cymetydyna

Cymetydyna to lek należący do grupy antagonistów receptora histaminowego H2, który blokuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Została wprowadzona do lecznictwa w latach 70. XX wieku jako pierwszy skuteczny inhibitor wydzielania kwasu żołądkowego, co stanowiło przełom w farmakoterapii chorób związanych z nadmierną sekrecją kwasu.

Główne wskazania do stosowania cymetydyny obejmują chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, zespół Zollingera-Ellisona, refluks żołądkowo-przełykowy oraz zapobieganie krwawieniom z górnego odcinka przewodu pokarmowego u pacjentów w stanie krytycznym. Lek hamuje zarówno podstawowe, jak i stymulowane wydzielanie kwasu żołądkowego.

Cymetydyna wykazuje istotne interakcje z wieloma lekami, gdyż hamuje cytochrom P450, co może prowadzić do zwiększenia stężenia we krwi jednocześnie stosowanych leków metabolizowanych przez ten układ enzymatyczny. Wśród działań niepożądanych wymienia się: bóle głowy, zawroty głowy, biegunkę, wysypkę, a przy długotrwałym stosowaniu u mężczyzn – ginekomastię i impotencję wskutek działania antyandrogennego.

Współcześnie cymetydyna została w dużej mierze zastąpiona przez nowsze leki z grupy antagonistów H2 (ranitydyna, famotydyna) oraz inhibitory pompy protonowej, które charakteryzują się większą skutecznością i mniejszą liczbą interakcji lekowych. Niemniej, cymetydyna nadal znajduje zastosowanie w praktyce klinicznej, szczególnie w krajach rozwijających się.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Plendil 5 mg

Felodypina, aktywny składnik Plendilu, jest metabolizowana w wątrobie głównie przez izoenzym CYP3A4. Interakcje farmakokinetyczne wynikają z modulacji aktywności tego enzymu przez inne substancje, co wpływa na stężenia felodypiny w osoczu i jej efektywność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i ketokonazol, mogą zwiększać Cmax felodypiny nawet 8-krotnie oraz AUC 6-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna, podnoszą Cmax i AUC około 2,5-krotnie, a słabsze inhibitory, jak cymetydyna, o około 55%. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, fenytoina czy fenobarbital, mogą obniżyć Cmax o 82% i AUC o 96%, co prowadzi do znacznego zmniejszenia skuteczności felodypiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na ziele dziurawca oraz sok grejpfrutowy, które odpowiednio indukują i hamują CYP3A4, wpływając na biodostępność leku.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, choroba wrzodowa, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie niepożądane, dziurawiec, efawirenz, efekt hipotensyjny, erytromycyna, felodypina, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, newirapina, niedociśnienie ortostatyczne, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – MEL MAX 15 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie niezalecane jest łączenie meloksykamu z innymi NLPZ, kwasem acetylosalicylowym, lekami przeciwzakrzepowymi (w tym heparyną i warfaryną), lekami trombolitycznymi oraz kortykosteroidami ze względu na wysokie ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Meloksykam może osłabiać działanie leków hipotensyjnych (beta-adrenolityków, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny) oraz nasilać nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus), co wymaga monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z zaburzeniami nerkowymi. Interakcje z SSRI zwiększają ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, co może wymagać zastosowania gastroprotekcji.
antagonista receptora angiotensyny, błona śluzowa żołądka, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, glikokortykosteroid, heparyna, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający, lit, meloksykam, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płytki krwi, SSRI, system terapeutyczny domaciczny, takrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Avamina SR 500 mg

Metformina chlorowodorek, substancja czynna Avamina SR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo. Metformina jest substratem transporterów OCT1 i OCT2, co powoduje, że inhibitory tych nośników (np. werapamil, cymetydyna, kryzotynib) mogą zmniejszać skuteczność lub zwiększać stężenie metforminy w osoczu, podnosząc ryzyko działań niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej. Induktory OCT1, takie jak ryfampicyna, mogą zwiększać absorpcję metforminy, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów OCT2, NLPZ, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków moczopędnych, ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej. Metformina powinna być przerwana na co najmniej 48 godzin przed i po badaniu z jodowymi środkami kontrastowymi, po uprzedniej ocenie funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie obrazowe, cymetydyna, dolutegrawir, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hiperglikemiczne, glikokortykosteroid, hipoglikemia, induktor OCT1, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, inhibitor OCT1, inhibitor OCT1 i OCT2, inhibitor OCT2, izawukonazol, jodowy środek kontrastowy, kontrola glikemii, kryzotynib, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, meglitynid, metformina chlorowodorek, niedobór witaminy B12, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, olaparyb, pochodna sulfonylomocznika, ranolazyna, ryfampicyna, sympatykomimetyk, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trymetoprim, wandetanib, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie alkoholowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Trileptal 60 mg/ml

Okskarbazepina oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez indukcję enzymów CYP3A4/5 oraz hamowanie CYP2C19. Indukcja CYP3A4/5 prowadzi do obniżenia stężeń leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel, z redukcją AUC odpowiednio o 48-52% i 32-52%) oraz niektórych leków przeciwpadaczkowych (np. karbamazepiny). Okskarbazepina jest również słabym induktorem UDP-glukuronylotransferaz, co może wpływać na metabolizm leków eliminowanych przez sprzęganie. Hamowanie CYP2C19 przez okskarbazepinę może zwiększać stężenia fenytoiny nawet o 40% przy dawkach okskarbazepiny powyżej 1200 mg/dobę, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, zwłaszcza induktorami enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna), obserwuje się zmniejszenie stężenia MHD o 29-49% u dorosłych i wzrost klirensu o około 35% u dzieci, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i monitorowania stężeń leków.
ataksja, cyklosporyna, cymetydyna, CYP 2C19, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, lewonorgestrel, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, takrolimus, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zypsila 40 mg

Zyprazydon wykazuje potencjalne ryzyko farmakodynamicznych interakcji, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne grup IA i III, trójtlenek arsenu, halofantryna, czy antybiotyki chinolonowe (sparfloksacyna, gatifloksacyna, moksyfloksacyna). Współstosowanie tych leków jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko addycyjnego wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca. Ponadto, alkohol może nasilać sedatywne działanie zyprazydonu oraz wpływać negatywnie na funkcje poznawcze i motoryczne, co wymaga całkowitego unikania spożycia alkoholu podczas terapii. Istnieje także ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami serotonergicznymi (np. SSRI), objawiającego się m.in. gorączką, ataksją i drgawkami klonicznymi, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
antybiotyk chinolonowy, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, cyzapryd, doustny lek antykoncepcyjny, dziurawiec, glikoproteina p, halofantryna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek stabilizujący nastrój, lek wydłużający odstęp QT, lek zobojętniający kwas żołądkowy, meflokina, metylosulfonian dolasetronu, mezorydazyna, octan lewometadylu, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, propranolol, ryfampicyna, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sertindol, sole litu, SSRI, tiorydazyna, trójtlenek arsenu, walproinian, warfaryna, zespół serotoninowy, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – MST Continus 200 mg

Podczas stosowania siarczanu morfiny, zwłaszcza w formie MST Continus, kluczowe jest monitorowanie interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie morfiny z benzodiazepinami, innymi lekami uspokajającymi, opioidami, lekami przeciwlękowymi, przeciwpadaczkowymi (np. gabapentyna, pregabalina), lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi oraz inhibitorami MAO, co może skutkować nasileniem depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), depresją oddechową, śpiączką, a nawet zgonem. Również alkohol znacząco potęguje działanie sedatywne i depresyjne morfiny, zwiększając ryzyko ciężkich powikłań, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane. Interakcje farmakokinetyczne obejmują m.in. hamowanie metabolizmu morfiny przez cymetydynę (zwiększenie stężenia w osoczu) oraz indukcję enzymów przez ryfampicynę i rytonawir (obniżenie stężenia morfiny), co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawki i monitorowania skuteczności terapii.
agonista-antagonista, barbiturany, benzodiazepiny, cymetydyna, depresja oddechowa, drgawki, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, hepatotoksyczność, hipertermia, hipotensja, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P2Y12, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek opioidowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, MST Continus, nadmierne uspokojenie, nalokson, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół wieńcowy, pochodna fenotiazyny, pregabalina, przełom nadciśnieniowy, receptor opioidowy, ryfampicyna, rytonawir, sedacja głęboka, siarczan morfiny, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie psychomotoryczne, zaparcie, zespół odstawienny
Leksykon leków
Interakcje leku – Epigapent 600 mg

Gabapentyna, substancja czynna leku Epigapent, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z opioidami, co prowadzi do zwiększenia AUC gabapentyny o 44% po podaniu morfiny 60 mg w kapsułce o kontrolowanym uwalnianiu na 2 godziny przed gabapentyną (600 mg). Ta interakcja skutkuje nasileniem działań depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w tym ryzykiem depresji oddechowej i zgonu, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami układu oddechowego, stosujących politerapię lub nadużywających substancji psychoaktywnych. Ponadto, jednoczesne stosowanie gabapentyny z lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy zawierającymi glin i magnez zmniejsza jej biodostępność nawet o 24%, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniami. Alkohol oraz leki sedatywne (benzodiazepiny, barbiturany) sumują depresyjne działanie na OUN, zwiększając ryzyko nasilenia sedacji, zaburzeń koordynacji i depresji oddechowej, co wymaga szczególnej ostrożności i ograniczenia spożycia alkoholu.
barbituran, benzodiazepina, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dostępność biologiczna leku, doustny środek antykoncepcyjny, działanie uspokajające, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, morfina, noretyndron, opioid, pole pod krzywą stężenia leku, politerapia, probenecyd, sedacja, stan stacjonarny leku, zaburzenia koordynacji ruchowej, zahamowanie czynności OUN
Leksykon substancji czynnych
Estazolam – Interakcje

Estazolam, będący pochodną benzodiazepiny, ulega metabolizmowi głównie przez izoformę CYP3A enzymów cytochromu P450, co czyni go podatnym na liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP450, takie jak cymetydyna, erytromycyna, ketokonazol, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna oraz omeprazol, mogą znacząco nasilać działanie estazolamu poprzez spowolnienie jego metabolizmu, co zwiększa ryzyko toksyczności. Z kolei induktory CYP450, w tym ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny i progestageny, przyspieszają metabolizm estazolamu, osłabiając jego efekt terapeutyczny. W praktyce klinicznej konieczne jest monitorowanie stężenia leku i dostosowanie dawki, zwłaszcza przy rozpoczynaniu lub zakończeniu terapii induktorami lub inhibitorami CYP450.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, antykoncepcja hormonalna, baklofen, benzodiazepina, choroba wrzodowa, cymetydyna, CYP3A, cytochrom P450, depresja oddechowa, difenhydramina, disulfiram, erytromycyna, estazolam, fenytoina, gruźlica, hydroksyzyna, induktor enzymatyczny, inhibitor cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klemastyna, kwas walproinowy, lamotrygina, lek antypsychotyczny, lek nasenny, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zwiotczający mięśnie, neuroleptyk, nikotynizm, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, polifarmakoterapia, reakcja paradoksalna, receptor H2, ryfampicyna, SSRI, topiramat, tyzanidyna, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Ricordo 5 mg

Donepezil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne istotne klinicznie. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) oraz CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna) mogą zwiększać stężenie donepezilu w osoczu nawet o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Z kolei induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) oraz alkohol obniżają stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Donepezil wykazuje antagonizm farmakodynamiczny z lekami antycholinergicznymi (atropina, skopolamina), co osłabia jego działanie, natomiast synergistyczne działanie obserwuje się z agonistami cholinergicznymi, beta-adrenolitykami oraz lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, co może nasilać działania niepożądane, w tym bradykardię i blokadę nerwowo-mięśniową.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, badanie EKG, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, citalopram, cymetydyna, digoksyna, erytromycyna, escitalopram, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu, induktor enzymu metabolizującego, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, metabolizm donepezylu, moksyfloksacyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, Ricordo, ryfampicyna, sertindol, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zyprazydon
Leksykon substancji czynnych
Bupiwakaina – Interakcje

Bupiwakaina, amidowy środek znieczulenia miejscowego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej bezpieczeństwo i skuteczność. Szczególnie istotne są interakcje z innymi amidowymi lekami znieczulającymi (np. lidokainą, meksyletyną), lekami przeciwarytmicznymi klasy IB (lidokaina, meksyletyna, tokainid) oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron), które mogą prowadzić do sumowania toksyczności i zaburzeń przewodnictwa sercowego. Ponadto cymetydyna zmniejsza klirens bupiwakainy, co może wymagać redukcji dawki. Werapamil i inhibitory ACE zwiększają ryzyko bloku przedsionkowo-komorowego, bradykardii i hipotensji, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych i EKG. Jednoczesne stosowanie bupiwakainy z propofolem może nasilać działanie sedatywne, a alkohol etylowy potęguje depresję ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego, zwiększając ryzyko hipotensji, zaburzeń rytmu i depresji oddechowej.
adrenalina, amiodaron, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bupiwakaina, cymetydyna, depresja oddechowa, działanie depresyjne, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, działanie toksyczne, enfluran, fenotiazyna, halotan, hipotensja, inhibitor ACE, interakcja lekowa, klirens bupiwakainy, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokaina, meksyletyna, monitorowanie EKG, nieselektywny beta-adrenolityk, niewydolność krążenia, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, politerapia, propofol, propranolol, spadek ciśnienia tętniczego, środek do znieczulenia ogólnego, środek miejscowo znieczulający, tachykardia, tokainid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Wapnia węglan – Przeciwwskazania stosowania

Wapnia węglan, stosowany jako środek zobojętniający kwas solny w żołądku, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję lub inne składniki preparatów złożonych (np. famotydyna, wodorotlenek magnezu). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkalcemii, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu preparatów zawierających 680 mg wapnia węglanu (272 mg jonów wapnia w tabletce Rennie Antacidum lub Rennie Fruit) oraz 800 mg wapnia węglanu w Manti Extra. Przeciwwskazaniem jest także kamica nerkowa z kamieniami wapniowymi, ciężka niewydolność nerek oraz hipofosfatemia, ze względu na możliwość kumulacji jonów wapnia i magnezu oraz zmniejszone wchłanianie fosforanów.
cymetydyna, famotydyna, gospodarka wapniowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipofosfatemia, kamica nerkowa wapniowa, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość, niewydolność nerek, przewlekła choroba nerek, ranitydyna, sarkoidoza, substancja zobojętniająca kwas solny, węglan magnezu, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Aspicam 15 mg

Meloksykam, składnik Aspicam 15 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, głównie u dorosłych pacjentów. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawce ≥ 3 g/dobę, ze względu na wysokie ryzyko owrzodzenia i krwawienia z przewodu pokarmowego. Leki moczopędne i inhibitory ACE lub antagoniści receptora angiotensyny II mogą zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku, co wymaga monitorowania czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia. Doustne leki przeciwzakrzepowe, trombolityczne, przeciwpłytkowe oraz SSRI zwiększają ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie wskaźnika INR i zachowanie ostrożności. Ponadto, meloksykam może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe beta-adrenolityków oraz wykazuje potencjalną nefrotoksyczność w połączeniu z cyklosporyną.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, hamowanie płytek krwi, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający, lit, meloksykam, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przesączanie kłębuszkowe, salicylan, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, system terapeutyczny domaciczny, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Aurovitas 20 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że jej farmakokinetyka ulega istotnym modyfikacjom pod wpływem leków i czynników indukujących lub hamujących ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, prowadząc do obniżenia jej stężenia w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują znaczące zwiększenie stężenia maksymalnego (Cmax wzrost o 54-77%) oraz pola pod krzywą (AUC wzrost o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Inne substancje, takie jak fluoksetyna, cymetydyna czy leki zobojętniające kwas solny, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny.
agonista dopaminy, antagonista receptorowy, AUC leku, badanie EKG, biodostępność, biodostępność leku, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, diazepam, działanie antagonistyczne, farmakodynamika, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, indukcja enzymatyczna, indukcja metabolizmu, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymatyczny, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens leku, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek zobojętniający, lek zobojętniający kwas solny, lit, lit pierwiastek, metabolizm leku, nadmierna sedacja, nikotynizm, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, palenie tytoniu, pole pod krzywą stężeń, politerapia, sedacja, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne leku, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie koordynacji, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Beplasot 6 mg + 0,4 mg

Beplasot, zawierający solifenacynę i tamsulosynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2D6. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, powodują istotne zwiększenie ekspozycji na solifenacynę i tamsulosynę (2,8-krotne zwiększenie AUC obu substancji), co wymaga ostrożności i jest przeciwwskazane u pacjentów z fenotypowym zaburzeniem metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. werapamil, zwiększają AUC tamsulosyny o 2,2 razy i solifenacyny o 1,6 razy, co również wymaga zachowania ostrożności. Słabe inhibitory CYP3A4 (cymetydyna 400 mg co 6 godzin) oraz silne inhibitory CYP2D6 (paroksetyna 20 mg/dobę) powodują umiarkowane wzrosty ekspozycji na tamsulosynę (odpowiednio 1,44- i 1,6-krotne zwiększenie AUC), ale są dopuszczalne do stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenia obu składników, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista receptora α1-adrenergicznego, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, diklofenak, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, lek alfa-adrenolityczny, lek antycholinergiczny, metoklopramid, nelfinawir, paroksetyna, prokinetyk przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, tamsulosyna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Melkart Duo 50 mg + 850 mg

Melkart Duo, zawierający wildagliptynę i metforminę, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza wildagliptyna nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd) oraz z lekami takimi jak digoksyna, warfaryna, amlodypina, ramipryl, walsartan i symwastatyna u zdrowych ochotników. Jednakże brak potwierdzenia tych wyników w populacji pacjentów z cukrzycą wymaga ostrożności. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE oraz na konieczność monitorowania glikemii i dostosowania dawki w przypadku stosowania tiazydów, kortykosteroidów, leków na tarczycę i sympatykomimetyków, które mogą osłabiać działanie hipoglikemizujące wildagliptyny.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hiperglikemiczne, działanie hipoglikemizujące, gliburyd, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakokinetyczna, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek tarczycowy, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, walsartan, warfaryna, wildagliptyna, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Bendamustine Accord 25 mg/ml

Bendamustyna chlorowodorek wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii onkologicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie bendamustyny z innymi lekami mielosupresyjnymi, co może prowadzić do nasilenia mielosupresji i zwiększonego ryzyka pancytopenii, wymagając ścisłego monitorowania morfologii krwi oraz dostosowania dawek. Interakcje z lekami immunosupresyjnymi, takimi jak cyklosporyna i takrolimus, mogą skutkować nadmierną immunosupresją i ryzykiem zespołu limfoproliferacyjnego, co wymaga unikania takiego połączenia lub bardzo dokładnego nadzoru. Ponadto, bendamustyna jest metabolizowana przez izoenzym CYP1A2, a inhibitory tego enzymu (fluwoksamina, cyprofloksacyna, acyklowir, cymetydyna) mogą zwiększać jej stężenie w osoczu, co potencjalnie nasila działania niepożądane i wymaga rozważenia zmniejszenia dawki.
acyklowir, bendamustyna, cyklosporyna i takrolimus, cymetydyna, cyprofloksacyna, działanie immunosupresyjne, działanie mielosupresyjne, fluorochinolon, fluwoksamina, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, lek przeciwwirusowy, lek sedatywny, mielosupresja, morfologia krwi, pancytopenia, SSRI, szczepionka przeciw odrze, szczepionka z żywym wirusem, szpik kostny, zespół limfoproliferacyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg

Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Szczególnie niezalecane jest łączenie walsartanu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE czy aliskiren, ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Walsartan może również zwiększać stężenie litu w surowicy, co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas lub suplementów potasu, które dodatkowo potęgują ryzyko hiperkaliemii. Równoczesne podawanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym selektywnych inhibitorów COX-2 oraz aspiryny w dawkach >3 g/dobę, może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i pogarszać funkcję nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, beta-adrenolityk, białko transportujące, bloker kanałów wapniowych, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, eplerenon, furosemid, glibenklamid, hemodynamika wewnątrznerkowa, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaliemia, kwas acetylosalicylowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik wypływu MRP2, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Walproinian sodu, substancja czynna produktu Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami neuropsychiatrycznymi (neuroleptyki, inhibitory MAO, leki przeciwdepresyjne, benzodiazepiny), które mogą ulegać nasileniu, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Walproinian wpływa także na metabolizm i stężenia leków przeciwpadaczkowych, takich jak fenobarbital (zwiększenie stężenia i ryzyko sedacji), fenytoina (wzrost stężenia wolnej frakcji i toksyczności), lamotrygina (wydłużenie okresu półtrwania niemal dwukrotnie, zwiększone ryzyko ciężkiej wysypki) oraz karbamazepina (nasilenie toksyczności). Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) mogą obniżać stężenie walproinianu, co wymaga dostosowania dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na antybiotyki typu karbapenemu, które mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, zwiększając ryzyko napadów padaczkowych.
acetazolamid, aminotransferaza, antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, białko osocza, biodostępność leku, cholestyramina, cymetydyna, encefalopatia, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hiperamonemia, hipokarnitynemia, hormon tarczycy, hormonalny środek antykoncepcyjny, imipenem, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakologiczna, kanabidiol, karbamazepina, ketonuria, klirens leku, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, meropenem, metabolizm wątrobowy, neuroleptyk, neutropenia, niedobór karnityny, niedoczynność tarczycy, okres półtrwania, olanzapina, panipenem, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek przeciwzakrzepowy, stężenie litu, supresja szpiku kostnego, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wskaźnik protrombinowy, związek ketonowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Azitrox 500 500 mg

Azytromycyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się podawanie azytromycyny co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po tych lekach. Istotne jest zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd czy hydroksychlorochina, ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także pochodnych ergotaminy (możliwość zatrucia sporyszem), digoksyny i kolchicyny (zwiększenie stężenia substratów glikoproteiny P), doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (nasilenie działania przeciwzakrzepowego) oraz cyklosporyny (istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5). W tych przypadkach zalecane jest monitorowanie stężeń leków i odpowiednia modyfikacja dawki.
alkaloid sporyszu, atorwastatyna, azytromycyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, hydroksychlorochina, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, sulfametoksazol, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Zolmitryptan – Dawkowanie i sposób podawania

Zolmitryptan jest skutecznym lekiem stosowanym w leczeniu napadów migreny, z zalecaną dawką początkową 2,5 mg podawaną możliwie jak najszybciej po wystąpieniu bólu. W przypadku braku odpowiedzi dawkę można zwiększyć do 5 mg, jednak maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 10 mg, a odstęp między dawkami musi wynosić co najmniej 2 godziny. Lek nie jest wskazany do profilaktyki migreny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby dawka dobowa powinna być ograniczona do 5 mg, a u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min) stosowanie zolmitryptanu jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 12 lat, młodzieży 12-17 lat oraz osób powyżej 65 roku życia ze względu na brak wystarczających danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa.
antybiotyki chinolonowe, cymetydyna, cyprofloksacyna, czynniki kliniczne, fluwoksamina, inhibitory CYP 1A2, inhibitory monoaminooksydazy, klirens kreatyniny, metabolizm leku, migrenowy ból głowy, napad migreny, nawrót migreny, nudności i wymioty, opakowanie blistrowe, profilaktyka migreny, substancja czynna, tabletki rozpadające się w jamie ustnej, wchłanianie zolmitryptanu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lapixen 2 mg

Lacydypina (Lapixen) jest metabolizowana przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co stanowi kluczowy mechanizm licznych interakcji lekowych. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol czy itrakonazol, mogą znacząco zwiększać stężenie lacydypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania ciśnienia tętniczego. Z kolei induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) przyspieszają metabolizm leku, obniżając jego stężenie i skuteczność, co może wymagać zwiększenia dawki. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie lacydypiny z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (diuretyki, beta-adrenolityki, inhibitory ACE) prowadzi do addytywnego efektu hipotensyjnego, co wymaga ostrożnego dostosowania dawek i regularnego monitorowania ciśnienia. Spożycie alkoholu i soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane lub wymaga ograniczenia ze względu na ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego, wynikające z nasilenia efektu wazodylatacyjnego i zwiększenia biodostępności lacydypiny (sok grejpfrutowy jako silny inhibitor CYP3A4).
Interakcje z innymi lekami obejmują również cymetydynę, która może zwiększać stężenie lacydypiny w osoczu, oraz kortykosteroidy i tetrakozaktyd, które osłabiają jej działanie przeciwnadciśnieniowe, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Lacydypina silnie wiąże się z białkami osocza (>95%), co może mieć znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o wysokim powinowactwie do białek. W kontekście terapii u pacjentów po przeszczepieniu nerki, lacydypina wykazuje korzystny wpływ na funkcję nerek upośledzoną przez cyklosporynę, normalizując przepływ osocza i przesączanie kłębuszkowe. Nie stwierdzono istotnych interakcji z digoksyną, tolbutamidem ani warfaryną, co ułatwia stosowanie lacydypiny u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Zalecane jest indywidualne dostosowanie terapii oraz ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych w trakcie leczenia.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, beta-adrenolityk, biodostępność leku, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, efekt hipotensyjny, fenobarbital, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, kortykosteroid, lacydypina, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm wątrobowy, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep nerki, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tetrakozaktyd, warfaryna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Elenium 5 mg

Chlordiazepoksyd ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory tego układu (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol) powodują wzrost stężenia leku w osoczu i nasilają jego działanie, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania objawów przedawkowania. Induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie i skuteczność chlordiazepoksydu, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne, opioidy, leki zwiotczające mięśnie) prowadzą do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i ryzyka poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i alkoholu, które wykazują synergistyczne działanie depresyjne na OUN i zwiększają ryzyko śpiączki oraz zgonu.
alkohol etylowy, antagonista benzodiazepin, antagonista receptorów H2, antybiotyk makrolidowy, ataksja, benzodiazepina, chlordiazepoksyd, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, disulfiram, działanie miorelaksacyjne, efekt anksjolityczny, efekt hipnotyczny, erytromycyna, fenytoina, flumazenil, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor enzymu cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek nasenny, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, niepamięć następcza, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, reakcja paradoksalna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zespół wiotkiego dziecka, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Pharmascience 14 mg

Teriflunomid, metabolizowany głównie przez hydrolizę z drugorzędnym utlenianiem, wchodzi w istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi induktorami enzymów CYP450 i białek transportowych, które mogą obniżać jego stężenie w osoczu nawet o około 40% (np. ryfampicyna 600 mg/d przez 22 dni). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami takimi jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina oraz zioło dziurawca, które mogą obniżać skuteczność terapeutyczną teriflunomidu. Cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i znaczące zmniejszenie stężenia teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, co jest wykorzystywane do przyspieszonej eliminacji leku. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co skutkuje wzrostem Cₘₐₓ repaglinidu o 1,7 raza i AUC o 2,4 raza, a także wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (wzrost Cₘₐₓ i AUC etynyloestradiolu odpowiednio 1,58 i 1,54 razy oraz lewonorgestrelu 1,33 i 1,41 razy). Ponadto, teriflunomid jest słabym induktorem CYP1A2, zmniejszającym Cₘₐₓ kofeiny o 18% i AUC o 55%, co może obniżać skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym.
alosetron, atorwastatyna, AUC, benzylopenicylina, białko BCRP, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, CYP2B6, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, induktor transporterów, inhibitor CYP2C8, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, karbamazepina, ketoprofen, kofeina, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, nateglinid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paklitaksel, pioglitazon, polipeptyd transportujący aniony organiczne, polipeptydy OATP, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, substrat OAT3, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter anionów organicznych, transporter OAT3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, współczynnik INR, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Etopiryna Kontrol 300 mg + 50 mg

Etopiryna Kontrol, zawierająca 300 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 50 mg kofeiny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Kwas acetylosalicylowy może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE i beta-adrenolityków, a także nasilać toksyczność acetazolamidu, metotreksatu (zwłaszcza w dawkach ≥15 mg/tydzień), leków przeciwzakrzepowych (heparyna, warfaryna), kwasu walproinowego oraz leków trombolitycznych, co zwiększa ryzyko krwawień i toksyczności. Jednoczesne stosowanie z NLPZ, glikokortykosteroidami systemowymi i SSRI podnosi ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawień i perforacji. Ponadto, Etopiryna Kontrol może nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych, zwłaszcza pochodnych sulfonylomocznika, oraz zmniejszać skuteczność leków moczopędnych, w tym zwiększać ototoksyczność furosemidu. Kofeina zawarta w preparacie może wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na jej metabolizm (np. doustne środki antykoncepcyjne, cymetydyna, disulfiram, barbiturany) oraz nasilać działanie leków pobudzających i ergotaminy.
acetazolamid, agregacja płytek krwi, barbituran, beta-adrenolityk, choroba Addisona, choroba wrzodowa, cymetydyna, czas protrombinowy, digoksyna, disulfiram, dna moczanowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie urykozuryczne, ergotamina, furosemid, glikokortykosteroid, heparyna, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, intoksykacja alkoholowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas askorbowy, kwas moczowy, kwas walproinowy, lek fibrynolityczny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ototoksyczność, perforacja przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfinpirazon, szpik kostny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Elenium 25 mg

Chlordiazepoksyd, metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol), które zwiększają jego stężenie i nasilenie działania, oraz z induktorami (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina), które obniżają stężenie i osłabiają efekt terapeutyczny. Zaleca się rozważenie odpowiedniej korekty dawki chlordiazepoksydu w zależności od rodzaju interakcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje farmakodynamiczne z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w tym neuroleptykami, lekami przeciwdepresyjnymi, nasennymi, przeciwpadaczkowymi, opioidami oraz alkoholem etylowym, które mogą prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet zgonu.
alkohol etylowy, baklofen, biotransformacja leku, chlordiazepoksyd, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, difenhydramina, disulfiram, erytromycyna, fentanyl, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, gruźlica, haloperidol, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, morfina, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, oksykodon, olanzapina, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, prometazyna, receptor GABA-ergiczny, risperidon, ryfampicyna, SNRI, SSRI, stabilizator nastroju, topiramat, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyzanidyna, uzależnienie od alkoholu, walproinian, zaleplon, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Carmustine Waymade 100 mg

Karmustyna (Carmustine Waymade) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na jej skuteczność i profil toksyczności. Indukcja enzymów wątrobowych przez fenytoinę i deksametazon przyspiesza metabolizm karmustyny, co skutkuje zmniejszeniem jej działania terapeutycznego. Z kolei cymetydyna hamuje metabolizm karmustyny, prowadząc do opóźnionego, ale znacznego wzrostu toksyczności. W przypadku digoksyny obserwuje się zmniejszone wchłanianie i umiarkowane obniżenie jej działania, co wymaga monitorowania stężenia leku i ewentualnej korekty dawki. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z melfalanem, która zwiększa ryzyko toksycznego uszkodzenia płuc (pneumonitis, włóknienie), dlatego jednoczesne stosowanie tych cytostatyków powinno być unikane lub prowadzone z bardzo ścisłą kontrolą funkcji oddechowych. Alkohol etylowy, obecny w rozpuszczalniku karmustyny (3 mL bezwodnego etanolu na fiolkę, odpowiadający 2,37 g), może nasilać hepatotoksyczność, sedację oraz ryzyko krwawień, dlatego zaleca się całkowitą abstynencję od alkoholu podczas terapii i przez 48-72 godziny po podaniu leku.
abstynencja od alkoholu, alkohol etylowy, chemioterapeutyk, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, cymetydyna, deksametazon, digoksyna, działanie niepożądane, fenytoina, funkcja nerek, funkcja płuc, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, karmustyna, leczenie onkologiczne, lek cytostatyczny, lek przeciwpadaczkowy, leukocyt, melfalan, morfologia krwi, obrzęk płuc, płytki krwi, pneumotoksyczność, profil bezpieczeństwa, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczność płucna, trombocytopenia, wąski indeks terapeutyczny, włóknienie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Orion 25 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, mogą zwiększać klirens kwetiapiny nawet do 450%, znacznie obniżając jej stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną. Sok grejpfrutowy, również hamujący CYP3A4, jest niewskazany podczas terapii. Interakcje farmakodynamiczne obejmują ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) oraz nasilenie efektów antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu leków o takim działaniu. Ponadto, współpodawanie z tiorydazyną zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może wymagać korekty dawki.
cymetydyna, cytochrom P450, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, efekt cholinolityczny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, lek antycholinergiczny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek serotoninergiczny, leukopenia, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, receptor muskarynowy, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności układu pozapiramidowego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapin NeuroPharma 200 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymatyczne, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens leku (odpowiednio do 87% zmniejszenia ekspozycji i około 450% wzrostu klirensu), co może wymagać dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy, również inhibitor CYP3A4, jest niezalecany. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje niezmieniona podczas stosowania z imipraminą, fluoksetyną, risperidonem, haloperidolem oraz cymetydyną. Tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej stężenie w surowicy.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik testu immunoenzymatycznego, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, metadon, morfologia krwi, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Manti Extra 10 mg + 165 mg + 800 mg

Produkt leczniczy Manti Extra zawiera famotydynę (10 mg), wodorotlenek magnezu (165 mg) oraz węglan wapnia (800 mg) w formie tabletek do rozgryzania i żucia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na famotydynę, inne leki zmniejszające produkcję kwasu solnego (np. ranitydyna, cymetydyna), składniki aktywne leku (węglan wapnia, wodorotlenek magnezu) oraz substancje pomocnicze, w tym dekstraty (413 mg glukozy na tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność nerek, ze względu na ryzyko kumulacji famotydyny i jonów magnezu oraz wapnia, co może prowadzić do poważnych zaburzeń elektrolitowych i pogorszenia funkcji nerek. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek, zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej, hipermagnezemią, hiperkalcemią oraz u osób z cukrzycą, ze względu na zawartość dekstratów.
antagonista receptora H2, cukrzyca, cymetydyna, dysfagia, famotydyna, hiperkalcemia, hipermagnezemia, inhibitor wydzielania kwasu solnego, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, kumulacja substancji czynnej, lek zobojętniający kwas solny, nadwrażliwość, niewydolność nerek, ranitydyna, reakcja nadwrażliwości, tabletka do rozgryzania i żucia, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Lignocainum 2% c. noradrenalino 0,00125% WZF (20 mg + 0,025 mg)/ml

Produkt leczniczy Lignocainum 2% c. Noradrenalino 0,00125% WZF wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Lidokaina, jako środek miejscowo znieczulający amidowy, może kumulować toksyczne efekty przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami o podobnej strukturze, np. meksyletyną (interakcja o wysokim poziomie ważności). Leki przeciwarytmiczne klasy III, takie jak amiodaron, oraz inne leki przeciwarytmiczne mogą nasilać działania niepożądane lidokainy, podobnie jak beta-adrenolityki i cymetydyna, które hamują jej metabolizm w wątrobie, prowadząc do zwiększenia stężenia lidokainy w osoczu i potencjalnej toksyczności. Pochodne hydantoiny (np. fenytoina) wykazują dwojaki wpływ – nasilenie działania kardiodepresyjnego lidokainy oraz indukcję enzymatyczną przyspieszającą jej metabolizm. Wysokie dawki lidokainy mogą również nasilać działanie środków zwiotczających mięśnie, co jest istotne w kontekście znieczulenia podczas zabiegów operacyjnych.
amidowy środek miejscowo znieczulający, amiodaron, ciśnienie tętnicze krwi, cymetydyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie kardiodepresyjne, farmakokinetyka lidokainy, fenytoina, guanetydyna, indukcja enzymatyczna, inhibitor MAO, klirens wątrobowy, kontrola glikemii, leczenie przeciwdrgawkowe, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokaina, meksyletyna, metabolizm lidokainy, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna hydantoiny, sedacja, środek miejscowo znieczulający, środek zwiotczający mięśnie, stężenie w osoczu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomid Egis 15 mg

Leflunomid Egis wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leflunomidu z metotreksatem, gdzie obserwuje się istotne podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, co może wymagać odstawienia leku. Interakcje z warfaryną prowadzą do 25% spadku szczytowego INR, co wymaga regularnej kontroli INR i dostosowania dawki. Nie zaleca się stosowania cholestyraminy i węgla aktywnego, które szybko obniżają stężenie aktywnego metabolitu A771726. W przypadku leków metabolizowanych przez CYP450, leflunomid wykazuje działanie indukujące CYP1A2 (np. zmniejszenie ekspozycji kofeiny o 55%) oraz hamujące CYP2C8 (np. wzrost ekspozycji repaglinidu 2,4-krotnie), co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków takich jak repaglinid, paklitaksel, pioglitazon, czy duloksetyna. Ponadto, leflunomid zwiększa ekspozycję na substraty OAT3 (np. cefaklor, metotreksat) oraz na rosuwastatynę (2,5-krotny wzrost AUC), przy czym dawka rosuwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę.
alosetron, atorwastatyna, benzylopenicylina, białko oporności raka piersi, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny lek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie mielotoksyczne, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, furosemid, indometacyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, interakcja farmakokinetyczna, ketoprofen, kofeina, kortykosteroid, lewonorgestrel, metabolit A771726, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, paklitaksel, pioglitazon, pochodne kumaryny, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rosuwastatyna, roziglitazon, ryfampicyna, S-warfaryna, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, topotekan, transporter anionów organicznych-3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywny, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Difortan tabs 7,5 mg

Meloksykam, składnik aktywny Difortan TABS 7,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie zaleca się łączenia meloksykamu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawce ≥ 3 g/dobę, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), leków trombolitycznych oraz inhibitorów SSRI, które zwiększają ryzyko krwawień. Meloksykam może osłabiać działanie hipotensyjne leków moczopędnych, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz beta-adrenolityków, a także nasilać nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus). Wskazane jest monitorowanie INR, funkcji nerek oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i z ryzykiem odwodnienia.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, choroba wrzodowa, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, heparyna, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens meloksykamu, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający, lit, meloksykam, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, przewód pokarmowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, takrolimus, układ krzepnięcia, warfaryna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina 25 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Z kolei induktory CYP3A4, np. karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny nawet do 450%, co może obniżać skuteczność terapii i wymaga monitorowania oraz ewentualnej korekty dawki. Leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Ponadto, stosowanie leków antycholinergicznych może nasilać działania niepożądane kwetiapiny, a tiorydazyna zwiększa jej klirens o około 70%, co również może wymagać dostosowania dawki.
cymetydyna, CYP3A4, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, enzym wątrobowy, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, lit w psychiatrii, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zespół maniakalny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercanidipine Medreg 20 mg

Lerkanidypina jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, powodują znaczący wzrost stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax dla S-lerkanidypiny), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie cyklosporyna podnosi stężenie lerkanidypiny trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co wymaga unikania ko-terapii. Sok grejpfrutowy hamuje metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i działanie hipotensyjne. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, beta-adrenolityki (np. metoprolol) zmniejszają biodostępność lerkanidypiny o 50%, a digoksyna podawana z lerkanidypiną zwiększa jej Cmax o 33%, co wymaga monitorowania toksyczności digoksyny.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-hydroksykwas, beta-metylodigoksyna, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt wazodylatacyjny, enzym CYP3A4, erytromycyna, eutomer S-lerkanidypiny, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina w osoczu, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, stężenie lerkanidypiny, substrat CYP3A4, symwastatyna, tachykardia odruchowa, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxazosin Aurovitas 4 mg

Doksazosyna, jako selektywny antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, takimi jak diuretyki tiazydowe, beta-adrenolityki, azotany czy inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil), może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka objawowego niedociśnienia. Doksazosyna może również osłabiać działanie sympatykomimetyków (dopamina, efedryna, epinefryna, metaraminol, metoksamina, fenylefryna) poprzez blokadę receptorów alfa, co wpływa na zmniejszenie ich efektu presyjnego. Warto podkreślić, że silne inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir) mogą zwiększać stężenie doksazosyny w osoczu, co potencjalnie nasila jej działanie hipotensyjne. W badaniu klinicznym wykazano, że cymetydyna powoduje 10% wzrost AUC doksazosyny, jednak bez istotnych zmian Cmax i t1/2, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej.
aktywność reninowa osocza, azotan, beta-adrenolityk, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, cymetydyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dopamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, efedryna, epinefryna, estrogen, fenylefryna, fenytoina, guz chromochłonny nadnerczy, hipotonia, indometacyna, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, metabolizm doksazosyny, metaraminol, metoksamina, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze objawowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pheochromocytoma, rytonawir, sakwinawir, tachykardia odruchowa, telitromycyna, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Falsigra 100 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w surowicy i bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i sakwinawir (1200 mg 3x/dobę), powodują odpowiednio 11-krotne i ponad dwukrotne zwiększenie AUC syldenafilu (100 mg), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub unikania jednoczesnego stosowania. Erytromycyna (500 mg 2x/dobę) zwiększa AUC o 182%, natomiast azytromycyna (500 mg/dobę) nie wykazuje istotnego wpływu. Cymetydyna (800 mg) podnosi stężenie syldenafilu o 56%. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna) ani z inhibitorami CYP2D6, tiazydowymi i pętlowymi diuretykami, inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami czy antagonistami kanału wapniowego, choć u pacjentów z nadciśnieniem jednoczesne stosowanie syldenafilu (100 mg) i amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego o 8/7 mmHg (skurczowe/rozkurczowe).
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, cymetydyna, cytochrom P450, dipirydamol, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P450, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, teofilina, tolbutamid, warfaryna, wazodilatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Coryol 25 mg 25 mg

Karwedylol, substancja czynna leku Coryol, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakokinetycznie karwedylol jest substratem i inhibitorem glikoproteiny P, co może zwiększać biodostępność leków transportowanych przez ten system oraz wpływać na własny metabolizm pod wpływem induktorów lub inhibitorów glikoproteiny P. Przykładowo, karwedylol zwiększa narażenie na digoksynę o 20%, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny, zwłaszcza przy zmianach terapii. Podobnie, stężenie cyklosporyny może wzrosnąć o 10-20%, a ryfampicyna zmniejsza narażenie na karwedylol o około 60%, co wymaga ścisłej kontroli skuteczności leczenia. Amiodaron podwaja stężenia R- i S-enancjomerów karwedylolu, co zwiększa ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wymaga monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego. Inhibitory CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna) oraz cymetydyna i sok grejpfrutowy również wpływają na farmakokinetykę karwedylolu, choć ich znaczenie kliniczne jest mniejsze.
amiodaron, antagonista wapnia, azotan, beta-adrenolityk, beta-agonista, bradykardia, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, deetyloamiodaron, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, enancjomer karwedylolu, ergotamina, fluoksetyna, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paroksetyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Zenofor 1000 mg

Metformina chlorowodorek, substancja aktywna leku Zenofor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w stanach takich jak głodzenie, niedożywienie czy zaburzenia czynności wątroby. W przypadku planowanych badań z użyciem jodowych środków kontrastowych konieczne jest przerwanie terapii metforminą na co najmniej 48 godzin oraz kontrola funkcji nerek przed wznowieniem leczenia. Ponadto, leki wpływające na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) wymagają ścisłego monitorowania nerkowego, aby zapobiec kumulacji metforminy i rozwojowi kwasicy mleczanowej.
aktywność hiperglikemiczna, alkohol, antagonista receptora angiotensyny II, cymetydyna, czynność nerek, diuretyk pętlowy, dolutegrawir, farmakokinetyka, glikogenoliza, glikokortykosteroid, głodzenie, glukoneogeneza wątrobowa, induktor OCT1, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, izawukonazol, jodowy środek kontrastowy, kryzotynib, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina chlorowodorek, niedożywienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, OCT1, OCT2, olaparyb, ostre uszkodzenie nerek, ranolazyna, ryfampicyna, sympatykomimetyk, trimetoprim, wandetanib, werapamil, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Olpinat 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, w szczególności fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują istotny wzrost Cmax (o 54-77%) i AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez) ani cymetydyną.
agonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, efekt farmakodynamiczny, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, indukcja enzymatyczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lit, objawy pozapiramidowe, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Cognomem 10 mg

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród interakcji farmakodynamicznych należy zwrócić uwagę na nasilenie działania leków dopaminergicznych i antycholinergicznych oraz osłabienie efektu barbituranów i neuroleptyków. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania memantyny z amantadyną, ketaminą i dekstrometorfanem ze względu na ryzyko psychozy farmakotoksycznej oraz potencjalne nasilenie działań niepożądanych. Memantyna może również modyfikować działanie leków zmniejszających napięcie mięśni szkieletowych, takich jak dantrolen i baklofen, co wymaga dostosowania ich dawek. W zakresie farmakokinetyki, memantyna jest wydalana głównie przez nerki z udziałem nerkowego układu transportu kationów, co powoduje interakcje z lekami takimi jak cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina oraz nikotyna, prowadząc do zwiększenia ich stężeń w osoczu. Równoczesne stosowanie z hydrochlorotiazydem może obniżać stężenie tego diuretyku, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Ponadto, u pacjentów przyjmujących warfarynę odnotowano pojedyncze przypadki wzrostu INR, co wskazuje na konieczność ścisłego monitorowania czasu protrombinowego.
alkohol etylowy, amantadyna, antagonista receptorów NMDA, barbiturany i neuroleptyki, chinidyna, chinina, cymetydyna, dantrolen i baklofen, donepezil, doustny lek przeciwzakrzepowy, enzym cytochromu P450, fenytoina, galantamina, gliburyd, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, ketamina i dekstrometorfan, lek dopaminergiczny, lewodopa, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monooksygenaza flawinowa, nerkowy układ transportu kationów, neuroprzekaźnictwo glutaminergiczne, nikotyna, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Xancodal 60 mg

Oksykodon, główny składnik produktu Xancodal, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, neuroleptyki, leki nasenne), które zwiększają ryzyko sedacji, zahamowania oddechu i śpiączki. Równoczesne stosowanie z inhibitorami MAO, lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może prowadzić do zespołu serotoninowego, wymagając często redukcji dawki oksykodonu. Ponadto, oksykodon metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i częściowo przez CYP2D6, co powoduje, że inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna) mogą zwiększać AUC oksykodonu nawet do 3,6-krotnie, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie oksykodonu w osoczu nawet o 86%, co wymaga odpowiedniej korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, erytromycyna, fenytoina, hiperrefleksja, hipertermia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, neuroleptyk, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, telitromycyna, toksyczność serotoninowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, worykonazol, zahamowanie czynności oddechowej, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Tachyben 100 mg

Urapidyl, substancja czynna preparatu Tachyben 100 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie hipotensyjne. Nasilenie efektu hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych, leków rozszerzających naczynia, innych leków hipotensyjnych oraz baklofenu, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z cymetydyną, która zwiększa stężenie urapidylu w surowicy o około 15%, co może wymagać zmniejszenia dawki leku. Ponadto, łączenie urapidylu z imipraminą i lekami neuroleptycznymi zwiększa ryzyko hipotonii ortostatycznej, a stosowanie kortykosteroidów może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe urapidylu poprzez retencję sodu i wody.
antagonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista receptora H2, baklofen, cymetydyna, działanie hipotensyjne, działanie miorelaksujące, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie wazodylatacyjne, efekt hipotensyjny, hipotonia ortostatyczna, imipramina, inhibitor konwertazy angiotensyny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kortykosteroid, lek neuroleptyczny, lek rozszerzający naczynia, metabolizm urapidylu, metabolizm wątrobowy, monitorowanie ciśnienia, naczynie krwionośne, objętość krwi krążącej, obniżenie ciśnienia tętniczego, odwodnienie organizmu, retencja sodu, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie w surowicy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, urapidyl, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Grindeks 5 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; należy zachować 14-dniową przerwę po odstawieniu inhibitora MAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniową przerwę po odstawieniu escytalopramu. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych (linezolid), gdzie zaleca się minimalne dawki i ścisłe monitorowanie. Escytalopram może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (np. opioidami, tryptanami) oraz obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdrgawkowych i neuroleptyków. Ponadto, ze względu na potencjalne addytywne wydłużenie odstępu QT, łączenie escytalopramu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, niektórymi przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi antydepresantami oraz wybranymi antybiotykami jest przeciwwskazane.
cymetydyna, CYP2C19, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, nieodwracalny selektywny inhibitor MAO-B, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon substancji czynnych
Bromazepam – Interakcje

Bromazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami (np. morfina, fentanyl), lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi oraz innymi substancjami o działaniu uspokajającym. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie bromazepamu z alkoholem, co prowadzi do synergistycznego efektu depresji OUN, zwiększając ryzyko nadmiernej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych, depresji oddechowej, upadków i złamań. U osób starszych ryzyko to jest jeszcze wyższe. Zaleca się stosowanie minimalnej skutecznej dawki oraz ograniczenie czasu terapii skojarzonej, a także całkowite unikanie alkoholu podczas leczenia bromazepamem.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, baklofen, benzodiazepina, bromazepam, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, dysfagia, erytromycyna, flukonazol, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipotensja, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas gamma-aminomasłowy, lek beta-adrenolityczny, lek miorelaksacyjny, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metyloksantyna, okres półtrwania, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, receptor GABA-A, sedacja, tyzanidyna, układ GABA-ergiczny, uspokojenie polekowe, uzależnienie psychiczne, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Flamexin 20 mg

Flamexin (piroksykam z β-cyklodekstryną) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą zwiększać ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i nerek. Przeciwwskazane jest łączenie go z kwasem acetylosalicylowym i innymi NLPZ ze względu na obniżenie stężenia piroksykamu w osoczu do około 80% oraz wzrost ryzyka działań niepożądanych. Również stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną) jest przeciwwskazane z powodu nasilonego ryzyka krwawień. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym podawaniu kortykosteroidów, leków hamujących agregację płytek i SSRI, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, cyklosporyny, takrolimusu oraz leków moczopędnych oszczędzających potas. Monitorowanie czynności nerek, parametrów krzepnięcia, stężenia litu, potasu i glikozydów nasercowych jest niezbędne, a pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolowy, cyklosporyna, cymetydyna, digitoksyna, digoksyna, drgawki, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie układu pokarmowego, piroksykam z β-cyklodekstryną, politerapia, przesączanie kłębuszkowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Donecept 5 mg

Chlorowodorek donepezylu, substancja czynna preparatu Donecept, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450 CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna (CYP3A4) oraz chinidyna i fluoksetyna (CYP2D6), mogą zwiększać stężenie donepezylu nawet o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej korekty dawki. Z kolei induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz alkohol, mogą obniżać stężenie donepezylu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Donepezyl nie wpływa istotnie na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny i digoksyny, a metabolizm donepezylu nie jest zaburzany przez te leki. Ponadto, interakcje farmakodynamiczne z lekami o działaniu antycholinergicznym mogą osłabiać efekt terapeutyczny donepezylu, natomiast synergizm działania obserwuje się z sukcynylocholiną, agonistami układu cholinergicznego oraz beta-adrenolitykami wpływającymi na układ przewodzący serca.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, citalopram, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, erytromycyna, escitalopram, fenotiazyna, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lewofloksacyna, metabolizm donepezylu, moksyfloksacyna, otępienie, pimozyd, ryfampicyna, sertyndol, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie przewodzenia, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Hascovir Control 200 mg

Acyklowir, substancja czynna leku Hascovir Control, charakteryzuje się niskim potencjałem do interakcji farmakokinetycznych, głównie ze względu na eliminację w postaci niezmienionej przez czynne wydzielanie cewkowe w nerkach. Interakcje klinicznie istotne mogą wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu leków konkurujących o ten sam mechanizm eliminacji, takich jak probenecyd i cymetydyna, które zwiększają pole pod krzywą (AUC) acyklowiru i zmniejszają jego klirens nerkowy. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu mykofenolatu mofetylu, gdzie dochodzi do wzrostu stężenia acyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu immunosupresora. Pomimo tych zmian farmakokinetycznych, szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w praktyce klinicznej.
acyklowir, AUC acyklowiru, cymetydyna, czynne wydzielanie cewkowe, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, indeks terapeutyczny, infekcja wirusowa, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, leczenie przeciwwirusowe, lek immunosupresyjny, metabolizm etanolu, mykofenolan mofetylu, odpowiedź immunologiczna, parametry farmakokinetyczne, probenecyd, przemiana metaboliczna, stężenie acyklowiru w osoczu, terapia przeciwwirusowa, wydzielanie cewkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxonex 4 mg

Doksazosyna, substancja czynna leku Doxonex, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, wynoszącą około 66% dawki, oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (około 98%). Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie poprzez O-demetylację i hydroksylację, a jego główny aktywny metabolit, 6´-hydroksy pochodna, występuje w osoczu w stężeniu około 40-krotnie niższym niż związek macierzysty, co wskazuje, że efekt terapeutyczny jest przede wszystkim wynikiem działania doksazosyny. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą jelitową, z wydalaniem mniej niż 5% dawki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę i sprzyja dobrej adherencji pacjentów.
6′-hydroksy-doksazosyna, AUC, biodostępność doksazosyny, compliance, cymetydyna, doksazosyna mezylanu, działanie przeciwnadciśnieniowe, eliminacja leku, farmakokinetyka doksazosyny, hydroksylacja, klirens, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, O-demetylacja, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Bicalutamide Accord 150 mg

Bikalutamid, substancja czynna leku Bicalutamide Accord 150 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez hamowanie izoenzymu CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, 2C19 i 2D6. W badaniach klinicznych wykazano, że jednoczesne podawanie bikalutamidu zwiększa AUC midazolamu o około 80%, co wskazuje na potencjalne ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie bikalutamidu z terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Konieczna jest ostrożność i monitorowanie stężeń cyklosporyny oraz blokerów kanałów wapniowych, a także dostosowanie ich dawek w trakcie terapii bikalutamidem. Ponadto, bikalutamid może wypierać warfarynę i pochodne kumaryny z połączeń z białkami osocza, co wymaga częstszego monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki leków przeciwzakrzepowych.
amiodaron, antagonista receptorów H2, antagonista witaminy K, astemizol, bikalutamid, bloker kanału wapniowego, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, dofetylid, dyzopiramid, enzym wątrobowy, fluorochinolon, hepatotoksyczność, ibutylid, immunosupresant, INR, izoenzymy CYP, ketokonazol, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metadon, moksyfloksacyna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, odstęp QT, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, sotalol, terfenadyna, torsade de pointes, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Levocetirizine Genoptim 5 mg

Lewocetyryzyna dichlorowodorek (5 mg) wykazuje ograniczone interakcje farmakologiczne, oparte głównie na danych dotyczących racematu cetyryzyny. Brak istotnych klinicznie interakcji stwierdzono z antypiryną, pseudoefedryną, cymetydyną, ketokonazolem, erytromycyną, azytromycyną, glipizydem oraz diazepamem. Podawanie teofiliny w dawce 400 mg/dobę powoduje niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu cetyryzyny na klirens teofiliny, co nie wymaga zwykle korekty dawki. Istotniejszą interakcję obserwuje się z rytonawirem (600 mg 2x/dobę), który zwiększa narażenie na cetyryzynę o około 40%, co może wymagać zmniejszenia dawki lewocetyryzyny i monitorowania pacjenta. Przyjmowanie leku z pokarmem nie zmienia stopnia wchłaniania, lecz opóźnia jego szybkość, co może przesunąć początek działania.
antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, działanie niepożądane leku, działanie sedatywne, erytromycyna, glipizyd, induktor CYP3A4, ketokonazol, klirens cetyryzyny, klirens teofiliny, lek hamujący czynność OUN, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lewocetyryzyna dichlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, pseudoefedryna, racemat cetyryzyny, rytonawir, teofilina, upośledzenie funkcji psychomotorycznej, upośledzenie zdolności psychomotorycznej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby