cymetydyna

Cymetydyna to lek należący do grupy antagonistów receptora histaminowego H2, który blokuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Została wprowadzona do lecznictwa w latach 70. XX wieku jako pierwszy skuteczny inhibitor wydzielania kwasu żołądkowego, co stanowiło przełom w farmakoterapii chorób związanych z nadmierną sekrecją kwasu.

Główne wskazania do stosowania cymetydyny obejmują chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, zespół Zollingera-Ellisona, refluks żołądkowo-przełykowy oraz zapobieganie krwawieniom z górnego odcinka przewodu pokarmowego u pacjentów w stanie krytycznym. Lek hamuje zarówno podstawowe, jak i stymulowane wydzielanie kwasu żołądkowego.

Cymetydyna wykazuje istotne interakcje z wieloma lekami, gdyż hamuje cytochrom P450, co może prowadzić do zwiększenia stężenia we krwi jednocześnie stosowanych leków metabolizowanych przez ten układ enzymatyczny. Wśród działań niepożądanych wymienia się: bóle głowy, zawroty głowy, biegunkę, wysypkę, a przy długotrwałym stosowaniu u mężczyzn – ginekomastię i impotencję wskutek działania antyandrogennego.

Współcześnie cymetydyna została w dużej mierze zastąpiona przez nowsze leki z grupy antagonistów H2 (ranitydyna, famotydyna) oraz inhibitory pompy protonowej, które charakteryzują się większą skutecznością i mniejszą liczbą interakcji lekowych. Niemniej, cymetydyna nadal znajduje zastosowanie w praktyce klinicznej, szczególnie w krajach rozwijających się.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Ludiomil 75 mg

Maprotylina, aktywny składnik leku Ludiomil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na izoenzym CYP2D6 cytochromu P450. Inhibitory CYP2D6 mogą zwiększyć stężenie maprotyliny nawet 3,5-krotnie u pacjentów z nasilonym metabolizmem, co wymaga modyfikacji dawkowania. Induktory enzymów wątrobowych (CYP1A2, CYP3A4, CYP2C19) mogą obniżać skuteczność leku przez nasilone tworzenie demetylomaprotyliny. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (np. moklobemid) ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym hipertermii, drgawek i zgonu, co wymaga zachowania co najmniej 14-dniowego odstępu między terapiami. Ponadto, maprotylina może nasilać działanie leków przeciwarytmicznych (chinidyna, propafenon), przeciwnadciśnieniowych (guanetydyna, rezerpina, klonidyna), sympatykomimetyków oraz leków wydłużających odstęp QT, zwiększając ryzyko arytmii komorowych i innych powikłań kardiologicznych.
abstynencja alkoholowa, alkohol etylowy, antagonista receptora H2, arytmia komorowa, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, debryzochina, demetylomaprotylina, dihydroergotamina, disulfiram, działanie hipoglikemizujące, fenotiazyna, fluoksetyna, guanetydyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek zwiotczający mięśnie, maprotylina, metylfenidat, moklobemid, pochodna sulfonylomocznika, rysperydon, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Memantin NeuroPharma 10 mg/ml

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, co ma istotne znaczenie kliniczne. Współpodawanie memantyny może nasilać działanie L-dopy, agonistów receptorów dopaminergicznych oraz leków antycholinergicznych, natomiast osłabiać efekt barbituranów i neuroleptyków. Ponadto, memantyna modyfikuje działanie leków zmniejszających napięcie mięśni szkieletowych, takich jak dantrolen i baklofen, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania memantyny z amantadyną, ketaminą i dekstrometorfanem ze względu na wysokie ryzyko psychozy farmakotoksycznej. Potencjalne ryzyko interakcji odnotowano także przy stosowaniu fenytoiny, co wymaga ostrożności i monitorowania stężeń leku.
agonista receptorów dopaminergicznych, amantadyna, antagonista receptorów NMDA, baklofen, barbiturany, chinidyna, chinina, choroba Alzheimera, cymetydyna, CYP 1A2, cytochrom P450, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezil, fenytoina, galantamina, glibenclamid, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, inhibitor cholinoesterazy, interakcje lekowe, ketamina, L-DOPA, lek przeciwzakrzepowy, memantyna, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monooksygenaza flawinowa, napięcie mięśniowe, neuroleptyki, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, środek antycholinergiczny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kapizen 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna i klarytromycyna, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na lek (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax dla S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie cyklosporyna zwiększa stężenie lerkanidypiny w osoczu trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co również dyskwalifikuje ich kojarzenie. Grejpfruty i sok grejpfrutowy hamują metabolizm jelitowy lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i potencjalnie nasilając działanie hipotensyjne. Alkohol, poprzez sumowanie efektów wazodylatacyjnych, może nasilać działanie hipotensyjne lerkanidypiny, co wymaga unikania jego spożycia podczas terapii.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, astemizol, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotonia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, przepływ krwi przez wątrobę, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, toksyczność digoksyny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Citabax 10 10 mg

Cytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie cytalopramu z inhibitorami MAO (np. selegilina, linezolid, moklobemid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami klonicznymi mięśni i hipertermią, stanowiąc przeciwwskazanie do takiego połączenia. Ponadto, cytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, czy leki przeciwmalaryczne), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QTc i złośliwych arytmii. Podanie pimozydu 2 mg u pacjentów na cytalopramie 40 mg/dobę powodowało wzrost AUC i Cmax pimozydu oraz wydłużenie QTc o około 10 ms, co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ostrożność wymaga także kojarzenie cytalopramu z lekami serotoninergicznymi (lit, tryptofan, tramadol, sumatryptan), preparatami z dziurawca zwyczajnego oraz lekami wpływającymi na hemostazę (NLPZ, ASA, dipyrydamol, tyklopidyna), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i krwawień.
agonista receptora serotoninowego, antybiotyk fluorochinolonowy, biotransformacja, buspiron, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, cytochrom P-450, dezypramina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, hipertermia, hipokaliemia, imipramina, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne, mefenytoina, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tiorydazyna, triazolam, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolmiles 5 mg

Zolmitryptan w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Zolmiles) stosowany jest w leczeniu ostrych napadów migreny, z zalecaną dawką początkową 2,5 mg, którą należy przyjąć jak najszybciej po wystąpieniu bólu. W przypadku braku skuteczności dawki 2,5 mg, można zwiększyć dawkę do 5 mg w kolejnych napadach. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 10 mg, a odstęp między dawkami musi wynosić minimum 2 godziny. W przypadku nawrotu objawów w ciągu 24 godzin dopuszcza się podanie drugiej dawki, jednak nie więcej niż 2 dawki na dobę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów MAO-A, cymetydyny lub inhibitorów CYP 1A2 (np. fluwoksamina, cyprofloksacyna) maksymalna dawka dobowa powinna być ograniczona do 5 mg. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z klirensem kreatyniny >15 ml/min oraz u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby.
antybiotyk chinolonowy, cymetydyna, cyprofloksacyna, fluwoksamina, inhibitor CYP 1A2, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, migrena, napad bólu migrenowego, napad migreny, nawrót objawów, nudności i wymioty, ostry napad migreny, profilaktyka napadów migreny, schemat dawkowania, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Azimycin 100 mg/5 ml

Azytromycyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT (np. cyzapryd, hydroksychlorochina), gdzie ryzyko zaburzeń rytmu serca jest wysokie. Substraty glikoproteiny P, takie jak digoksyna i kolchicyna, mogą osiągać zwiększone stężenia w surowicy, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego oznaczania poziomu digoksyny. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego między ich podawaniem. W terapii przeciwwirusowej azytromycyna nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z dydanozyną, zydowudyną, efawirenzem, indynawirem czy nelfinawirem, choć u pacjentów stosujących nelfinawir wzrasta stężenie azytromycyny bez konieczności modyfikacji dawki. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z flukonazolem powoduje nieistotne klinicznie zmniejszenie Cmax azytromycyny o około 18%.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azytromycyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, dydanozyna, działanie przeciwzakrzepowe, efawirenz, ergotamina, farmakokinetyka azytromycyny, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, karbamazepina, komórki krwi obwodowej, kotrimoksazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, pochodna kumaryny, produkt leczniczy, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Claritine Allergy 10 mg

Produkt leczniczy Claritine Allergy zawierający loratadynę w dawce 10 mg cechuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co wynika z szerokiego indeksu terapeutycznego substancji czynnej. Metabolizm loratadyny odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, co implikuje możliwość zwiększenia stężenia loratadyny w osoczu podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów tych enzymów, takich jak ketokonazol, erytromycyna czy cymetydyna. Pomimo obserwowanego wzrostu stężenia leku, badania kliniczne nie wykazały istotnych zmian klinicznych ani elektrokardiograficznych, co wskazuje na umiarkowany poziom istotności tych interakcji i konieczność zachowania ostrożności oraz monitorowania pacjenta w trakcie terapii wielolekowej, zwłaszcza u dorosłych. Brak jest danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży, co wymaga szczególnej uwagi w tej populacji.
cymetydyna, CYP2D6, działanie depresyjne na OUN, enzym cytochromu P450, erytromycyna, farmakokinetyka loratadyny, indeks terapeutyczny, inhibitor metabolizmu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, loratadyna, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie loratadyny w osoczu, zapis elektrokardiograficzny
Leksykon leków
Interakcje leku – Melkart Duo 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Melkart Duo zawiera wildagliptynę oraz metforminę, których interakcje farmakologiczne należy uwzględnić w terapii cukrzycy typu 2. Wildagliptyna charakteryzuje się niskim potencjałem do interakcji, nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450 i nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji wildagliptyny z pioglitazonem, metforminą, gliburydem, digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem oraz symwastatyną. Jednakże jednoczesne stosowanie wildagliptyny z inhibitorami ACE może zwiększać ryzyko obrzęku naczynioruchowego, a jej działanie hipoglikemizujące może być osłabione przez tiazydy, kortykosteroidy, leki tarczycowe oraz sympatykomimetyki, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, cukrzyca typu 2, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, gliburyd, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jodowy środek kontrastowy, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metabolizm mleczanów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazolidynodion, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna i metformina
Leksykon leków
Interakcje leku – Bloxazoc 190 mg

Metoprolol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wymagać modyfikacji dawki leku Bloxazoc. Leki hamujące CYP2D6, takie jak chinidyna, terbinafina, paroksetyna czy fluoksetyna, mogą znacząco zwiększać stężenie metoprololu w osoczu, co prowadzi do nasilenia jego działania β-adrenolitycznego. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania metoprololu z propafenonem (2-5-krotny wzrost stężenia metoprololu) oraz z werapamilem, ze względu na ryzyko bradykardii i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Inne leki, takie jak amiodaron, leki przeciwarytmiczne klasy I, NLPZ (np. indometacyna), glikozydy naparstnicy, difenhydramina (zmniejszająca metabolizm metoprololu 2,5-krotnie), diltiazem, epinefryna, fenylopropanolamina, klonidyna czy ryfampicyna, również wykazują istotne interakcje, które mogą wymagać monitorowania klinicznego i dostosowania dawki metoprololu.
amiodaron, bradykardia, chinidyna, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, cytochrom CYP 2D6, difenhydramina, diltiazem, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, epinefryna, fenylopropanolamina, glikozyd naparstnicy, hydralazyna, inhibitor monoaminooksydazy, kardioselektywny β-adrenolityk, klonidyna, kwas barbiturowy, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm wątrobowy, metoprolol w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność lewej komory, objaw ortostatyczny, okres półtrwania, pentobarbital, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor β-adrenergiczny, ryfampicyna, środek miejscowo znieczulający, werapamil, węzeł zatokowy, wziewny anestetyk, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zespół chorego węzła zatokowego, α-hydroksymetoprolol, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Lapress 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, powodują znaczący wzrost stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax dla S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Równoczesne podawanie z cyklosporyną zwiększa stężenia obu leków (3-krotny wzrost lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny). Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego również hamuje metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i nasilenie działania hipotensyjnego. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy, wymagając częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia, zwiększając ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia, tachykardii odruchowej i obrzęków obwodowych, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, biodostępność ogólnoustrojowa, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek trójpierścieniowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, obrzęk obwodowy, receptor β-adrenergiczny, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, tachykardia odruchowa, terfenadyna, troleandomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levocin 500 mg

Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levocin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Produkty zawierające kationy dwu- i trójwartościowe, takie jak sole żelaza, cynku, magnezu, glinu oraz preparaty dydanozyny, znacząco obniżają wchłanianie lewofloksacyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem. Sukralfat również zmniejsza biodostępność leku, co wymaga przyjmowania go 2 godziny po lewofloksacynie. Probenecyd i cymetydyna obniżają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów zwiększa ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, a leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe antydepresanty, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) mogą nasilać ryzyko zaburzeń rytmu serca. W przypadku antagonistów witaminy K (np. warfaryny) obserwuje się wzrost parametrów krzepnięcia (PT/INR) i ryzyko krwawień, co wymaga regularnej kontroli tych parametrów.
antagoniści witaminy K, biodostępność leku, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cyklosporyna, cymetydyna, CYP1A2, digoksyna, dydanozyna, dysfagia, działania neuropsychiatryczne, fenbufen, fluorochinolony, glibenklamid, inhibitor enzymu, klirens nerkowy, kortykosteroidy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, lewofloksacyna, makrolidy, napad padaczkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, ranitydyna, sole cynku, sole żelaza, sukralfat, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, węglan wapnia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca, zapalenie ścięgien
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – PARAMIG Fast

Stosowanie paracetamolu w leku PARAMIG Fast wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (w tym zespołem Gilberta), nerek, chorobą alkoholową, zaburzeniami odżywiania, stanami odwodnienia i hipowolemii oraz u osób z niskimi rezerwami glutationu w wątrobie. Zaleca się monitorowanie objawów takich jak wysoka gorączka, wtórne zakażenia oraz utrzymywanie się symptomów powyżej 3 dni, co wymaga ponownej oceny klinicznej. Przekroczenie dawki dobowej paracetamolu, szczególnie u pacjentów z alkoholowym uszkodzeniem wątroby, nie powinno przekraczać 2 g/dobę. Przedawkowanie może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby, wymagającego natychmiastowego leczenia odtrutką. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol oraz spożywania alkoholu podczas terapii.
5-oksoprolina, alkoholowe uszkodzenie wątroby, ból głowy z odbicia, choroba alkoholowa, cymetydyna, fenobarbital, fenyloketonuria, flukloksacylina, glutetymid, HAGMA, hiperbilirubinemia rodzinna, hipowolemia, induktory CYP3A4, karbamazepina, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, leki przeciwpadaczkowe, marskość wątroby, mukowiscydoza, nefropatia analgetyczna, niedobór glutationu, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, odwodnienie organizmu, paracetamol, posocznica, ryfampicyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia odżywiania, zakażenie HIV, zespół Gilberta, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Bluefish 10 mg

Escitalopram Bluefish wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, izokarboksazyd, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczny jest odstęp 14 dni po MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid). Escitalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna, dożylna erytromycyna), ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Jednoczesne podawanie leków serotoninergicznych (tramadol, sumatryptan, buprenorfina) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (np. bupropion, meflochina) wymagają ostrożności. Współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia, a NLPZ zwiększają ryzyko krwawień. Preparaty z dziurawca zwyczajnego mogą nasilać działania niepożądane escytalopramu.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna dożylna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, Hypericum perforatum, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml

Epirubicyna, stosowana w terapii skojarzonej z innymi lekami cytotoksycznymi, wykazuje ryzyko kumulacji toksyczności, zwłaszcza w zakresie szpiku kostnego, układu krwiotwórczego oraz przewodu pokarmowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne nasilenie kardiotoksyczności u pacjentów otrzymujących jednocześnie inne leki kardiotoksyczne (np. 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatynę, taksany) lub poddanych radioterapii okolicy śródpiersia. Monitorowanie funkcji mięśnia sercowego jest obligatoryjne przez cały okres leczenia, zwłaszcza u pacjentów po terapii trastuzumabem, gdzie zaleca się odstęp do 7 miesięcy ze względu na długi okres półtrwania tego leku. Epirubicyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, a interakcje farmakokinetyczne z lekami takimi jak cymetydyna (zwiększenie AUC o 50%), paklitaksel (konieczność 24-godzinnego odstępu między podaniami) czy interferon α2b (skrócenie okresu półtrwania) mogą wpływać na jej skuteczność i toksyczność.
5-fluorouracyl, antagonista kanału wapniowego, antracyklina, chinina, chloramfenikol, cisplatyna, cyklofosfamid, cymetydyna, cytostatyk, deksrazoksan, dekswerapamil, difenylohydantoina, diuretyk, docetaksel, epirubicyna, farmakokinetyka, hamowanie szpiku kostnego, heparyna, hepatotoksyczność, hiperurykemia, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm, mielosupresja, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, paklitaksel, pochodna amidopiryny, radioterapia śródpiersia, sulfonamid, szpik kostny, taksan, terapia epirubicyną, trastuzumab, układ krwiotwórczy, werapamil, zaburzenie hematopoezy, żywa szczepionka
Leksykon leków
Interakcje leku – Movalis 7,5 mg

Meloksykam, substancja czynna leku Movalis 7,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z solami potasu, diuretykami oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, innymi NLPZ, heparynami, cyklosporyną, takrolimusem oraz trimetoprimem. Meloksykam może osłabiać działanie leków moczopędnych i hipotensyjnych, a u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek istnieje ryzyko ostrej niewydolności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia. Ponadto, jednoczesne stosowanie meloksykamu z lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi, przeciwpłytkowymi oraz SSRI zwiększa ryzyko krwawień, zwłaszcza z przewodu pokarmowego, co wymaga ścisłej kontroli i ostrożności, szczególnie u osób starszych.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, deferazyroks, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, meloksykam, metotreksat, mielosupresja, nateglinid, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, pemetreksed, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramadol Krka 200 mg

Tramadol Krka (chlorowodorek tramadolu) wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych, zagrażających życiu działań niepożądanych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie tramadolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń OUN, ośrodka oddechowego i układu krążenia. Równoczesne stosowanie z lekami o działaniu depresyjnym na OUN, takimi jak benzodiazepiny, gabapentynoidy, alkohol etylowy, czy leki uspokajające, znacząco zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Ponadto, tramadol może indukować napady drgawek, zwłaszcza w połączeniu z lekami obniżającymi próg drgawkowy (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, bupropion, mirtazapina, leki przeciwpsychotyczne, tetrahydrokanabinol). Interakcje z lekami serotoninergicznymi zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów.
antagonista receptorów 5-HT3, benzodiazepina, bupropion, chlorowodorek tramadolu, cymetydyna, depresja oddechowa, erytromycyna, gabapentynoid, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek hamujący ośrodkowy układ nerwowy, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, mirtazapina, napad drgawkowy, ondansetron, pochodna kumaryny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, tetrahydrokanabinol, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wskaźnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Movalis 15 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu z lekami takimi jak sole potasu, diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, heparyny, cyklosporyna, takrolimus oraz trimetoprym. Wysokie ryzyko działań niepożądanych przewodu pokarmowego występuje przy łączeniu meloksykamu z innymi NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę, a także z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi, przeciwpłytkowymi i SSRI. Meloksykam może osłabiać działanie leków hipotensyjnych (beta-adrenolityków, diuretyków, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II) oraz nasilać nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus), co wymaga monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z zaburzeniami nerkowymi.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, deferazyroks, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, gastroprotekcja, heparyna drobnocząsteczkowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, mielosupresja, nateglinid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, perforacja, płytki krwi, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, trimetoprym, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Neurontin 800 800 mg

Gabapentyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z opioidami, gdzie podanie morfiny (60 mg, o kontrolowanym uwalnianiu) na 2 godziny przed gabapentyną (600 mg) zwiększa AUC gabapentyny o 44%, co prowadzi do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i ryzyka depresji oddechowej. Wskazane jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza osób starszych, osłabionych, z chorobami układu oddechowego oraz stosujących politerapię. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol. Probenecyd nie wpływa na wydalanie gabapentyny, a cymetydyna powoduje jedynie niewielkie, klinicznie nieistotne zmniejszenie jej wydalania.
antykoncepcja hormonalna, AUC, biodostępność gabapentyny, choroba wrzodowa, cymetydyna, depresja oddechowa, dna moczanowa, dostępność biologiczna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, noretyndron, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, politerapia, probenecyd, senność, uspokojenie polekowe, zaburzenia funkcji poznawcze, zaburzenia koordynacji ruchowej, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Nemedan 10 mg

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród interakcji farmakodynamicznych należy zwrócić uwagę na nasilenie działania L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz leków antycholinergicznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie memantyny z amantadyną, ketaminą oraz dekstrometorfanem ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia psychozy farmakotoksycznej i nasilonych działań niepożądanych. Memantyna może osłabiać działanie barbituranów i neuroleptyków, co również wymaga monitorowania skuteczności terapii. W zakresie interakcji farmakokinetycznych, memantyna może zwiększać stężenie leków wydalanych przez nerki za pośrednictwem układu transportu kationów, takich jak cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina oraz nikotyna, co wymaga kontroli stężeń i działań niepożądanych. Ponadto, obserwowano pojedyncze przypadki zwiększenia INR u pacjentów stosujących jednocześnie warfarynę, co wskazuje na konieczność ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
agonista dopaminergiczny, amantadyna, antagonista NMDA, baklofen, barbituran, chinidyna, chinina, cymetydyna, cytochrom P450, dantrolen, dekstrometorfan, depresja OUN, donepezil, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenytoina, galantamina, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, INR, interakcja lekowa, ketamina, lek antycholinergiczny, lewodopa, metformina, miorelaksant, monooksygenaza flawinowa, neuroleptyk, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, receptor NMDA, sedacja, układ glutaminergiczny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Donepezil Bluefish 5 mg

Donepezyl jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co implikuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. ketokonazol, erytromycyna, chinidyna, fluoksetyna) oraz induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) tych enzymów. Inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać stężenie donepezylu w osoczu o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej redukcji dawki. Induktory enzymów mogą obniżać stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność, dlatego konieczne jest monitorowanie efektów terapeutycznych. Donepezyl nie wpływa na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny czy digoksyny, a jednoczesne stosowanie tych leków nie modyfikuje metabolizmu donepezylu, co wskazuje na relatywnie bezpieczny profil interakcji w tych połączeniach.
amiodaron, amitryptylina, atropina, badanie EKG, beta-bloker, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, cymetydyna, cytalopram, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, digoksyna, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 2D6, izoenzym cytochromu P450-3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lewofloksacyna, metoprolol, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propranolol, ryfampicyna, sertindol, skopolamina, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie poznawcze, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabitril 15 mg

Tiagabina, metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4/5, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon oraz ryfampicyna. Te leki przyspieszają metabolizm tiagabiny, co skutkuje obniżeniem jej stężenia w osoczu i skróceniem okresu półtrwania, wymagając zwiększenia dawki dobowej i/lub częstotliwości podawania w celu utrzymania skuteczności terapeutycznej. U pacjentów nieprzyjmujących induktorów enzymów CYP stężenie tiagabiny jest około dwukrotnie wyższe, co wymaga stosowania mniejszych dawek i wolniejszego ich zwiększania. Ponadto, ziele dziurawca, silny induktor CYP3A4, jest przeciwwskazane w terapii tiagabiną ze względu na ryzyko znacznego obniżenia jej stężenia i utraty efektu terapeutycznego.
alkohol etylowy, cymetydyna, CYP 3A4/5, digoksyna, enzymy CYP 450, farmakokinetyka tiagabiny, fenobarbital, fenytoina, GABA, hormonalny środek antykoncepcyjny, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4/5, induktor enzymów CYP, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parametry krzepnięcia, prymidon, receptor GABA, receptor glutaminergiczny, ryfampicyna, sedacja, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, teofilina, tiagabina, układ neuroprzekaźnikowy, warfaryna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Glurenorm 30 mg

Glurenorm (glikwidon), jako pochodna sulfonylomocznika, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie hipoglikemizujące. Ze względu na wysokie wiązanie z białkami osocza, glikwidon może być wypierany przez inne leki o podobnym profilu, co zmienia jego stężenie i efekt terapeutyczny. Leki takie jak inhibitory konwertazy angiotensyny, NLPZ, środki przeciwgrzybicze, chloramfenikol, fluorochinolony oraz β-adrenolityki mogą nasilać działanie hipoglikemizujące glikwidonu, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Szczególnie niebezpieczne jest maskowanie objawów hipoglikemii przez β-adrenolityki i leki sympatykolityczne (np. klonidyna). Z kolei kortykosteroidy, diazoksyd, doustne środki antykoncepcyjne, leki moczopędne (tiazydowe i pętlowe) oraz induktory enzymów wątrobowych (barbiturany, ryfampicyna, fenytoina) mogą osłabiać efekt hipoglikemizujący Glurenormu, co wymaga dostosowania dawki i ścisłego monitorowania glikemii.
antagonista receptora H2, barbituran, chloramfenikol, cymetydyna, diazoksyd, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, fluorochinolon, glikogenoliza, glikwidon, glukoneogeneza, glukoneogeneza wątrobowa, heparyna, hipoglikemia, hipokalemia, hormon tarczycy, indukcja enzymu wątrobowego, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, insulinooporność, klarytromycyna, klofibrat, klonidyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek pętlowy, lek przeciwgrzybiczny, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, lek tiazydowy, lek β-adrenolityczny, maskowanie objawów hipoglikemii, metabolizm glukozy, monitorowanie stężenia glukozy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, ryfampicyna, sulfonamid, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Actavis 20 mg

Escytalopram Actavis wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, wybrane antybiotyki) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka zaburzeń rytmu serca. W przypadku inhibitorów CYP2C19 (np. omeprazol 30 mg/dobę, esomeprazol, flukonazol) oraz cymetydyny (400 mg 2x/dobę) obserwuje się umiarkowane zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu (odpowiednio około 50% i 70%), co może wymagać dostosowania dawki. Escytalopram hamuje także CYP2D6, co prowadzi do podwojenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina czy metoprolol, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
astemizol, beta-bloker, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibicja CYP2D6, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek SSRI, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metabolizm escytalopramu, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, nieselektywny nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapin NeuroPharma 100 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol) prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 87% i około 450%), co może wymagać korekty dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysyperydon, haloperydol), choć tiorydazyna zwiększa klirens o około 70%. W przypadku terapii skojarzonej z kwasem walproinowym obserwuje się zwiększone ryzyko leukopenii i neutropenii, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, co wymaga monitorowania morfologii krwi.
badanie chromatograficzne, badanie EKG, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotonia ortostatyczna, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP 3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, metabolizm wątrobowy, morfologia krwi, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, pediatria, rysperydon, sole litu, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół maniakalny
Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Interakcje

Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które może prowadzić do ciężkiej bradykardii i niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Również leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina podawana pozajelitowo) mogą wywołać skurcz naczyń i bradykardię. Propranolol jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą ze względu na antagonizm działania beta-agonistów rozszerzających oskrzela. Interakcje z fingolimodem mogą nasilać bradykardię, a z propafenonem – podwajać stężenie propranololu w osoczu, co wymaga unikania takiego skojarzenia. Ponadto, propranolol może zwiększać stężenie warfaryny, cymetydyny, fluwoksaminy i ryzatryptanu, co wymaga monitorowania odpowiednich parametrów i dostosowania dawek.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-agonista, bradykardia, bradykardia zatokowa, chloropromazyna, cymetydyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowe ujemne, działanie rozszerzające oskrzela, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor MAO, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens teofiliny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca niewyrównana, NLPZ, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, środek znieczulający, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tachyben 50 mg

Urapidyl, substancja czynna preparatu Tachyben, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii hipotensyjnej. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych, leków rozszerzających naczynia oraz innych leków hipotensyjnych, co wymaga ostrożności i często redukcji dawek. Interakcja z baklofenem może potęgować efekt hipotensyjny, a cymetydyna hamuje metabolizm urapidylu, zwiększając jego stężenie w surowicy o około 15%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki Tachybenu. Dodatkowo, leki takie jak imipramina i neuroleptyki zwiększają ryzyko hipotonii ortostatycznej, a kortykosteroidy mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy urapidylu poprzez retencję sodu i wody.
alkohol etylowy, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, baklofen, cymetydyna, działanie hipotensyjne, hipotonia ortostatyczna, imipramina, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kortykosteroid, lek hipotensyjny, lek neuroleptyczny, lek rozszerzający naczynia, metabolizm urapidylu, nadmierny spadek ciśnienia tętniczego, odwodnienie organizmu, retencja sodu i wody, rozszerzenie naczyń obwodowych, urapidyl, zaburzenie świadomości, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Lewofloksacyna – Interakcje

Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Wchłanianie lewofloksacyny jest istotnie obniżone przez sole żelaza, cynku, magnezu, glinu oraz didanozynę (preparaty z glinem i magnezem), dlatego zaleca się podawanie tych substancji 2 godziny przed lub po lewofloksacynie. Sukralfat również znacząco zmniejsza biodostępność leku i powinien być podawany 2 godziny po lewofloksacynie. Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie. Klirens nerkowy lewofloksacyny jest obniżony przez probenecyd (o 34%) i cymetydynę (o 24%), co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Współistniejące stosowanie z fenbufenem podnosi stężenie leku o około 13%. Ponadto, lewofloksacyna wydłuża okres półtrwania cyklosporyny o 33%, co wymaga monitorowania jej stężenia w surowicy.
antagoniści witaminy K, antagonista witaminy K, biodostępność leku, cyklosporyna, cymetydyna, działanie kortykosteroidów, elektrokardiogram, farmakodynamika, farmakokinetyka, fluorochinolon, hepatotoksyczność, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, interakcje z pokarmem, kationy metali, klirens nerkowy, krople do oczu, lek przeciwbakteryjny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, lewofloksacyna, makrolidy, NLPZ, OUN, parametry krzepnięcia, preparat okulistyczny, probenecyd, próg drgawkowy, sole cynku, sole żelaza, sukralfat, tendinopatia, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Sedam 3 3 mg

Bromazepam, będący składnikiem preparatu Sedam, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania sedatywnego i depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, opioidami, lekami nasennymi, przeciwdrgawkowymi, przeciwhistaminowymi oraz lekami zmniejszającymi napięcie mięśniowe. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bromazepamu z opioidami, które zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii. Interakcja z alkoholem prowadzi do znacznego nasilenia efektów depresyjnych na OUN, w tym sedacji, zaburzeń psychomotorycznych i ryzyka depresji oddechowej, dlatego spożywanie alkoholu podczas terapii jest stanowczo przeciwwskazane.
amnezja następcza, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bromazepam, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zmniejszający napięcie mięśniowe, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramadol Krka 50 mg/ml

Tramadol Krka wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne i wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń OUN, układu oddechowego i krążenia. Leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko drgawek i zespołu serotoninowego, natomiast benzodiazepiny i gabapentynoidy nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego, co może prowadzić do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Alkohol potęguje te efekty, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane. W przypadku leków wpływających na metabolizm tramadolu, takich jak karbamazepina (induktor enzymów wątrobowych) czy inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, rytonawir, erytromycyna), może dojść do zmniejszenia lub wydłużenia działania przeciwbólowego, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
antagonista receptora 5-HT3, benzodiazepina, bradykardia, bupropion, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja OUN, erytromycyna, gabapentyna, hipertermia, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm tramadolu, niedociśnienie, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, pregabalina, próg drgawkowy, rytonawir, SNRI, SSRI, sztywność mięśniowa, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaine Grindeks 20 mg/ml

Lidokaina w stężeniu 20 mg/ml (Lidocaine Grindeks) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami hamującymi jej metabolizm, takimi jak cymetydyna, co może prowadzić do wzrostu stężenia lidokainy w surowicy do poziomu potencjalnie toksycznego. W przypadku krótkotrwałego stosowania w zalecanych dawkach klinicznych ryzyko to jest minimalne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podawaniu innych leków znieczulających miejscowo oraz leków przeciwarytmicznych klasy IB, ze względu na sumowanie się efektów toksycznych i zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza kardiologicznych. Potencjalne interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron) wymagają monitorowania czynności serca, mimo braku szczegółowych badań. Alkohol może nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego wywołaną przez lidokainę oraz wpływać na jej metabolizm, dlatego zaleca się unikanie spożycia alkoholu przed i po zabiegach z użyciem lidokainy.
amiodaron, cymetydyna, działanie depresyjne na OUN, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, efekt toksyczny, farmakokinetyka, inhibitor metabolizmu lidokainy, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek znieczulający miejscowo, Lidocaine Grindeks, lidokaina, metabolizm wątrobowy lidokainy, monitorowanie czynności serca, parametry życiowe, roztwór do wstrzykiwań, toksyczne stężenie lidokainy, wywiad farmakologiczny
Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Interakcje

Okskarbazepina oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują złożone interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez słabą indukcję enzymów CYP3A4, CYP3A5 oraz UDP-glukuronylotransferaz (UDP-GT), co prowadzi do obniżenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne (etyloestradiol i lewonorgestrel z redukcją AUC o 48-52% i 32-52%) oraz inne leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina). Okskarbazepina hamuje izoenzym CYP2C19, co przy dawkach >1200 mg/dobę może zwiększać stężenia fenytoiny w osoczu nawet o 40%. Interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi są istotne klinicznie, zwłaszcza z karbamazepiną (zmniejszenie stężenia o 0-22%, wymaga monitoringu), fenobarbitalem (wzrost o 14-15%, zmniejszenie MHD o 30-31%) oraz fenytoiną (wzrost o 0-40%, zmniejszenie MHD o 29-35%), a także z lamotryginą, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Indukcja enzymatyczna rozwija się i ustępuje stopniowo w ciągu 2-3 tygodni po rozpoczęciu lub zakończeniu terapii okskarbazepiną.
cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, doustny środek antykoncepcyjny, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, IMAO, induktor enzymu CYP3A4, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, lit, metabolizm wątrobowy, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, ryfampicyna, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna, wiloksazyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Polfenon 150 mg

Propafenonu chlorowodorek (Polfenon) jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory tych enzymów, takie jak cymetydyna, ketokonazol, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać stężenia propafenonu w osoczu, co wymaga monitorowania układu krążenia i ewentualnej redukcji dawki. Szczególnie istotna jest interakcja z SSRI (fluoksetyna, paroksetyna), które hamują CYP2D6 i powodują wzrost Cmax i AUC S-propafenonu o 39% i 50%, a R-propafenonu o 71% i 50%. Propafenon może także hamować metabolizm leków takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, co wymaga dostosowania ich dawek w przypadku objawów toksyczności. Induktory CYP3A4 (fenobarbital, ryfampicyna) obniżają stężenie propafenonu, zmniejszając jego skuteczność przeciwarytmiczną, co wymaga monitorowania efektu terapeutycznego.
amiodaron, artykaina, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie niepożądane, erytromycyna, fenobarbital, fenprokumon, fluoksetyna, hipotensja, inhibitory izoenzymów, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy CYP, ketokonazol, leki beta-adrenolityczne, leki znieczulające miejscowo, lidokaina, metoprolol, niemiarowość, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, Polfenon, propafenonu chlorowodorek, propranolol, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapina Viatris 20 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu lub karbamazepinę prowadzi do zwiększenia klirensu olanzapiny i obniżenia jej stężenia w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać działania niepożądane i wymaga rozważenia redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny oraz cymetydyny.
agonista dopaminy, antagonizm dopaminergiczny, antagonizm serotoninergiczny, arytmia komorowa, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, diazepam, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt sedatywny, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie CYP1A2, hepatotoksyczność, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, lit, objaw parkinsonowski, ortostatyczny spadek ciśnienia, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Bellapan 0,25 mg/tabl.

Bellapan, zawierający alkaloidy tropanowe w przeliczeniu na atropiny siarczan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą nasilać lub osłabiać jego działanie cholinolityczne. Leki takie jak amantadyna, chinidyna, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, neuroleptyki oraz pochodne fenotiazyny mogą nasilać działanie cholinolityczne Bellapanu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, takich jak zaburzenia poznawcze, tachykardia, suchość błon śluzowych czy halucynacje. Z kolei Bellapan antagonizuje działanie leków prokinetycznych (np. metoklopramidu) oraz inhibitorów cholinesterazy (np. neostygminy, donepezilu) i parasympatykomimetyków, co może prowadzić do osłabienia ich efektów terapeutycznych. Ponadto, Bellapan osłabia działanie fenotiazyn, co jest istotne klinicznie u pacjentów stosujących leki przeciwpsychotyczne z tej grupy.
alkaloid tropanowy, amantadyna, antagonista receptora H2, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, demencja, digoksyna, diuretyk tiazydowy, donepezil, działanie cholinolityczne, hipokalemia, inhibitor cholinesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, karbachol, lek moczopędny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, meperydyna, metoklopramid, miastenia, neostygmina, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, parasympatykomimetyk, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, pirydostygmina, pochodna fenotiazyny, prokinetyk, retencja moczu, siarczan atropiny, tachykardia, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symtrend

Karwedylol, zawarty w preparacie Symtrend, jest wskazany głównie w terapii skojarzonej przewlekłej zastoinowej niewydolności serca, stosowany u pacjentów stabilnych po minimum 4 tygodniach standardowego leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, niedoborem elektrolitów, zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, niskim ciśnieniem tętniczym (np. skurczowe < 100 mm Hg) oraz u osób w podeszłym wieku. Zaleca się monitorowanie przez około 2 godziny po pierwszej dawce lub zwiększeniu dawki, a w przypadku niedociśnienia tętniczego należy stopniowo zmniejszać dawki leków moczopędnych, inhibitorów ACE oraz karwedylolu. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca obserwowano przemijające pogorszenie czynności nerek, co wymaga regularnej kontroli i ewentualnej modyfikacji dawki. Karwedylol może maskować objawy hipoglikemii u chorych z cukrzycą, dlatego konieczna jest ścisła kontrola glikemii i dostosowanie terapii przeciwcukrzycowej.
antagonista kanałów wapniowych, blok przedsionkowo-komorowy, brak laktazy, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cymetydyna, dławica piersiowa Prinzmetala, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, inhibitor ACE, karwedylol, laktoza jednowodna, lek moczopędny, łuszczyca, metabolizm debryzochiny, nadczynność tarczycy, niedobór elektrolitów, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekła zastoinowa niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, zespół Raynauda, zespół zaburzeń oddechowych, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine APC 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z lekami i substancjami modyfikującymi aktywność tego izoenzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny, potencjalnie osłabiając jej efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych i wymaga rozważenia zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP, takimi jak fluoksetyna (CYP2D6), warfaryna (CYP2C9) czy diazepam (CYP3A4, CYP2C19).
agonista dopaminy, antybiotyk, AUC, biodostępność leku, biperyden, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, elektrokardiografia, farmakokinetyka, fluoksetyna, fluorochinolony, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, interakcje lekowe, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sedatywny, leki zobojętniające, lit pierwiastek, metabolizm leku, nikotynizm, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, olanzapina, sedacja, stężenie maksymalne leku, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ dopaminergiczny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie termoregulacji
Leksykon leków
Interakcje leku – Karbagen 150 mg

Karbagen (okskarbazepina) oraz jego aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują zarówno indukcję, jak i inhibicję enzymów metabolizujących leki, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Okskarbazepina jest słabym induktorem CYP3A4, CYP3A5 oraz UDP-glukuronylotransferaz, co przyspiesza metabolizm leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne oraz niektóre leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina). Indukcja enzymów rozwija się i zanika stopniowo w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia lub zakończenia terapii. Jednocześnie okskarbazepina hamuje CYP2C19, co przy dawkach powyżej 1200 mg/dobę może zwiększać stężenie fenytoiny w osoczu nawet o 40%, wymagając korekty dawki. Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi są zróżnicowane i mogą wymagać indywidualnego dostosowania dawkowania oraz monitorowania stężeń, zwłaszcza u dzieci i przy stosowaniu lamotryginy, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych (nudności, senność, zawroty głowy).
cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, enzym CYP2C19, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymu, inhibicja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzymy CYP, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lewonorgestrel, metabolizm leku, monohydroksypochodna, napad drgawkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, ryfampicyna, takrolimus, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna, wiloksazyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lidoposterin 50 mg/g

Lidokaina, główny składnik preparatu Lidoposterin, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi środkami znieczulenia miejscowego oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy IB (np. tokainid, meksyletyna), co może prowadzić do sumowania działań toksycznych i wymaga wysokiej ostrożności. Zaleca się również ostrożność przy łączeniu lidokainy z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron), mimo braku specjalistycznych badań, ze względu na potencjalne ryzyko interakcji o średnim poziomie ważności. Produkty hamujące metabolizm lidokainy, takie jak cymetydyna i beta-adrenolityki, mogą powodować wzrost stężenia lidokainy w osoczu do poziomów toksycznych przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek, natomiast krótkotrwała terapia w zalecanych dawkach wiąże się z niskim ryzykiem klinicznym.
amiodaron, beta-adrenolityk, cymetydyna, inhibitor metabolizmu lidokainy, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokaina, Lidoposterin, meksyletyna, ośrodkowy układ nerwowy, terapia wielolekowa, tokainid, toksyczne stężenie leku, znieczulenie lokalne, znieczulenie miejscowe, znieczulenie miejscowe amidowe, znieczulenie stomatologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Entocort 3 mg

Budezonid, substancja czynna leku Entocort 3 mg, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol oraz inhibitory proteazy HIV, mogą wielokrotnie zwiększać ekspozycję na budezonid, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub rozważenia redukcji dawki i maksymalnego odstępu czasowego między podaniami. Induktory CYP3A4, np. karbamazepina, obniżają stężenie budezonidu, co może wymagać zwiększenia dawki. Omeprazol i cymetydyna nie wywierają istotnego wpływu na farmakokinetykę budezonidu. Spożycie soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności leku. Ponadto, estrogeny i steroidowe środki antykoncepcyjne o wysokiej zawartości hormonów mogą nasilać działanie glikokortykosteroidów, co wymaga monitorowania pacjentek.
biodostępność budezonidu, budezonid, cholestyramina, cymetydyna, CYP3A4, działanie immunosupresyjne, Entocort, farmakokinetyka budezonidu, farmakoterapia, glikokortykosteroid, hamowanie czynności nadnerczy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wydzielania kwasu żołądkowego, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, metabolizm budezonidu, niedoczynność przysadki mózgowej, omeprazol, sok grejpfrutowy, test stymulacji ACTH
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefalgin Migraplus 250 mg + 150 mg + 50 mg

Preparat Cefalgin Migraplus, zawierający 250 mg paracetamolu, 150 mg propyfenazonu oraz 50 mg kofeiny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z paracetamolem i kofeiną. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu poprzez nasilenie powstawania toksycznych metabolitów, co jest szczególnie istotne przy długotrwałej terapii lub wyższych dawkach. Paracetamol może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu, zwiększając jego toksyczność, oraz nasilać działanie doustnych antykoagulantów pochodnych kumaryny, co wymaga monitorowania INR. Długotrwałe stosowanie z NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a interakcja z zydowudyną podnosi ryzyko neutropenii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, sepsą lub niedożywieniem.
adrenalina, alkoholizm, antagonista receptorów H2, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyki chinolonowe, barbiturany, Cefalgin Migraplus, chloramfenikol, choroby układu sercowo-naczyniowego, cymetydyna, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, disulfiram, efedryna, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktory enzymów wątrobowych, inhibitory gyrazy, INR, karbamazepina, kofeina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwretrowirusowy, leki przeciwzakrzepowe, leki sympatykomimetyczne, luka anionowa, morfologia krwi, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, NLPZ, norfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, paraksantyna, pochodne kumaryny, propyfenazon, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, sepsa, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teofilina, toksyczne metabolity, tyroksyna, uszkodzenie nerek, zatrucie etanolem, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Acix 500 500 mg

Acyklowir jest eliminowany głównie przez aktywne wydzielanie kanalikowe w nerkach, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Leki takie jak probenecyd i cymetydyna hamują ten mechanizm, prowadząc do zwiększenia AUC acyklowiru i zmniejszenia jego wydalania nerkowego, choć zwykle nie wymaga to zmiany dawkowania ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru. Jednoczesne stosowanie mykofenolanu mofetylu powoduje wzrost AUC zarówno acyklowiru, jak i nieaktywnego metabolitu mykofenolanu, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Acyklowir zwiększa również stężenie teofiliny w osoczu o około 50%, co uzasadnia konieczność monitorowania jej poziomu podczas terapii skojarzonej. W przypadku litu, szczególnie przy dożylnym podaniu acyklowiru, istnieje wysokie ryzyko toksyczności, dlatego wskazane jest kontrolowanie stężenia litu w surowicy.
acyklowir, AUC, cyklosporyna, cymetydyna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lit, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przedział terapeutyczny, takrolimus, teofilina, terapia skojarzona, toksyczność leku, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Polmatine 20 mg

Memantyna, antagonista receptora NMDA i składnik aktywny Polmatine, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii choroby Alzheimera. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z amantadyną ze względu na wysokie ryzyko psychozy farmakotoksycznej. Podobne ryzyko dotyczy ketaminy i dekstrometorfanu, które również są antagonistami NMDA. Memantyna może nasilać działanie leków dopaminergicznych (L-dopa, agoniści receptorów dopaminergicznych) oraz antycholinergicznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Z kolei może osłabiać skuteczność barbituranów i neuroleptyków oraz wpływać na działanie leków zmniejszających napięcie mięśni szkieletowych, takich jak dantrolen i baklofen. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza warfaryny, odnotowano pojedyncze przypadki zwiększenia wartości INR, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego.
agonista receptora dopaminergicznego, amantadyna, antagonista receptora NMDA, baklofen, barbiturat, chinidyna, chinina, choroba Alzheimera, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezil, działanie sedatywne, fenytoina, funkcja poznawcza, galantamina, glibenclamid, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP, ketamina, L-DOPA, lek antycholinergiczny, lek dopaminergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, memantyna, metformina, monooksygenaza flawinowa, nerkowy układ transportu kationów, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, receptor NMDA, warfaryna, wskaźnik INR, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Fampridine Zentiva 10 mg

Ocena interakcji lekowych famprydyny (4-aminopirydyny) w terapii stwardnienia rozsianego opiera się na badaniach u dorosłych pacjentów i wskazuje na bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania Fampridine Zentiva 10 mg z innymi produktami zawierającymi famprydynę ze względu na ryzyko kumulacji i napadów drgawkowych. Również inhibitor transportera OCT2, cymetydyna, jest przeciwwskazany, gdyż blokada tego transportera, odpowiedzialnego za około 60% nerkowej eliminacji famprydyny, prowadzi do wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększenia działań niepożądanych. Leki takie jak karwedilol, propranolol i metformina, będące substratami OCT2, mogą konkurować z famprydyną o transport, co wymaga zachowania ostrożności i monitorowania pacjenta, zwłaszcza kontrolowania poziomu glikemii przy metforminie.
baklofen, beta-adrenolityk, biguanid, cymetydyna, dysfagia, działanie miorelaksacyjne, działanie niepożądane, famprydyna, funkcja nerek, glikemia, inhibitor transportera OCT2, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interferon beta, karwedilol, lek modyfikujący przebieg choroby, lek przeciwcukrzycowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, nieselektywny beta-adrenolityk, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, propranolol, przedawkowanie, schorzenie kardiologiczne, spastyczność, stwardnienie rozsiane, transporter kationów organicznych 2, wydalanie famprydyny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Kwetaplex 25 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej stężenie w osoczu nawet do 13% wartości wyjściowej, co może obniżyć skuteczność terapii. Sok grejpfrutowy również zwiększa stężenie kwetiapiny i nie jest zalecany. Współstosowanie z tiorydazyną zwiększa klirens o około 70%, co wymaga monitorowania efektów terapeutycznych. Leki przeciwdepresyjne (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotyczne (rysyperydon, haloperydol) oraz cymetydyna nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, EKG, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów mikrosomalnych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP 2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, leukopenia i neutropenia, lit, metadon, morfologia krwi, nadmierna sedacja, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, test immunologiczny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Genoptim 250 mg

Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levofloxacin Genoptim, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą istotnie wpływać na jej biodostępność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z kationami wielowartościowymi, takimi jak sole żelaza, cynku, magnezu i glinu, które poprzez chelatowanie znacząco zmniejszają wchłanianie lewofloksacyny, co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem lewofloksacyny a preparatami zawierającymi te kationy. Sole wapnia wykazują minimalny wpływ na wchłanianie, natomiast sukralfat znacząco obniża biodostępność leku i powinien być podawany co najmniej 2 godziny po lewofloksacynie. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
biodostępność lewofloksacyny, cewka nerkowa, chelatowanie, chinolon, cymetydyna, didanozyna, drgawka, działanie niepożądane, farmakokinetyka, fenbufen, fluorochinolon, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kation wielowartościowy, klirens nerkowy, lek zobojętniający kwas solny, Levofloxacin Genoptim, lewofloksacyna, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, sól cynku, sól wapnia, sól żelaza, sukralfat, teofilina, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Kwetaplex 100 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten szlak metaboliczny. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Spożywanie soku grejpfrutowego również jest niezalecane ze względu na hamowanie CYP3A4 i wzrost stężenia leku. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio zmniejszając AUC o około 87% i zwiększając klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapii. W przypadku stosowania induktorów enzymatycznych konieczne jest ostrożne monitorowanie i ewentualna modyfikacja leczenia, w tym stopniowe odstawianie induktora lub zastąpienie go lekiem nieindukującym (np. walproinianem sodu). Interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol) nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny.
cymetydyna, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, enzymy mikrosomalne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek sercowo-naczyniowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, leukopenia, lit, metadon, neutropenia, objawy pozapiramidowe, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon substancji czynnych
Epirubicyna – Interakcje

Epirubicyna, stosowana w terapii skojarzonej z innymi cytostatykami, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie toksyczności szpikowej, hematologicznej oraz działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, które mogą mieć charakter addytywny. Ryzyko kardiotoksyczności jest zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany (paklitaksel, docetaksel) oraz podczas radioterapii okolicy śródpiersia. Trastuzumab, ze względu na długi okres półtrwania (do 7 miesięcy), wymaga unikania podawania epirubicyny w tym czasie lub ścisłego monitorowania czynności serca. Metabolizm epirubicyny w wątrobie jest modyfikowany przez leki takie jak cymetydyna (zwiększająca AUC o 50%), co wymaga odstawienia cymetydyny na czas terapii. Paklitaksel podany przed epirubicyną zwiększa stężenie leku i jego metabolitów, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniami oraz naprzemienne schematy leczenia.
amidopiryna, antagonista kanału wapniowego, antracyklina, AUC, chinina, chloramfenikol, cisplatyna, cyklofosfamid, cymetydyna, deksrazoksan, dekswerapamil, difenylohydantoina, docetaksel, działanie addytywne, działanie diuretyczne, działanie mielosupresyjne, epirubicyna, fluorouracyl, hematopoeza, heparyna, hiperurykemia, immunosupresja, interakcja fizykochemiczna, interferon alfa-2b, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, lek przeciwretrowirusowy, mielosupresja, morfologia krwi, neuropatia, nudności i wymioty, paklitaksel, radioterapia śródpiersia, sulfonamid, szczepionka przeciw polio, szczepionka żywa, szpik kostny, taksan, toksyczność szpikowa, trastuzumab
Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 400 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, które powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio o 13% i 450%), co może obniżać skuteczność terapii. Łączenie kwetiapiny z lekami serotoninergicznymi (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, stanowiącego zagrożenie życia. Ponadto, stosowanie leków cholinolitycznych może nasilać działania niepożądane o charakterze antycholinergicznym, a leki wpływające na odstęp QT lub równowagę elektrolitową zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu serca.
cymetydyna, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek cholinolityczny, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, rysperydon, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, walproinian sodu, zaburzenie koordynacji psychomotorycznej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Metformin Bluefish 850 mg

Metformina w dawce 850 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Przeciwwskazane jest także stosowanie metforminy podczas podawania jodowych środków kontrastowych; zaleca się przerwanie terapii na co najmniej 48 godzin i wznowienie po ocenie funkcji nerek. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą obniżać filtrację kłębuszkową, zwiększając ryzyko kumulacji metforminy i kwasicy mleczanowej, co wymaga monitorowania funkcji nerek i ewentualnej modyfikacji dawki.
antagonista receptora angiotensyny, chlorowodorek metforminy, cymetydyna, diuretyk pętlowy, dolutegrawir, działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, glikogenoliza, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, insulinooporność, izawukonazol, jodowy środek kontrastowy, kryzotynib, kwasica mleczanowa, lek sympatykomimetyczny, nefropatia pokontrastowa, niedożywienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, olaparyb, ranolazyna, trimetoprim, wandetanib, wychwyt wątrobowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Cetyryzyna – Interakcje

Cetyryzyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, co przekłada się na niski potencjał interakcji lekowych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z pseudoefedryną, teofiliną (400 mg/dobę), cymetydyną, glipizydem, diazepamem, makrolidami (azytromycyna, erytromycyna), ketokonazolem czy antypiryną. Współpodawanie z teofiliną powoduje jedynie niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu na farmakokinetykę teofiliny. Również nie obserwowano klinicznie istotnych zmian w zapisie EKG przy jednoczesnym stosowaniu z makrolidami i ketokonazolem, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne. Interakcja z rytonawirem (600 mg 2x/dobę) skutkuje wzrostem ekspozycji na cetyryzynę o około 40%, co wymaga monitorowania u pacjentów przyjmujących leki przeciwwirusowe. Pokarm nie wpływa na stopień wchłaniania, lecz może opóźniać i obniżać maksymalne stężenie leku w osoczu. Cetyryzyna nie nasila działania alkoholu (0,5 g/l we krwi), jednak u osób wrażliwych jednoczesne stosowanie z alkoholem lub lekami hamującymi OUN może nasilać sedację i obniżać zdolność koncentracji.
antypiryna, azytromycyna, biodostępność substancji czynnej, cymetydyna, diazepam, elektrokardiografia, erytromycyna, fitynian, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, inhibitor MAO, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu, kwas cytrynowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwnadciśnieniowy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parathormon, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, receptor β-adrenergiczny, rytonawir, stężenie w osoczu, teofilina, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, witamina D3, zasadowica metaboliczna, zespół mleczno-alkaliczny