywacja metaboliczna, amantadyna, cyklofosfamid, CYP2D6, cytalopram, cytochrom P450 CYP2B6, dezypramina, diazepam, digoksyna, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, efawirenz, farmakokinetyka, fenytoina, flekainid, hydroksybupropion, ifosfamid, induktor enzymu metabolizującego, inhibitor enzymu metabolizującego, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, klirens nerkowy, klopidogrel, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, metoprolol, nikotynowy przezskórny system terapeutyczny, orfenadryna, pole pod krzywą stężenia, propafenon, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie maksymalne, szlak katecholaminergiczny, szlak metaboliczny, tamoksyfen, tiorydazyna, tyklopidyna, walproinian, wąski indeks terapeutyczny, zatrucie digoksyną, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Seronil 10 mg

Fluoksetyna charakteryzuje się długim okresem półtrwania zarówno substancji macierzystej, jak i aktywnego metabolitu norfluoksetyny, co ma istotne znaczenie przy ocenie interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, zwłaszcza podczas zmiany terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie fluoksetyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd) ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego, objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, miokloniami i zaburzeniami świadomości. Zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 2 tygodni od odstawienia IMAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5 tygodni po zakończeniu terapii fluoksetyną przed włączeniem IMAO. Fluoksetyna silnie hamuje CYP2D6, co może prowadzić do istotnych interakcji, np. zmniejszenia stężenia aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, nasilając ryzyko bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu metoprololu oraz zwiększając ryzyko toksyczności fenytoiny. Wskazane jest ostrożne dawkowanie i monitorowanie kliniczne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6 (flekainid, propafenon, nebiwolol, atomoksetyna, karbamazepina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, rysperydon).
agregacja płytek, atomoksetyna, błękit metylenowy, bupropion, butyrofenon, chlorek metylotioniny, cyproheptadyna, dantrolen, desmopresyna, diuretyk, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, fenytoina, flekainid, fluoksetyna, hiponatremia, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, mekwitazyna, metoprolol, nebiwolol, norfluoksetyna, okskarbazepina, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, tamoksyfen, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Actavis 15 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; wymagana jest 14-dniowa przerwa po inhibitorze MAO i 7-dniowa po escytalopramie. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid), gdzie w razie konieczności stosowania zaleca się minimalne dawki i ścisłą kontrolę kliniczną. Ponadto, escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i przeciwhistaminowe) ze względu na wysokie ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
cymetydyna, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, napad padaczkowy, nieselektywny nieodwracalny inhibitor MAO, niewydolność serca, nortryptylina, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Actavis 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie odstępu 14 dni po zakończeniu terapii MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu moklobemidu, linezolidu oraz selegiliny (do 10 mg/dobę). Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak erytromycyna dożylna, czy leki przeciwmalaryczne), ze względu na zwiększone ryzyko groźnych arytmii. Ponadto, współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, sumatryptan) oraz lekami obniżającymi próg drgawkowy wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. W terapii skojarzonej z litem lub tryptofanem należy liczyć się z nasileniem działania serotoninergicznego, a stosowanie dziurawca zwyczajnego zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
cymetydyna, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiklopidyna, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Symtiver 20 mg + 40 mg

Produkt leczniczy Symtiver, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami oksydazy monoaminowej (IMAO), barbituranami, opioidowymi lekami przeciwbólowymi oraz lekami uspokajającymi ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwcholinergicznego i depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy. Symtiver może również nasilać działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych oraz adrenergiczne efedryny, a także zwiększać ryzyko działań niepożądanych przy stosowaniu leków przeciwcholinergicznych, takich jak atropina i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Ponadto, preparat może maskować objawy ototoksyczności wywołanej przez antybiotyki aminoglikozydowe oraz fałszować wyniki testów skórnych na alergeny. Należy unikać kojarzenia Symtiveru z lekami wydłużającymi odcinek QT (klasy Ia i III), co wiąże się z wysokim ryzykiem zaburzeń rytmu serca.
alkohol etylowy, amiodaron, antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, barbiturat, chinidyna, ciśnienie tętnicze, cynaryzyna, difenhydramina, działanie adrenergiczne, działanie przeciwcholinergiczne, efedryna, flekainid, haloperidol, indeks terapeutyczny, inhibitor oksydazy monoaminowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP2D6, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpsychotyczny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, ototoksyczność, paroksetyna, prokainamid, prokarbazyna, propafenon, risperidon, sotalol, substrat enzymu, test skórny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie narządu słuchu, wenlafaksyna, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polfenon

Preparat Polfenon, zawierający chlorowodorek propafenonu, wymaga ścisłego monitorowania pacjenta przed i w trakcie terapii. Konieczne jest wykonanie badania EKG, kontroli ciśnienia tętniczego oraz oceny stanu klinicznego w celu potwierdzenia wskazań do stosowania leku. Propafenon może ujawnić lub wywołać zmiany w EKG charakterystyczne dla zespołu Brugadów, dlatego po rozpoczęciu leczenia należy obowiązkowo wykonać EKG w celu wykluczenia tego zespołu. Lek wpływa również na parametry pracy wszczepionych stymulatorów serca, co wymaga regularnej kontroli i ewentualnego zaprogramowania urządzenia. Propafenon jest przeciwwskazany u pacjentów z istotną klinicznie chorobą strukturalną serca ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych oraz może indukować przejście napadowego migotania przedsionków w trzepotanie przedsionków z blokiem przewodzenia 2:1 lub 1:1, co wymaga ścisłego monitorowania.
astma oskrzelowa, blok przewodzenia, choroba strukturalna serca, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie proarytmiczne, działanie β-adrenolityczne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, elektrokardiografia, farmakoterapia, funkcja układu oddechowego, lek antyarytmiczny, lek antyarytmiczny klasy IC, napadowe migotanie przedsionków, niedobór laktazy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, próg stymulacji, propafenon, receptor β-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, stymulator serca, trzepotanie przedsionków, zaburzenie przewodzenia, zespół Brugadów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Asentra 100 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieodwracalnymi (np. selegilina), odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid), ze względu na ryzyko rozwoju zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Ponadto, łączenie sertraliny z pimozydem jest zabronione z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (np. fentanyl, tryptany, inne SSRI, opioidy), leków wydłużających odstęp QT oraz litu, który może nasilać drżenia mimo braku zmian farmakokinetycznych. Monitorowanie jest również wskazane podczas terapii sertraliną i warfaryną (wydłużenie czasu protrombinowego), fenytoiną (możliwe zmniejszenie stężenia sertraliny i konieczność dostosowania dawki) oraz lekami wpływającymi na czynność płytek krwi (NLPZ, ASA, tyklopidyna) ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, badanie EKG, buprenorfina, cholinoesteraza osoczowa, cymetydyna, CYP 1A2, CYP 2C19, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynność płytek krwi, dezypramina, digoksyna, diltiazem, drżenie mięśniowe, dysfagia, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, hipertermia, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, izoenzym CYP 2D6, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metamizol, mioklonia, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, NLPZ, omeprazol, opioid, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, selegilina, sumatryptan, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tyklopidyna, warfaryna, wartość INR, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Lamisil 250 mg

Terbinafina w dawkach 125 mg i 250 mg wykazuje istotne działanie hamujące izoenzym CYP2D6, co może prowadzić do zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym. Szczególnie narażone na interakcje są trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. amitriptylina, imipramina), beta-adrenolityki (metoprolol, propranolol), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoksetyna, paroksetyna), leki przeciwarytmiczne klasy 1A, 1B i 1C (propafenon, flekainid) oraz inhibitory MAO typu B (selegilina, rasagilina). Interakcje te mogą skutkować podwyższeniem stężenia tych leków w surowicy, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń rytmu serca i innych powikłań. W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym zaleca się ścisłe monitorowanie kliniczne, rozważenie redukcji dawki lub alternatywnej terapii.
amitryptylina, badanie in vitro, badanie in vivo, beta-adrenolityk, CYP2D6, doksepina, elektrokardiografia, enkainid, flekainid, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, imipramina, inhibitor MAO-B, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, klomipramina, Lamisil, lek przeciwarytmiczny, metoprolol, paroksetyna, propafenon, propranolol, rasagilina, selegilina, SSRI, terbinafina, timolol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Seroxat 20 mg

Paroksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6 i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO, co jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego. Ponadto, paroksetyna znacząco zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak pimozyd (2,5-krotny wzrost stężenia przy dawce 60 mg paroksetyny) i tiorydazyna, co może prowadzić do wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii typu torsade de pointes. Wskazane jest unikanie kojarzenia paroksetyny z lekami serotoninergicznymi (np. tryptany, tramadol, linezolid, dziurawiec), fentanylem oraz tamoksyfenem, gdzie obserwuje się zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może obniżać skuteczność przeciwnowotworową terapii. W przypadku leków przeciwzakrzepowych, NLPZ i kwasu acetylosalicylowego, paroksetyna zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
atomoksetyna, błękit metylenowy, buprenorfina, chlorek metylotioniny, cholinesteraza osoczowa, CYP2D6, cytochrom P450, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, fozamprenawir, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klomipramina, klozapina, kwas acetylosalicylowy, linezolid, lit, metoprolol, miwakurium, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, objawy antycholinergiczne, odstęp QT, perfenazyna, petydyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, prawastatyna, procyklidyna, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, suksametonium, tamoksyfen, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tryptofan, walproinian sodu, zespół serotoninowy