CYP2C8
CYP2C8 to izoenzym cytochromu P450, należący do rodziny enzymów uczestniczących w metabolizmie leków i innych ksenobiotyków w organizmie. Jest kodowany przez gen CYP2C8 zlokalizowany na chromosomie 10q23.33 i ekspresjonowany głównie w wątrobie, choć występuje również w innych tkankach, w tym w nerkach, nadnerczach i gruczole sutkowym.
Enzym ten odgrywa kluczową rolę w metabolizmie około 5% powszechnie stosowanych leków, w tym przeciwcukrzycowych tiazolidynedionów (rosiglitazon, pioglitazon), przeciwnowotworowych taksanów (paklitaksel), leków przeciwmalarycznych (amodiachina), statyn (ceriwastatyna), przeciwpadaczkowych (karbamazepina) oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
CYP2C8 wykazuje polimorfizm genetyczny, co oznacza, że aktywność enzymu może się różnić między pacjentami w zależności od posiadanych wariantów genetycznych. Najważniejsze allele to CYP2C8*2, CYP2C8*3 i CYP2C8*4, które mogą wpływać na szybkość metabolizmu substratów i skutkować zmienioną odpowiedzią na leki. Wiedza o statusie CYP2C8 pacjenta może być istotna w personalizacji farmakoterapii, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Inhibitory CYP2C8, takie jak gemfibrozyl, trimetoprim czy montelukast, mogą zwiększać stężenie substratów tego enzymu we krwi, podwyższając ryzyko działań niepożądanych. Z kolei induktory, jak rifampicyna czy karbamazepina, mogą obniżać stężenia substratów CYP2C8, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapeutyczną. Interakcje lekowe związane z CYP2C8 mają istotne znaczenie kliniczne i powinny być uwzględniane przy planowaniu terapii wielolekowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Livazo 4 mg
Pitawastatyna, substancja czynna leku Livazo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax w 1 godzinę), biodostępnością 51% oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizm pitawastatyny jest minimalny i odbywa się głównie przez UDP-glukuronozylotransferazy (UGT1A3, UGT2B7), z niewielkim udziałem CYP2C9 i CYP2C8, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych typowych dla innych statyn. Lek jest eliminowany głównie przez wątrobę z żółcią, z połowicznym czasem eliminacji od 5,7 do 8,9 godziny i klirensem około 43,4 l/h. Obecność pokarmu obniża Cmax o 43%, ale nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC). Transport do hepatocytów odbywa się aktywnie przez OATP1B1 i OATP1B3, a polimorfizmy genu SLCO1B1 mogą wpływać na zmienność farmakokinetyczną (4-krotna różnica AUC). Pitawastatyna nie jest substratem glikoproteiny p, co zmniejsza potencjał interakcji lekowych.
albumina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas półtrwania, dysfagia, dystrybucja leku, forma niezmieniona, glikoproteina p, hemodializa, hepatocyt, klirens, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, niewydolność wątroby, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, pitawastatyna, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, UDP-glukuronozylotransferaza, uszkodzenie wątroby, zależność od dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mifomet 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Mifomet zawiera sytagliptynę i metforminę, których farmakokinetyka została szczegółowo opisana. Sytagliptyna po podaniu doustnym w dawce 100 mg osiąga Tmax w 1-4 godziny, z Cmax około 950 nM i AUC 8,52 μM•h, a jej biodostępność wynosi około 87%. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (Vd ok. 198 L) i niskie wiązanie z białkami osocza (38%). Eliminacja sytagliptyny odbywa się głównie przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym około 350 mL/min i okresem półtrwania około 12,4 godziny. Metabolizm jest minimalny, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnych interakcji z innymi izoenzymami CYP. Zaburzenia czynności nerek wpływają na farmakokinetykę sytagliptyny, zwiększając AUC odpowiednio do stopnia niewydolności (do 4-krotnego wzrostu przy GFR < 30 mL/min), co wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów dializowanych (hemodializa usuwa około 13,5% leku). Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób starszych, a także w zależności od płci, rasy czy BMI. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z cukrzycą typu 2 AUC sytagliptyny jest o około 18% niższe niż u dorosłych.
AUC, białko osocza, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dawka leku, farmakokinetyka wchłaniania, glikoproteina p, inhibitor DPP-4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, sytagliptyna i metformina, transporter anionów organicznych, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptyna/Chlorowodorek metforminy Polpharma 50 mg + 850 mg
Badanie biorównoważności wykazało, że produkt zawierający sytagliptynę/metforminę jest farmakokinetycznie równoważny z podawaniem oddzielnych tabletek fosforanu sytagliptyny i chlorowodorku metforminy. Sytagliptyna po podaniu doustnym 100 mg osiąga Tmax w 1-4 godziny, z AUC 8,52 µM•h i Cmax 950 nM, a jej biodostępność wynosi około 87%. Posiłki bogate w tłuszcze nie wpływają na farmakokinetykę sytagliptyny. Lek jest głównie wydalany z moczem (79% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnej indukcji lub inhibicji izoenzymów CYP. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek AUC sytagliptyny wzrasta do 4-krotnie w ciężkich przypadkach, co wymaga uwagi klinicznej, natomiast u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami nie jest konieczne dostosowanie dawki. Wątroba w stopniu łagodnym do umiarkowanego nie wymaga korekty dawkowania, a wiek, płeć, rasa i BMI nie wpływają istotnie na farmakokinetykę.
AUC, biodostępność, BMI, chlorowodorek metforminy, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, DPP-4, fosforan sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, OAT1, objętość dystrybucji, OCT2, okres półtrwania, PEPT1/2, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, Tmax, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Simdax 2,5 mg/ml
Lewozymendan, aktywny składnik preparatu Simdax, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z dożylnymi lekami wazoaktywnymi, gdzie additive działanie naczyniorozszerzające może prowadzić do nasilenia hipotensji, wymagając ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego. Kombinacja z monoazotanem izosorbidu może wywołać znaczne nasilenie hipotonii ortostatycznej, co może wymagać redukcji dawek i częstszego nadzoru hemodynamicznego. Lewozymendan jest bezpieczny w połączeniu z beta-adrenolitykami oraz digoksyną, bez konieczności modyfikacji dawkowania. Jednakże, jako inhibitor enzymu CYP2C8, może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak loperamid, pioglitazon, repaglinid i enzalutamid, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ostrożności klinicznej. Preparat zawiera 785 mg/ml etanolu (98% objętościowo), co może nasilać działanie hipotensyjne i działania niepożądane ze strony OUN, zwłaszcza przy dodatkowym spożyciu alkoholu, dlatego pacjenci powinni unikać alkoholu podczas terapii.
beta-adrenolityk, CYP2C8, cytochrom P450, digoksyna, działanie naczyniorozszerzające, efekt hipotensyjny, enzalutamid, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, interakcja farmakokinetyczna, lek wazoaktywny, lewozymendan, loperamid, monoazotan izosorbidu, niedociśnienie, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, pioglitazon, repaglinid, upośledzona funkcja wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Mifomet 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Mifomet, zawierający sytagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) oraz metforminę (1000 mg dwa razy na dobę), nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu tych substancji u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane, szczególnie w stanach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby. Przed badaniami obrazowymi z użyciem jodowych środków kontrastowych należy przerwać stosowanie Mifometu, a wznowienie terapii możliwe jest nie wcześniej niż po 48 godzinach, po ocenie i potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać czynność nerek i zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek podczas ich stosowania z Mifometem.
agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyki, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitory konwertazy angiotensyny, izoenzymy CYP450, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, schyłkowa niewydolność nerek, selektywne inhibitory COX-2, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, transporter kationów organicznych 2, transporter usuwania wielu leków i toksyn, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Dr. Max 50 mg/g
Ibuprofen w postaci żelu miejscowego (Ibuprofen Dr.Max 50 mg/g) wykazuje ograniczone wchłanianie przez skórę, z około 22% dawki przenikającej do krwiobiegu w ciągu 48 godzin. Stężenia ibuprofenu w osoczu po aplikacji miejscowej są zazwyczaj zbyt niskie, aby wywołać ogólnoustrojowe działania niepożądane, choć u osób nadwrażliwych mogą wystąpić reakcje systemowe. Substancja czynna wiąże się silnie z białkami osocza (>99%, głównie albuminami), co ogranicza jej objętość dystrybucji i dostępność wolnej frakcji leku do działania farmakologicznego i metabolizmu.
2-hydroksy-ibuprofen, aplikacja miejscowa leku, białko osocza, biotransformacja ibuprofenu, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, farmakokinetyka ibuprofenu, faza eliminacji, glukuronidacja, karboksy-ibuprofen, nadwrażliwość na ibuprofen, okres półtrwania leku, podanie doustne, reakcja utleniania, stężenie leku, wiązanie z białkami, wolny lek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Juzina 100 mg
JUZINA zawiera sytagliptynę w dawce 100 mg, charakteryzującą się wysoką biodostępnością (~87%) i szybkim wchłanianiem (Tmax 1-4 h). Po podaniu doustnym Cmax wynosi około 950 nM, a AUC 8,52 µM·h. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, natomiast Cmax i C24h nie są ściśle proporcjonalne. Sytagliptyna ma niskie wiązanie z białkami osocza (38%) i jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (~79% z moczem), z okresem półtrwania około 12,4 h. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnej indukcji lub inhibicji cytochromów P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Klirens nerkowy wynosi około 350 ml/min, a lek jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny P, jednak bez klinicznie istotnych interakcji z inhibitorami tych transporterów. Sytagliptyna wykazuje minimalną akumulację przy stosowaniu wielokrotnym i może być podawana niezależnie od posiłku.
AUC, biodostępność, BMI, chlorowodorek jednowodny, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter anionów organicznych, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Jamesi 50 mg + 1000 mg
Równoczesne podawanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu leków. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, niezalecane jest jednoczesne stosowanie alkoholu, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby. Przerwanie terapii produktem Jamesi jest konieczne przed i po badaniach z użyciem jodowych środków kontrastowych (przynajmniej 48 godzin), z kontrolą czynności nerek przed wznowieniem leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków potencjalnie nefrotoksycznych (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe), które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, wymagając ścisłego monitorowania czynności nerek i glikemii.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor MATE, inhibitor transportera kationów organicznych, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy zawierający jod, transporter anionów organicznych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – PHINGROUM 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku PHINGROUM, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) 950 nM w medianie czasu Tmax wynoszącej 1-4 godziny. AUC wynosi średnio 8,52 µM•hr. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i stężenie po 24 godzinach (C24h) nie są ściśle proporcjonalne do dawki. Sytagliptyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (38%) i jest eliminowana głównie w postaci niezmienionej przez nerki (około 79% z moczem), z okresem półtrwania około 12,4 godziny. Metabolizm ograniczony jest głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja nerkowa odbywa się przez aktywne wydzielanie kanalikowe, z klirensem około 350 ml/min, przewyższającym przesączanie kłębuszkowe, a sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny P, choć ich kliniczne znaczenie jest nie do końca ustalone.
biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wydzielanie kanalikowe, zależność PK/PD - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symgliptin 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna produktu Symgliptin (dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Tmax w zakresie 1-4 godzin, z wysoką biodostępnością około 87%. Po dawce 100 mg u osób zdrowych średnie AUC wynosi 8,52 µM•godz., a Cmax 950 nM. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie są w pełni proporcjonalne do dawki. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a około 79% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z eliminacją głównie przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w czym uczestniczą transportery hOAT-3 i glikoproteina P. Pokarm bogaty w tłuszcze nie wpływa na farmakokinetykę leku, co umożliwia stosowanie Symgliptinu niezależnie od posiłków.
aktywne wydzielanie kanalikowe, AUC, biodostępność bezwzględna, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter anionów organicznych-3, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Adimuplan 50 mg
Adimuplan, zawierający sytagliptynę, wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji lekowych. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma ograniczony wpływ na jej klirens. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub ESRD metabolizm ten może nabrać większego znaczenia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna), co może prowadzić do zwiększenia stężenia sytagliptyny w osoczu. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, jednak kliniczne znaczenie interakcji z inhibitorami OAT3 (np. probenecyd) jest niskie. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x 2/dobę), cyklosporyny (600 mg jednorazowo), digoksyny (0,25 mg/dobę), gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych leków antykoncepcyjnych, co wskazuje na bezpieczne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawek.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, efekt hipoglikemizujący, endogenna inkretyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor DPP-4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, metformina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, symwastatyna, sytagliptyna, terapia skojarzona, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Livazo 1 mg
Pitawastatyna, zawarta w leku Livazo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po podaniu doustnym. Całkowita biodostępność wynosi około 51%, a obecność pokarmu, nawet wysokotłuszczowego, nie wpływa istotnie na AUC, choć obniża Cmax o 43%. Lek wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami i kwaśną glikoproteiną alfa-1, oraz znaczną objętość dystrybucji (~133 l), co wskazuje na szerokie przenikanie do tkanek. Transport do hepatocytów odbywa się przez OATP1B1 i OATP1B3, a metabolizm jest minimalny przez CYP450 (głównie CYP2C9 i CYP2C8), dominującą rolę odgrywają enzymy UGT (UGT1A3 i 2B7) prowadzące do nieaktywnego laktonu. Eliminacja następuje głównie z żółcią, z moczem wydalane jest <5% leku, a t½ wynosi od 5,7 do 8,9 godziny, co wskazuje na możliwość kumulacji przy stosowaniu przewlekłym.
albumina, białko osocza, biodostępność, biodostępność całkowita, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas eliminacji, gen SLCO1B1, glikoproteina p, glukuronid, hemodializa, jelito czcze, jelito kręte, klirens, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, pitawastatyna, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genu, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, transporter wątrobowy, UDP-glukuronozylotransferaza, wydalanie żółciowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Clopidix 75 mg
Klopidogrel, będący aktywnym składnikiem Clopidix 75 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii przeciwpłytkowej. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak doustne antykoagulanty (np. warfaryna), inhibitory glikoprotein IIb/IIIa, kwas acetylosalicylowy (ASA), heparyna, leki trombolityczne oraz NLPZ (w tym inhibitory COX-2). W przypadku ASA dawka 500 mg dwa razy na dobę przez jeden dzień nie powodowała istotnego wydłużenia czasu krwawienia, jednak wymagana jest ostrożność i monitorowanie pacjenta. Klopidogrel metabolizowany jest częściowo przez CYP2C19, co powoduje, że induktory tego enzymu (np. ryfampicyna) zwiększają stężenie aktywnego metabolitu i ryzyko krwawień, natomiast inhibitory CYP2C19 (m.in. omeprazol, ezomeprazol, flukonazol) obniżają skuteczność leku. Omeprazol w dawce 80 mg/dobę zmniejsza ekspozycję na metabolit klopidogrelu o 40-45%, redukując działanie przeciwpłytkowe o 21-39%, co dyskwalifikuje jednoczesne stosowanie tych leków. Pantoprazol i lanzoprazol wykazują mniejszy wpływ (zmniejszenie ekspozycji o 14-20%, redukcja działania o 11-15%) i mogą być stosowane równocześnie.
agregacja płytek, Clopidix, CYP2C8, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, gastroprotekcja, hemostaza, heparyna, inhibitor COX-2, inhibitor glikoproteiny IIb/IIIa, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C19, klopidogrel, kobicystat, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek trombolityczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry zespół wieńcowy, paklitaksel, repaglinid, rozuwastatyna, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, terapia przeciwretrowirusowa, warfaryna, zakażenie HIV, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sademlip 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sademlip, zawierający sytagliptynę (100 mg) i metforminę chlorowodorek, wykazuje biorównoważność w stosunku do jednoczesnego podawania obu substancji w oddzielnych tabletkach. Sytagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cₘₐₓ 950 nM w 1-4 h, AUC 8,52 μM•h), wysoką biodostępnością około 87% oraz brakiem wpływu posiłku na farmakokinetykę. Lek wykazuje znaczną dystrybucję (Vd ok. 198 l), niskie wiązanie z białkami osocza (38%) i jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% z moczem). Okres półtrwania wynosi około 12,4 h, a klirens nerkowy to około 350 ml/min, z eliminacją przez aktywne wydzielanie kanalikowe, m.in. z udziałem transportera hOAT-3 i glikoproteiny p. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnej indukcji lub inhibicji enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Farmakokinetyka jest podobna u zdrowych i chorych na cukrzycę typu 2, a u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 ml/min) wzrost AUC jest nieistotny klinicznie i nie wymaga modyfikacji dawki.
biodostępność bezwzględna, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, glikoproteina p, klirens nerkowy, metforminy chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stężenie w stanie stacjonarnym, sytagliptyna z metforminą, transporter anionów organicznych-3, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Sademlip 50 mg + 1000 mg
Preparat Sademlip, łączący sytagliptynę (50 mg 2x/dobę) i metforminę (1000 mg 2x/dobę), nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie alkoholu oraz jodowych środków kontrastowych – w tym przypadku terapię należy przerwać na co najmniej 48 godzin i potwierdzić stabilną czynność nerek przed wznowieniem. Leki potencjalnie pogarszające czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) oraz inhibitory transporterów OCT2 i MATE (np. ranolazyna, wandetanib) mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i glikemii oraz ewentualnej korekty dawki.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, dolutegrawir, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor transportera kationów organicznych, inhibitor transportera usuwania wielu leków, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory konwertazy angiotensyny, itrakonazol, jodowe środki kontrastowe, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina chlorowodorek, niedożywienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, probenecyd, ranolazyna, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, wandetanib - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris, dostępny w tabletkach powlekanych 200 mg i 400 mg, wykazuje po podaniu doustnym dawki 800 mg u pacjentów z guzami litymi maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 19 ± 13 µg/mL oraz mediana czasu do osiągnięcia Cmax (tmax) wynoszącą 3,5 godziny. Pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC0-∞) wynosi około 650 ± 500 µg·h/mL, a kumulacja leku przy wielokrotnym podawaniu zwiększa AUC0-T od 1,23 do 4 razy. Wchłanianie pazopanibu jest istotnie zwiększone przez pokarm, co podwaja AUC i Cmax, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo (co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC(0-72) o 46% i podwaja Cmax, skracając tmax o około 2 godziny. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Metabolity stanowią jedynie 6% ekspozycji i mają ograniczoną aktywność biologiczną, co wskazuje, że efekt terapeutyczny zależy głównie od niezmienionego leku. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez kał, a wydalanie nerkowe stanowi mniej niż 4% dawki.
aminotransferaza alaninowa, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, chlorowodorek pazopanibu, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka, glikoproteina p, hamowanie proliferacji, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, okres półtrwania leku, stan stacjonarny, tabletka powlekana, Tmax, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mifoglame 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna Mifoglame 100 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax 950 nM) w osoczu w ciągu 1-4 godzin (Tmax). Pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) wynosi średnio 8,52 μM•hr. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, natomiast Cmax i stężenie po 24 godzinach (C24h) wykazują nieliniowość. Sytagliptyna jest słabo wiązana z białkami osocza (38%) i ma dużą objętość dystrybucji (~198 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min, co sugeruje aktywne wydzielanie kanalikowe. Metabolizm jest minimalny, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Sytagliptyna nie wymaga dostosowania dawki w zależności od posiłku, wieku, płci, rasy czy BMI.
AUC, AUC sytagliptyny, biodostępność bezwzględna, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność PK/PD - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax SR Combi 50 mg + 500 mg
Metformax SR Combi to preparat zawierający sytagliptynę i metforminę w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, dostępny w dawkach 50 mg + 500 mg, 50 mg + 1000 mg oraz 100 mg + 1000 mg, stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, Tmax wynosi 1-4 godziny, a okres półtrwania około 12,4 godziny. Lek jest eliminowany głównie przez nerki (87% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym około 350 ml/min i objętością dystrybucji około 198 litrów. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Farmakokinetyka sytagliptyny nie ulega znaczącym zmianom pod wpływem posiłku, a dawka nie wymaga korekty u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 ml/min), natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min) AUC wzrasta do 4-krotności wartości prawidłowej, co wymaga ostrożności. Hemodializa usuwa około 13,5% leku w ciągu 3-4 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, inhibitor DPP-4, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, sytagliptyna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, transporter anionów organicznych, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność PK/PD - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Remodulin 1 mg/ml
Remodulin (treprostynil) wykazuje przewidywalną, liniową farmakokinetykę zależną od dawki w zakresie infuzji 2,5-125 ng/kg mc./min, z osiągnięciem stanu stacjonarnego w 15-18 godzin niezależnie od drogi podania (podskórna lub dożylna). Średni okres półtrwania treprostynilu różni się w zależności od czasu trwania infuzji: 1,32-1,42 godziny po 6-godzinnych infuzjach, 4,61 godziny po 72-godzinnych oraz 2,93 godziny po infuzjach trwających co najmniej trzy tygodnie. Objętość dystrybucji wynosi 1,11-1,22 l/kg, a klirens osoczowy 586,2-646,9 ml/kg/h, z istotnym klinicznie zmniejszeniem klirensu u pacjentów otyłych (BMI > 30 kg/m²). W stanie stacjonarnym obserwuje się dobowe wahania stężeń treprostynilu o 20-30%, z maksymalnymi wartościami o godzinie 1 i 10 oraz minimalnymi o godzinie 7 i 16.
biorównoważność, CYP2C8, cytochrom P450, droga eliminacji, farmakodynamika, glukuronid, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, treprostynil, utlenianie, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Interakcje leku – Jansitin 25 mg
Lek Jansitin (sytagliptyna) wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, co jest szczególnie ważne u pacjentów z cukrzycą typu 2 często stosujących wielolekową terapię. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, przy czym u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wpływ CYP3A4 na klirens jest minimalny. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy może mieć większe znaczenie. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą potencjalnie zwiększać stężenia sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Cyklosporyna zwiększa AUC i Cₘₐₓ sytagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, ale zmiany te nie wymagają modyfikacji dawki. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p i OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) są klinicznie nieistotne lub niepotwierdzone in vivo. Współpodawanie metforminy (1000 mg x 2/dobę) z sytagliptyną (50 mg) nie wpływa na farmakokinetykę obu leków, co potwierdza bezpieczeństwo ich skojarzonego stosowania.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka leków, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitory CYP3A4, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, izoenzymy CYP450, klirens nerkowy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwwirusowe, metformina, OAT3, parametry farmakokinetyczne, probenecyd, rozyglitazon, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 850 mg
Produkt Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma, dostępny w dawkach 50 mg + 850 mg oraz 50 mg + 1000 mg, wykazuje biorównoważność z równoczesnym podawaniem składników w oddzielnych tabletkach. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, Tmax wynosi 1-4 godziny, a Cmax 950 nM po dawce 100 mg. Lek jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej (87% dawki), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym 350 mL/min. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 godziny, nieznaczne wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji 63-276 litrów oraz klirens nerkowy >400 mL/min. Metformina jest wydalana w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,5 godziny. Pokarm wpływa na zmniejszenie i opóźnienie wchłaniania metforminy, jednak znaczenie kliniczne tych zmian jest nieustalone.
aktywne wydzielanie kanalikowe, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dysfunkcja nerek, farmakokinetyka metforminy, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, metformina chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wchłanianie metforminy, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fordiab 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Fordiab łączy sytagliptynę (50 mg) z metforminą (850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych, wykazując biorównoważność z jednoczesnym podawaniem obu substancji oddzielnie. Sytagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1-4 h), wysoką biodostępnością około 87%, średnim AUC 8,52 µM•hr oraz Cmax 950 nM po dawce 100 mg. Jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z niskim wiązaniem z białkami osocza (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na inne izoenzymy CYP. Okres półtrwania wynosi około 12,4 h, a lek wykazuje minimalną akumulację przy podawaniu wielokrotnym. Farmakokinetyka sytagliptyny jest podobna u osób zdrowych i pacjentów z cukrzycą typu 2, z umiarkowanym wzrostem AUC u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (odpowiednio 1,2- i 1,6-krotnie), bez konieczności modyfikacji dawki. Znaczące zwiększenie AUC (2- do 4-krotne) obserwuje się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (GFR < 45 ml/min), w tym podczas hemodializy, która usuwa około 13,5% dawki w ciągu 3-4 godzin.
biodostępność bezwzględna, chlorowodorek metforminy, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka wchłaniania, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor glikoproteiny p, klirens nerkowy, krwinki czerwone, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter hOAT-3, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml
Erybulina, substancja czynna preparatu Eribulin EVER Pharma, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z główną eliminacją przez wydalanie żółciowe (do 70%), bez identyfikacji konkretnego białka transportowego. Nie jest substratem dla kluczowych transporterów takich jak BCRP, OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, MRP2, MRP4 czy BSEP. W badaniach klinicznych wykazano brak istotnego wpływu inhibitorów (np. ketokonazol) i induktorów (np. ryfampicyna) CYP3A4 na parametry farmakokinetyczne erybuliny (AUC, Cmax), co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w tych sytuacjach. Erybulina słabo hamuje CYP3A4 in vitro, jednak brak jest potwierdzenia klinicznego tego efektu, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak alfentanyl, cyklosporyna, ergotamina, fentanyl, pimozyd, chinidyna, syrolimus i takrolimus, ze względu na ryzyko zwiększenia ich stężeń i działań niepożądanych.
alfentanyl, BCRP, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chinidyna, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, ergotamina, Eribulin, erybulina, fentanyl, interakcje lekowe, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwpsychotyczny, OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, OCT1, OCT2, opioidowy lek przeciwbólowy, pimozyd, pompa eksportu soli kwasów żółciowych, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, transportery anionów organicznych, wąski indeks terapeutyczny