cholestaza
Cholestaza oznacza zaburzenie przepływu żółci z wątroby do dwunastnicy, które może mieć charakter wewnątrzwątrobowy lub zewnątrzwątrobowy. W patofizjologii tego stanu dochodzi do gromadzenia się składników żółci (kwasów żółciowych, bilirubiny, cholesterolu) we krwi i tkankach.
Przyczyny cholestazy są różnorodne i obejmują: procesy zapalne wątroby (wirusowe, autoimmunologiczne), choroby dróg żółciowych (pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, kamicę), działania niepożądane leków (np. antybiotyków, hormonów, leków przeciwpadaczkowych), a także ciążę. U części pacjentów cholestaza ma podłoże genetyczne.
Objawy kliniczne cholestazy to żółtaczka, świąd skóry, bóle brzucha, jasne stolce i ciemny mocz. W diagnostyce wykorzystuje się badania biochemiczne (podwyższone poziomy bilirubiny, fosfatazy alkalicznej, GGTP), obrazowe (USG, MRCP, ERCP) oraz niekiedy biopsję wątroby. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje postępowanie przyczynowe oraz objawowe z zastosowaniem kwasu ursodeoksycholowego, cholestyraminy czy leków przeciwświądowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Agapurin SR 400 400 mg
Agapurin SR 400 zawiera 400 mg pentoksyfiliny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Terapia tym lekiem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które są klasyfikowane według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia terapii przeciwwstrząsowej. Ponadto, krwawienia, zwłaszcza do siatkówki, stanowią bezwzględne wskazanie do zaprzestania stosowania leku. Monitorowanie morfologii krwi jest niezbędne ze względu na ryzyko trombocytopenii, niedokrwistości aplastycznej oraz leukopenii, które mogą zwiększać podatność na infekcje i ryzyko krwawień. U pacjentów z cukrzycą należy zachować ostrożność z powodu możliwości wystąpienia hipoglikemii.
aminotransferaza, arytmia, biegunka, ból brzucha, cholestaza, cukrzyca, dusznica bolesna, hipoglikemia, krwawienie do siatkówki, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, palpitacje, pentoksyfilina, POChP, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zaparcie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sartesta
Produkt leczniczy Sartesta, zawierający amlodypinę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u kobiet w ciąży, pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, niewydolnością nerek (GFR >30 ml/min/1,73 m²) oraz wątroby, a także u osób z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych. Leczenie AIIRA, w tym walsartanem, jest przeciwwskazane w ciąży i powinno być natychmiast przerwane po jej potwierdzeniu. U pacjentów odwodnionych lub z niedoborem sodu istnieje ryzyko znacznego niedociśnienia, które wymaga wyrównania zaburzeń elektrolitowych i ścisłej obserwacji. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na jego poziom, oraz kontrola parametrów nerkowych u pacjentów z chorobami nerek i po przeszczepie nerki.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, azotemia, cholestaza, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, mocznik we krwi, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, przeszczep nerki, skąpomocz, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodilatacja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diovan
Walsartan, substancja czynna leku Diovan, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas oraz innych preparatów podwyższających stężenie potasu, a także regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u dializowanych brak jest wystarczających danych bezpieczeństwa, co wymaga szczególnej ostrożności. U dorosłych z klirensem >10 ml/min nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u dzieci z klirensem <30 ml/min i dializowanych stosowanie leku nie jest zalecane. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka u dzieci nie powinna przekraczać 80 mg. U pacjentów z niedoborem sodu i/lub odwodnionych istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego, dlatego przed terapią należy wyrównać niedobory i zmniejszyć dawkę leków moczopędnych.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, beta-adrenolityk, cholestaza, dializoterapia, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, oliguria, ostra niewydolność nerek, przeszczep nerki, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valarox 80 mg + 10 mg
Lek Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, czynna chorobą wątroby (w tym aminotransferazami przekraczającymi 3× GGN), ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), a także u osób z rozpoznaną miopatią. Ponadto, stosowanie Valaroxu jest przeciwwskazane podczas ciąży, karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na potencjalne działanie teratogenne rozuwastatyny i szkodliwy wpływ walsartanu na rozwój płodu. Preparat nie powinien być łączony z lekami takimi jak sofosbuwir, welpataswir, woksylaprewir, cyklosporyna oraz aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko interakcji i nasilenia działań niepożądanych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, choroba wątroby, choroby mięśni, cukrzyca, cyklosporyna, działanie teratogenne, fibraty, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, marskość żółciowa, miopatia, nadwrażliwość na substancje czynne, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, podwyższenie aminotransferaz, rabdomioliza, rozuwastatyna i walsartan, sofosbuwir z welpataswirem, statyny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności narządów, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AuroValsart
Produkt leczniczy AuroValsart zawiera walsartan w dawkach 80 mg i 160 mg i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min oraz u dializowanych brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa, dlatego stosowanie w tej grupie wymaga szczególnej uwagi. U dorosłych z klirensem powyżej 10 ml/min nie jest konieczne dostosowanie dawki. Należy unikać jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas oraz innych preparatów podwyższających stężenie potasu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością oraz cholestazą. U pacjentów z niedoborem sodu i odwodnieniem może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, dlatego przed terapią należy wyrównać niedobory elektrolitowe i objętość krwi krążącej.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, cholestaza, dializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Co-Diovan to preparat złożony zawierający 160 mg walsartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, diuretyku tiazydowego, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Standardowa dawka wynosi 1 tabletkę raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 4 tygodni, choć u niektórych pacjentów może wymagać 4-8 tygodni. Lek można podawać niezależnie od posiłków, co zwiększa komfort terapii i przestrzeganie zaleceń przez pacjentów.
antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydowy, działanie przeciwnadciśnieniowe, GFR, hydrochlorotiazyd, monoterapia walsartanem, niedociśnienie, produkt złożony, tabletka powlekana, terapia skojarzona, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Walsartan Krka 320 mg
Walsartan Krka, dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 320 mg walsartanu, jest stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych i dzieci powyżej 6 lat. U dorosłych dawka początkowa wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 320 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Pełny efekt terapeutyczny obserwuje się po około 4 tygodniach. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg/dobę, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby, żółciową marskością lub cholestazą stosowanie jest przeciwwskazane. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i klirensem kreatyniny >10 ml/min nie jest wymagana modyfikacja dawki, jednak konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek.
cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek przeciwnadciśnieniowy, marskość żółciowa wątroby, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, posiłek, stężenie potasu w surowicy, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Osaver 20 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Osaver, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na olmesartan lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (zawartość od 58,5 mg do 233,9 mg na tabletkę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i noworodka. Niedrożność dróg żółciowych stanowi kolejne bezwzględne przeciwwskazanie, gdyż zaburza metabolizm i wydalanie olmesartanu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, hipotonia, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, obstrukcja dróg żółciowych, olmesartan medoksomil, podwójna blokada układu RAA, reakcja alergiczna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie płodu, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg
Rosulip Plus to preparat łączący rozuwastatynę (40 mg w postaci soli cynkowej) oraz ezetymib (10 mg), stosowany w terapii hiperlipidemii. Profil bezpieczeństwa obu substancji jest dobrze poznany, a działania niepożądane mają przeważnie łagodny i przemijający charakter. W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił poniżej 4%. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w terapii skojarzonej były: podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz bóle mięśni. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana jako często (1-10%), niezbyt często (0,1-1%), rzadko (0,01-0,1%) i bardzo rzadko (<0,01%). Wśród zgłaszanych zdarzeń odnotowano m.in. trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca), bóle głowy, neuropatię obwodową, zapalenie mięśni, rabdomiolizę oraz zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (wzrost ALAT, AspAT, CPK). Warto podkreślić, że ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak rabdomioliza czy ciężkie uszkodzenie wątroby, wzrasta przy dawce rozuwastatyny 40 mg.
aminotransferazy wątrobowe, białkomocz, cholestaza, ezetymib, ginekomastia, hipercholesterolemia heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, krwiomocz, mialgia, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, refluks żołądkowo-przełykowy, rozuwastatyna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xerdoxo 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo 10 mg, jest doustnym antykoagulantem o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, w tym z nosa (4,5%) oraz przewodu pokarmowego (3,8%), co wynika z mechanizmu działania leku. Ryzyko krwawień, w tym utajonych i jawnych, może prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, a objawy kliniczne zależą od lokalizacji i nasilenia krwawienia. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość. Szczególnie narażeni są pacjenci z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz osoby przyjmujące leki wpływające na hemostazę. Powikłania krwotoczne mogą manifestować się osłabieniem, bladością, zawrotami głowy, dusznością czy wstrząsem, a w ciężkich przypadkach mogą prowadzić do zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek lub nefropatii związanej z antykoagulantami.
alergiczne zapalenie skóry, antagonista witaminy K, cholestaza, dławica piersiowa, doustny antykoagulant, eozynofilowe zapalenie płuc, hemostaza, krwawienie z błon śluzowych, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotocza, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, reakcja alergiczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gasprid 10 mg
Stosowanie cyzaprydu (Gasprid) w dawkach 5 mg i 10 mg wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najpoważniejszym zagrożeniem są potencjalnie śmiertelne zaburzenia rytmu serca, takie jak wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes, częstoskurcz komorowy oraz migotanie komór, które występują u mniej niż 0,01% pacjentów, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka (np. jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4, choroby serca, zaburzenia elektrolitowe). Częste działania niepożądane (1-10%) obejmują objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak przemijające kurcze brzucha, burczenie w brzuchu oraz biegunka, natomiast niezbyt częste (0,1-1%) to reakcje nadwrażliwości skórnej, bóle i zawroty głowy oraz częste oddawanie moczu zależne od dawki. Bardzo rzadkie działania (<0,01%) to drgawki, objawy pozapiramidowe, ginekomastia, mlekotok z hiperprolaktynemią, przemijające zaburzenia czynności wątroby oraz skurcz oskrzeli.
cholestaza, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, drgawki, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperprolaktynemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP 3A4, kurcz brzucha, migotanie komór, mlekotok, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cyclaid 50 mg
Leczenie cyklosporyną, szczególnie w wysokich dawkach stosowanych u pacjentów po transplantacjach, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, których nasilenie jest zależne od dawki i czasu terapii. Do najczęstszych należą zaburzenia czynności nerek (wzrost stężenia kreatyniny i mocznika), nadciśnienie tętnicze, drżenia mięśniowe, hiperlipidemia, hiperglikemia, hiperurykemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i przerost dziąseł. Wśród poważniejszych powikłań wymienia się nefrotoksyczność ostrą i przewlekłą, encefalopatię, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (PRES), a także hepatotoksyczność, która może prowadzić do cholestazy, zapalenia wątroby i niewydolności wątroby, niekiedy ze skutkiem śmiertelnym. Ponadto, leczenie cyklosporyną zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych (wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych) oraz reaktywacji wirusów Polyoma i JCV, co może skutkować nefropatią (PVAN) lub postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią (PML). Zgłaszano także przypadki zespołu bólowego wywołanego przez inhibitory kalcyneuryny (CIPS) manifestującego się bólem kończyn dolnych oraz upośledzeniem słuchu u pacjentów z wysokim stężeniem leku.
W badaniach klinicznych z udziałem dzieci od 1. roku życia profil bezpieczeństwa cyklosporyny był porównywalny do obserwowanego u dorosłych. Działania niepożądane klasyfikowane według układów i narządów obejmują m.in. leukopenię (często), małopłytkowość i niedokrwistość (niezbyt często), zespół hemolityczno-mocznicowy (rzadko), hiperurykemię, hiperkaliemię, hipomagnezemię (często), drgawki i parestezje (często), encefalopatię i PRES (niezbyt często), a także hirsutyzm (bardzo często) i trądzik (często). Występują również zaburzenia miesiączkowania i ginekomastia (rzadko), a także gorączka i uczucie zmęczenia (często). Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym śmiertelnych, konieczne jest systematyczne monitorowanie pacjentów oraz zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego.
biegunka, chłoniak, cholestaza, drżenie, działanie hepatotoksyczne, encefalopatia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hirsutyzm, inhibitor kalcyneuryny, jadłowstręt, kurcz mięśni, leukoencefalopatia wieloogniskowa, leukopenia, małopłytkowość, mialgia, migrena, mikroangiopatia zakrzepowa, miopatia, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, nadmierne owłosienie, nefropatia, nefrotoksyczność, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna mikroangiopatyczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, nudność, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, plamica małopłytkowa zakrzepowa, polineuropatia ruchowa, przerost dziąseł, trądzik, upośledzenie słuchu, uszkodzenie wątroby, wrzód trawienny, wymioty, wysypka alergiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie, zanik kanalików, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zarażenie pasożytnicze, zespół bólowy inhibitora kalcyneuryny, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, żółtaczka, zwłóknienie śródmiąższowe, zwyrodnienie szkliste tętniczek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alotendin 5 mg + 10 mg
Alotendin to lek zawierający bisoprolol fumaran i amlodypinę bezylan, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Profil działań niepożądanych wynika z połączenia efektów obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie skóry, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Objawy te, zwłaszcza związane z bisoprololem, mają zwykle łagodny przebieg i ustępują w ciągu 1-2 tygodni terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), zawał mięśnia sercowego (bardzo rzadko) oraz nasilenie niewydolności serca i zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk selektywny, bisoprolol fumaran i amlodypina, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, cholestaza, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, hipertriglicerydemia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność serca, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obturacyjna choroba płuc, parestezja, podwójne widzenie, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 1 g 1000 mg
Mesalazyna, stosowana w postaci czopków Salofalk 1 g, wykazuje dobrą tolerancję u większości pacjentów, jednak u około 3% obserwuje się działania niepożądane. Najczęstsze objawy to ból głowy (0,8%), zaparcia (0,8%), nudności, wymioty i ból brzucha (każde po 0,4%). Pomimo miejscowego podania, lek może wywoływać poważne działania ogólnoustrojowe, w tym zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość), neuropatię obwodową, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, a także reakcje alergiczne i zwłóknieniowe płuc. Nefrotoksyczność manifestuje się ostrym i przewlekłym zapaleniem śródmiąższowym nerek oraz niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerkowych, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agranulocytoza, aminotransferaza, atopowe zapalenie skóry, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, duszność, fotosensytyzacja, gorączka polekowa, kamica układu moczowego, kaszel, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mesalazyna, naciek płucny, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudność, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, płucna eozynofilia, skurcz oskrzeli, świąd, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, wykwit alergiczny, wymioty, wyprysk atopowy, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc, zapalenie śródmiąższowe nerek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mycosyst 50 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Mycosyst, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej (≥1/100 do <1/10) obserwuje się ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) i wysypkę skórną. Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia, a także reakcje anafilaktyczne i zespół DRESS (reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi). Wśród działań niepożądanych o mniejszej częstości (≥1/1 000 do <1/100) odnotowano niedokrwistość, zaburzenia neurologiczne (drgawki, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia smaku), metaboliczne (hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia) oraz zaburzenia psychiczne (senność, bezsenność).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, drgawki, enzymy wątrobowe, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, parestezje, reakcja anafilaktyczna, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wysypka, wzdęcia, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Lyella, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxycodone Vitabalans 5 mg
Oksykodon, stosowany w terapii bólu, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Do najważniejszych należą zaburzenia układu oddechowego, takie jak depresja oddechowa, duszności, skurcze oskrzeli oraz potencjalne zwężenie źrenic. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo częstych (≥1/10 pacjentów) do bardzo rzadkich (<1/10000). Bardzo często obserwuje się senność, zawroty głowy, bóle głowy, zaparcia, nudności i wymioty, a także świąd skóry. Często występują zaburzenia psychiczne (lęk, depresja, stany splątania), suchość w jamie ustnej, wysypka oraz zaburzenia mikcji. Niezbyt często pojawiają się reakcje alergiczne, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, odwodnienie, drgawki, zaburzenia widzenia i sercowo-naczyniowe (częstoskurcz nadkomorowy, kołatanie serca), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe i wątroby.
anoreksja, cholestaza, częstoskurcz nadkomorowy, depersonalizacja, depresja oddechowa, duszność, dysfunkcja zwieracza Oddiego, kołatanie serca, kolka żółciowa, krwiomocz, mimowolny skurcz mięśni, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedrożność jelit, niestrawność, odruch kaszlowy, oksykodon, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, powiększenie węzłów chłonnych, przeczulica słuchowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, stan splątania, syndrom odstawienia leku u noworodka, trudność w przełykaniu, uzależnienie lekowe, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie erekcji, zaburzenie łzawienia, zaburzenie mikcji, zaburzenie oddychania, zaburzenie połykania, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie źrenicy, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Produkt leczniczy Multimel N4-550E to trójkomorowy worek do żywienia pozajelitowego zawierający emulsję tłuszczową, roztwór aminokwasów i glukozy, który może wchodzić w istotne interakcje farmakodynamiczne i fizykochemiczne. Szczególnie ważna jest interakcja z ceftriaksonem, gdzie jednoczesne podawanie w tej samej linii infuzyjnej jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko wytrącania osadów ceftriakson-wapń. Zaleca się sekwencyjne podawanie z dokładnym przepłukaniem linii infuzyjnej. Produkt zawiera witaminę K, co może teoretycznie osłabiać działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny), jednak ilość witaminy K jest na tyle niska, że nie powinna znacząco wpływać na terapię przeciwzakrzepową. Ponadto, ze względu na ryzyko pseudoaglutynacji, Multimel N4-550E nie powinien być podawany jednocześnie z krwią przez ten sam zestaw infuzyjny.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, bilirubina, ceftriakson, cholestaza, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, diuretyk oszczędzający potas, działanie naczyniorozszerzające, emulsja tłuszczowa, etanol, glukoneogeneza wątrobowa, hemoglobina krwinkowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek immunosupresyjny, linia infuzyjna, niestabilność ciśnienia tętniczego, niewydolność wątroby, osad ceftriakson-wapń, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, spironolakton, stłuszczenie wątroby, takrolimus, triamteren, warfaryna, witamina K, worek do żywienia pozajelitowego, wysycenie tlenem, wytrącanie osadów, zaburzenie rytmu serca, zmiana hemodynamiczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvazin Plus 10 mg + 10 mg
Torvazin Plus, zawierający atorwastatynę wapniową trójwodną oraz ezetymib, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, takie jak bóle mięśni, stawów i skurcze mięśni, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym dyspepsja, nudności, biegunka i zaparcia. Istotne są również zaburzenia metaboliczne, w tym hiperglikemia, która może predysponować do rozwoju cukrzycy u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższone triglicerydy, nadciśnienie). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak miopatia, rabdomioliza, zapalenie mięśni, a także zaburzenia funkcji wątroby (cholestaza, zapalenie, niewydolność) oraz reakcje skórne o ciężkim przebiegu (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka).
anafilaksja, atorwastatyna wapniowa trójwodna, ból mięśni, ból stawów, cholestaza, cukrzyca, dyspepsja, ezetymib, ginekomastia, hiperglikemia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, miopatia martwicza, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tendinopatia, trombocytopenia, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon substancji czynnych
Cynku chlorek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparat Peditrace zawiera cynku chlorek w stężeniu 521 μg/ml, co odpowiada 250 μg (3,82 μmol) jonów cynku, oraz inne pierwiastki śladowe, takie jak miedź, mangan, selen, fluor i jod. Ze względu na specyficzne właściwości fizykochemiczne (osmolalność 38 mOsm/kg wody, pH 2,0), stosowanie preparatu wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami wydzielania żółci, upośledzoną funkcją nerek oraz u osób z cholestazą, gdzie może dochodzić do kumulacji cynku i innych pierwiastków. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia cynku i manganu podczas długotrwałego żywienia pozajelitowego trwającego ponad 4 tygodnie, aby zapobiec zarówno niedoborom, jak i toksyczności.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Liberelle
Przed zastosowaniem preparatu Liberelle, zawierającego 0,25 mg norgestimatu i 0,035 mg etynyloestradiolu, konieczna jest szczegółowa ocena stanu zdrowia pacjentki oraz indywidualnych czynników ryzyka, zwłaszcza dotyczących zakrzepicy żylnej i tętniczej. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) jest największe w pierwszym roku stosowania i może wzrosnąć przy ponownym rozpoczęciu terapii po przerwie ≥4 tygodni. Epidemiologicznie, u kobiet niestosujących złożonych środków antykoncepcyjnych ryzyko VTE wynosi około 2/10 000 rocznie, natomiast u stosujących preparaty z lewonorgestrelem lub norgestimatem (jak Liberelle) wzrasta do około 6/10 000 rocznie. Należy zwrócić uwagę na objawy zakrzepicy, takie jak obrzęk, ból kończyn, duszność, ból w klatce piersiowej czy nagłe zaburzenia widzenia, które wymagają natychmiastowej konsultacji lekarskiej. Stosowanie Liberelle jest przeciwwskazane u pacjentek z wieloma czynnikami ryzyka VTE, w tym nowotworami, toczniem rumieniowatym, zespołem hemolityczno-mocznicowym, chorobami zapalnymi jelit, niedokrwistością sierpowatokrwinkową oraz u kobiet powyżej 35 roku życia palących tytoń lub z nadciśnieniem tętniczym.
brak laktazy, cholestaza, choroba Crohna, cukrzyca, gruczolak wątroby, hipertriglicerydemia, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, kamica żółciowa, krwawienie śródcykliczne, krwotok do jamy brzusznej, nadciśnienie tętnicze, napad naczyniowo-mózgowy, nastrój depresyjny, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciążowa, ostuda, otoskleroza, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnic, zakrzepica żył, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxycodone Hydrochloride Hameln 10 mg/ml
Chlorowodorek oksykodonu w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml wykazuje działania niepożądane typowe dla pełnych agonistów opioidowych, z najpoważniejszą depresją oddechową, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych lub nietolerujących opioidów. Do bardzo często występujących działań należą somnolencja, zawroty głowy, ból głowy, zaparcia, nudności, wymioty oraz świąd skóry. Inne objawy obejmują zaburzenia psychiczne (lęk, splątanie, depresja), zaburzenia rytmu serca, duszności, a także reakcje alergiczne, w tym anafilaksję. Długotrwałe stosowanie niesie ryzyko rozwoju tolerancji i uzależnienia, a nagłe przerwanie leczenia może wywołać zespół odstawienny, także u noworodków matek stosujących oksykodon w ciąży.
agonista opioidowy, chlorowodorek oksykodonu, cholestaza, depresja oddechowa, dysfagia, dysfunkcja zwieracza Oddiego, hiperalgezja, hipestezja, hipogonadyzm, hipotensja ortostatyczna, kolka żółciowa, lek przeciwwymiotny, mioza, niedrożność jelit, ośrodkowy bezdech senny, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, receptor opioidowy, skurcz oskrzeli, somnolencja, tolerancja i uzależnienie, zespół odstawienia leku, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Valsacor 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Co-Valsacor, zawierający 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, jest wskazany w terapii nadciśnienia tętniczego, stosowany w dawce 1 tabletki raz na dobę. Tabletka posiada linię podziału, co umożliwia dostosowanie dawki. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, osiągając maksimum po 4 tygodniach, choć u niektórych pacjentów pełny efekt może wymagać 4-8 tygodni terapii. W przypadku braku odpowiedniej kontroli ciśnienia po 8 tygodniach stosowania maksymalnej dawki (320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) zaleca się rozważenie dodania innego leku hipotensyjnego lub zmianę terapii. Lek można przyjmować niezależnie od posiłku, zawsze popijając wodą.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciśnienie tętnicze, Co-Valsacor, dysfunkcja nerek, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, marskość wątroby żółciowa, monitorowanie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, terapia nadciśnienia, terapia skojarzona, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Casaro 16 mg
Kandesartan cyleksetylu, substancja czynna leku Casaro, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie nie stosuje się go u pacjentów z nadwrażliwością na kandesartan lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (zawartość: 105,85 mg w dawce 8 mg, 74,155 mg w dawce 16 mg, 148,31 mg w dawce 32 mg). Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rozwojowych płodu oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i/lub cholestazą z powodu ryzyka toksyczności. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 1. roku życia z powodu braku danych bezpieczeństwa. Ponadto, jednoczesne stosowanie Casaro z aliskirenem jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 mL/min/1,73 m²) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, funkcja wątroby, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na składniki, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, stężenie potasu, terapia hipotensyjna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amaryl 4 4 mg
Glimepiryd, lek z grupy pochodnych sulfonylomocznika stosowany w terapii cukrzycy typu 2, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według układów i narządów. Do najpoważniejszych należą rzadkie zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna i pancytopenia, które zwykle ustępują po odstawieniu leku, ale mogą zwiększać ryzyko infekcji i krwawień. Odnotowano także przypadki ciężkiej trombocytopenii z liczbą płytek poniżej 10 000/μl oraz plamicy małopłytkowej (częstość nieznana). Hipoglikemia występuje rzadko, ale może mieć nagły, ciężki i przedłużający się przebieg, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny. Inne działania niepożądane obejmują przemijające zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany w aktywności enzymów wątrobowych, reakcje skórne oraz przyrost masy ciała.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, cukrzyca typu 2, elementy morfotyczne krwi, enzym wątrobowy, erytropenia, glimepiryd, granulocyt, granulocytopenia, hipoglikemia, leukocyt, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, płytki krwi, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Telmidon, lek zawierający telmisartan w połączeniu z hydrochlorotiazydem (dostępny w dawkach 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg), posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na telmisartan, hydrochlorotiazyd lub substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną w ilościach odpowiednio 90,36 mg, 193,22 mg i 180,72 mg w poszczególnych dawkach), a także reakcje krzyżowe u pacjentów uczulonych na sulfonamidy. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, a także u pacjentów z cholestazą, niedrożnością dróg żółciowych, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Ponadto, Telmidon nie powinien być stosowany u pacjentów z hipokaliemią oporną na leczenie oraz hiperkaliemią, ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń elektrolitowych i arytmii.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipoplazja czaszki, inhibitor angiotensyny II, inhibitor reniny, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na leki, pochodne sulfonamidów, reakcja krzyżowa, telmisartan z hydrochlorotiazydem, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wywiad alergologiczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
L-arginina – Działania niepożądane
L-arginina, stosowana w preparatach do żywienia pozajelitowego, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym poważnych reakcji nadwrażliwości takich jak reakcje anafilaktyczne (objawy: sinica, wstrząs, niedotlenienie, świst krtaniowy, uogólniony obrzęk) oraz rzekomoanafilaktyczne. Inne reakcje immunologiczne obejmują pokrzywkę, tachykardię, zaburzenia ciśnienia tętniczego, duszność, wysypkę i bóle mięśniowe. Wśród zaburzeń metabolicznych najczęściej zgłaszana jest hiperkaliemia, która może prowadzić do powikłań kardiologicznych. Preparaty te mogą również powodować zaburzenia funkcji wątroby, takie jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie oraz zapalenie i kamicę pęcherzyka żółciowego. Dodatkowo obserwuje się azotemię wskazującą na upośledzenie funkcji nerek. W miejscu podania infuzji mogą wystąpić zator, zapalenie żyły, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie tkanek. Częstość występowania działań niepożądanych jest nieznana, a nudności występują rzadko.
aminokwas, aminotransferaza, azotemia, cholestaza, duszność, enzymy wątrobowe, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, Intralipid, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, L-arginina, marskość wątroby, niedotlenienie, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk, obrzęk uogólniony, parestezja jamy ustnej, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, stłuszczenie wątroby, stwardnienie tkanek, świst krtaniowy, świszczący oddech, tachykardia, wstrząs, zaburzenie ciśnienia, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zator, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sandimmun
Leczenie produktem Sandimmun (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 50 mg/ml) wymaga ścisłego nadzoru medycznego, zwłaszcza ze względu na obecność polioksyetylowanego oleju rycynowego (650 mg/ml), który może wywoływać reakcje rzekomoanafilaktyczne, takie jak zaczerwienienie twarzy, obrzęk płuc, ostra niewydolność oddechowa, duszność, świszczący oddech, zmiany ciśnienia krwi i tachykardia. Pacjenci powinni być monitorowani przez co najmniej 30 minut od rozpoczęcia infuzji, z dostępem do adrenaliny 1:1000 i tlenu oraz ewentualną profilaktyką lekami antyhistaminowymi (blokery receptorów H1 i H2). Konieczne jest regularne monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym czynności nerek, wątroby, stężenia cyklosporyny we krwi (preferencyjnie metodą z użyciem swoistych przeciwciał monoklonalnych lub HPLC), ciśnienia tętniczego oraz lipidów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nefrotoksyczności, hepatotoksyczności, hiperkaliemii, hipomagnezemii oraz zwiększonego ryzyka zakażeń oportunistycznych i nowotworów, zwłaszcza skóry.
atopowe zapalenie skóry, chłoniak, cholestaza, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, drobnoustrój oportunistyczny, fotochemioterapia PUVA, hiperkaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, leczenie immunosupresyjne, lek antyhistaminowy, lek immunosupresyjny, miopatia, nefropatia wirusowa, nefrotoksyczność, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy skóry, ostra niewydolność oddechowa, podwyższone stężenie kreatyniny, polioksyetylowany olej rycynowy, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przeciwciało monoklonalne, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozpad mięśni prążkowanych, schemat leczenia immunosupresyjnego, wirus polioma, zakażenie bakteryjne i grzybicze, zespół nerczycowy, zwłóknienie śródmiąższowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Revival Plus 20 mg + 12,5 mg
Lek Revival Plus, zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na pochodne sulfonamidów. Nie należy go podawać osobom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), zaburzeniami elektrolitowymi takimi jak oporna hipokaliemia, hiperkalcemia, hiponatremia czy objawowa hiperurykemia, a także u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, cholestazą i niedrożnością dróg żółciowych. Lek zawiera laktozę jednowodną (98,2–110,7 mg/dawka), co wyklucza jego stosowanie u osób z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
aliskiren, cholestaza, cukrzyca, elektrolity w surowicy krwi, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedobór laktazy, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, olmesartan medoksomil, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvacard 20 20 mg
Profil bezpieczeństwa atorwastatyny, substancji czynnej leku Torvacard 20, został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów, z czego 8755 otrzymywało atorwastatynę przez średnio 53 tygodnie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny versus 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a zwiększenie kinazy kreatynowej (CK) (>3x GGN) u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost CK >10x GGN. Zmiany te były zazwyczaj odwracalne. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego (bóle mięśni, miopatia, rabdomioliza), układu nerwowego, pokarmowego, skóry oraz reakcje alergiczne, z różną częstością występowania od bardzo rzadkich do częstych. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) profil bezpieczeństwa jest zbliżony do dorosłych, bez wpływu na wzrost i dojrzewanie.
anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, podwyższenie aminotransferaz, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ursoxyn 250 mg
Kwas ursodeoksycholowy, substancja czynna leku Ursoxyn 250 mg (kod ATC A05AA02), jest kwasem żółciowym stosowanym w terapii chorób dróg żółciowych, w tym kamicy żółciowej, cholestazy oraz zaburzeń w przebiegu zwłóknienia torbielowatego (CFAHD). Mechanizm działania polega na modyfikacji składu żółci poprzez przekształcenie żółci litologicznej, wysyconej cholesterolem, w żółć nie-litologiczną, co zapobiega tworzeniu się kamieni cholesterolowych i umożliwia ich stopniowe rozpuszczanie. W badaniach klinicznych wykazano istotne obniżenie markerów cholestazy: fosfatazy alkalicznej (AP), gamma-glutamylotransferazy (gamma-GT) oraz bilirubiny, co koreluje z poprawą funkcji wątroby i dróg żółciowych oraz redukcją objawów takich jak świąd skóry i zmęczenie.
bilirubina, CFAHD, cholestaza, choroba dróg żółciowych, choroba wątroby, działanie przeciwzapalne, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, kamica żółciowa, kamień cholesterolowy, kamień żółciowy, kwas ursodeoksycholowy, kwas żółciowy, marskość żółciowa wątroby, pęcherzyk żółciowy, populacja pediatryczna, proliferacja komórek, przewód żółciowy, świąd skóry, układ żołądkowo-wątrobowy, uszkodzenie tkanki wątrobowej, zaburzenie wątroby, zastój żółci, żółć litologiczna, zwłóknienie torbielowate - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmisartan + HCT Genoptim
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), wymaga szczególnej ostrożności klinicznej. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentek w ciąży oraz u pacjentów z cholestazą, niedrożnością dróg żółciowych i ciężką niewydolnością wątroby ze względu na zmniejszony klirens wątrobowy. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Produkt jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, a u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek zaleca się monitorowanie potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy. Przed terapią należy wyrównać zaburzenia wodno-elektrolitowe, zwłaszcza u pacjentów z hipowolemią lub hiponatremią.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca utajona, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, telmisartan, tolerancja glukozy, triglicerydy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dionelle 0,03 mg + 2 mg
Analiza działań niepożądanych leku Dionelle, zawierającego 0,03 mg etynyloestradiolu i 2,0 mg dienogestu, opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 4942 pacjentki oraz raportach po wprowadzeniu do obrotu. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz nieznana. Najczęściej obserwowane działania obejmują zakażenia pochwy (np. kandydoza), zapalenia różnych narządów (jajników, pęcherza, szyjki macicy), a także mięśniaki macicy i tłuszczaki piersi. Zgłaszano również niedokrwistość oraz inne infekcje wirusowe i bakteryjne. Wśród ciężkich działań niepożądanych odnotowano nieznacznie zwiększone ryzyko raka piersi, nowotworów wątroby (łagodnych i złośliwych) oraz raka szyjki macicy, choć związek przyczynowy nie jest jednoznacznie potwierdzony.
cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, dienogest, etynyloestradiol, hipertriglicerydemia, insulinooporność obwodowa, kamica pęcherzyka żółciowego, kandydoza pochwy, krwawienie międzymiesiączkowe, mięśniak gładki macicy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, rak szyjki macicy, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wątrobowe, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie jajników i jajowodów, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie pochwy, zapalenie sutka, zapalenie szyjki macicy, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony doustny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Działania niepożądane – ClinOleic 20% –
ClinOleic 20% to emulsja do infuzji zawierająca 20 g oleju z oliwek i sojowego na 100 ml, dostarczająca 4 g niezbędnych kwasów tłuszczowych. W badaniach klinicznych (n=274) oraz w raportach po wprowadzeniu do obrotu odnotowano liczne działania niepożądane, z których najczęstsze to nudności i wymioty (>2%). Zaburzenia hematologiczne obejmują leukopenię (≥1/1 000 do <1/100) oraz trombocytopenię (częstość nieznana), co może zwiększać ryzyko infekcji i krwawień. Często obserwuje się hiperglikemię, hiperproteinemie i hiperlipidemię, a także cholestazę i niekiedy cytolityczne zapalenie wątroby. Reakcje nadwrażliwości, duszność, biegunka, pokrzywka i świąd występują z nieznaną częstością. W trakcie terapii mogą pojawić się także zmiany w parametrach laboratoryjnych, takie jak obniżenie ciśnienia tętniczego, wzrost bilirubiny, trójglicerydów, nieprawidłowe testy wątrobowe oraz skrócenie czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania.
anemia, biegunka, ból brzucha, cholestaza, cytolityczne zapalenie wątroby, czas protrombinowy, dreszcze, duszność, dyskomfort w nadbrzuszu, emulsja do infuzji, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperproteinemia, kamica żółciowa, koagulopatia, leukopenia, marskość wątroby, nadwrażliwość, nieprawidłowe testy wątrobowe, niewydolność wątroby, niezbędne kwasy tłuszczowe, nudności i wymioty, pokrzywka, śpiączka, stłuszczenie wątroby, świąd, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wzdęcie brzucha, zaburzenia krzepliwości krwi, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Wamlox 10 mg + 320 mg
Lek Wamlox, zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (320 mg) w formie tabletek powlekanych, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością żółciową i cholestazą), a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań teratogennych i toksycznych dla płodu. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie Wamloxu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek i powikłań sercowo-naczyniowych. Wskazane jest także unikanie leku w stanach hemodynamicznych takich jak ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (kardiomiopatia przerostowa, zwężenie zastawki aorty) oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego, gdzie lek może pogorszyć rokowanie i zwiększyć śmiertelność.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie niedociśnienie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadwrażliwość, niedobór sodu, niewydolność nerek, niewydolność serca, parametr hemodynamiczny, pierwszy trymestr ciąży, sartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenie funkcji wątroby, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diaril 4 mg
Lek Diaril, zawierający glimepiryd w dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg lub 4 mg, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości występowania. Rzadko obserwuje się zmiany w obrazie krwi, takie jak trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia, które zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne reakcje immunologiczne, w tym alergiczne zapalenie naczyń oraz ciężkie reakcje nadwrażliwości z dusznością, hipotonią i wstrząsem. Hipoglikemia, choć rzadka, stanowi istotne ryzyko kliniczne, z nagłym i potencjalnie ciężkim przebiegiem, zależnym od indywidualnych czynników pacjenta i dawkowania. Przemijające zaburzenia widzenia, szczególnie na początku terapii, są związane ze zmianami stężenia glukozy we krwi. Bardzo rzadko występują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego oraz poważne zaburzenia czynności wątroby, w tym cholestaza, żółtaczka, zapalenie i niewydolność wątroby. Ponadto, mogą pojawić się skórne reakcje nadwrażliwości oraz hiponatremia.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, enzym wątrobowy, erytropenia, fotowrażliwość, glimepiryd, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kardatuxan 20 mg
Rywaroksaban (Kardatuxan) jest doustnym lekiem przeciwzakrzepowym, którego bezpieczeństwo stosowania oceniono w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Głównym ryzykiem związanym z terapią rywaroksabanem jest zwiększone ryzyko krwawień, które występują z różną częstością w zależności od populacji i wskazań – od 6,8% u pacjentów po planowej aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego do 39,5% u dzieci z żylna chorobą zakrzepowo-zatorową. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to krwawienia z nosa (4,5%) oraz krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%). Objawy powikłań krwotocznych obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność, a w cięższych przypadkach mogą prowadzić do zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek czy niedokrwienia mięśnia sercowego. Ryzyko krwawień jest wyższe u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym oraz u osób stosujących jednocześnie inne leki wpływające na hemostazę.
aloplastyka stawu biodrowego, aminotransferazy, antagonista witaminy K, badanie hemoglobiny, bilirubina, cholestaza, eozynofilowe zapalenie płuc, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie, krwawienie domięśniowe, krwawienie menstruacyjne, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Sandoz 20 mg
Lek Leflunomide Sandoz (leflunomid) 20 mg, stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Do najczęstszych należą: łagodne zwiększenie ciśnienia tętniczego, leukopenia (często, liczba leukocytów >2 G/l), parestezje, bóle i zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie okrężnicy), reakcje skórne (nasilone wypadanie włosów, wyprysk, wysypka), oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (głównie AlAT) i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak ciężkie zakażenia (w tym posocznica), śródmiąższowa choroba płuc, ciężkie uszkodzenie wątroby, agranulocytoza, czy reakcje anafilaktyczne. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie parametrów hematologicznych i czynności wątroby, a w przypadku przedawkowania stosuje się kolestyraminę (8 g p.o. 3x/dobę) lub węgiel aktywowany (50 g co 6 godzin), gdyż hemodializa i CAPD nie usuwają skutecznie metabolitu A771726.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, cholestaza, dializa otrzewnowa, eozynofilia, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, parestezja, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, skórny toczeń rumieniowaty, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewek ścięgien, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Evastix 20 mg
Ebastyna w formie tabletek do rozpadu w jamie ustnej (Evastix 10 mg i 20 mg) wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na analizie 5708 pacjentów, w tym 460 dzieci, zbliżony w obu grupach wiekowych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są suchość w jamie ustnej oraz senność, występujące z częstością ≥ 1/100 do < 1/10. Inne objawy neurologiczne, takie jak ból głowy (często), zawroty głowy, hipoestezja i zaburzenia smaku (niezbyt często), również zostały odnotowane. W układzie pokarmowym oprócz suchości w jamie ustnej pojawiają się ból brzucha, nudności, wymioty i niestrawność z częstością ≥ 1/1 000 do < 1/100. Reakcje immunologiczne, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, mają nieznaną częstość i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Ponadto zgłaszano zaburzenia wątroby, takie jak zapalenie wątroby, cholestaza oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (aminotransferazy, gamma-GT, fosfataza alkaliczna) i bilirubiny, co wymaga monitorowania funkcji wątroby.
aminotransferaza, anafilaksja, astenia, bezsenność, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, cholestaza, ebastyna, egzema, fosfataza alkaliczna, gamma-GT, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, nerwowość, nieprawidłowe wyniki badań wątroby, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość w jamie ustnej, tachykardia, wymioty, wysypka, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie łaknienia, zwiększenie masy ciała - Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Działania niepożądane
Terbinafina, lek przeciwgrzybiczy z grupy allilamin, stosowany doustnie i miejscowo, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego (około 5% pacjentów), takie jak dyspepsja, nudności, bóle brzucha i biegunka, oraz reakcje skórne, w tym wysypkę i pokrzywkę (≥1/10). Rzadziej obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Działania niepożądane obejmują także zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zaburzenia smaku, parestezje), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni, rabdomioliza), a także rzadkie przypadki zaburzeń hematologicznych (neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, pancytopenia) i wątroby (żółtaczka, cholestaza, zapalenie wątroby). Występują również reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, które mogą zagrażać życiu.
agranulocytoza, allilamina, cholestaza, choroba posurowicza, dyspepsja, fotodermatoza, kinaza kreatynowa, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, substancja przeciwgrzybicza, szum w uszach, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, utrata smaku, utrata węchu, zaburzenie smaku, zaostrzenie łuszczycy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Glimepiryd – Działania niepożądane
Glimepiryd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w terapii cukrzycy typu 2, może wywoływać szereg działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Do najpoważniejszych należą hipoglikemia, która występuje rzadko, ale może mieć ciężki przebieg, oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia (w tym ciężka z liczbą płytek poniżej 10 000/μl), leukopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna i pancytopenia. Zaburzenia te zwykle ustępują po odstawieniu leku, jednak wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza na początku leczenia. Ponadto, glimepiryd może powodować przemijające zaburzenia widzenia związane ze zmianami stężenia glukozy, reakcje nadwrażliwości (w tym leukoklastyczne zapalenie naczyń i wstrząs anafilaktyczny), a także rzadkie zaburzenia czynności wątroby, takie jak cholestaza, żółtaczka czy niewydolność wątroby, co wymaga regularnej kontroli enzymów wątrobowych.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, cukrzyca typu 2, dysfagia, enzym wątrobowy, erytropenia, glimepiryd, glukoza we krwi, granulocytopenia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hiponatremia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, morfologia krwi, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skórna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pochodna sulfonylomocznika, przyrost masy ciała, reakcja nadwrażliwości, sód w surowicy, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asbima 5 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów z niedostateczną kontrolą ciśnienia podczas monoterapii poszczególnymi składnikami. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, a dobór odpowiedniej kombinacji powinien być oparty na skuteczności dotychczasowej terapii. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, jednak wymagana jest kontrola stężenia potasu i kreatyniny przy umiarkowanych zaburzeniach. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, a u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby zaleca się stosowanie najniższej dawki amlodypiny i ograniczenie dawki walsartanu do 80 mg.
amlodypina, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, interakcja lekowa, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek złożony, monoterapia amlodypiną, nadciśnienie tętnicze, podanie doustne, produkt złożony, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, terapia hipotensyjna, terapia skojarzona, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności dróg żółciowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucorta 200 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Flucorta dostępnego w dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii przeciwgrzybiczej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty oraz podwyższone wartości enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna) i wysypkę. W zakresie hematologicznym flukonazol może powodować niedokrwistość (często), agranulocytozę, leukopenię, trombocytopenię i neutropenię (niezbyt często). Ponadto, możliwe są reakcje immunologiczne, takie jak anafilaksja, oraz zaburzenia metaboliczne, w tym hipokaliemia, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia. W układzie nerwowym mogą wystąpić drgawki, parestezje, zawroty głowy i zmiany smaku, a w układzie sercowo-naczyniowym – wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, arytmia serca, biegunka, cholestaza, drgawki, dysfagia, działania niepożądane flukonazolu, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hemoglobina, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezje, pokrzywka, torsade de pointes, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Olimestra 40 mg + 12,5 mg
Co-Olimestra, zawierająca olmesartan medoksomil (40 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym pochodne sulfonamidowe, oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek. Należy unikać stosowania u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią, hiponatremią oraz objawową hiperurykemią. Przeciwwskazania obejmują także umiarkowane i ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cholestazę, niedrożność dróg żółciowych oraz stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań płodowych. Jednoczesne podawanie z aliskirenem jest zabronione u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m².
cholestaza, dna moczanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor układu renina-angiotensyna-aldosteron, miażdżyca naczyń, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, pochodna sulfonamidowa, profil bezpieczeństwa leku, przesączanie kłębuszkowe, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Olimestra 20 mg + 25 mg
Preparat Co-Olimestra, zawierający olmesartan medoksomil (20 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia olmesartanem medoksomilem w dawce 20 mg nie zapewniła odpowiedniej kontroli ciśnienia. Lek stosuje się raz na dobę, niezależnie od posiłku. W przypadku braku skuteczności dawki 20 mg + 12,5 mg, można zwiększyć dawkę hydrochlorotiazydu do 25 mg. Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu osiąga się po około 8 tygodniach terapii. U pacjentów ≥65 lat nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) zaleca się okresową kontrolę funkcji nerek, natomiast stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <30 ml/min.
cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie początkowe, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia olmesartanem, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, olmesartan medoksomil, pacjent w podeszłym wieku, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby